Αρχική>Άρθρα>Πρόσωπα>Σε πρώτο πρόσωπο>Zagori Mountain Running: Σαν το πρώτο ραντεβού


Zagori Mountain Running: Σαν το πρώτο ραντεβού

Το πιτσιρίκι κρατάει έναν ασύρματο. «ξξξτττ, το 103» ενημερώνει το σταθμό στο  Πάπιγκο ότι φτάνω. Με το που μπω στο προαύλιο, ένα μικρό παιδί μου δίνει την τσάντα μου και να εκεί στα 5 μέτρα είναι η παρέα μου. Η Λουκία, η Σοφία, ο Γιάννης! Με αρπάζουν «λέγε τι θες;» με μισογδύνουν, απερίγραπτες ατάκες φωτογραφίες, φροντίζουν και τον Κώστα παράλληλα. Πιτσιρικάκια-εθελοντές μας φέρνουν νερά. Αγκαλιές, φιλιά και δρόμο. Θα σας πω και για το TERA, αλλά να που τελικά χωρίς αυτούς, χωρίς την παρέα του καθενός μας, αυτοί οι αγώνες είναι μισοί. Έχει πει ένας ότι «η ευτυχία είναι αληθινή μόνο όταν μοιράζεται».

Αξημέρωτα! Πήραμε τα βουνά ζβάρα. Έχω αυτή την αίσθηση που ότι και να γίνει θα καταφέρω να τερματίσω. Χωματόδρομοι και απότομα κοψίματα του βουνού. Οι φακοί εντείνουν το μεγαλείο του σκότους. Πάμε προς τον Αβαλο. Ο αγαπητός Νίκος εγκαταλείπει πολύ νωρίς και σκέφτομαι το κρίμα. Ξημερώνει, γύρω μας γκρι βουνά, Λοιπόν, ξέρεις τι είναι περίεργο όταν φεύγεις από σταθμό σε μεγάλο αγώνα; Η απόλυτη ησυχία που σε τυλίγει στα επόμενα 100 μέτρακλείνουν το πιο απόκοσμο τοπίο. Το τίποτα. Κατεβαίνουμε έντονα, βρίσκουμε ζόρικες, ξαφνικές ανηφόρες. Το τοπίο μοιάζει με τις φωτό από Άλπεις που βλέπαμε παλιά στα κρεοπωλεία και τις ταβέρνες. Τρομερές κατηφόρες προς το Σιάδι μύγας αλλά και πιο μετά για τη Μονή Στομίου. Ησυχία, ακούγονται οι ανάσες και όλα είναι ένα παιχνίδι στο μαλακό χώμα. Εκεί έρχεται αυτή η παράξενη αίσθηση ότι έχεις κάνει έναν ημιμαραθώνιο βουνού και έχεις ακόμα 60 χιλιόμετρα. Και λες «ρε, μήπως έχει δίκιο η αδερφή μου;»

 

Μέσα φαίνεται η Κόνιτσα και η γύρω περιοχή, δρομείς-αεροπλάνα στα 1500 & στα 2000 μέτρα. Φτάνουμε Μονή Στομίου, ανεφοδιασμός και εκεί η Νταβάλιστα ανοίγει το στόμιο της και μας καταπίνει αμάσητους. Μου είχαν πει «Πάρε κομποσκοίνια να τα φιλάς σαν τον Ντάνο, μπας και ανέβεις». Δεν ιδρώνω καν, κουράστηκαν μέχρι και οι πόροι μου να ιδρώνουν. Ξέρεις πώς είναι; Πάρε τα σκαλάκια της Πάρνηθας, πασπαλίζεις με Σκούρτα Ολύμπου και ανηφόρα Παρνασσού, ανακατεύεις και αφήνεις να πιεί τα υγρά του. Η ψυχολογία παίζει μεγάλο ρόλο εδώ. Κόλαση! Τραβερσάρουμε σάρες και στις πηγές βρίσκω πελώρια βράχια με το νερό κάπου ανάμεσα. Το μαρτύριο τελειώνει στο οροπέδιο των λιμνών. 

