Αρχική>Άρθρα>Πρόσωπα>Σε πρώτο πρόσωπο>Rovaniemi 150: Αντιμετωπίζοντας τους φόβους μου...


Rovaniemi 150: Αντιμετωπίζοντας τους φόβους μου...

Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου. Αθήνα. Βροχερή μέρα, δεν την λες και κρύα...ένα χαμόγελο σκάει στο πρόσωπό μου.... ‘’κρύο είναι αυτό;’’ Αναρωτιέμαι… Οι σκέψεις μου ταξιδεύουν μία εβδομάδα πριν με αστραπιαία ταχύτητα 3.177 χιλιόμετρα μακριά...νοιώθω ένα ρίγος... Είμαι στην εκκίνηση του αγώνα Rovaniemi 150, κάνει κρύο, νιώθω ότι τα πόδια μου παγώνουν, τα χέρια μου αρνούμαι να τα βγάλω έξω από τα γάντια. Χιονίζει. Κρατάω το έλκηθρο μου – το σωσίβιο μου για τις επόμενες δύο μέρες. Ο αγώνας είναι αυτόνομος, μόνοι μας πρέπει να φροντίζουμε για τα πάντα, στους οκτώ σταθμούς θα έχουμε μόνο φωτιά για να ζεσταθούμε όσο γίνεται και νερό (λιωμένο χιόνι για την ακρίβεια). Κοιτάω τον Κώστα μου – πάντα το βλέμμα του με ηρεμεί, μου δίνει δύναμη, με κάνει να πιστεύω ότι το μπορώ, ότι θα το καταφέρω, με κάνει να ξεχάσω τον φόβο μου προς το άγνωστο και αυτή την φορά είναι πολλά που θα πρέπει να τα ζήσω για πρώτη μου φορά – τα πολλά χιλιόμετρα, το βαρύ (υπερφορτωμένο θα έλεγα) έλκηθρο, τις ακραίες καιρικές συνθήκες, την νύχτα, την μοναξιά... Φοβάμαι – δεν ντρέπομαι να το πω. Όμως χαμογελάω, νιώθω ότι το σώμα μου αρχίζει να ζεσταίνεται έτσι και οι φόβοι μου να απομακρύνονται σιγά σιγά...

 

Η ώρα είναι 9 το πρωί... Φωνάζει ο Άλεξ... 5,4,3,2,1...και φεύγουμε, μας καταπίνει αμέσως το απόλυτο λευκό του χιονιού... Προσπαθώ να τρέξω λίγο, παραπάνω για να ζεσταθώ, να συνηθίσω το βάρος του έλκηθρου μου, προσπαθώ να το κρατήσω σε μια ισορροπία, το χιόνι είναι μαλακό, δεν βοηθάει... “τρέχουμε” πάνω στο παγωμένο ποτάμι Kemijoki για περίπου 11 χιλιόμετρα...Νάτος και ο πρώτος σταθμός, με φωτιά, νερό και με χαμογελαστούς εθελοντές... Κρυώνουν και αυτοί άραγε;; Αναρωτιέμαι… Πρέπει να υπογράφω μπαίνοντας και φεύγοντας από κάθε σταθμό – εάν το ξεχάσω θα ακυρωθώ. Δύσκολο όμως – μόλις το χέρι βγαίνει από το γάντι παγώνει και δεν μπαίνει εύκολα πάλι μέσα...

 

 

Το χιόνι που συνεχίζει να πέφτει ασταμάτητα είναι η παρέα μου...Συναντάω και άλλους στην διαδρομή, μια κουβέντα κάνει καλό, ακούω ιστορίες για τον αγώνα αυτόν, για άλλους παρόμοιους, κάποιοι έχουν έλθει ξανά και ξανά για να καταφέρουν να τερματίσουν, τους ρωτάω διάφορα, κάτι θα μάθω, χαμογελάω ...

 

Φεύγοντας από κάθε σταθμό τηλεφωνώ στον Κώστα, να ξέρει πως είμαι, πως τα πάω, που βρίσκομαι...Έχει άγχος και αυτός για όλη την προσπάθεια μου αυτή...Περιμένω να φτάσω στους σταθμούς, προσπαθώντας όσο μπορώ πιο γρήγορα, μόνο και μόνο να τον ακούσω...παίρνοντας έτσι την “δόση” μου για να μπορώ να συνεχίζω...έτσι ηρεμεί και αυτός.

