Αρχική>Άρθρα>Πρόσωπα>Σε πρώτο πρόσωπο>Εμπειρίες από τον αγώνα The North Face Lavaredo Ultra-Trail 2017!


Εμπειρίες από τον αγώνα The North Face Lavaredo Ultra-Trail 2017! Προτεινόμενο

Πριν από δυο χρόνια, είχα ανοίξει λογαριασμούς με τα βουνά των Δολομιτικών Άλπεων στην ΒΑ Ιταλία. Μου είχαν φερθεί τόσο ευγενικά και μου είχαν δείξει τέτοια ομορφιά, που δε μπορούσα να αντισταθώ σε μια βαθύτερη γνωριμία, μια ολοκληρωτική εμπειρία με το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής. Φυσικά καλύτερος αλλά παράλληλα και συντομότερος τρόπος δεν υπάρχει, από το να συμμετάσχω στον μεγάλο αγώνα της διοργάνωσης αυτή τη φορά, το The North Face Lavaredo Ultra Trail (LUT) με 120 χιλιόμετρα και περίπου +6000μ υψομετρικής.

 

Στον αγώνα πρέπει να δηλώσεις συμμετοχή εφόσον έχεις τους αγώνες κριτήρια και να είσαι τυχερός στη κλήρωση που γίνεται 9 μήνες πριν. Άρα αναγκάζεσαι να προγραμματίσεις τα πάντα από πολύ νωρίς, να μπεις στη λογική του βορειοευρωπαίου που οργανώνει και ρυθμίζει όλες τις λεπτομέρειες και φυσικά να ζεις 9 μήνες με τον αγώνα στόχο, όσο μια εγκυμοσύνη. Μόνο που εδώ δεν έχει συντομεύσεις στο τέλος, πρέπει να ζήσεις όλο το πακέτο μέχρι τέλους, να δεις να περνούν και τα τελευταία γράμματα των συντελεστών της ταινίας είτε σου άρεσε είτε όχι.

 

Μια σχετικά χαλαρή χρονιά χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα, με βρίσκει 7 ημέρες πριν την εκκίνηση, στα εξωτερικά ιατρεία του νοσοκομείου για εξετάσεις. Ένας βήχας 20 ημερών είχε εξελιχθεί σε οξεία βρογχίτιδα με αποτέλεσμα φεύγοντας να μου επιβεβαιώσουν οτι τα πνευμόνια υπολειτουργούν και μια 1000ρα αντιβίωση θα συμπλήρωνε το πρωτόκολλο υδατανθράκωσης που είχα σχεδιάσει.

 

Εννοείται οτι δεν έπαιζε ενδεχόμενο ακύρωσης, αλλά ήξερα ότι ο αγώνας θα είχε μετατραπεί σε αγώνα επιβίωσης από τις πρώτες ανηφόρες.

 

Εντάξει, ας είναι μέρος της εμπειρίας και αυτό, ας το ζήσουμε σκέφτηκα και 5 ημέρες αργότερα με μάτια νυσταγμένα και βαριά έφτανα περασμένα μεσάνυχτα της Πέμπτης σε ένα χωριό της Αυστρίας που θα μέναμε οικογενειακώς, περίπου μια ώρα μακριά απο την Cortina d'Ampezzo που είναι η εκκίνηση του αγώνα (στην Ιταλία).

 

Το πρωινό ξύπνημα μετά απο λίγες ώρες μας βρήκε να χαζεύουμε την παραμυθένια Τιρολέζικη φύση αρχικά από τη βεράντα και έπειτα περπατώντας δίπλα σε ποταμάκια, καταπράσινα λιβάδια και ψηλά έλατα. Το διπλό σνίτσελ της Αυστριακής ταβέρνας ήταν εκτός πρωτοκόλλου,αλλά ας όψεται.. είχα καταπατήσει ήδη κάθε έννοια συνετής προετοιμασίας, δυο λεπτές φέτες γουρουνάκι θα είχαν καεί άλλωστε μέχρι την εκκίνηση !


