Αρχική>Άρθρα>Πρόσωπα>Σε πρώτο πρόσωπο>Το ROC, ο κούκος και ο πρωτάρης


Το ROC, ο κούκος και ο πρωτάρης

Είμαι μέσα στο δάσος και ο κούκος ξεκινάει να κάνει, τι άλλο, κου-κου. Για 82 χιλιόμετρα ο κούκος και τα ξαδέρφια του ήταν η συνοδεία μου σε έναν επικό αγώνα. Έχω πάνω μου ότι χρειάζομαι, νερό, τροφή, ένα buff και ένα χαρτάκι με υπολογισμένα περάσματα. Τώρα που το γράφω διαπιστώνω ότι δεν είχα πάνω μου χρήματα, κάρτες ενώ και το τηλέφωνο που είχα πάρει απλώς δεν έπιανε. Επιτέλους, δεν θα τα χρειαζόμουν έστω για 16 ώρες, ήμουν ένας ελεύθερος άνθρωπος. Πάμε! Κλείνομαι, έχω ότι χρειάζομαι και πρέπει να προστατέψω τον εαυτό μου και να φτάσω σε ένα τίμιο χρόνο πίσω στο Δασικό χωριό. Δεν έχω ξανακάνει τέτοιο αγώνα και  η εγκατάλειψη δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο μου. Σκληρός άντρας και καλά, κόψε κάτι.

Αρχίζουμε να κατεβαίνουμε και στο ROC ότι κατεβαίνεις στην αρχή, θα το ανέβεις στο τέλος. Έχω κόψει τη διαδρομή σε μικρούς στόχους που δεν είναι άλλοι από τα σημεία ελέγχου. Νιώθω υπέροχα, τρέχω τον πρώτο μου Ultra και ξαφνικά: Κου-κου, κου-κου. Μπα, λέω, έχει κούκους, τι όμορφα! Που να ήξερα ότι στην απέραντη μοναξιά μου μέσα στον αγώνα, θα είχα τον κούκο να με γλεντάει. Άλλες φορές ακουγόταν ειρωνικός, ειδικά όταν ανέβαινα και άλλες σαν να μου έλεγε «άντε, τελειώνει». Η υπερβατικότητα αυτής της προσπάθειας σε κάνει να πιστεύεις ότι ο κούκος είναι ο ίδιος και ότι ακολουθεί εσένα. Δεν είναι έτσι, οι κούκοι δεν δίνουν δεκάρα για κανέναν.

 

Κατεβαίνουμε αρκετά μέσα σε πυκνό δάσος από οξιές ακούγοντας κάποιο ποτάμι. Το μονοπάτι είναι καλυμμένο με φύλλα, δεν υπάρχουν πολλές πέτρες και υπάρχει μια ροή στο τρέξιμο μας. Άντρες και Γυναίκες. «Μα τι όμορφοι άνθρωποι που είστε!» όπως λέει και ο Τζεπ Γκαμπαρντέλα στην ταινία Grande Bellezza. Και ξαφνικά κόσμος σταματημένος. Το πρώτο ποταμάκι, κάποιοι βγάζουν σακούλες και καλά κάνουν. Εγώ περνάω το ποτάμι τρέχοντας όπως γυρνάς σπίτι όταν έχεις βγει βόλτα με τα φιλαράκια γιατί ξέρεις ότι «θα πέσει παντόφλα». Το αστείο είναι ότι σε αυτές τις βόλτες πάλι για αγώνες μιλάμε, έτσι ενημερωτικά. Και σε αυτές τις παρέες είναι που φυτρώνει και ανθίζει η αγάπη για το ορεινό τρέξιμο. Και είμαι σίγουρος ότι ο Χρήστος με τον Ηλία με τους συνεργάτες τους κάπως έτσι ξεκίνησαν το ROUT και το ROC.

