Ηλίας Καλαϊτζής: Η αναζήτηση της Θρυλικής Καλύβας Μυστακίδη – Ρήγου

Από 15 Μάι 2019

Μια συγκινητική τριλογία μέσα από τα μάτια του Ηλία Καλαϊτζή

Ο Ηλίας Καλαϊτζής, πατέρας 4 παιδιών και αθλητής ορεινού τρεξίματος, ήταν ενθουσιώδης με ό,τι καταπιανόταν. Τελευταία, είχε βάλει έναν στόχο: να βρει το χαμένο μονοπάτι προς την «Θρυλική Καλύβα» των πρωτοπόρων Μυστακίδη & Ρήγου*. Κι αυτό γιατί επιθυμούσε να την επισκευάσει μυστικά, ως αντίδωρο στην προσφορά τους στον χώρο του ορεινού τρεξίματος και της ορειβασίας στην Ελλάδα. Με το ορεινό τρέξιμο ο Ηλίας ασχολήθηκε πιο εντατικά τα τελευταία χρόνια. Από παιδί όμως, αγάπησε τη φύση και το βουνό· οι γονείς του φρόντισαν για αυτό. Κι έτσι όλα του τα χρόνια ασχολούνταν προσωπικά με την ορειβασία και το trekking, αλλά και οργάνωνε διαρκώς ποικίλες εξορμήσεις, ξεσηκώνοντας τους φίλους του και τις οικογένειές τους. Κύριο μέλημά του, να προσφέρουν κι αυτοί στα παιδιά τους τις καθοριστικές για τον ίδιο εμπειρίες για τις οποίες τόσο ευγνωμονούσε τους γονείς του.

Λίγες μέρες πριν φύγει για την τελευταία του αναζήτηση για την Θρυλική Καλύβα, ο Ηλίας είχε στείλει τα δύο πρώτα μέρη του συγκλονιστικού ντοκουμέντου που θα διαβάσετε σε 3 – 4 φίλους του για να ακούσει τη γνώμη τους. Στον αδελφό του, π. Χρυσόστομο έναν μήνα περίπου πριν φύγει για την τελευταία του ανάβαση, είχε μεταφέρει προφορικά τον ενθουσιασμό του που είχε εντοπίσει την Θρυλική Καλύβα και ήταν βέβαιος πως πια (με την 3η απόπειρα) θα την έβρισκε! Αυτό που 20 χρόνια πριν, οι δυο τους μαζί με λίγους φίλους είχαν προσπαθήσει να κάνουν… Του είχε αναφέρει επίσης, ότι είχε σκοπό να ολοκληρώσει την «Τριλογία» του, (έτσι ακριβώς την ονόμαζε, κι ας είχε γράψει μόνο τα 2 μέρη ως τότε) και να τη στείλει στο Advendure. Στα δύο πρώτα μέρη θα διαβάσετε αυτούσια, τα γραπτά λόγια του Ηλία... Στο τρίτο μέρος μπήκαν πάλι αυτούσια τα λόγια του, όπως ακούγονται στα βίντεο που βρέθηκαν στο κινητό του. Αντί επιλόγου χρησιμοποιήθηκαν κείμενα δύο επίσης πολύ στενών κι αγαπημένων φίλων του. Η τελευταία του ανάβαση έγινε την ημέρα των 39ων γενεθλίων του...Τα λόγια που θα διαβάσετε από τις απομαγνητοφωνήσεις είναι καταγεγγραμμένα ακριβώς έτσι! Δεν έχουν υποστεί καμιά επεξεργασία ή αλλαγή… Σε άλλους φίλους είχε μεταφέρει την πρόθεσή του να ανακαινίσει μυστικά την Καλύβα και για έναν επιπλέον λόγο: για να δώσει χαρά στους αρχικούς ιδιοκτήτες της, τους οποίους και θαύμαζε (παρ’ όλο που δεν είχε ποτέ συναντήσει από κοντά). Ο Ηλίας ένιωθε ότι τόσο είχε ωφεληθεί προσωπικά από το ορεινό τρέξιμο, ώστε δεν στάθηκε μόνο στην δική του πορεία, αλλά μπήκε στη διαδικασία να το ανταποδώσει σε αυτούς που έφεραν το ορεινό τρέξιμο στην Ελλάδα... Ήδη από την ημέρα που οι στενοί του φίλοι τον αποχαιρέτησαν για τελευταία φορά τον Ηλία, η αγαπημένη του σύζυγος, παραμερίζοντας τον πόνο της, τους ζήτησε επίμονα να ολοκληρώσουν αυτό που ο ίδιος είχε σαν στόχο και να παρουσιάσουν τα κείμενα και την προσπάθειά του. Κάτι που έκαναν με μεγάλη αγάπη και μας το έστειλαν για να το δημοσιεύσουμε αυτούσιο...