Ξύπνημα λοιπόν την ημέρα του αγώνα την Παρασκευή, λίγο μετά τις 05:00...γιατί τότε φωτίζει στα βουνά με τη διαφορά της ώρας και γιατί κάποια ξύλινα πράγματα που λέγονται παντζούρια δεν έχουν εφευρεθεί ακόμα στην περιοχή.

 

Νωρίς αναχώρηση για την Cortina, να τρέξουν οι κόρες στους παιδικούς αγώνες, να πάρω αριθμό, να ελεγχθεί ο υποχρεωτικός εξοπλισμός και να μπούμε λιγο στο κλίμα και εμείς, γιατί η πόλη ζει ήδη σε ρυθμό αγώνα 2-3 ημέρες πριν με τον Skyrace 20k.

 

 

Αργά το μεσημέρι καταφέρνω να ξαπλώσω για τον αναγκαίο και προγραμματισμένο εδώ και 9 μήνες προαγωνιστικό 3ωρο ύπνο !! χαχαχα .. είμαι σίγουρος οτι η Αυστρία δεν έχει τόσα προβατάκια όσα μέτρησα. Μετά σκέφτηκα οτι ίσως να πρέπει να μετρήσω αγελάδες που είναι πιο συνηθισμένες στη χώρα αυτή...ε εντάξει όταν έφτασα στο τσοπανόσκυλο το αποφάσισα ότι σήμερα δε κοιμάμαι, σηκώθηκα γελώντας νευρικά, ετοίμασα τις τελευταίες λεπτομέρειες στο σακίδιο και φύγαμε για την Cortina.

 

Παρέδωσα dropbag και σε δύο ώρες στις 23:00, στεκόμουν στην εκκίνηση προσπαθώντας να κρύψω το ατελείωτο χασμουρητό μου. Που πάω σκέφτηκα γελώντας...φέρτε μου ένα κρεβάτι. Τις τρελές σκέψεις έδιωξε το Highway to Hell των AC/DC που έπαιζε στα μεγάφωνα, ενώ κάνοντας την αντίθεση για να μπεις σε φάση περισυλλογής το κλασικό μουσικό κομμάτι του Ennio Morricone έδωσε τη σκυτάλη στις απίστευτες επευφημίες του κόσμου που είχε στηθεί στα πρώτα 2-3 χλμ της διαδρομής. Μοναδική εκκίνηση!

 

Οι σχεδόν 1600 συμμετέχοντες σύντομα δημιούργησαν ένα φωτεινό ποτάμι που κυλούσε αργά μέσα στο πυκνό δάσος, άλλοτε το έβλεπα αρκετές εκατοντάδες μέτρα να χάνεται σε στροφές, κατηφόρες και ανηφόρες και άλλοτε ήταν τόσο κοντό που αναρωτιόμουν που χάθηκε τόσος κόσμος.

 

 

Στις κατηφόρες οι Ιταλοί που ήταν και οι περισσότεροι, έκαναν αυτό που ξέρουν να κάνουν τόσο καλά... να μιλούν ακατάπαυστα, ενώ στις ανηφόρες μίλαγαν τα μπατόν,αφού το 95% των συμμετεχόντων τρέχει με μπατόν. Προσωπικά τα αντιπαθώ στο τρέξιμο, γιατί δε τα θεωρώ μέρος του παιχνιδιού και γιατί αναγκάζομαι να παίζω ξιφασκία με τον απρόσεκτο προπορευόμενο μου. Έτσι μετά απο κάποια δοκιμή πριν απο λίγα χρόνια, τα αποχαιρέτησα και παίζουν το ρόλο τους μόνο στις πεζοπορίες.

 

Η διαδρομή αρχικά κινείται ανατολικά, προσεγγίζοντας τα χαράματα τη λίμνη Misourina (οι πρώτοι περνούν απο εκεί μαύρη νύχτα) και εγώ δείχνω να ξυπνάω μαζί με τη φύση. Στις 04:30 κιόλας έχω σβήσει τον φακό και μαζί σβήνουν και κάτι είδωλα, διπλά έλατα,δον κιχώτες με μπατόν κλπ κόλπα της αυπνίας.