 

 

Μετά το ποταμάκι έχει κι άλλο, ο Δημήτρης φωτογραφίζει τους πάντες και ξέρετε τι; Καμιά φορά την θέλουμε αυτή τη φωτογραφία, όχι τόσο για το facebook αλλά για τις ώρες που η ζωή μας τα φέρνει περίεργα και έχεις κάπου για παρηγοριά, το μετάλλιο σου και 2-3 φωτογραφίες να είσαι ζωντανός και ελεύθερος. Ο αγώνας είναι ασφαλής, στο επόμενο ποτάμι υπάρχει γεφυράκι φρέσκοφτιαγμένο όπου και πάλι υπάρχουν εθελοντές να πουν ένα καλό λόγο και να μας προσέξουν. Ανηφορίζουμε και … κου-κου! Κούκε μου καλέ θα τα καταφέρω. Thanx a lot! Να ξέρεις ότι είσαι τυχερός που ζεις μέσα στις οξιές και τα ρυάκια από τα οποία γεμίζουμε το παγούρι μας. Ακούω φωνές (όχι πάντα) και ναι, φτάνω στην Πρασινάδα. Στον πρώτο μας σταθμό όπου μας περιμένουν πολλοί εθελοντές, υπάρχουν τα πάντα. Άλλοι τρώνε, άλλοι αλλάζουν ρούχα από το drop bag. Κοιτάω το χαρτάκι μου και πάω καλά. Τρώω μια σούπα, φορτώνω διάφορα και φεύγω. Όταν ανοίγει το δάσος και βλέπεις τη θέα αναρωτιέσαι πως χωράει στα μάτια σου τόση ομορφιά. Και προχωράς, ξέρεις ότι κάθε βήμα σε πάει στο τέρμα. Βαρετή ατάκα αλλά είναι η αλήθεια. Προσπερνάω δρομείς και με προσπερνάνε. Λέμε μια δυο κουβέντες και ξανά ο καθένας στον αγώνα του.

 

Νομίζω πως αυτό το ROC είναι 237 διαφορετικοί αγώνες. Ένας για κάθε αθλητή και όλοι κερδίζουν ακόμα και τα παιδιά που ήταν άτυχα και δεν κατάφεραν να τερματίσουν.

 

Κατεβαίνουμε δυνατά και αρχίζουμε να συναντιόμαστε με τους πρώτους αθλητές που πλέον γυρνάνε. Και από το πουθενά…κου-κου. Το ξέρω κούκε μου, φτάνω στη Ζαρκαδιά. Είμαι καλά και να ενημερώσεις το fan club πίσω στην Αθήνα γιατί η live μετάδοση θέλει μια ρύθμιση ώστε του χρόνου να δουλεύει 100% και να βλέπουν τους χρόνους μας οι αγαπημένοι μας. Πώς το έφερα ε; Όντως ήταν το μόνο πρόβλημα που μπόρεσα να βρω για αυτό τον αγώνα.

 

Η Ζαρκαδιά είναι τέλος και αρχή. Φαγητό και μια μικρή ανάσα. «Η κοιλίτσα μου ζητά, μακαρόνια με κιμά», θυμάμαι την κόρη μου και λυγίζω από  ευτυχία. Οι εθελοντές τρέχουν για όλα. Τρομεροί! Και το πρώτο βήμα έγινε. Πάμε πίσω. Τα χαρτιά μου λένε ότι πάω για 15.30 με 16 ώρες. Χαιρετούρες με φίλους και οι ατάκες πέφτουν βροχή. Ανεβαίνω για το Μπούκοβο και νιώθω άχαρα γιατί από ένα σημείο και μετά βλέπω φίλους δρομείς που καταλαβαίνουν και αυτοί και εγώ ότι δεν θα προλάβουν την «πόρτα». Το βουνό είναι σκληρό, άσχετα με το τι γράφουμε εδώ. Μπορεί να σε καθυστερήσει, να σε διαλύσει, να σε ταπεινώσει. «Τι κουζουλάδες πάτε και κάνετε;» που λέει και η γνωστή, στους αναγνώστες, αδερφή μου.

 

