Αρχική>Άρθρα>Πρόσωπα>Σε πρώτο πρόσωπο>Olympus Mythical Trail, στον Όλυμπο τρία χρόνια μετά ...


Olympus Mythical Trail, στον Όλυμπο τρία χρόνια μετά ... Προτεινόμενο

Σχεδόν 2 εβδομάδες έχουν περάσει από τον Mythical και τα έντονα συναισθήματα δεν έχουν καταλαγιάσει ακόμη για να προσαρμοστώ στην πραγματικότητα της πόλης. Η αδυναμία μου αυτή είναι ίσως και ο λόγος που βρίσκομαι στο καταφύγιο στον Κάκαλο λίγο μετά τις 2 το βράδυ με μόνη παρέα τον δυνατό αέρα που ακούγεται από έξω...

Παρασκευή , 2 Ιουλίου Άη Γιάννης.

Παρκάροντάς το αυτοκίνητο και βγαίνοντας από το αμάξι χοντρές ψιχάλες βροχής άρχισαν να μας καλωσορίζουν το μεγάλο γεγονός. Η περιοχή της εκκίνησης γεμάτη από πολύχρωμες φιγούρες ανθρώπων, αμήχανα γέλια και φασαρία. Μια φασαρία την οποία τις επόμενες 28 ώρες θα αντικαθιστούσε η απόλυτη ησυχία λόγω της κούρασης όλων. Δίνεται το σήμα να μαζευτούμε στην εκκίνηση. Η καρδιά μου σκίρτησε και το σώμα μου άρχισε να μουδιάζει. ''Ήρθε η ώρα'', είπα. Μια τελευταία οικογενειακή φωτογραφία για να μας θυμίζει αργότερα αυτό που 170 άτομα κάποτε τολμήσαμε να επιχειρήσουμε ανεξαρτήτως τερματισμού ή όχι. Δεν είναι η ουσία αυτή. Όχι σε τέτοιους αγώνες.

 

3,2,1 πάμε. Ο αγώνας είχε ξεκινήσει. Μετά από 500 μέτρα μας περιμένει μια απότομη ανηφόρα. Φράσεις του τύπου '' έχουμε ακόμη 99,5 χλμ'' ειπώθηκαν από πολλούς εξαιτίας της αμηχανίας. Προσπαθήσαμε να κρατήσουμε ένα συντηρητικό ρυθμό για να φτάσουμε στο 10ο χιλιόμετρο (Λιβαδάκι) ξεκούραστοι. Την μέρα εκείνη όλοι φτάσαμε πιο γρήγορα από ό,τι θα έπρεπε. Το λάθος έχει όμως ήδη γίνει. Κάποιοι θα πλήρωναν το τίμημα με εγκατάλειψη, άλλοι πάλι θα επέμεναν για ώρες σιωπηλά. Μετά το 10ο χιλιόμετρο στα 2100 m υψόμετρο η διαδρομή μας κατέβασε με τραβέρσες στα Πριόνια. Αρκετές απότομες κατηφόρες, πανέμορφα τοπία και καθαρά χωμάτινα μονοπάτια. Η υγρασία είχει ποτίσει το χώμα θυμίζοντας την μυρωδιά των παιδικών μου χρόνων στην εξοχή. Η λέξη που σκεφτόμουν επί ώρες ακούει στο όνομα ''εγκράτεια''. Η κοινή πορεία με τον κ. Κατσάνο με βοηθησε ακόμη περισσότερο να υπενθυμίζω στον εαυτό μου αυτή τη λέξη.