 

 

Απολαμβάνω το χάραμα δίπλα στη λίμνη και απέναντι απο τη κόκκινη κορυφή του Crystallo στα 3154μ. . Με τον πρωινό ήλιο ανηφορίζω ένα όμορφο κομμάτι που καταλήγει μετά απο ένα μικρό σταθμό, να αντικρίζει την πίσω πλευρά των γιγάντων, τις τρεις κορυφές του Tre Cime, το σχήμα στο λογότυπο του αγώνα, και στη βάση αυτών το καταφύγιο Auronzo στα 2500μ. για την πρώτη σούπα της ημέρας.

 

 

Η καθαρή ατμόσφαιρα δε σε άφηνε να συγκεντρωθείς στο μονοπάτι παρά στις εντυπωσιακές κορυφογραμμές που διαγράφονταν μέχρι το βάθος του ορίζοντα.

 

 

Η στροφή της διαδρομής δυτικά κάνοντας τον γύρο του Tre Cime σε αφήνει άφωνο καθώς αντικρίζεις πλέον τη μεγαλοπρεπή ΒΔ πλευρά των γιγάντων στα 3000μ.  Δε μπορείς να μη σταματήσεις για όσο χρειάζεται, να γεμίσεις λίγο ενέργεια.

 

 

Είμαι πλέον στο 52χλμ γύρω στις 08:30 το πρωί, έχω λουστεί τον πρωινό ήλιο στα 2500 μέτρα αλλά αυτό δεν αρκεί για να με φτάσει στον επόμενο σταθμό στα 67χλμ στο Cimabanche, μετά απο περίπου 20χλμ που είναι και ο κεντρικός που μπορείς να έχεις βοήθεια με τον σάκο αλλαγής να σε περιμένει. Το συνεχόμενο κατηφορικό -1200μ σα να κατεβαίνεις απο τα Ζωνάρια του Ολύμπου διαδέχτηκε μια αργή, βασανιστική, ζεστή συνεχόμενη ήπια ανηφόρα μέχρι τον κεντρικό σταθμό, στον οποίο έφτασα σε αποκαρδιωτική κατάσταση μετά από σχεδόν 12 ώρες αγώνα.

 

 Εκεί με περίμενε η οικογένεια μου κάνοντας μου παρέα όσο έριχνα ζάρια στο μυαλό μου τι να κάνω. Κάθε φορά που η ζαριά έλεγε, πήγαινε σπίτι να κοιμηθείς...την ξαναέριχνα. Δε μπορούσα να πιστέψω πόσο κουρασμένος και νυσταγμένος ένιωθα και όσο σκεφτόμουν ότι έχω άλλο τόσο με περισσότερη ανηφόρα, γέλαγα στη σκέψη τι πάω να κάνω.

 

Κι όμως...

 

Λίγο μασάζ και αγκαλιές απο τις κόρες έφτιαξαν τη διάθεση, ενώ ο πρώτος διπλός εσπρέσο της ζωής μου, μου άνοιξε τα μάτια σαν τον Αστερίξ όταν πίνει το μαγικό φίλτρο !

 

Μετά απο στάση λίγο περισσότερο από μία ώρα (όριο αποκλεισμού στο 67ο είναι 13:30 το μεσημέρι), πιάνω τον εαυτό μου να τρέχει δίχως αύριο στο επόμενο ανηφορικό και μέχρι τον επόμενο σταθμό στα 77χλμ είχα κερδίσει σχεδόν 100 θέσεις!

 

Ανεφοδιασμός τα βασικά, επιστροφή στη γνώριμη κατάσταση κούρασης και αυπνίας και κεφάλι κάτω για τον επόμενο σταθμό ντάλα μεσημέρι ανηφορίζοντας διαρκώς απο τα 1300μ μέχρι το φυλάκιο του Α' παγκοσμίου πολέμου, στα 2400μ ανάμεσα στις δύο κορυφές Tofana di Mezzo/Rozzes στα 3244 και Tofana Travenanzes, για περίπου 20χλμ.

