Αρχική>Αγώνες>MOUNTAIN>Το Advendure πάει περιπέτεια: Transylvania 100K 2017!


Το Advendure πάει περιπέτεια: Transylvania 100K 2017!

... Στο προηγούμενο επεισόδιο του: “Ο Δράκουλας προτιμάει το αίμα απ’τους ηλεκτρολύτες!”...

 

Μια αναπάντεχη κλήση, στις δώδεκα τα μεσάνυχτα, έρχεται να ταράξει την ησυχία του Θεοχάρη, τη στιγμή που χαλαρώνει στην πολυθρόνα του. Η είδηση ότι οι φίλοι του, Τρουπής και Τσογκαράκης, βρίσκονται σε έναν μυστηριώδη κίνδυνο είναι αρκετή για να τον κάνει να ταξιδέψει εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, στη Ρουμανία! Το μοναδικό στοιχείο που έχει για να λύσει αυτόν το γρίφο και να σώσει τους φίλους του είναι η αναφορά σε έναν ορεινό αγώνα τρεξίματος, τον “Transylvania 100K”!  

 

 

 

“Ο Δράκουλας προτιμάει το αίμα από τους ηλεκτρολύτες!” – επεισόδιο 2!

Πρωταγωνιστούν:

Θεοχάρης Λεζπουρίδης: Το υποψήφιο θύμα,

Δημήτρης Τρουπής: Ο τύπος που κάνει διαλειμματικές,

Δράκουλας: Ο εαυτός του,

Γιώργος Τσολακάκης: Καθηγητής Βαν Τσολακάκης,

Michael Weishaar: Ο Γερμανός που έχασε το καπέλο του και παραλίγο να έχανε το μπατόν και το σκούφο του,

Adrian & Adriana Plosnita: Οι ντόπιοι.

 

Στο Bran της Ρουμανίας, χαράματα Σαββάτου, έξω από το κάστρο του Δράκουλα.

 

......τουτ.....  ......τουτ.......

 

- (Εγώ): Καλά, γιατί δεν απαντάει; Μα τι κάνει;

- (Τρουπής – λαχανιασμένος): Έλα Θεοχάρη, όλα καλά; Πώς τα πας;

- (Εγώ): Δημήτρη έφτασα, πού είσαι;

- (Τρουπής – του έχει βγει η γλώσσα): Στον Πευκιά, στο Ξυλόκαστρο, κάνω διαλειμματικές τώρα που έχει δροσιά!

- (Εγώ): Καλά, με δουλεύεις; Εσύ δε μου είπες να έρθω εδώ, στον Transylvania 100K;

- (Τρουπής): Πού; Στον Transvulcania; Αυτός έγινε πριν δυο εβδομάδες περίπου. Τι μου λες τώρα;

- (Εγώ - νευριασμένος): Όχι ρε Δημήτρη, όχι στον Transvulcania, στον Transylvania 100K! Στη Ρουμανία, στο κάστρο του Δράκουλα! Εσύ μπέρδεψες το γένι με το χτένι! Το λούτσο με τον μούτσο! Τη βούρτσα με την... Τέλος πάντων...

- (Τρουπής): Δράκουλα είπες; Σίγουρα αυτός σε ξεγέλασε Θεοχάρη! Δε θυμάμαι να συζητήσαμε στο τηλέφωνο για κάποιον αγώνα στη Ρουμανία. Είναι κάποιο τέχνασμα δικό του! Πάω στοίχημα πως μιμήθηκε τη φωνή μου στο τηλέφωνο για να σε δελεάσει...

- (Εγώ): Και τώρα εγώ τι να κάνω; Έχω ταξιδέψει οδικώς το μισό “Σιδηρούν Παραπέτασμα” για να φτάσω εδώ!

- (Τρουπής): Το μόνο που μου ‘ρχεται αυτή τη στιγμή στο μυαλό για να σου πω είναι “ΤΡΕΧΑ”!

- (Εγώ): Εντάξει, αυτό μπορώ να το κάνω. Τα λέμε.

