2012: Πορεία στην ομίχλη για το ελληνικό ορεινό τρέξιμο

Εδώ και μήνες παρακολουθούμε με δέος τις καταλυτικές οικονομικές εξελίξεις στην Ελλάδα, μη μπορώντας να πιστέψουμε ότι όλα αυτά τα δεινά έχουν φτάσει ήδη στο δικό μας κατώφλι. Ανεργία που ξεπερνά τα επίπεδα 50ετίας, ύφεση, άστεγοι, μετανάστες, συσσίτια, ανθρωπιστική βοήθεια… Ένας τραγικός κατάλογος συμπτωμάτων που δεν δείχνει  να έχει τέλος, Και στο βάθος? Στο βάθος οι ακόμα χειρότερες ημέρες, κατά γενική ομολογία των οικονομολόγων. Και μέσα σε όλα αυτά, οι σκέψεις των ανθρώπων του ορεινού τρεξίματος, οι δικές μας σκέψεις και κουβέντες, για το δικό μας χώρο. Πού βαδίζει το ελληνικό ορεινό τρέξιμο? Τι μπορεί να σωθεί? Τι μπορεί να γίνει? Υπάρχει ελπίδα?

1986-2011, 25 χρόνια ελληνικό ορεινό τρέξιμο. (Μέρος Δ, 1999-2003 Νεώτεροι Χρόνοι)

Το 1999, ήταν ο τελευταίος χρόνος πριν το γύρισμα του 20^ου αιώνα και σε όλους τους κοινωνικούς και αθλητικούς χώρους γίνονταν αναδρομές και απολογισμοί. Το ορεινό τρέξιμο στην Ελλάδα ήταν ορφανό! Δεν είχε ακόμα, ούτε ταυτότητα, ούτε και όνομα και κανένας δεν είχε λόγο να καταγράψει την σύντομη, σχεδόν ανώνυμη ιστορία των 12 χρόνων του. Η ονομασία «ορεινό τρέξιμο» θα αργούσε ακόμα να κυκλοφορήσει και να καθιερωθεί. Το διαδίκτυο βρισκόταν στα σπάργανα, αποτελώντας ιδιορρυθμία κάποιων, με ιδιαίτερη γνώση πληροφορικής και ο μόνος τρόπος πληροφόρησης παρέμενε ο περιοδικός τύπος, με ελάχιστα βραχύβια έντυπα μηνιαίας κυκλοφορίας, τα οποία ασχολούνταν με …«ολίγη» από τα πάντα και με τίποτα στην ουσία. Όμως, η αλλαγή του σκηνικού έχει ήδη ξεκινήσει, με εκείνο που έμελε να σηματοδοτήσει τα επόμενα πέντε χρόνια υπαίθριων αθλημάτων αντοχής στην Ελλάδα, τους «αγώνες περιπέτειας»!

Στα Ιμαλάια με ποδήλατο. Ένα στοίχημα που απλά δεν χάθηκε

Τον Νοέμβριο του 2000 παρέα με τον Δημήτρη Βενετικίδη, βρεθήκαμε στα Ιμαλάια με τα ποδήλατά μας, για μια ξεχωριστή περιπέτεια: τη διάσχιση της πιο διάσημης οροσειράς του κόσμου, με ποδήλατα από τα μονοπάτια της! Τώρα που ο χρόνος ξεμάκρυνε τα γεγονότα, αποδεικνύεται ότι ήταν ένα υπέρ το δέον φιλόδοξο σχέδιο, που δεν μπορούσε να έχει παρά μόνο λίγες πιθανότητες να γίνει πράξη. Στην περίπτωση εκείνη είχαμε να αντιμετωπίσουμε κι άλλους, απρόβλεπτους, παράγοντες, ικανούς να ανατρέψουν αυτοστιγμή οποιοδήποτε παρόμοιο σχέδιο. Στο τέλος αυτής της περιπετειώδους εμπειρίας, αποζημιωθήκαμε σε κάποιο βαθμό. Από όλη αυτή την ιστορία όμως, μας έμεινε η απαραίτητη σοφία που κερδίζει κάποιος όταν βρίσκεται αντιμέτωπος με τις αποφάσεις του: «αν δεν το τολμήσεις, δεν μπορείς να ξέρεις». Το παρακάτω κείμενο, που ανέσυρα από το αρχείο του Α-Ζ, γράφτηκε λίγο μετά την επιστροφή μας από την διάσχιση εκείνη. Μέχρι σήμερα, η γεύση της εμπειρίας εκείνης λίγο έχει ξεθυμάνει παρά το ότι πέρασαν ήδη έντεκα χρόνια από τότε.