 

Το νερό μου σχεδόν είχε τελειώσει, ενώ πριν απο ένα απογοητευτικό ανηφορικό στον ορίζοντα, αποφάσισα να ξαπλώσω στη σκιά ενός θάμνου μήπως και ανακτήσω δυνάμεις για τον επερχόμενο Γολγοθά.

 

Δε στάθηκα πολύ, 10 λεπτά ήταν αρκετά για να εμφανιστούν τα πρώτα σημάδια υποθερμίας που με ανάγκασαν να ανεβάσω άμεσα ρυθμό, όσο μπορούσα τέλος πάντων.

 

Σα να μην έφταναν όλα αυτά, το στομάχι έκλεισε (για πρώτη φορά σε αγώνα) και ότι προσπάθειες έκανα με σταφίδες και λιγο ξερό ψωμί έφερναν άμεσα ναυτία. Ίσως να έπαιξε ρόλο και το βρογχοδιασταλτικό εισπνεόμενο (aerolin) που μόλις είχα χρησιμοποιήσει.

 

Στο επόμενο ρυάκι που κατέβαινε από τις κορυφές, έριξα κρύο νερό πάνω μου και γέμισα το υδροδοχείο ενώ ένα σάντουιτς μινιατούρα με βρωμερό τυρί Αυστρίας απο τα ξεχασμένα βάθη του σακιδίου έσωσε την κατάσταση. Ψιχουλάκι ψιχουλάκι το κατάφερα με λίγο νερό, μαζί και την ατελείωτη σχεδόν 7ωρη ανηφόρα που πλέον διαδέχθηκαν κατηφορικές φουρκέτες και μια μικρή καταιγίδα.

 

 

Το καταφύγιο που είναι ο επόμενος σταθμός στο Col Gallina στο 96ο χλμ ήταν σταθμός εγκατάλειψης για πολύ κόσμο, δεδομένου οτι έρχεσαι με ψυχολογία κομμάτια και βλέπεις να σε περιμένει άλλο ένα χιλιόμετρο υψομετρικά μέχρι τον τερματισμό που είναι μετά από 24χλμ. Σε πιάνει και το δεύτερο βράδυ στον αγώνα, αστράφτει και βροντά...δε θέλει πολύ, αν έχεις δικούς σου με αυτοκίνητο εκεί, παίρνεις εύκολα την απόφαση που είναι απολύτως δικαιολογημένη.

 

Εγώ τη συνταγή την ήξερα και μετά απο κάποιες λαβές του φυσιοθεραπευτή της διοργάνωσης στο κλειδωμένο ισχίο μου, πέρασα από το μπαρ του καταφυγίου για το εσπρεσσάκι... και...με λίγο παραπάνω κόπο βγήκε η επόμενη ανηφοριά αντίγραφο Σκαλάκια της Πάρνηθας μέχρι το καταφύγιο Averau στα 2500μ. Ζεστό τσάι στην ομίχλη και γρήγορα για το πάσο Giau στο 104χλμ.

 

 Ένιωθα πλέον καλά, εδώ είδα μηνύματα συμπαράστασης φίλων στο FB και έφτιαξε και η διάθεση αφού πλέον πίστευα στον τερματισμό. Μετά το απαραίτητο πλέον εσπρεσσάκι (είχα σπάσει κάθε ρεκόρ καφεΐνης στο σώμα μου με 4 καφέδες σε ενα 24ωρο, όταν συνήθως τόσους πίνω σε 1-2 μήνες) ετοιμάστηκα ψυχολογικά για την ανηφόρα ανέκδοτο του αγώνα, μια ανηφόρα περίπου 200μ υψομετρικής διαφοράς μνημείο σαδισμού ή μαζοχισμού αναλόγως από πια πλευρά το βλέπεις. Μεγάλη ανάσα στη κορυφή και βούρ εν μέσω πολύ ηλεκτρικά φορτισμένης καταιγίδας (πολλές αστραπές χωρίς πολύ βροχή όμως) για το επόμενο καταφύγιο Croda del Lago στο 111χλμ απο το οποίο βλέπεις τα θαμπά φώτα της Cortina.