 

 

Χωρίς καθυστέρηση άνοιξα το πορτ-μπαγκάζ του αυτοκινήτου και ντύθηκα με τα κατάλληλα ρούχα. Σορτσάκι, ισοθερμικό μπλουζάκι, τεχνική μπλούζα, αντιανεμικό-αδιάβροχο παντελόνι και τζάκετ, γάντια, καπέλο, σακίδιο, αλουμινοκουβέρτα, σφυρίχτρα ανάγκης, πυξίδα και gps, χάρτης, φακός και μπαταρίες, κάποια είδη πρώτων βοηθειών, νερό, φαγητό και τέλος κατάλληλα παπούτσια για τα 100 επόμενα χιλιόμετρα. Ήμουν σχεδόν έτοιμος, όταν το μάτι μου έπεσε στα μπατόν και στα κραμπον που ήταν πεταμένα μέσα στο αμάξι. Συνήθως, δε χρησιμοποιώ τίποτα από τα δύο όταν τρέχω σε αγώνες. Παρόλα αυτά, εκείνη τη στιγμή άκουσα μια σιγανή φωνή από το πουθενά να μου ψιθυρίζει “Πάρτα.... Πάρτα....”. Δίχως δεύτερη σκέψη και με τις τρίχες στο δέρμα μου να έχουν “τσιτσιριάσει” άρπαξα τα μπατόν και έπειτα κλείδωσα το αυτοκίνητο. Η “αόρατη” φωνή δε διευκρίνισε τι να πάρω ακριβώς οπότε διάλεξα, κι εγώ, αυτό που με βόλευε περισσότερο.

 

Μέσα στον προαύλιο χώρο της οικίας του Δράκουλα, που ορθωνόταν χτισμένη πάνω σε έναν τεράστιο βράχο, είχε στηθεί μια αψίδα που καλωσόριζε όλα τα υποψήφια θύματά του... Εεε, εννοώ τους δρομείς! Ανάμεσά τους και ο Έλληνας καθηγητής Βαν Τσολακάκης, μακρινός ξάδερφος του καθηγητή Βαν Χελσινγκ, που είχε έρθει να αντιμετωπίσει τον Δράκουλα, οδηγούμενος από το άσπονδο μίσος του για τα πλάσματα της νύχτας.

 

Ξαφνικά, ένιωσα ένα ψυχρό ρεύμα αέρα να παγώνει τη ραχοκοκκαλιά μου. Οι χτύποι της καρδιάς μου αυξήθηκαν και ένιωσα σαν ζώο που βρίσκεται σε ενέδρα. Γύρισα αργά να κοιτάξω πίσω μου και τότε τον είδα! Ο Δράκουλας, έχοντας την ανθρώπινη μορφή του Βλαντ Τέπες, μας κοιτούσε στα μάτια έναν-έναν. Η όψη του μαρτυρούσε τη σκέψη που έκανε εκείνη τη στιγμή, “Καλωσήρθατε στον Transylvania 100K. Από εδώ θα φύγετε μονάχα παλουκωμένοι!”. Παρά την τρομάρα μου βρήκα το κουράγιο να συγκρατήσω το σθένος μου και τότε ήταν που συνειδητοποίησα πως όλοι οι υπόλοιποι δρομείς είχαν αρχίσει να τρέχουν πανικόβλητοι. Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα δε θυμάμαι και πολλά μόνο τον εαυτό μου να τρέχει διαρκώς! Ευτυχώς, που είχα τη φωτογραφική μηχανή μαζί μου και κατάφερα με αυτόν τον τρόπο να συγκεντρώσω όλη την περιπέτεια που έζησα ώστε να σας τη διηγηθώ παρακάτω.

 

 

Πριν ακόμη ξημερώσει, ένα πλήθος δρομέων κατευθύνεται για το βουνό. Η άσφαλτος γίνεται σύντομα χωματόδρομος, και αυτός με τη σειρά του μονοπάτι που ανηφορίζει έντονα ανάμεσα από πανύψηλα δέντρα! Οι φιγούρες των αθλητών σε αυτές τις πρώτες φωτογραφίες είναι θολές και δε γνωρίζω αν ευθύνεται η φωτογραφική μηχανή ή αν μας έχουν στοιχειώσει δαιμόνια.

 

 

Έχει περάσει αρκετή ώρα που αφήσαμε πίσω μας το Bran. Το πυκνό ελατοδάσος, προς το παρόν, μας κρύβει τη θέα και έτσι δεν μπορούμε να αντιληφθούμε πόσο ψηλά βρισκόμαστε.