 

Το μυαλό χαζεύει και νομίζω ότι έχω μόνο 1.5 ώρα για το όριο. Είχα 3.5! Αχ για κοίτα εκεί πάνω…κάτι ανθρωπάκια. Ω θεέ μου! Ανεβαίνουν για Δρακόλιμνη. Το τοπίο είναι αλλόκοτο. Η Αστράκα, το καταφύγιο, πρόβατα, αθλητές, λίμνούλες. Ανεβαίνω, χαιρετούρες με όσους ήδη κατεβαίνουν. Ένα drone! Πάω κοντά στον χειριστή «καλημέρα από ΥΠΑ, η άδεια για το drone;» Γελάμε, παίρνω κουράγιο και φτάνω Δρακόλιμνη. Κομβικό σημείο, πανέμορφο. Δεν έχω άλλη λέξη. Και να σου η Μάγδα. Πιάνουμε τη συζήτηση και κατεβαίνουμε παρέα μέχρι κάτω. Στην ανηφόρα φεύγει μπροστά. Αστράκα! Πατάτες με αλάτι, νερό, δεν έχω όρεξη για αστεία, με βαραίνει η απόσταση.

 

Για πρώτη φορά εγώ κατεβαίνω για Πάπιγκο ενώ το 44αρι ανεβαίνει. Ανακούφιση. Και ξέρεις τι; Είναι άγρια ανακούφιση, ότι το ανεβαίνουν άλλοι και όχι εσύ. Εκείνη τη στιγμή βγαίνουν ένστικτα στην επιφάνεια. Φυσικά, το χεις κάνει 2 φορές και φυσικά εσύ έχεις πολύ ακόμα. Εδώ επιτρέπονται τα κοψίματα, οπότε το τραίνο μπαίνει στις ράγες και καρφώνω ευθεία κάτω. Φάτσες γνωστές. Η ζέστη αρχίζει να γίνεται αφόρητη. Μικρό και Μεγάλο Πάπιγκο.

 

Τι να πω για το σταθμό; Εδώ μέτρησαν οι φίλοι. Το κέρδος ήταν αυτή η αληθινή έγνοια που μου έδειξαν φίλοι δρομείς. Όσο για τους εθελοντές είναι όλοι για φίλημα. Δεν έχω να πω τίποτα. Λοιπόν, ξέρεις τι είναι περίεργο όταν φεύγεις από σταθμό σε μεγάλο αγώνα; Η απόλυτη ησυχία που σε τυλίγει στα επόμενα 100 μέτρα.

 

 

Σε τρομερή ζέστη κατεβαίνω για τις πηγές του Βοϊδομάτη. Άλλο παλούκι που το ανεβαίνουν οι 44αρηδες. Ωραίο τερέν αλλά έχει τον ατέλειωτο. Φτάνω διψασμένος. Χαβαλές με τους εθελοντές, με βοηθάνε με τους φακούς επαφής, με ποτίζουν! Από εδώ ως το Κλήμα έχεις χρόνο να φιλοσοφήσεις, το μονοπάτι είναι μια χαρά. Οι αγώνες αυτοί έχουν μια τρομερή μοναξιά και μια χαρούμενη θλίψη.Το σώμα έχει αρχίσει να γέρνει σαν το «Παναγία Τήνου» στο λιμάνι του Πειραιά πρόπερσι. Οι αγώνες αυτοί έχουν μια τρομερή μοναξιά και μια χαρούμενη θλίψη. Ατελείωτοι βράχοι που σου θυμίζουν πόσο μικρός είσαι αλλά και ένα μονοπάτι που βήμα – βήμα μένει πίσω και κάθε ανάσα σε πάει στο τέρμα.

 

Με είχαν ενημερώσει αν βρω έναν Άγγλο δρομέα να τον μαζέψω. Στο Κλήμα τελικά τον πετυχαίνω τυλιγμένο με αλουμινοκουβέρτα, (μπουγάτσα με γέμιση δρομέα) μια χαρά ευτυχώς αλλά όχι για να συνεχίσει. Μικρές ανηφόρες θα μας πάνε στη Σκάλα Μονοδενδρίου. Από την απέναντι πλευρά τουρίστες από παντού. Καναδοί, Γάλλοι, απροσδιόριστοι Λατίνοι, Έλληνες. Και να η Σκάλα. Μια ωραία πηγή με ατέλειωτο νερό και μια παρέα δρομείς που νόμιζα ότι κοιταζόμασταν βαθιά στα μάτια για αυτό που είχαμε ακόμα. 