 

Λοξή ματιά στην αλπική λίμνη που ομορφαίνει το τοπίο δίπλα στο καταφύγιο και παίρνω το κατηφορικό μονοπάτι, με ρίζες,φύλλα,λάσπη και τα στρουμφάκια να γελούν παρέα με τον Δρακουμέλ. Στο ρόλο του Δρακουμέλ, σίγουρα ο σχεδιαστής της διαδρομής αφού φρόντισε μετά απο 110χλμ να αλλάξει τη διαδρομή απο τις προηγούμενες χρονιές και να σε κατεβάσει μονοκόμματα σχεδόν 1000μ μέσα σε 4-5χλμ. Όποιος έχει ακόμα πόδια εκεί το χαίρεται, οι υπόλοιποι πρέπει να έβρισαν σε 62 διαφορετικές γλώσσες, όσες και οι διαφορετικές χώρες που είχαν αθλητές στον αγώνα.

 

Τα τελευταία 5χλμ είναι εύκολα, μπαίνουμε πλέον στην πόλη, τρέχω με ρυθμό 6λ/χλμ απολαμβάνοντας το κύκνειο άσμα των αντοχών μου και μαζί της ορεινής μου περιπέτειας. Μετά απο 26 ώρες αγώνα και 44ώρες αϋπνίας, λίγο μετά τη 01:20 της Κυριακής περνώ ξανά την αψίδα, χαρούμενος και ανακουφισμένος. Οι κόρες κοιμούνται, η σύζυγος τερματίζει και αυτή την αγωνία της ενω εγώ προσπαθώ να βρω μια βολική θέση στο αυτοκίνητο μέχρι να φτάσουμε σε ένα ντους και ένα κρεβάτι.

 

 

Με ρώτησε κάποιος αν ευχαριστήθηκα τον αγώνα...χμμ.. ε λοιπόν ήταν ο πρώτος αγώνας που δεν ευχαριστήθηκα. Ήμουν διαρκώς σε μια κατάσταση επιβίωσης, άβολη, για άσχετους με τον αγώνα λόγους και δεν ένιωσα παρά σε ελάχιστα σημεία (μετά τον καφέ)  τη χαρά του τρεξίματος. Άδικο για τόσο όμορφο αγώνα να συνδυαστεί με τόσο άχαρη κατάσταση.

 

Παρ όλα αυτά δε μετανιώνω που στάθηκα στην εκκίνηση σε τέτοια κατάσταση και θα εγκατέλειπα μόνο για σοβαρούς λόγους υγείας. Κάποιος μπορεί να βλέπει μόνο τον αγώνα και να σκέφτεται... το βουνό θα είναι εκεί και του χρόνου κλπ, πρέπει να σκεφτεί όμως και όλο το 9μηνο προετοιμασίας, σκέψης, αφοσίωσης που δε μπορείς εύκολα να προσπεράσεις.

 

Επόμενος στόχος; να κοιμάμαι τα μεσημέρια και βλέπουμε...

 

Κώστας Χατζηθωμάογλου

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

  • Hoka One One 2017: Mafate Speed 2, Clifton 3, Spe ...

    οτι θες, 20/07/2017 15:06
    το speedgoat απλά ακατάλληλο και λίγο βάρκα για τα πετρώδη τερέν της Ελλάδας... η σόλα καταστράφηκε μετά από περίπου 200 χιλιόμετρα συνολικής προπόνησης-αγών ων
     
  • ITRA / ΗΠΑ: Παιχνίδια εξουσίας και Ουδέν Κακόν Αμ ...

    Κωνσταντίνος Χατζηθωμάογλου, 12/07/2017 15:13
    Πολύ καλή ανάλυση Τάκη. Σχετικά με το σύστημα αξιολόγησης, το κρίνω θετικά, αλλά μένει να φανεί αν εξυπηρετεί τα συμφέροντα της ITRA ή του αθλήματος. Οι αξιολογητές θα έχουν τη δυνατότητα να βαθμολογούν τον αγώνα μεν αλλά και η ITRA να "εμπορεύεται" ...