Ελπίζουμε το άρθρο αυτό να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για τους επόμενους και ίσως κάποια στιγμή να βρεθούν κι αυτοί που θα θελήσουν να ανακατασκευάσουν την Καλύβα που τόσο αγάπησε ο Ηλίας. Κλείνοντας, κάτι που οι φίλοι του και όσοι τον γνώριζαν πολύ καλά μας είπαν,

«Ο Ηλίας δεν μπορούσε να κρατήσει τις χαρές του για τον εαυτό του!!! Δεν ένοιωθε πραγματικά χαρούμενος αν δεν μοίραζε την χαρά του στα αδέλφια του, όλους τους ανθρώπους τους αισθανόταν αδέλφια του… Αυτός ήταν ο Ηλίας!!!» …

 

Πρώτο μέρος

Η ιστορία ξεκινάει εκείνο το Σεπτέμβριο του 1999, όταν μαζευτήκαμε στην πανέμορφη Κόνιτσα μια εκλεκτή παρέα από την Θεσσαλονίκη, με σκοπό την ζωή, για λίγες ημέρες, στην καρδιά του εθνικού δρυμού Βίκου-Αώου· εκεί που η φύση σε τρομάζει, και κάθε εποχή του χρόνου σου δείχνει και κάτι ακόμα πιο όμορφο. Την Παρασκευή, 3 Σεπτεμβρίου, κατά το μεσημεράκι, ξεκινήσαμε την πορεία, με δύο από τα αδέλφια μου, Δημήτρη και Χρυσόστομο, και δύο καλούς μας φίλους, τον Γιάννη και τον Νίκο. Ανεβαίνοντας την θεόρατη Νταβάλιστα προσπαθήσαμε να βρούμε έναν θρύλο… Μια κρυφή γωνία στο δάσος που, τότε ακόμα, υπήρχε ζωντανή… Την Θρυλική Καλύβα!!! Πάρα τις προσπάθειές μας, καταφέραμε απλά να φτάσουμε σε ένα ξέφωτο στο δάσος και να διανυκτερεύσουμε, λέγοντας: «Να εδώ!», «Λίγο πιο εκεί θα είναι… Αλλά πού;»

3 Σεπτεμβρίου 1999. Ο Ηλίας με τον αδελφό του, Χρυσόστομο, μπροστά από την Ι. Μ. Στομίου.
Η πρώτη (για την τότε παρέα μας) μεγάλη εκδρομή στα βουνά της Κόνιτσας, οπότε έγινε και η πρώτη (αποτυχημένη) απόπειρα εξεύρεσης της Καλύβας...

Πέρασαν τα χρόνια, μεγαλώσαμε, αλλά «το Βουνό, που λέει ο συνορειβάτης και φίλος μου Σπύρος, είναι πάντα εκεί και σε περιμένει…».

2018: Ένα ανοιξιάτικο πρωινό, χαζεύοντας το περιοδικό «Ανεβαίνοντας», που ήταν για χρόνια ο αχώριστος φίλος μας (αλλά η κρίση δυστυχώς το χτύπησε και αυτό), σταματάω ξαφνικά σε ένα άρθρο σχετικό με το μονοπάτι της Κερασιάς: «…πάνω από την Κόνιτσα... τραβερσάροντας δεξιά, και αφήνοντας το μονοπάτι για την Θρυλική Καλύβα…» κλπ. Εκεί ακριβώς ανατρίχιασα! Μου θύμισε πριν είκοσι χρόνια που, 19χρονος τότε, με εξοπλισμό ξαπλώστρας, προσπαθούσα με την παρέα μου να την βρω στο πουθενά!!! Αμέσως ψάχνω στο fb, και, τί να δω; Η Καλύβα της Τύμφης! Ουάου! Προσθήκη μέλους, και αρχίζω να πλανιέμαι στις παλιές φωτό του Λάζαρου Ρήγου, με τις νοσταλγικές διηγήσεις των άλλοτε ορειβατών· ανθρώπων που σε κάθε λέξη που διάβαζες έβγαινε ένα «Αχ...», αναπολώντας τις στιγμές που έζησε ο καθένας σε αυτόν τον μυστικό παράδεισο… Μα, ποσό τρομερός ήταν αυτός ο θρύλος, που τόσο δύσκολα τον πλησίαζες! Αλλά μετά σε αποζημίωνε για πάντα, για όλη σου την ζωή… Αφήνω το fb και αρχίζω γρήγορα τα τηλέφωνα. Πρώτα τον Νίκο τον Βάγια, τον φίλο μου (ο χαρούμενος ορειβάτης που φτάνει ένα τσαφ! και είναι μέσα σε ό,τι τρελό και όμορφο!):

Νικόλα τι λες; Πάμε να την βρούμε;

Ρε Ηλία, είχα ακούσει πολλά για την Καλύβα!!!

31 Οκτωβρίου 2018. Ο Ηλίας (δεξιά) με το συνοδοιπόρο του Νίκο Βάγια στην πρώτη πρόσφατη απόπειρα.