Βλέπω αγελάδες και άλογα, ρυάκια, δέντρα. Η ομορφιά των ζώων, του νερού και των φυτών στο βουνό είναι απερίγραπτη. Φτάνω στην Πρασινάδα και αλλάζω ρούχα, τρώω αφήνω περιττά πράγματα και παίρνω τον φακό. Κάποιοι εγκαταλείπουν μα εγώ βράζω μέσα μου. Αρκετά χιλιόμετρα βγαίνουν κουρασμένα. Όλα είναι συντονισμένα αλλά στο μυαλό μου έχουν κολλήσει κάποιοι στίχοι και δεν λένε να φύγουν. Ανεβαίνω, όμως για το Θεολόγο και ξεχνάω και τους στίχους και το όνομα μου. Αφόρητο, εξουθενωτικό ανέβασμα, ατελείωτο, επίπονο και από το πουθενά..κου-κου. Στην ανηφόρα αυτή τον μίσησα μα θα γινόμασταν φίλοι λίγα χιλιόμετρα παρακάτω όταν τον άκουσα για τελευταία φορά πριν νυχτώσει. Ανεβαίνοντας, λοιπόν, για το Θεολόγο επικρατούσε η απόλυτη ησυχία. Καρφώνω τα μπατονς στο έδαφος και μένω να ακούω το τίποτα. Και όμως όλο αυτό το πανέμορφο δάσος είναι σε κίνηση. Ίσως να νομίζετε ότι κάνω πλάκα αλλά είναι τρομερό με τι μπορεί να κολλήσει το μυαλό και τι μπορεί να σε εντυπωσιάσει σε τέτοιους αγώνες.

 

 

Είχα ακόμα 10 χιλιόμετρα και βρήκα το κουράγιο να τρέξω. Η διαπίστωση ότι όλα πάνε καλά και ότι μάλλον θα τα καταφέρω είναι τρομερή. Έχω ήδη πιεί 6 λίτρα νερό και έχω φάει 2 σούπες, μακαρόνια και κους κους, 1.5 τοστ και 2.5 μπανάνες. Είμαι ένα μικρό θηρίο που κατάφερε να αντέξει και να πετύχει το στόχο του. Μπαίνω στα τελευταία 7 χιλιόμετρα του χωματόδρομου και βάζω το φακό και τη μουσική στα αυτιά. Να ακούς Rock στο Roc, αξία ανεκτίμητη. Μην ανησυχείτε, τελικά πονάει πάντα η πρώτη φορά!Φτάνω, τα μάτια μου έχουν κουραστεί. Που και που χάνω το βηματισμό μου γιατί είμαι με φουσκάλες στα τελευταία 15 χιλιόμετρα. Ένα ζευγάρι με χειροκροτεί και μου λέει ότι τελείωσα, ότι έφτασα. Και  να οι πυρσοί και οι κουδούνες, τις βαράω και βουλιάζω σε μια ανείπωτη χαρά, ο Χρήστος με «βαφτίζει», “Ουλτρααακι μου» μου λέει και αγκαλιαζόμαστε.  Έκανα 15.45΄, ένας ασύλληπτος χρόνος για τα δεδομένα μου.

 

Μας περιμένουν νέες χαρές. Αύριο κιόλας. Οι αγώνες μας είτε είναι 5 χιλιόμετρα, είτε Ultra σε βουνό αξίζουν τον κόπο και μας κάνουν καλύτερους. Πριν και μετά τους αγώνες, όμως, υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που ήταν εκεί για εμάς. Ο Ανδρέας «Βρε θηρίο» Κοϊτσάνος, ο Αλέξανδρος Κρητικάκης, η Κατερίνα Βλαχαντώνη με το τρομερό φυσιοθεραπευτήριο Biokinesis, οι διοργανωτές και οι εθελοντές, η Δήμητρα η νοσηλεύτρια στο Δασικό χωριό. Η Νάσια με την υπομονή της. Και σε αυτά τα ονόματα βάλτε τους δικούς σας! Μελώσαμε!

 

Να πάτε στη Ροδόπη να το τρέξετε! Εγώ θα ξαναπάω. Δεν θα σας λείψει τίποτα, θα περάσετε υπέροχα, θα χορτάσετε δέντρα, χώμα και νερά. Απλώς μετά αντί για πόδια θα έχετε δυο ξυλάγγουρα. Μην ανησυχείτε, τελικά πονάει πάντα η πρώτη φορά!

                

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

FOLLOW US

Facebook Twitter YouTube RSS Flickr

FORUM

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Η Manu Vilaseca και ο Gerard Morales στα χνάρ…

Η Manu Vilaseca και ο Gerard Morales στα χνάρια της ... Αρκούδας

Μια φορά κι έναν καιρό, βαθιά, μέσα στα καταπράσινα δάση του Μετσόβου, υπήρχε ένα ξύλινο σπίτι. Οι τοίχοι του ήταν φτιαγμένοι από χοντρούς κορμούς δέντρων και διακοσμημέν...

Advendure © 2001-2013

Είσοδος or Εγγραφή

Εγγραφή

User Registration