Αρχική>Άρθρα>Πρόσωπα>Σε πρώτο πρόσωπο>Olympus Mythical Trail, στον Όλυμπο τρία χρόνια μετά ...


Olympus Mythical Trail, στον Όλυμπο τρία χρόνια μετά ... Προτεινόμενο

Σχεδόν 2 εβδομάδες έχουν περάσει από τον Mythical και τα έντονα συναισθήματα δεν έχουν καταλαγιάσει ακόμη για να προσαρμοστώ στην πραγματικότητα της πόλης. Η αδυναμία μου αυτή είναι ίσως και ο λόγος που βρίσκομαι στο καταφύγιο στον Κάκαλο λίγο μετά τις 2 το βράδυ με μόνη παρέα τον δυνατό αέρα που ακούγεται από έξω...

Παρασκευή , 2 Ιουλίου Άη Γιάννης.

Παρκάροντάς το αυτοκίνητο και βγαίνοντας από το αμάξι χοντρές ψιχάλες βροχής άρχισαν να μας καλωσορίζουν το μεγάλο γεγονός. Η περιοχή της εκκίνησης γεμάτη από πολύχρωμες φιγούρες ανθρώπων, αμήχανα γέλια και φασαρία. Μια φασαρία την οποία τις επόμενες 28 ώρες θα αντικαθιστούσε η απόλυτη ησυχία λόγω της κούρασης όλων. Δίνεται το σήμα να μαζευτούμε στην εκκίνηση. Η καρδιά μου σκίρτησε και το σώμα μου άρχισε να μουδιάζει. ''Ήρθε η ώρα'', είπα. Μια τελευταία οικογενειακή φωτογραφία για να μας θυμίζει αργότερα αυτό που 170 άτομα κάποτε τολμήσαμε να επιχειρήσουμε ανεξαρτήτως τερματισμού ή όχι. Δεν είναι η ουσία αυτή. Όχι σε τέτοιους αγώνες.

 

3,2,1 πάμε. Ο αγώνας είχε ξεκινήσει. Μετά από 500 μέτρα μας περιμένει μια απότομη ανηφόρα. Φράσεις του τύπου '' έχουμε ακόμη 99,5 χλμ'' ειπώθηκαν από πολλούς εξαιτίας της αμηχανίας. Προσπαθήσαμε να κρατήσουμε ένα συντηρητικό ρυθμό για να φτάσουμε στο 10ο χιλιόμετρο (Λιβαδάκι) ξεκούραστοι. Την μέρα εκείνη όλοι φτάσαμε πιο γρήγορα από ό,τι θα έπρεπε. Το λάθος έχει όμως ήδη γίνει. Κάποιοι θα πλήρωναν το τίμημα με εγκατάλειψη, άλλοι πάλι θα επέμεναν για ώρες σιωπηλά. Μετά το 10ο χιλιόμετρο στα 2100 m υψόμετρο η διαδρομή μας κατέβασε με τραβέρσες στα Πριόνια. Αρκετές απότομες κατηφόρες, πανέμορφα τοπία και καθαρά χωμάτινα μονοπάτια. Η υγρασία είχει ποτίσει το χώμα θυμίζοντας την μυρωδιά των παιδικών μου χρόνων στην εξοχή. Η λέξη που σκεφτόμουν επί ώρες ακούει στο όνομα ''εγκράτεια''. Η κοινή πορεία με τον κ. Κατσάνο με βοηθησε ακόμη περισσότερο να υπενθυμίζω στον εαυτό μου αυτή τη λέξη.

 

 

Φτάνοντας στα Πριόνια το σώμα είχε χάσει ήδη πολλούς ηλεκτρολύτες. Τα άλατα που είχα στους κροτάφους εγώ και αρκετοί άλλοι συναθλητές μαρτυρούσαν αυτό που δεν ήθελε να πάθει κανείς μας: αφυδάτωση. Αυτό που βοηθούσε την κατάσταση ήταν το καρπούζι που βρισκόταν σε αφθονία όχι μόνο εκεί αλλά σε κάθε σταθμό. Κατευθυνθήκαμε προς τον Ενιπέα. Αυτό το ''άτιμο'' μέρος που έμοιαζε με σάουνα εκείνη τη μέρα και που κάθε πέτρα γλιστρούσε από την υγρασία. Μια άσχημη πτώση με αποσυντόνισε προκαλώντας μου έναν οξύ πόνο στη μέση και στην πλάτη. Ο φίλος μου Γιώργος ήταν εκεί για να με σηκώσει δείχνοντας ψυχραιμία. Από την πτώση μου ταραχτήκαμε και οι δύο. Ήμασταν στο 22ο χιλιόμετρο και ξέραμε πολύ καλά πως κάτι τέτοιο στον αγώνα ίσως να μου στερούσε τον τερματισμό.