 

 

Φτάνοντας στα Πριόνια το σώμα είχε χάσει ήδη πολλούς ηλεκτρολύτες. Τα άλατα που είχα στους κροτάφους εγώ και αρκετοί άλλοι συναθλητές μαρτυρούσαν αυτό που δεν ήθελε να πάθει κανείς μας: αφυδάτωση. Αυτό που βοηθούσε την κατάσταση ήταν το καρπούζι που βρισκόταν σε αφθονία όχι μόνο εκεί αλλά σε κάθε σταθμό. Κατευθυνθήκαμε προς τον Ενιπέα. Αυτό το ''άτιμο'' μέρος που έμοιαζε με σάουνα εκείνη τη μέρα και που κάθε πέτρα γλιστρούσε από την υγρασία. Μια άσχημη πτώση με αποσυντόνισε προκαλώντας μου έναν οξύ πόνο στη μέση και στην πλάτη. Ο φίλος μου Γιώργος ήταν εκεί για να με σηκώσει δείχνοντας ψυχραιμία. Από την πτώση μου ταραχτήκαμε και οι δύο. Ήμασταν στο 22ο χιλιόμετρο και ξέραμε πολύ καλά πως κάτι τέτοιο στον αγώνα ίσως να μου στερούσε τον τερματισμό.

 

Φτάνοντας στο Λιτόχωρο αργά το βράδυ είδαμε αρκετό κόσμο μαζεμένο μετά από αρκετές ώρες. Γυναίκες που περίμεναν υπομονετικά τους άντρες τους, παιδιά που νοσταλγούσαν την πατρική φιγούρα, εθελοντές πρόθυμοι να βοηθήσουν. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως κάποιοι άνθρωποι μένουν πίσω και ανησυχούν πραγματικά για εμάς. Οι δικοί μου άνθρωποι έλειπαν για πρώτη φορά από τον αγώνα ωστόσο ήξερα πως αυτό δεν ελάφρυνε την ανησυχία τους. Σήμερα είχα χρέος να με προσέχω λίγο παραπάνω. Η βοήθεια του κολλητού μου Πέτρου ήταν καίρια. Ξέραμε όλοι πως μετά από αυτόν το σταθμό ακολουθούσε το δυσκολότερο σημείο του αγώνα. Μια ανάβαση από τους πρόποδες του Ολύμπου ως τη δεύτερη ψηλότερη κορυφή του το Σκολιό στα 2912 Ο πόνος όπως και η ευτυχία πρέπει να μοιράζεται λένε.μετά υψόμετρο. Φτιάξαμε μια μικρή ομάδα για να πορευτούμε μέσα στο βράδυ. Ο πόνος όπως και η ευτυχία πρέπει να μοιράζεται λένε. Μικρά βήματα, απόλυτη ησυχία, σκυφτά κεφάλια με φακούς που φώτιζαν πέτρινα και ανηφορικά μονοπάτια. Ανά διαστήματα άκουγες κάποιον αναστεναγμό. Κανείς δε ρωτούσε αν ήταν όλα καλά εκεί πίσω ή από εκεί μπροστά από πού ακούστηκε. Όλοι ξέραμε. Για ώρες πορευόμασταν σαν ένα σμήνος πυγολαμπίδων. Σε κάποιες ευθείες όπου η ανάσες μας ελάφρυναν υπήρχε χώρος για ερωτήσεις και σχεδιασμό τακτικής. Μιας τακτικής που θα προσαρμοζόταν συνεχώς στα προβλήματα που θα προέκυπταν. Ήταν περίπου 3 το βράδυ. Τα μάτια ήθελαν να κλείσουν και το σώμα να βρει ένα λιμάνι ξεκούρασης. Παράλληλες σκέψεις πως δεν έχουμε φτάσει ακόμα ούτε στο μισό του αγώνα μου προκαλούσαν ένα εσωτερικό νευρικό γέλιο που εξωτερικευόταν με ένα δυνατό χτύπημα των μπατόν στο χώμα. Η ψυχική κούραση αλλά και η σωματική νόμιζα πως είχε αρχίσει ήδη να μας καταβάλει αλλά δεν είχαμε δει ακόμη τίποτα από αυτό που θα ακολουθούσε.

 

 

Φτάνοντας στο σταθμό της Κορομηλιάς φάγαμε σούπα η οποία μας βοήθησε στην αναπλήρωση των υγρών. Μετά από αυτό το σταθμό άρχισαν για μένα τα στομαχικά προβλήματα. Με τη βοήθεια των συναθλητών που πορευόμασταν μαζί το βράδυ ξεπέρασα το πρόβλημα αυτό. Ένα χαμόγελο το οποίο μέσα στο σκοτάδι έβλεπα μόνο εγώ ήταν το ευχαριστώ στο σώμα μου που στάθηκε όρθιο εκείνη την ώρα. Για λίγο όμως.