 

 

Κάθε ξέφωτο που συναντούμε μας χαρίζει διαφορετικές εικόνες και είναι όλες μοναδικές! Δεν έχω διανύσει ούτε το 1/10 της διαδρομής και δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ τι ακόμη μου επιφυλάσσει αυτός ο αγώνας.

 

 

Η διαδρομή του Transylvania 100K μας οδηγεί πλέον σε υψόμετρο μεγαλύτερο των 2.000 μέτρων. Τα ξερά, αλπικά λιβάδια και οι ψυχροί άνεμοι μας υποδέχονται καθώς αφήνουμε ξοπίσω τις πυκνές δασωμένες πλαγιές. Το χιόνι και η ομίχλη που εμφανίζονται εδώ, καθώς και οι καταιγίδες που θα ξεσπούσαν στο άμεσο μέλλον, θα ταλαιπωρήσουν για πολλά ακόμη χιλιόμετρα όλους τους δρομείς ενώ θα αναγκάσουν, αργότερα, τους διοργανωτές να διακόψουν την προσπάθεια πολλών αθλητών από το τέλος, που αγωνίζονταν στη διαδρομή των 100 χιλιομέτρων, στέλνοντάς τους να τερματίσουν πρόωρα μαζί με τους δρομείς των 50 χιλιομέτρων. Σοφή απόφαση!

 

 

Ο πρώτος σταθμός ανεφοδιασμού βρίσκεται στο Malaiesti, ένα μικρό οροπέδιο περιτριγυρισμένο από ψηλές, αφιλόξενες κορυφές!

 

 

Έφυγα από το καταφύγιο κάνοντας όμορφες σκέψεις και σχέδια για τη στιγμή του τερματισμού. Ωστόσο, τίποτα δε θα μπορούσε να με προετοιμάσει γι’ αυτό που θα αντιμετώπιζα σε λίγο ανηφορίζοντας για το ψηλότερο σημείο της διαδρομής, την κορυφή Omu στα 2.500 μέτρα υψόμετρο.

 

 

Οι προηγούμενες, χαρούμενες σκέψεις σύντομα μετατράπηκαν σε ένα σφίξιμο στο στομάχι καθώς ανηφόριζα. Δεν υπήρχε μονοπάτι να ακολουθήσω παρά μόνο τα πατήματα όσων είχαν περάσει πριν από εμένα. Η πυκνή ομίχλη με εμπόδιζε να διακρίνω οτιδήποτε βρισκόταν μακριά μου ενώ μια-δυο φορές κόντεψα να φάω πέτρες που κατρακυλούσαν στο κεφάλι. Στα τελευταία είκοσι με τριάντα, περίπου, μέτρα της ανάβασης η κλίση γινόταν εντονότερη και τα βήματα ακόμη πιο αργά. Το στερεωμένο σχοινί που βρισκόταν στο σημείο εκείνο διευκόλυνε κάπως την κατάσταση αν και πάγωνε τα χέρια σου αν το κρατούσες διαρκώς!

 

 

 

Φτάνοντας στο Omu, έδινα κουράγιο στον εαυτό μου λέγοντας ότι σε λίγο θα κατηφόριζα χαμηλότερα και η ομίχλη αργά ή γρήγορα θα καθάριζε. Μάλλον αργά διότι για αρκετή ώρα ακόμη θα περιπλανιόμουν μέσα σε αυτήν την καταχνιά ψάχνοντας για κορδέλες. Στο σημείο αυτό, θυμάμαι χαρακτηριστικά, να ακούω σφυρίγματα και να απαντώ φωνάζοντας ώστε να νιώσει ο φίλος δρομέας μα κι εγώ ότι δεν είμαστε μόνοι και δεν έχουμε χαθεί. Κάπου εδώ θα συναντήσω ένα ζευγάρι Ρουμάνων (κανονικό ζευγάρι, όχι μόνο για τον αγώνα), τον Adrian και την Adriana που με δέχονται στην παρέα τους ενώ λίγο αργότερα θα γνωριστούμε και με τον Mike από τη Γερμανία που ακόμη δεν είχε χάσει το καπέλο του και λίγο έλειψε να χάσει το μπατόν του όταν γλίστρησε σε μια απότομη πλαγιά με χιόνια.