 

Φτάνοντας στο Λιτόχωρο αργά το βράδυ είδαμε αρκετό κόσμο μαζεμένο μετά από αρκετές ώρες. Γυναίκες που περίμεναν υπομονετικά τους άντρες τους, παιδιά που νοσταλγούσαν την πατρική φιγούρα, εθελοντές πρόθυμοι να βοηθήσουν. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως κάποιοι άνθρωποι μένουν πίσω και ανησυχούν πραγματικά για εμάς. Οι δικοί μου άνθρωποι έλειπαν για πρώτη φορά από τον αγώνα ωστόσο ήξερα πως αυτό δεν ελάφρυνε την ανησυχία τους. Σήμερα είχα χρέος να με προσέχω λίγο παραπάνω. Η βοήθεια του κολλητού μου Πέτρου ήταν καίρια. Ξέραμε όλοι πως μετά από αυτόν το σταθμό ακολουθούσε το δυσκολότερο σημείο του αγώνα. Μια ανάβαση από τους πρόποδες του Ολύμπου ως τη δεύτερη ψηλότερη κορυφή του το Σκολιό στα 2912 Ο πόνος όπως και η ευτυχία πρέπει να μοιράζεται λένε.μετά υψόμετρο. Φτιάξαμε μια μικρή ομάδα για να πορευτούμε μέσα στο βράδυ. Ο πόνος όπως και η ευτυχία πρέπει να μοιράζεται λένε. Μικρά βήματα, απόλυτη ησυχία, σκυφτά κεφάλια με φακούς που φώτιζαν πέτρινα και ανηφορικά μονοπάτια. Ανά διαστήματα άκουγες κάποιον αναστεναγμό. Κανείς δε ρωτούσε αν ήταν όλα καλά εκεί πίσω ή από εκεί μπροστά από πού ακούστηκε. Όλοι ξέραμε. Για ώρες πορευόμασταν σαν ένα σμήνος πυγολαμπίδων. Σε κάποιες ευθείες όπου η ανάσες μας ελάφρυναν υπήρχε χώρος για ερωτήσεις και σχεδιασμό τακτικής. Μιας τακτικής που θα προσαρμοζόταν συνεχώς στα προβλήματα που θα προέκυπταν. Ήταν περίπου 3 το βράδυ. Τα μάτια ήθελαν να κλείσουν και το σώμα να βρει ένα λιμάνι ξεκούρασης. Παράλληλες σκέψεις πως δεν έχουμε φτάσει ακόμα ούτε στο μισό του αγώνα μου προκαλούσαν ένα εσωτερικό νευρικό γέλιο που εξωτερικευόταν με ένα δυνατό χτύπημα των μπατόν στο χώμα. Η ψυχική κούραση αλλά και η σωματική νόμιζα πως είχε αρχίσει ήδη να μας καταβάλει αλλά δεν είχαμε δει ακόμη τίποτα από αυτό που θα ακολουθούσε.

 

 

Φτάνοντας στο σταθμό της Κορομηλιάς φάγαμε σούπα η οποία μας βοήθησε στην αναπλήρωση των υγρών. Μετά από αυτό το σταθμό άρχισαν για μένα τα στομαχικά προβλήματα. Με τη βοήθεια των συναθλητών που πορευόμασταν μαζί το βράδυ ξεπέρασα το πρόβλημα αυτό. Ένα χαμόγελο το οποίο μέσα στο σκοτάδι έβλεπα μόνο εγώ ήταν το ευχαριστώ στο σώμα μου που στάθηκε όρθιο εκείνη την ώρα. Για λίγο όμως.