 

Να το και το δύσκολο, κατηφορικό κομμάτι της διαδρομής μέσα στο δάσος – δεν είναι τελικά μόνο οι ανηφόρες δύσκολες!!! Τώρα καταλαβαίνω τι μας έλεγε ο Άλεξ την προηγούμενη μέρα στην τεχνική ενημέρωση του αγώνα.  Στενό πέρασμα μέσα από πολλά δένδρα, κομμένα κλαδιά, το μαλακό και βαθύ χιόνι δεν βοηθάει, λύνω το έλκηθρο από τη μέση μου, το τραβάω, μπαίνει πίσω από τα δένδρα, του φωνάζω να μην με ταλαιπωρεί, το τραβάω ξανά, έρχεται κατά πάνω μου, βουλιάζω πιο βαθιά στο χιόνι, προσπάθω με τα μπατόν να σηκωθώ, δεν πτοούμαι, βρίσκω άγνωστη δύναμη μέσα μου, φοβάμαι μην ιδρώσω – δεν πρέπει, τα καταφέρνω – βγαίνω στο δρόμο...Μια ανάσα, μια γουλιά νερό και λίγη μπάρα - καλά είναι, δεν έχουν παγώσει ακόμα...Κοιτάω το έλκηθρο, του χαμογελάω και μονολογώ...σε κατάφερα αυτή την φορά!!!

 

 

Αρχίζει να σκοτεινιάζει, πλησιάζει ο πιο μεγάλος φόβος μου, ο φόβος του άγνωστου, ο φόβος της πρώτης φοράς – ΝΥΧΤΑ!!! Προσπαθώ να μην το σκέφτομαι, θα τα καταφέρω, η νύχτα είναι όμορφη – μου είχαν πει οι φίλοι μου δρομείς που την έχουν ζήσει πολλές φορές...

 

Είναι έξι η ώρα το απόγευμα, είμαι στον αγώνα εννέα ώρες, νοιώθω καλά και είμαι έτοιμη να αντιμετωπίσω τους φόβους μου...σε λίγα λεπτά μας καταπίνει το σκοτάδι, εμένα και το έλκηθρό μου, την μόνη μου παρέα...απόλυτη ησυχία...μόνο τα βήματα μου και η ανάσα μου...χιονίζει ελαφριά, δεν φυσάει, δεν κάνει τόσο κρύο (εξάλλου όταν χιονίζει το κρύο μειώνεται) – μάλλον το έχω συνηθίσει, παρατηρώ τα δένδρα  που το πολύ χιόνι τα έχει κάνει “έργα τέχνης”, αρχίζω να τους μιλάω, μου φαίνεται ότι ακούω πουλιά – δεν μπορεί, με τόσο κρύο, σταματάω – δεν ακούω κάτι, συνεχίζω να διασχίζω την ΝΥΧΤΑ...ξαφνικά στα ρουθούνια μου έρχεται η μυρωδιά της φωτιάς – πάλι η φαντασία μου;;; όχι, δεν μπορεί, τρελάθηκα, βλέπω φωτιά στο βάθος, επιταχύνω τα βήματά μου, το έλκηθρο δεν με ακολουθεί, γυρνά στο πλαϊ συνέχεια, το τραβάω μήπως ισιώσει, αυτή η πάλη γίνεται συνέχεια...και ναι, βλέπω ακόμα ένα σταθμό, ακούω τους εθελοντές, δεν είναι η φαντασίωσή μου, λύνω το έλκηθρο, κάθομαι να ζεσταθώ λίγο...κάτι πρέπει να φάω, υπάρχει ζεστό νερό γιατί προφανώς μόλις πριν λίγο είχαν λιώσει χιόνι, έχω ένα φάκελο με αφυδατωμένη τροφή, το ετοιμάζω στα γρήγορα και απλά δεν το τρώω- το καταπίνω... Είναι ωραία η ζέστη και δεν με βοηθάει να φύγω, κάποιοι έχουν ξαπλώσει για να ξεκουραστούν, κοιτάω το έλκηθρό μου, του κλείνω το μάτι ... και χάνομαι μαζί του και πάλι στο σκοτάδι...