Olympus Mythical Trail: Η ζωή ένα βουνό, τα βάζεις μαζί του?

Το ιδεολογικό στίγμα του νέου αγώνα
Και να που φτάσαμε στην αφετηρία των 100K στον Όλυμπο! Ο Olympus Mythical Trail είδε το φως της μέρας στις 17 του Νοέμβρη με την προαναγγελία του γεγονότος και από εδώ και πέρα αρχίζει η μακριά –ελπίζω- πορεία του προς το μέλλον. Μεσολάβησε πολύ λιγότερος χρόνος απ όσο θα περίμενε κανείς για να κυοφορηθεί η ιδέα κι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι όντας τόσο δυνατή, δεν χρειαζόταν ιδιαίτερη σκέψη. Ο έρωτας έρχεται με την πρώτη ματιά λένε κι έτσι έγινε με τον ΟΜΤ! Η εξέλιξη των γεγονότων από την περασμένη άνοιξη μέχρι σήμερα ήταν αργή, όσον αφορά τις αποφάσεις σε συλλογικό επίπεδο και μάλλον επικρατούσε ένα τέλμα αρνητικής αναποφασιστικότητας! Τα γεγονότα μέσα στη δική μου σκέψη ωστόσο είχαν πάρει απ την αρχή μια τροχιά και το σχέδιο είχε ήδη προσδιοριστεί πριν καν ολοκληρώσω αγωνιστικά τη διαδρομή του νέου αγώνα, τον περασμένο Αύγουστο.

Ασθένεια του Υψομέτρου στον Όλυμπο? Ξαφνικά γίναμε όλοι ειδήμονες!

Το κείμενο που θα διαβάσετε παρακάτω θα μπορούσε να αποτελεί ευθυμογράφημα ή και πρωταπριλιάτικο αστείο. Δεν είναι όμως! Η συγγραφέας του, κυρία Γιώτα Πολατίδου, πρώην συνεργάτις μου και νυν ειδήμων σε θέματα ορεινού τρεξίματος, απέστειλε σε επιλεγμένους παραλήπτες, μέλη του Olympus Marathon και οι έξι, το πόνημά της σχετικά με τις επιδράσεις του υψομέτρου στον ανθρώπινο οργανισμό, σε υψόμετρα άνω των 1500 μέτρων!!! Από την ανάγνωση του μάλλον ατυχούς πονήματος, προκύπτουν περισσότερα του ενός συμπεράσματα, για όσους βρέθηκαν έστω και μία φορά σε υψόμετρα που κυμαίνονται από τα 1500 μέχρι τα 2800 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Είναι προφανές ότι η κ. Πολατίδου, επιχειρεί με αυτό τον τρόπο να πετύχει κάποιο καίριο πλήγμα σε μια ιδέα που έτυχε ενθουσιώδους υποδοχής και μόνο που κυκλοφόρησε ως φήμη.  Οι βαθύτερες αιτίες για τις συμπεριφορές των ανθρώπων δύσκολα εξηγούνται μερικές φορές, συνήθως όμως και σε περιπτώσεις όπως η συγκεκριμένη είναι προβλέψιμες. (Σημείωση: το κείμενο της κ. Πολατίδου δεν αλλοιώθηκε ούτε διορθώθηκε στο παραμικρό). Μέχρι να της δώσω την απάντησή μου, της χαρίζω την κατανόηση που έχει ανάγκη…