 

Μόλις βρεθήκαμε στο ύψος της Πετρόστρουγκας το πρόβλημα επανήλθε σε χειρότερη μορφή. Η σκέψη για εγκατάλειψη ήταν πιο κοντά από ποτέ. Φτάνοντας στο οροπέδιο συνειδητοποίησα πως εδώ πρέπει να πάρω μια απόφαση. Κάτσαμε στον Mike. Με δυσκολία χαμογέλασα όταν είδα αυτόν και άλλα αγαπημένα πρόσωπα που βρίσκονται στο σταθμό. Σκεπασμένος από μία μάλλινη κουβέρτα, πάνω σε μια ψάθινη καρέκλα έψαχνα να βρω έναν λόγο να σηκωθώ. Είχα την ίδια αίσθηση με αυτήν που είχα τρία χρόνια στην πρώτη μου ανάβαση σε αυτό το μέρος όντας 55 kg βαρύτερος. Έκλεισα τα μάτια και σκέφτηκα στιγμές με φίλους, γέλια, την οικογένειά μου. Όλες εκείνες τις όμορφες στιγμές που να παρακινούν στη ζωή. Έχοντας πάρει την απόφαση μου σηκώθηκα για να τελειώσω το τελευταίο δύσκολο τμήμα της ανηφόρας που λέγεται γολγοθάς. Κάθε φορά που θα ακούω τη λέξη αυτή από εδώ και πέρα θα με πιάνει ένα ρίγος.

 

Τρία χρόνια πριν...Τρία χρόνια πριν...

 

Φτάνοντας στην αρχή της ανηφόρας του Γολγοθά βλέπαμε μια ευθεία από σκυφτά κεφάλια που κινούνταν εξαιρετικά αργά. Δεν μιλούσε κανείς μας. Το τερέν στο σημείο αυτό είναι ένας συνδυασμός πέτρας και χώματος όπου κάθε βήμα ισοδυναμεί και με ένα αντίστοιχο προς τα πίσω. Ανάσα-Βήμα, Ανάσα-Δεύτερο βήμα, Stop. Έκανα το λάθος να κοιτάξω μπροστά πάνω. Νόμιζα πως είχαμε καλύψει ένα ικανοποιητικό τμήμα της ανηφόρας αλλά είχα κάνει λάθος. Είχα καλύψει κάτι λιγότερο από 100 m μέσα σε 20 Λεπτά. Η ταλαιπωρία σε συνδυασμό με το χαμηλό οξυγόνο σου προκαλούσε μια οξύθυμη τρέλα. Γιατί είμαι εδώ και όχι αλλού; Γιατί... Γιατί... Γιατί...

 

Φτάσαμε στην κορυφή κουρασμένοι. Δεν είχα όρεξη να πω κάτι ή να σχολιάσω. Κανείς μας δεν είχε. Παρακαλούσαμε για λίγη κατηφόρα, Για μια ξεκούραστη ανάσα. Σειρά είχαν ο Άγιος Αντώνης και το Μπιχτέσι στο οποίο μας έπιασε δυνατή βροχή. Αυτό ήταν που έλειπε σκέφτηκα. Έχω επισκεφτεί πολλές φορές στον Όλυμπο και ομολογώ πως τέτοια βροχή δεν είχα συναντήσει ξανά. Το νερό είχε μπει μέσα από το αδιάβροχο και κρύωνε το σώμα μου. Μοναδικό φάρμακο εκείνη την ώρα τα πανέμορφα τοπία του Ολύμπου. Ένιωθα τυχερός που μου δόθηκε στη ζωή το προνόμιο να τρέχω στα μονοπάτια του. Μετά το 88ο χλμ άρχισε η κατηφόρα. Μόνο κατηφόρα. Ήθελα να βρω κάποιον άνθρωπο να πω το παράπονό μου. Υπομονή, Ψιθύριζα. Και άλλο υπομονή. Ο πόνος στα πόδια δυσβάσταχτος. Ανά διαστήματα μούδιαζε το σώμα και ηρεμούσε η ψυχή. Κάπου εκεί βγήκε ο δυνατός ήλιος για να μας ζεστάνει μετά από το κρύο της βροχής.