    Ολόκληρο...

     
  • Olympus Marathon 2017: "Δεν ξέρω τίποτα"

    Πέτρος Αυτζόγλου, 10/07/2017 12:07
    :-) συγχαρητήρια παλίκαρε!!! Μπράβο και για το άρθρο σου... :-)
     
  • Transpyrenea 2016: Αγώνας διαχείρισης συναισθημάτ ...

    Ζηνοβία Τσιγαρίδου, 06/07/2017 11:58
    Το κείμενο είναι τόσο παραστατικό που επιτυγχάνει να φανταστούμε τη δύσκολη πορεία για αυτό το καταπληκτικό επίτευγμα. Ξεχωριστές στιγμές, μοναδικά αισθήματα, και σίγουρα δε μπορούμε ούτε να ονειρευτούμε το κουράγιο και την προσπάθεια που απαιτεί η ...

    Ολόκληρο...

     
  • Γιατί το Hardrock 100 και άλλοι μεγάλοι Αμερικανι ...

    Νίκος Ζανας, 02/07/2017 10:03
    Το άρθρο έχει πολλες ανακρίβειες..., χωρις να θέλω να επεκταθώ περαιτέρω, παρακάτω η επίσημη απάντηση της διοργάνωσης του UTMB: 'Hello to everybody, Just some points to discuss with factual elements : - ITRA is a non profit association who propose a ...

    Ολόκληρο...

FOLLOW US

Facebook Twitter YouTube RSS Flickr

FORUM

    • Suunto Ampit 3 Peak HRM Black (1 Δημοσιεύσεις)
    • IMG_20170720_163631.jpg IMG_20170720_163639.jpg IMG_20170720_163631.jpg Suunto Ampit 3 peak HR Black Σε άριστη κατασταση με όλα τα παρελκόμενα στο κουτι.(Φορτιστης-Ζωνη καρδιακών παλμών) Εξτρ
    • stkark
    • 20/07/2017 22:40
    • πωλουνται (1 Δημοσιεύσεις)
    • παπουτσια north face ultra endurance No 47.φορεμενα μια φορα σε βολτα.και ενα trail bag kalenji 9/14 αχρησιμοποιητο.80e τα παπουτσια και 25e το σακιδιο.εποικινωνια goulasdim@yahoo.gr
    • belles
    • 19/07/2017 21:34
    • Δρομέας... ετών 101! (1 Δημοσιεύσεις)
    • Το μυστικό της Τζούλια Χόκινς . Ατομα σαν την Julia Hawkins τα βλέπουμε σπάνια στην εποχή μας. Το να είσαι 100 ετών και να αποτελείς θαύμα, να έχεις την δυνατότητα να μετακινείσαι και να τρέχεις, ε
    • stibens1967
    • 19/07/2017 16:07
    • πωλείται Suunto spartan ultra black (με HR) - €390 (1 Δημοσιεύσεις)
    • Είναι ένα πολύ όμορφο, κορυφαίο πολυαθλητικό GPS ρολόι. Εξαιρετική σχεδίαση και ποιότητα κατασκευής. Κρύσταλλο ζαφείρι (ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ Αχάρακτο, αλλά του φόρεσα και ζελατίνα) Καταπληκτική οθόνη. Είναι
    • papori1968
    • 19/07/2017 12:47

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

KARPENISI TRAIL RUN: Ο κ. Δ. Γεωργακόπουλος σ…

KARPENISI TRAIL RUN: Ο κ. Δ. Γεωργακόπουλος σε μια συνέντευξη για τον δεύτερο αγώνα του RUN CUP CHALLENGE 2017!

Έχουμε μπει για τα καλά πλέον στην καρδιά του καλοκαιριού αναμένοντας τον δεύτερο αγώνα του πρωταθλήματος RUN CUP CHALLENGE 2017, με την ονομασία KARPENISI TRAIL RUN. Αυτ...

Advendure © 2001-2013

Είσοδος or Εγγραφή

Εγγραφή

User Registration