 

 

Η ομίχλη διαλύεται σιγά-σιγά καθώς κατευθυνόμαστε για τον επόμενο σταθμό. Μονοπάτια ανάμεσα από νεαρά έλατα μαζί με λίμνες και ποταμάκια από τα λιωμένα χιόνια συνθέτουν τώρα το τοπίο.

 

 

Ο σταθμός Pestera, στο βάθος, θα αποτελούσε κομβικό σημείο της διοργάνωσης. Από εκεί, αρκετοί δρομείς κοντά στο τέλος της ουράς των 100 χιλιομέτρων θα άλλαζαν πορεία και θα ακολουθούσαν τη διαδρομή των 50 χιλιομέτρων λόγω σφοδρής καταιγίδας και δυσμενών καιρικών συνθηκών. Οι υπόλοιποι είχαμε ακόμη πολύ δρόμο...

 

 

Δεύτερη ανάβαση για την κορυφή Omu και μαζί με κάτι παράξενους σχηματισμούς βράχων εμφανίζεται και ο Mike που βρισκόταν λίγο πιο πίσω και είναι ακόμη χαρούμενος επειδή φοράει το καπέλο του!

 

 

 

Οροπέδιο Babele (σημαίνει γριές γυναίκες - μη ρωτάτε εμένα αλλά τους Ρουμάνους!), ακόμη πριν την κορυφή, και αναμνηστική φωτογραφία με τη διάσημη σφίγγα της Ρουμανίας (είναι πίσω δεξιά, όχι στο κέντρο με το καπέλο)!

 

 

Ψηλά, ο καιρός ήθελε για άλλη μια φορά να σταθεί εμπόδιο στον αγώνα μας. Ομίχλη και ψυχροί άνεμοι μείωναν την ορατότητα σε μεγάλο βαθμό και πάγωναν τις μύτες μας που ήταν πλέον κόκκινες! Φωτογραφίες δεν υπάρχουν από το συγκεκριμένο κομμάτι, λόγω κρύου (ακόμη και με γάντια), γι’ αυτό και σας παραθέτω παραπάνω μερικές από την κατάβασή μας προς τον επόμενο σταθμό στο Busteni, αφότου το αίμα άρχισε να κυλάει πάλι στις φλέβες μου.

 

 

Σε ορισμένα σημεία του μονοπατιού, τα λιωμένα χιόνια έχουν κατεβάσει πολλές πέτρες που θέλουν ιδιαίτερη προσοχή καθώς τρέχεις. Ωστόσο, η μικρή ομάδα μας φτάνει και πάλι στις καταπράσινες πλαγιές των Καρπαθίων.

 

 

Πεύκα, έλατα και όσο πιο χαμηλά κατηφορίζαμε τόσο περισσότερες οξιές μας περικύκλωναν! Το τοπίο με είχε μαγέψει για τα καλά και η δυνατή βροχή, που είχε ξεκινήσει προ ολίγων λεπτών, δε με ενοχλούσε καθόλου. Αντιθέτως, ήταν η πινελιά που χρειαζόταν για να ολοκληρωθεί ο καμβάς!

 

 

Κεντρικός σταθμός Busteni και drop bag, επιτέλους! Τελευταία, κάτι με έχει πιάσει και δε θέλω να αφήνω drop bag στους σταθμούς. Προτιμώ να τα κουβαλάω όλα πάνω μου. Μάλλον, πρέπει να το κοιτάξω λίγο...  

 

 

Μετά την αποχώρησή μας από τον σταθμό η βροχή δυνάμωσε και η ανηφόρα ξεκίνησε πάλι. Το ζευγάρι των Ρουμάνων προπορευόταν λίγο πιο μπροστά από εμένα και τον Mike που τώρα είχαμε για παρέα ένα κοπάδι πρόβατα (πάνω δεξιά).

 

 

Είναι πια γεγονός! Έχουμε μουλιάσει από τη βροχή και ο Mike έχει χάσει το καπέλο του.