 

Μόλις βρεθήκαμε στο ύψος της Πετρόστρουγκας το πρόβλημα επανήλθε σε χειρότερη μορφή. Η σκέψη για εγκατάλειψη ήταν πιο κοντά από ποτέ. Φτάνοντας στο οροπέδιο συνειδητοποίησα πως εδώ πρέπει να πάρω μια απόφαση. Κάτσαμε στον Mike. Με δυσκολία χαμογέλασα όταν είδα αυτόν και άλλα αγαπημένα πρόσωπα που βρίσκονται στο σταθμό. Σκεπασμένος από μία μάλλινη κουβέρτα, πάνω σε μια ψάθινη καρέκλα έψαχνα να βρω έναν λόγο να σηκωθώ. Είχα την ίδια αίσθηση με αυτήν που είχα τρία χρόνια στην πρώτη μου ανάβαση σε αυτό το μέρος όντας 55 kg βαρύτερος. Έκλεισα τα μάτια και σκέφτηκα στιγμές με φίλους, γέλια, την οικογένειά μου. Όλες εκείνες τις όμορφες στιγμές που να παρακινούν στη ζωή. Έχοντας πάρει την απόφαση μου σηκώθηκα για να τελειώσω το τελευταίο δύσκολο τμήμα της ανηφόρας που λέγεται γολγοθάς. Κάθε φορά που θα ακούω τη λέξη αυτή από εδώ και πέρα θα με πιάνει ένα ρίγος.

 

Τρία χρόνια πριν...Τρία χρόνια πριν...

 

Φτάνοντας στην αρχή της ανηφόρας του Γολγοθά βλέπαμε μια ευθεία από σκυφτά κεφάλια που κινούνταν εξαιρετικά αργά. Δεν μιλούσε κανείς μας. Το τερέν στο σημείο αυτό είναι ένας συνδυασμός πέτρας και χώματος όπου κάθε βήμα ισοδυναμεί και με ένα αντίστοιχο προς τα πίσω. Ανάσα-Βήμα, Ανάσα-Δεύτερο βήμα, Stop. Έκανα το λάθος να κοιτάξω μπροστά πάνω. Νόμιζα πως είχαμε καλύψει ένα ικανοποιητικό τμήμα της ανηφόρας αλλά είχα κάνει λάθος. Είχα καλύψει κάτι λιγότερο από 100 m μέσα σε 20 Λεπτά. Η ταλαιπωρία σε συνδυασμό με το χαμηλό οξυγόνο σου προκαλούσε μια οξύθυμη τρέλα. Γιατί είμαι εδώ και όχι αλλού; Γιατί... Γιατί... Γιατί...

 

Φτάσαμε στην κορυφή κουρασμένοι. Δεν είχα όρεξη να πω κάτι ή να σχολιάσω. Κανείς μας δεν είχε. Παρακαλούσαμε για λίγη κατηφόρα, Για μια ξεκούραστη ανάσα. Σειρά είχαν ο Άγιος Αντώνης και το Μπιχτέσι στο οποίο μας έπιασε δυνατή βροχή. Αυτό ήταν που έλειπε σκέφτηκα. Έχω επισκεφτεί πολλές φορές στον Όλυμπο και ομολογώ πως τέτοια βροχή δεν είχα συναντήσει ξανά. Το νερό είχε μπει μέσα από το αδιάβροχο και κρύωνε το σώμα μου. Μοναδικό φάρμακο εκείνη την ώρα τα πανέμορφα τοπία του Ολύμπου. Ένιωθα τυχερός που μου δόθηκε στη ζωή το προνόμιο να τρέχω στα μονοπάτια του. Μετά το 88ο χλμ άρχισε η κατηφόρα. Μόνο κατηφόρα. Ήθελα να βρω κάποιον άνθρωπο να πω το παράπονό μου. Υπομονή, Ψιθύριζα. Και άλλο υπομονή. Ο πόνος στα πόδια δυσβάσταχτος. Ανά διαστήματα μούδιαζε το σώμα και ηρεμούσε η ψυχή. Κάπου εκεί βγήκε ο δυνατός ήλιος για να μας ζεστάνει μετά από το κρύο της βροχής.

 

 

Το ρολόι έγραφε ήδη 95 km. Το τέλος ήταν κοντά. Λίγο πριν τον τερματισμό οι ενδορφίνες είχαν κάνει καλά τη δουλειά τους και είχαν κυριεύσει όλο μου το σώμα. Δεν υπήρχε πόνος, ταλαιπωρία, μιζέρια. Μόνο ένα χαμόγελο συνοδευόμενο από δάκρυ το οποίο μαρτυρούσε όλη τη συγκίνηση που ένιωθα. Είναι περίεργο πως μια τόσο Είναι περίεργο πως μια τόσο δα σταγόνα μπορεί να χωρέσει μέσα της όλα τα έντονα συναισθήματαδα σταγόνα μπορεί να χωρέσει μέσα της όλα τα έντονα συναισθήματα. Ήμουν πολύ περήφανος για όλους μας. Γι αυτούς που τερματίσαμε, για αυτούς που τελικά δε τα καταφέρανε αλλά θα είναι πάλι του χρόνου εδώ. Ήμουν περήφανος για τους εθελοντές. Για εκείνο το άγγιγμα στην πλάτη που με έκανε να νιώσω πως κάποιος με πιστεύει την δύσκολη εκείνη ώρα. Είμαι περήφανος που ήμουν συνεπής στην υπόσχεση που έδωσα τρία χρόνια πριν σε μένα. Για μένα.

