Αρχική>Άρθρα>Πρόσωπα>Σε πρώτο πρόσωπο>Τρέχοντας 82 χιλιόμετρα στη Ροδόπη!


Τρέχοντας 82 χιλιόμετρα στη Ροδόπη!

Λίγο πριν περάσεις τη γραμμή του τερματισμού στα ultra της Ροδόπης, σταματάς για να χτυπήσεις τις κουδούνες. Οφείλεις να σταματήσεις, αυτός είναι ο ήχος της επιτυχίας σου. Ακούγεται για αρκετές μέρες μετά στ’ αυτιά σου, μαζί με τα συγχαρητήρια και τα μπράβο των φίλων που σε περιμένουν εκεί. Ο Χρήστος και ο Ηλίας διοργανωτές και ψυχές του αγώνα, θα είναι εκεί. Θα σε αγκαλιάσουν και θα σε φιλήσουν σα να σε ξέρουν χρόνια. Θα μείνουν εκεί, στη γραμμή του τερματισμού, μέχρι να φτάσει με ασφάλεια και ο τελευταίος αθλητής. Συναθλητές, εθελοντές, προπονητές, φίλοι και σύντροφοι εκεί, από το χάραμα ως τις μικρές ώρες μετά τα μεσάνυχτα.

 

Οι αγώνες ultra ξεκινάν εκεί που σταματάν οι υπόλοιποι: 70, 80 και άνω χλμ. χωρίς σταματημό. Δεν είναι καθόλου εύκολο να βγάλεις έναν τέτοιο αγώνα 82 χλμ. και 4.200 μέτρων θετικής υψομετρικής. Δεν είναι ποτέ αυτονόητο ότι θα τον τερματίσεις, ειδικά όταν είναι ο πρώτος σου τόσο μεγάλος αγώνας.

 

 

Ο Χρήστος είχε πει κάτι στην τεχνική ενημέρωση που θα μου μείνει: “Οι ultra δεν είναι για όλους. θα ξέρετε αν κάνετε για αυτούς 1 ή 2 μέρες μετά.” Σωστά. Όταν το σώμα θα έχει ηρεμήσει από την ένταση του αγώνα και ο πόνος θα γίνεται αισθητός σε κάθε κίνηση. Όταν το στομάχι θα μπορεί πλέον να δεχθεί κανονική τροφή χωρίς να διαμαρτύρεται. Όταν το μυαλό θα έχει καλμάρει από τη ζάλη και θα μπορείς να αξιολογήσεις καλύτερα το πριν και το μετά (αν θα υπάρξει μετά). Είχε δίκιο. Ο πόνος σε συνοδεύει για μερικές μέρες. Όμως καθώς εξασθενεί και φεύγει, έρχονται και σε πλημμυρίζουν οι στιγμές του αγώνα.

 

 Η στιγμή της εκκίνησης. Η ώρα που φτάνεις στους σταθμούς και οι εθελοντές σκοτώνονται να σε βοηθήσουν (αν είσαι πραγματικά τυχερός είναι και η γυναίκα σου εκεί). Η προσπάθεια να ανέβεις την ατελείωτη ανηφόρα του Θεολόγου χωρίς να βλέπεις ίχνος αθλητή ούτε μπρος, ούτε πίσω. Η νύχτα που πέφτει στο δάσος βαθιά και το φως του φακού στο κεφάλι σου. Τα χιλιόμετρα που μετράν ανάποδα στο τελευταίο κομμάτι. Τις μικρές κουδούνες που ακούγονται από μακριά, σημάδι ότι πλησιάζεις. Τις μεγάλες κουδούνες που χτυπάς όταν πια φτάσεις στο τέρμα. Τις αγκαλιές των φίλων στον τερματισμό.

 

Και καθώς δυσκολεύεσαι ακόμα να κατέβεις πολλές σκάλες και τα μισά σου νύχια έχουν διαλυθεί, βεβαιώνεσαι. Του χρόνου θα είσαι πάλι εκεί. Να ξανακάνεις την υπέρβασή σου. Να ξεπεράσεις πάλι τον εαυτό σου. Σκέφτεσαι ήδη για ακόμα περισσότερα χλμ. ακόμα περισσότερες ώρες στο βουνό. Μάλλον κάνεις για ultra. Η κοινότητα του ROUT υποδέχθηκε όλους εμάς τους νέους στα ultra με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Δεν θα την απογοητεύσουμε.

 

 Υστερόγραφα: Τι άλλο μου έχει μείνει από τον Rodopi Challenge 2017...

ΥΓ1: Ο Γιάννης Κουρκουρίκης, πρωταθλητής και προπονητής μου, που αφού τερμάτισε πρώτος σχεδόν 7 ώρες πριν, με περίμενε στον τερματισμό.

ΥΓ2: Οι 2 διοργανωτές, ο Χρήστος Κατσάνος και ο Ηλίας Σπυριδόπουλος που με την ακούραστη διάθεση τους, το χιούμορ τους, την προσιτότητα τους μας έκαναν να αισθανθούμε μέλη μιας οικογένειας.

ΥΓ3: Το άψογο επίπεδο των εθελοντών, που τέτοιο σπάνια βρίσκεις σε αγώνες.

 

Photo ©: RoC, Οδυσσέας Σπυρόγλου, Δημήτρης Τσολάκης

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

FOLLOW US

Facebook Twitter YouTube RSS Flickr

FORUM

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Η Manu Vilaseca και ο Gerard Morales στα χνάρ…

Η Manu Vilaseca και ο Gerard Morales στα χνάρια της ... Αρκούδας

Μια φορά κι έναν καιρό, βαθιά, μέσα στα καταπράσινα δάση του Μετσόβου, υπήρχε ένα ξύλινο σπίτι. Οι τοίχοι του ήταν φτιαγμένοι από χοντρούς κορμούς δέντρων και διακοσμημέν...

Advendure © 2001-2013

Είσοδος or Εγγραφή

Εγγραφή

User Registration