 

 

Το ρολόι έγραφε ήδη 95 km. Το τέλος ήταν κοντά. Λίγο πριν τον τερματισμό οι ενδορφίνες είχαν κάνει καλά τη δουλειά τους και είχαν κυριεύσει όλο μου το σώμα. Δεν υπήρχε πόνος, ταλαιπωρία, μιζέρια. Μόνο ένα χαμόγελο συνοδευόμενο από δάκρυ το οποίο μαρτυρούσε όλη τη συγκίνηση που ένιωθα. Είναι περίεργο πως μια τόσο Είναι περίεργο πως μια τόσο δα σταγόνα μπορεί να χωρέσει μέσα της όλα τα έντονα συναισθήματαδα σταγόνα μπορεί να χωρέσει μέσα της όλα τα έντονα συναισθήματα. Ήμουν πολύ περήφανος για όλους μας. Γι αυτούς που τερματίσαμε, για αυτούς που τελικά δε τα καταφέρανε αλλά θα είναι πάλι του χρόνου εδώ. Ήμουν περήφανος για τους εθελοντές. Για εκείνο το άγγιγμα στην πλάτη που με έκανε να νιώσω πως κάποιος με πιστεύει την δύσκολη εκείνη ώρα. Είμαι περήφανος που ήμουν συνεπής στην υπόσχεση που έδωσα τρία χρόνια πριν σε μένα. Για μένα.

 

 

Ο κάθε άνθρωπος που μπαίνει σε τέτοιους αγώνες έχει τον δικό του κρυφό λόγο τον οποίο ίσως δε μάθει ποτέ άλλος κανείς. Κορυφαίος αθλητής δεν υπήρξα ποτέ ούτε νομίζω ότι θέλω και μπορώ να υπάρξω. Θέλω απλώς σε 40 χρόνια να έχω ακόμη αυτόν τον παιδικό ενθουσιασμό όταν τερματίζω σε τέτοιους αγώνες.

 

Ώρα 5 και 13 το πρωί. Άρχισε να βγαίνει ο ήλιος. Κόπασε και ο άνεμος. Κάπου εδώ σταματάω και εγώ να γράφω. Πάω να απολαύσω τον καφέ μου σε εκείνη την ψάθινη καρέκλα του καταφυγίου, Χωρίς να πρέπει να πάρω κάποια απόφαση, προσμένοντας μόνο την ανατολή του ήλιου.

 

Photo (c): Σοφια Σαρηνικολάου, Στράτος Τσοπανίδης
Μάριος Γιαννάκου

Γεννήθηκα στην πόλη της Δράμας τον Μάρτιο του 1992. Σπούδασα στο Τμήμα Γερμανικής Φιλολογίας-Μετάφρασης και Διερμηνείας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και ασχολούμαι με την μουσική, την ζωγραφική και την ποίηση. Αποτελώ συγγραφικό μέλος της ομάδας της Εναλλακτικής Δράσης αλλά και της Advendure . Ιδρυτικό μέλος των Mountain Junkies με δράσεις που αφορούν δραστηριότητες στα βουνά και στα δάση της Ελλάδας. Στον ελεύθερο μου χρόνο τρέχω με φίλους σε απομονωμένα μονοπάτια της Ροδόπης ή του Ολύμπου. Πρώην μέλος και εκπαιδευτής των Ειδικών Δυνάμεων όπου μου απονεμήθηκε το πρώτο διακριτικό μετάλλιο κατά της διάρκεια της εκπαίδευσης. Έχω συμμετάσχει σε αγώνες υπεραπόστασης και περιπέτειας (OMT100K, ROC 50 miles, 100 Miles ROUT κ.α) κατέχοντας το ηλικιακό ρεκόρ στον αγώνα του Rodopi Advendurun 100 Miles μέχρι σήμερα .