Δεν θα σου πω για όλη τη σκάλα. Θα σου πω πως την έβγαλα καθαρή. Ακουμπάω σε ένα πεζούλι, ψόφιος, άδειος. Αυτό το άδειασμα του Είναι που μάλλον οφείλεται σε έλλειψη υδατάνθρακα παρά σε φιλοσοφικές έννοιες. Πλησιάζουν δύο δρομείς, ήρεμοι, μειλίχιοι. Με μούσια και buff μου φάνηκαν σαν καλόγεροι με μεταξοσκώληκες Τα νούμερά μας κρύβουν ανθρώπουςκρυμμένους στα κοντάρια τους, βυζαντινές μορφές. Προσφέρθηκαν να μου δώσουν τζελακια. Ποιος ξέρει πώς φαινόμουνα ο δύσμοιρος; Αρνούμαι το 2ο αλλά επιμένουν. Κουμπώνω το τζελ και βρίσκω κουράγιο. Η πράξη τους…πριν φύγουν κοιτάω τα νούμερα. Τα νούμερά μας κρύβουν ανθρώπους. Ο Βασίλης και ο Γιώργος, το 87 και το 88!

 

Στο Μονοδένδρι μια παρέα στα δεξιά, αραχτοί στη σκιά και μια κοπέλα με το πιο όμορφο χαμόγελο της Γης, ακουμπά σε ένα δέντρο και κάνει ασκήσεις, μου λέει «Έφτασες, έχει τα πάντα». Και στο σταθμό το γνωστό crew με γλεντάει κανονικά, φωτογραφίες, τάισμα, χαμός! Φεύγω για Βίτσα, γρήγορα χιλιόμετρα και πέρασμα για Δίλοφο από Ο τόπος που μας φιλοξένησε έχει αγριάδα και συμμετρία μαζί. Είναι γλυκό μέρος και έτοιμο να σε φάει αν δεν το σεβαστείςχωματόδρομο-Γολγοθά μέσα στο λιοπύρι του απογεύματος. Ιδρώσανε και τα κορδόνια μου. Κατεβάσματα προς Κήπους με προσοχή, το γεφύρι του καπεταν Αρκούδα και πλέον τα χιλιόμετρα φεύγουν αργά. Οι Κήποι είναι μακριά αλλά τα είπαμε: Βήμα – Βήμα! Όμορφα χωριά που έχεις ρε Ζαγόρι! Ανεφοδιασμός στο φουλ και μνήμες από παλαιότερα χρόνια όταν έβλεπα με δέος τους 80αρηδες να περνάνε. Είμαι εκεί. Δυνατός, αντέχω. Έχω εκνευριστεί με κάτι δικά μου και φεύγω σφαίρα για Κεραίες και Καπέσοβο. Ξέρεις τι δεν σου έχω πει; Για την ατελείωτη και απερίγραπτη ομορφιά της βλάστησης. Ο τόπος που μας φιλοξένησε έχει αγριάδα και συμμετρία μαζί. Είναι γλυκό μέρος και έτοιμο να σε φάει αν δεν το σεβαστείς.

 

Πέρασμα από το Καπέσοβο και όλα δείχνουν ότι πάω για 17.5 ώρες. Απίθανο για τα κυβικά μου. Ανεβαίνουμε για τη Σκάλα. Έχω δυνάμεις, δεν ξέρω που τις βρήκα, αλλά τρέχω. Κατεβαίνω τη Σκάλα και χρειάζομαι πια το φακό μου. Τελευταία γουλιά νερό. Είναι τέλειο. Μπαίνω στο χωριό, είναι σαν το πρώτο σου ραντεβού στα Goodys στη Φωκίωνος Νέγρη. Είμαι 14 χρονών. Όχι είμαι 39. Χειροκροτούν, καταλαβαίνουν, ξέρουν. Έχουν αρχίσει οι απονομές. Καλύτερα! Θα τερματίσω ανώνυμος. Η παρέα εκεί. 17.12 στο χρονόμετρο. Αγκαλιές. Κάτι φωνάζω στον εαυτό μου.

 

Ξημερώνει Κυριακή. Σήμερα τρέχουν οι φίλοι μου. Ήμουν εκεί να τους χαρώ όπως θα είμαι και του χρόνου στην καλύτερη γιορτή ορεινού τρεξίματος. 