 

 

Ξαφνικά μπροστά μου εμφανίζεται το μικρό γεφύρι, λίγο στραβό και παγωμένο...δεν πρέπει να περάσω από πάνω του σέρνοντας το έλκηθρο, ο Άλεξ μας είπε ότι σε πολλούς είχε πέσει  το έλκηθρο στο ποτάμι παρασέρνοντας και τους ίδιους. Ωχ, είμαι στην περιοχή “των λύκων”. Στις ερωτήσεις μας “τι θα γίνει με αυτούς” μας απάντησε ότι “δεν υπάρχει πρόβλημα, είναι χορτάτοι οι λύκοι μας, βρίσκουν αρκετό  φαγητό στο δάσος, εσάς δεν θα σας πειράξουν”!!! Προσπαθούσα να είμαι ήρεμη, το κομμάτι αυτό του αγώνα δεν ήταν μεγάλο, εξάλλου τι να με κάνουν εμένα οι λύκοι, μια σταλιά είμαι (τώρα να μου πεις τα κόκαλα είναι πιο νόστιμα!!!).

 

Και ξαφνικά, ένα φως κάνει την μέρα νύχτα!!! Δεν το πιστεύω, το ΘΕΑΜΑ είναι εδώ, το πράσινο φως του Βόρειου Σέλας εμφανίζεται, για λίγο όμως, αρκετό να μου αλλάξει την διάθεση...Θεε μου είμαι τόσο τυχερή;;; τι δώρο ήταν αυτό;;; τα δάκρυα κυλούν στο πρόσωπό μου...που είσαι Κώστα να το δεις;;; Ξεχνάω για λίγο τον αγώνα...

 

Αρχίζει να ξημερώνει, πλησιάζω τον σταθμό στο 78ο χιλιόμετρο. Μια όαση είναι αυτή, μια ανάσα ζεστασιάς, είμαι χαρούμενη, πέρασε η ΝΥΧΤΑ, είμαι καλά, το κατάφερα, δεν άφησα τον φόβο μου να με νικήσει...χαμογελάω...θα κάνω μια μικρή στάση, μπορώ και μεγάλη, είναι έξι ή ώρα το πρωί, έχω φτάσει στον σταθμό τέσσερις ώρες πριν το κόψιμο!!! Λίγο φαγητό – παράξενο, δεν πεινάω, ζεστό νερό, ξαπλώνω λίγο ανάσκελα διότι αρχίζω να νιώθω κάποια τσιμπήματα στην μέση μου...δεν τους έδινα προηγουμένως σημασία...ή δεν ήθελα...

 

 

Λίγο πριν τις επτά η ώρα το πρωί, 22 ώρες μέσα στον αγώνα, χαιρετώ τους χαμογελαστούς εθελοντές και φεύγω...παίρνω το κινητό στο χέρι να ενημερώσω τον Κώστα ότι συνεχίζω προς τον επόμενο σταθμό...το τηλέφωνο είναι νεκρό, η μπαταρία δείχνει άδεια...είχα την αίσθηση ότι με το κινητό μαζί μου, είχα παρέα τον Κώστα μου...τώρα είμαι μόνη, θα καταλάβει ότι μου είχε τελειώσει η μπαταρία...η μέρα δείχνει ότι θα είναι όμορφη, το χιόνι συνεχίζει να πέφτει, ο ήλιος αρχίζει να βγαίνει και να ζεσταίνει το παγωμένο πρόσωπό μου...

 

Τώρα έχω μπροστά μου 36 χιλιόμετρα έως τον επόμενο σταθμό, στις έξι ώρα το απόγευμα είναι το κόψιμο, έχω 11 ολόκληρες ώρες να κάνω αυτά τα χιλιόμετρα...”το έχω” έλεγα μέσα μου...η μέση μου όμως είχε άλλη γνώμη...η διαδρομή αρχίζει να έχει ανηφόρες, όχι απότομες αλλά αρκετές να μου δυσκολέψουν την προσπάθεια, είναι μια ατελείωτη κυματιστή θάλασσα...το χιόνι έχει μαλακώσει ακόμα πιο πολύ, το έλκηθρο βουλιάζει ακόμα περισσότερο, η μέση μου αρχίζει να παραπονιέται από το υπερβολικό βάρος...το χαμόγελό μου έχει παγώσει πια...προσπαθώ να διώξω κακές σκέψεις από το μυαλό μου θαυμάζοντας το μαγικό τοπίο γύρω μου, λέγοντας το πόσο τυχερή είμαι που βρίσκομαι εκεί...