Η αλλαγή

Για χρόνια υπήρξα υπέρβαρος, φανατικός καπνιστής και λάτρης του ποτού. Το φαγητό για μένα αποτελούσε κάτι παραπάνω από μια απλή διαδικασία κάλυψης των αναγκών του ανθρώπινου οργανισμού. Για την ακρίβεια αποτελούσε για χρόνια ΠΑΘΟΣ έχοντας ”ειδίκευση” στα γλυκά. Στην φωτογραφία βλέπετε εμένα στα δεξιά με τον κολλητό μου τον Γιώργο στην πρώτη μας ανάβαση στον Όλυμπο τον Αύγουστο του 2014.

Το σήμερα

Στην καθημερινότητα μου περνάω πολλές ώρες δουλεύοντας, τρέχοντας και διαβάζοντας. Τα Σαββατοκύριακα βρισκόμαστε με φίλους στην Ροδόπη ή στον Όλυμπο για πεζοπορία και τρέξιμο. Κάθε χρόνο έχω ως στόχο να γράφω ένα τραγούδι στην κιθάρα, να συγγράφω ένα ποίημα και να τρέχω έναν αγώνα περιπέτειας. Πιστεύω πως στους στόχους μας δεν υπάρχουν όρια .

Website: long-lived.com/

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

  • Swiss Peaks, Tor des Geants: Έλληνες τερματίζουν ...

    ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΦΙΛΙΠΠΟΥ, 15/09/2018 16:12
    Συγχαρητήρια σε όλους, όσον αφορά τα μπερδέματα , παρακολουθούσα το swispeaks και τον φίλο Βασίλη , από ένα σημείο και μετά το live τα έκανε μούσκεμα και έδειχνε άλλα αντί άλλων και μπέρδεψε σε μεγάλο βαθμό τις θέσεις χρόνους κλπ μετά το μισό εξαφαν ...

    Ολόκληρο...

     
  • Lakes District Sky Trails 2018: Στις Κορυφές των ...

    Σοφία Βλαβιανού, 12/09/2018 09:00
    Στέλιο αν έχεις ορειβατική/αναρ ριχητική εμπειρία, θα σου έλεγα να δοκιμάσεις το Lakes Sky Ultra - hard core αλλά αξίζει τον κόπο! Καλή συνέχεια :-)
     
  • Νεπάλ ... ένα οδοιπορικό πάνω απ'τα σύννεφα!

    ΑΡΙΣΤΕΑ ΒΑΜΒΑΚΑ, 10/09/2018 09:32
    Μεστό κείμενο που σε παρασέρνει μέσα από τον ενθουσιασμό και την ειλικρινή ματιά της συγγραφέως σε αυτό που βιώνει, ταξίδι σε μία χώρα που δεν είναι εύκολη!! Μπράβο!!! Και στα επόμενα ταξίδια!!! :-)
     
  • Ultra Ursa Trail 2018: Και οι Πέντε ήταν Υπέροχες!

    ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΜΠΙΛΜΠΙΛΗΣ, 08/09/2018 14:46
    Δημήτρη ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Είμαστε τυχεροί που μπορούμε να τρέχουμε σε τέτοιους υπέροχους αγώνες και να ζούμε τέτοιες μοναδικές στιγμές.
     
  • UTMB® 2018: Η Μητέρα των Αγώνων Βουνού!

    mig, 06/09/2018 15:56
    hey my greek friends, time for a first greek PTL team in 2019: who's in?

FOLLOW US

Facebook Twitter YouTube RSS Flickr

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Τρέξιμο, μια υπόθεση που μας αφορά όλους!

Τρέξιμο, μια υπόθεση που μας αφορά όλους!

Πόσες φορές δεν έχεις ακούσει να σου λένε «εγώ δεν έχω χρόνο να τρέξω…» ή «…το τρέξιμο δεν είναι για μένα, εκατό μέτρα κάνω και λαχανιάζω», ή «πώς το κάνεις; σε θαυμάζω…»...

Advendure © 2001-2018

Είσοδος or Εγγραφή

Εγγραφή

User Registration