 

 

Ο επόμενος σταθμός στο Piatra Arsa (σημαίνει καμμένος βράχος στα Ρουμάνικα), βρίσκεται σε υψόμετρο 2.000 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Τον προσπερνάμε γρήγορα αφού ο κίνδυνος υποθερμίας δεν αφήνει περιθώρια για περισσότερη ανάπαυση. Ξανά, και εδώ, παραθέτω μερικές φωτογραφίες αφού έχουμε κατηφορίσει αρκετά και κυλάει πάλι το αίμα στις φλέβες μου. Απέραντα, αλπικά λιβάδια και χείμαρροι που έχουν σχηματιστεί από το λιώσιμο του χιονιού συνθέτουν αυτό το μελαγχολικό τοπίο. Μελαγχολικό διότι με έχει πιάσει κατάθλιψη με τέτοιο καιρό! Αν ήμουν στην Ελλάδα, εκείνη τη μέρα, θα πήγαινα για μπάνιο στη Χαλκιδική!

 

 

Έχουμε αφήσει αρκετά πίσω μας τα αλπικά λιβάδια και τα ψηλά υψόμετρα και κατευθυνόμαστε πια προς το ωραιότερο σημείο του αγώνα, κατά την άποψή μου. Η λίμνη Bolboci και το ομώνυμο φράγμα ξεπροβάλλουν ολοένα και περισσότερο μέσα από τα δέντρα ενώ ο επόμενος σταθμός φαίνεται, πλέον καθαρά, στην αντίπερα όχθη της.

 

 

Το φως του ήλιου θα μας συντροφεύσει για την επόμενη ώρα περίπου πριν χαθεί στη δύση του. Μερικές φωτογραφίες ακόμη και μετά σκοτάδι!

 

 

Έχουν απομείνει άλλα 20 χιλιόμετρα. Ίσως τα δυσκολότερα του αγώνα αφού οι μπαταρίες από τα gps έχουν “σωθεί”, κάποιος/οι έχουν κόψει τις κορδέλες σήμανσης και χανόμαστε επανειλημμένα, η ομίχλη έχει πέσει χαμηλότερα τώρα, μέσα στο δάσος, και η συνεχής νεροποντή έχει δημιουργήσει τόνους λάσπης σε όλη την υπόλοιπη διαδρομή! Παραλίγο να ξεχάσω, προσθέστε τη νύστα και τη σωματική κούραση και η λίστα μόλις ολοκληρώθηκε!

 

Τερματισμός έπειτα από 23 ώρες παρέα με τον Mike! Για κάποιο λόγο κάθε φορά που κάποιος από τους δύο μας σταματούσε ή καθυστερούσε πολύ ο άλλος τον περίμενε υπομονετικά. Ευχαριστώ, φιλαράκι!

 

 

Πρωινό Κυριακής μαζί με καλούς φίλους και τίποτα δε θύμιζε την περιπέτεια που είχε τελειώσει μερικές ώρες πριν. Ίσως, μονάχα, ο Δράκουλας που περιφερόταν γύρω από το κάστρο του, μοιράζοντας τα έπαθλα με πληγωμένο εγωισμό σε όλους εμάς που καταφέραμε να τον κατατροπώσουμε!

 

Στο δρόμο της επιστροφής έκανα κάποιες σκέψεις, σχετικά με το συγκεκριμένο αγώνα, που πρέπει να ειπωθούν! Αρχικά, αν κάποιος επιθυμεί να συμμετάσχει του χρόνου στον Transylvania 100K θα πρέπει πρώτα να τα έχει πολύ καλά με τον εαυτό του! Ο αγώνας εμπλέκει μεγάλα υψόμετρα και δυσμενείς καιρικές συνθήκες κάτι που μπορεί να επιφυλάσσει σοβαρούς κινδύνους μα και τραυματισμούς! Μην τον αψηφίσετε διότι δεν είναι παιχνίδι! Από εκεί κι έπειτα, σε μια συζήτηση ουσίας που έκανα με τους διοργανωτές με διαβεβαίωσαν πως αναγνώρισαν τα λάθη τους και δεσμεύτηκαν να τα διορθώσουν για το 2018.