 

 

Ο κάθε άνθρωπος που μπαίνει σε τέτοιους αγώνες έχει τον δικό του κρυφό λόγο τον οποίο ίσως δε μάθει ποτέ άλλος κανείς. Κορυφαίος αθλητής δεν υπήρξα ποτέ ούτε νομίζω ότι θέλω και μπορώ να υπάρξω. Θέλω απλώς σε 40 χρόνια να έχω ακόμη αυτόν τον παιδικό ενθουσιασμό όταν τερματίζω σε τέτοιους αγώνες.

 

Ώρα 5 και 13 το πρωί. Άρχισε να βγαίνει ο ήλιος. Κόπασε και ο άνεμος. Κάπου εδώ σταματάω και εγώ να γράφω. Πάω να απολαύσω τον καφέ μου σε εκείνη την ψάθινη καρέκλα του καταφυγίου, Χωρίς να πρέπει να πάρω κάποια απόφαση, προσμένοντας μόνο την ανατολή του ήλιου.

 

Photo (c): Σοφια Σαρηνικολάου, Στράτος Τσοπανίδης

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

FOLLOW US

Facebook Twitter YouTube RSS Flickr

FORUM

    • Αποτελέσματα Αγώνων Ορεινού Τρεξίματος Advendure (9 Δημοσιεύσεις)
    • skiritis73: Καλημέρα Τάκη. Θα ήθελα να κάνω μια επισήμανση σχετικά με τα φρεσκο-αναρτημένα αποτελέσματα αγώνων των τελευταίων 2 μηνών. Ο Αristarchos Skyrace 2017 διεξήχθη στις 24-09-2017 και όχι την 0
    • ttsog
    • 22/11/2017 13:13
    • ΠΩΛΗΣΗ LA SPORTIVA ULTRA RAPTOR (1 Δημοσιεύσεις)
    • Πωλουνται 2 ζευγαρια La sportiva ultra raptor γαλαζιο 43,5 νουμερο 2 φορες φορεμενα στο βουνο. Τιμη 60 ευρω το ζευγαρι.Tηλεφωνο 6938613200 Γιαννης https://www.bike24.com/p2208720.html
    • adventure
    • 21/11/2017 15:01
    • exoplismos (10 Δημοσιεύσεις)
    • Ναι υπαρχει. Ευχαριστω Κωνσταντινος 6973530967 Konstant.ef@gmail.com
    • konstantinos.ef
    • 19/11/2017 07:28
    • LA SPORTIVA BUSHIDO- SOLD (1 Δημοσιεύσεις)
    • Πωλούνται τα LA SPORTIVA BUSHIDO νούμερο 43,5 με χρήση 6 χλμ σε δασικό δρόμο. Τα παπούτσια είναι καινούργια και πωλούνται γιατί θέλω μισό νούμερο μεγαλύτερο. Τιμή πώλησης 65 ευρώ. Βρίσκονται Θεσσαλο
    • hypnox
    • 17/11/2017 16:25
    • Αναβαση στο Χιονοβούνι (Ν. Πάρνωνας) (1 Δημοσιεύσεις)
    • Ίσως δεν μπορεί εύκολα να φανταστεί κανείς, ότι τόσο κοντά στο πολύ όμορφο παραθαλάσσιο χωριό Κυπαρίσσι, πίσω και πάνω από τους όρθιους, κάθετους βράχους που το περιβάλλουν, υπάρχει ένα βουνό με μεγάλ
    • JohnLux
    • 16/11/2017 09:07

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Δοκιμάζοντας τα όρια

Δοκιμάζοντας τα όρια

Είναι δυνατόν για τον άνθρωπο να σκαρφαλώσει σε μια κορφή πάνω από τα 8.000 μέτρα σε δεκαπέντε μόλις μέρες. Τι εγκλιματισμός θα χρειαζόταν έτσι ώστε το σώμα να έχει λάβει...

Advendure © 2001-2013

Είσοδος or Εγγραφή

Εγγραφή

User Registration