 

 

Φωτογραφίες: Γιάνης Βασαλάκης, Σοφία Βάχαρη, Άρης Γαβριελάτος

Σχόλια   

 
+2 0 # ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΦΙΛΙΠΠΟΥ 28-07-2017 19:59
Πολύ ωραία περιγραφή (ταξίδεμα τις λέω τις περιγραφές αυτές),
μόνο που ξέχασες να πείς για τους 44ριδες που αγκομαχώντας στην ανηφόρα της αστράκας δίναν κουράγιο και παρότρυναν τους 80ριδες , ίσως γιατί έβλεπαν μελλοντικά τον εαυτό τους στην θέση σας !!!
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
+4 -1 # Dimitris Aseneler 27-07-2017 17:59
"Λοιπόν, ξέρεις τι είναι περίεργο όταν φεύγεις από σταθμό σε μεγάλο αγώνα; Η απόλυτη ησυχία που σε τυλίγει στα επόμενα 100 μέτρα"
Ακριβώς αυτό!!! Συγχαρητήρια!
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
+4 0 # antonis Fousekis 27-07-2017 13:47
Πολυ ωραιά περιγραφή Άρη!.Συγχαρητηρ ία για τον τερματισμό σου αλλά και για τον προσωπικό σου αγωνα.!
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

  • Tinos Challenge 2017: Τα αποτελέσματα των αγώνων

    άρης αλεξάνδρου, 09/12/2017 16:28
    τα αποτελέσματα αυτά δεν ισχύουν.. τα χουν κάνει θάλασσα..
     
  • Ultra Trail Pelion: H δικαίωση

    Δημήτριος Ζαφειρόπουλος, 05/12/2017 13:11
    "Το μόνο που δεν μας άρεσε ήταν η μόνιμη σήμανση με μπογιά μέσα στους παραδοσιακούς οικισμούς και πάνω στα καλντερίμια"... Προσπάθησε όμως να τα σεβαστεί όσο μπορούσε με μικρού μεγέθους σήμανση...
     
  • Epirus Trail: Η μεγαλύτερη πεζοπορική διαδρομή στ ...

    ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ, 30/11/2017 20:19
    Το δυσκολότερο είναι να ΔΙΑΤΗΡΗΘΕΙ το μονοπάτι. Όλοι όσοι περπατάμε στα βουνά, έχουμε διαπιστώσει ότι το καλύτερα διατηρημένο κομμάτι των μονοπατιών είναι στην είσοδο η ταμπέλα που το αναδεικνύει, αναγράφοντας το φορέα χρηματοδότησης και το κόστος κ ...

    Ολόκληρο...

     
  • Πανελλήνια έρευνα Αθλητικού Τουρισμού καταγράφοντ ...

    Βαλεντινα, 30/11/2017 17:32
    Μου φάνηκε πως υπάρχει μια ασάφεια στις απαντήσεις μου, μια που το event στο οποίο αναφερόμουν βρίσκεται μες στην πόλη και δε χρειαζόταν να διανυκτερεύσω πουθενά...οι απαντήσεις μου σχετικά με τη διαμονή αφορούν αλλά event βουνού όπου απαιτήθηκε να ...

    Ολόκληρο...

     
  • Rapsani Trail 2018: Άνοιξαν οι Εγγραφές!

    ΝΙΚΟΣ ΔΕΛΛΗΣ, 28/11/2017 13:19
    Θα ήθελα να δηλώσω συμμετοχή για τον αγώνα που θα γίνει το 2018 . Έχω πληρώσει για τον περσινό. Ευχαριστώ.

FOLLOW US

Facebook Twitter YouTube RSS Flickr

FORUM

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Εντυπώσεις από το meeting της Dynafit στην Αυ…

Εντυπώσεις από το meeting της Dynafit στην Αυστρία!

Πρiν λίγες μέρες βρέθηκα με τον φίλο και συναθλητή μου στην ομάδα της Dynafit Greece, Γιαννόπουλο Κωνσταντίνο, στην Αυστρία, εκπροσωπώντας στο διεθνές meeting αθλητών της...

Advendure © 2001-2013

Είσοδος or Εγγραφή

Εγγραφή

User Registration