 

Η πολύ σημαντική τεχνική ενημέρωση, που δεν έγινε ποτέ, του χρόνου θα πραγματοποιηθεί εις τριπλούν, σε διαφορετικές ώρες, ώστε να την παρακολουθήσουν όλοι οι αγωνιζόμενοι! Η σήμανση του αγώνα μόνο με κορδέλες είναι άλλο ένα πρόβλημα που επιθυμούν να λύσουν οι διοργανωτές. Σταθερή σηματοδότηση με μπογιά είναι μια πολύ καλή λύση, την οποία έχουν σκεφτεί, αλλά αντιμετωπίζουν δυσκολίες με το φορέα διαχείρισης του Εθνικού Πάρκου Bucegi. Αν και άψογοι όλοι οι εθελοντές στους σταθμούς ήταν λίγοι σε αριθμό. Συνεπώς, περισσότεροι εθελοντές μπορεί να λύσουν αρκετά προβλήματα όπως κομβικά σημεία με ελάχιστη σηματοδότηση ή ακόμη και μεγαλύτερα drop bag με προσωπικά αντικείμενα μέσα, κάτι που στάθηκε αδύνατο αυτή τη χρονιά μιας που δεν υπήρχαν άτομα για τη φύλαξή τους. Άλλο ένα μεγάλο πρόβλημα, που σχετίζεται με τους εθελοντές, όχι όμως για τους αγωνιζόμενους αλλά για τους συνοδούς που περίμεναν στον τερματισμό, υπήρξε η έλλειψη ενημέρωσης της ιστοσελίδας του αγώνα για τα περάσματα των αθλητών.

 

Επίσης, οι διοργανωτές συζητούν μια ενδεχόμενη αλλαγή της ώρας εκκίνησης της διαδρομής των 100 χιλιομέτρων καθώς ο κύριος όγκος των αθλητών τερματίζει από τις 22:00 το βράδυ του Σαββάτου μέχρι τις 07:00 το πρωί της Κυριακής, ώρες, δηλαδή, που δεν υπάρχει κανείς έξω για να χειροκροτήσει! Αλλαγή στην ημερομηνία του αγώνα ήταν κάτι που επίσης πρότεινα στη διοργάνωση αφού η μεταφορά του σε πιο καλοκαιρινούς μήνες θα ελάττωνε κατά πολύ την πιθανότητα κακοκαιρίας. Δυστυχώς, η εμφάνιση κοπαδιών για βοσκή όλους τους καλοκαιρινούς μήνες κρύβει κινδύνους από επιθέσεις μεγάλων τσοπανόσκυλων, οπότε ζήσε Μαύρε μου να φας το Μάη τριφύλλι! Και κλείνω αναφέροντας πάλι το θέμα της ασφάλειας των αθλητών. Πολλοί από εμάς τους τρεχαλιάρηδες πιστεύουμε πως είμαστε υπεράνθρωποι. Λοιπόν, σας έχω νέα! Όχι μόνο δεν είμαστε αλλά πολλές φορές υπερεκτιμούμε τις δυνατότητές μας. Για το λόγο αυτό η διοργάνωση του συγκεκριμένου αγώνα πρέπει να εξετάζει πολύ προσεκτικά τα κριτήρια συμμετοχής του καθενός αφού η βασικές γνώσεις ορεινής διαβίωσης και προσανατολισμού με πυξίδα και χάρτη (οι μπαταρίες των gps κάποια στιγμή τελειώνουν) είναι ζωτικής σημασίας! Ίσως, τα αγωνιστικά κριτήρια να μην είναι αρκετά για κάποιους αγώνες...

  

......Μεσάνυχτα. Σύνορα Βουλγαρίας – Ελλάδας........

Το τηλέφωνό μου χτυπάει και στην οθόνη εμφανίζεται το μήνυμα “Τρουπής σας καλεί”...


Θεοχάρης Λεζπουρίδης

Φωτογραφική επιμέλεια: Eγώ!

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

FOLLOW US

Facebook Twitter YouTube RSS Flickr

FORUM

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Η δράση σε TNF Lavaredo Ultra Trail, Western …

Η δράση σε TNF Lavaredo Ultra Trail, Western States 100, Marathon du Mont-Blanc

Ένα από τα πιο σημαντικά αγωνιστικά Σαββατοκύριακα σε παγκόσμιο επίπεδο ήταν αυτό που μόλις πέρασε. Ενώ στην Ελλάδα όλα βέβαια επισκιάστηκαν από τα εντυπωσιακά ρεκόρ των ...

Advendure © 2001-2013

Είσοδος or Εγγραφή

Εγγραφή

User Registration