 

Δύο ώρες πριν το επόμενο κόψιμο, έχω διανύσει τα 106 χιλιόμετρα και έχω συμπληρώσει 32 ώρες από το ξεκίνημα του αγώνα, μου απομένουν άλλα 7...ο πόνος στην μέση μου έχει πια αρχίσει να γίνεται ανυπόφορος, κάνω ένα βήμα εμπρός, το έλκηθρο με τραβά δυο βήματα πίσω...είναι η στιγμή που το μυαλό παλεύει με το σώμα, που το σώμα μου παλεύει με το έλκηθρο μου – την μοναδική μου παρέα στα ατελείωτα αυτά χιλιόμετρα...το κοιτάζω, το παρακαλώ να ξεκολλήσει από το χιόνι, να πάμε παρέα, να μην με αφήσει τώρα...κοιτάζω την διαδρομή μπροστά μου...κοιτάζω την διαδρομή πίσω μου...τα δάκρυα αρχίζουν να πέφτουν ασταμάτητα, “λυπάμαι” φωνάζω να με ακούσει ο Κώστας...μόνο τα χιονισμένα και παγωμένα δένδρα μπορούν όμως να με ακούσουν...

 

Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου. Αθήνα....η βροχή συνεχίζει να πέφτει έξω...το ίδιο και τα δάκρυά μου...όμως συνεχίζω να χαμογελάω...επιβάλλεται...όλα τα παραμύθια έχουν ευτυχισμένο τέλος...πόσο μάλλον όταν έχεις ζήσει το ‘’πραγματικό’’ στην χώρα του Αη Βασίλη...

 

Dragana Cejovic

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

  • Τρέξιμο, μια υπόθεση που μας αφορά όλους!

    Κωνστ.Αποστολοπουλου, 26/09/2018 13:39
    Μα πόσο περήφανη είμαι για σένα ....εκτός από σπουδαίος άνθρωπος που είσαι έχεις και καταπληκτικό συντακτικό λόγο ....με συγκίνησες πολύ !!!!!!!!!
     
  • Swiss Peaks, Tor des Geants: Έλληνες τερματίζουν ...

    ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΦΙΛΙΠΠΟΥ, 15/09/2018 16:12
    Συγχαρητήρια σε όλους, όσον αφορά τα μπερδέματα , παρακολουθούσα το swispeaks και τον φίλο Βασίλη , από ένα σημείο και μετά το live τα έκανε μούσκεμα και έδειχνε άλλα αντί άλλων και μπέρδεψε σε μεγάλο βαθμό τις θέσεις χρόνους κλπ μετά το μισό εξαφαν ...

    Ολόκληρο...

     
  • Ultra Ursa Trail 2018: Και οι Πέντε ήταν Υπέροχες!

    ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΜΠΙΛΜΠΙΛΗΣ, 08/09/2018 14:46
    Δημήτρη ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Είμαστε τυχεροί που μπορούμε να τρέχουμε σε τέτοιους υπέροχους αγώνες και να ζούμε τέτοιες μοναδικές στιγμές.
     
  • GROSSGLOCKNER ULTRA-TRAIL® - Τρέχοντας σε έναν Βο ...

    Τάκης Τσογκαράκης, 24/08/2018 11:46
    Σε ευχαριστώ φίλε Αγαμέμνωνα!
     
  • 10.000 χιλιόμετρα για 100 μίλια – Συνέντευξη με τ ...

    Δημήτρης Τρουπής, 15/06/2018 15:11
    Καλησπέρα Δημήτρη, Το χρονικό όριο είναι στις 30 ώρες. Κομβικό σημείο είναι επίσης οι 24 ώρες αφού εκεί αλλάζει και το χρώμα του buckle που παίρνει ο αθλητής που τερματίζει...(α σημένιο κάτω από τις 24, χάλκινο από 24 - 30) ... ;-)

FOLLOW US

Facebook Twitter YouTube RSS Flickr

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Τρέξιμο, μια υπόθεση που μας αφορά όλους!

Τρέξιμο, μια υπόθεση που μας αφορά όλους!

Πόσες φορές δεν έχεις ακούσει να σου λένε «εγώ δεν έχω χρόνο να τρέξω…» ή «…το τρέξιμο δεν είναι για μένα, εκατό μέτρα κάνω και λαχανιάζω», ή «πώς το κάνεις; σε θαυμάζω…»...

Advendure © 2001-2018

Είσοδος or Εγγραφή

Εγγραφή

User Registration