Και ενθουσιασμένος, σαν μικρό παιδί που κέρδισε δεκαήμερο ταξίδι στην Disneyland, άρχισα να ψάχνω ό,τι υπήρχε γύρω από τον θρύλο. Και κατέληγα πάντα σε δυο ονόματα: Μυστακίδης - Ρήγος! Και κάτι ακόμα, που όσο περισσότερο το άκουγα, ή το διάβαζα, τόσο περισσότερο με ξεσήκωνε. Το περίφημο: «Τί; Από το Στόμιο;;; Μπα, δύσκολα θα την βρεις, δεν υπάρχει μονοπάτι, είναι αδύνατο σχεδόν...». Δεν ξέρω… Λες και μου έλεγαν ότι υπάρχει εθνική οδός με τρεις λωρίδες! Όλα τα έβλεπα αντίστροφα... Κλείνουμε ημερομηνία, με τον Νικόλα αρχικά, και σαν τρελοί στο πουθενά, στις 31 Οκτωβρίου, έτοιμοι, με μοναδικό ιχνηλάτη το σκαρίφημα-γράφημα του Μυστακίδη, φτάσαμε όλο χαρά και ελπίδα ότι: «Να! Σε δύο ώρες από το Στόμιο, θα είμαστε εκεί!»... Έτσι λοιπόν, πριν το Μοναστήρι, βγάζω τον χάρτη, και αρχίζουμε τα: «Από εδώ!», «Όχι! Από εκεί!»… Κάτι σαν παιχνίδι του κρυμμένου  θησαυρού, που παίζαμε μικροί στην κατασκήνωση… Ώσπου: «Να! Νίκο, από εδώ φαίνεται να υπήρχε μονοπάτι…»

Περπατώντας ανάμεσα σε πυκνή βλάστηση, τα μάτια σου γυαλίζουν από τα χρώματα του χρυσαφένιου τοπίου. Ακούς ρέματα να τρέχουν, πουλιά με διαφορετικό κελάηδισμα, και βλέπεις στα πόδια σου σαλαμάνδρες να σε κοιτούν με βλέμμα απάθειας, σαν να σου λένε: «Εεε! Εσύ;;; Πού πας;;; Όπου και να πας δεν θα βρεις τίποτα…».

31 Οκτωβρίου 2018. Φωτογραφίες του φυσικού περιβάλλοντος, τραβηγμένες από τον Ηλία.

Αναπόσπαστοι από κάθε ψίθυρο φυσικού ή υπερφυσικού, βγαίνουμε σε ένα ρέμα, και αρχίζω να φωνάζω: «Να ο κορμός! Το γράφει στο σχέδιο! Νικοοοοόλαααα!».

Γεμάτοι χαρά, αρχίσαμε να τραγουδάμε, νομίζοντας ότι μετά από εκεί, να, θα βρούμε το ξέφωτο λίγο πριν την Καλύβα. Αλλά… Κάθετα βράχια δεξιά, το ίδιο αριστερά… «Ρε φίλε. Πώς ανεβαίνει με τέτοια κλίση;;;». Αυτό, μέχρι και την ώρα που διαβάζετε, το λέω, και θα το λέω συνέχεια: «Δεν μπορεί, θα το βρούμε το μυστικό πέρασμα, κάπου υπάρχει πέρασμα…». Μπα… Βλέπω πάλι τα βράχια… Με τα θεόρατα κρεμασμένα γέρικα δέντρα κολλημένα πάνω τους...

31 Οκτωβρίου 2018. Φωτογραφία της Ι. Μ. Στομίου καθώς φαίνεται από το μονοπάτι προς την Θρυλική Καλύβα, τραβηγμένη από τον Ηλία.

Χαμένοι πλέον, σαν τον Χάνσελ και την Γκρέτελ, αφού πήραμε την πρώτη γεύση της γλυκιάς αποτυχίας, κατηφορίσαμε προς την Μόνη Στομίου, να προσκυνήσουμε και να διηγηθούμε το τί και πώς…

31 Οκτωβρίου 2018. Ο Ηλίας με το Νίκο μέσα στην Ι. Μ. Στομίου

Φτάνοντας:

Εεε, παπα-Κοσμά! Με θυμάσαι;;;

Σκυφτός και πράος ο Γέροντας, με βλέμμα σοφού, τον ακούω να μου λέει:

Ηλία, ψέλνεις ακόμα;;;

Δάκρυα κυλούν στα μάτια μου… Άνθρωποι στο πουθενά, σε θυμούνται στην προσευχή τους περισσότερο από κάθε άλλον...

Κάτσαμε λίγο και με τον π. Παύλο, που τόσο αυτός όσο και ο Γέροντας, θορυβήθηκαν:

Πού;;; Από εδώ παιδιά θα χαθείτε, δύσκολα να την βρείτε... Πριν λίγο καιρό ένας προσπάθησε εφτά φορές από το πρωί μέχρι το βράδυ, αλλά τίποτα... Δεν τον ξαναείδαμε από τότε...

Απορημένος και μη μπορώντας να το δεχτώ:

Μα, όχι! Πώς πηγαίναν τότε;;;

Ηλία, εκείνα τα παλικάρια ήταν άλλα παιδιά! Δυνατά πολύ, και με θέληση μεγάλη! Μάλιστα, θυμάμαι τον Λάζαρο πριν από πολλά χρόνια, όταν είχε πρωτοέρθει. Να! Έχω και διαβάζω ακόμα τα ονόματα τους... (η προσευχή που λέγαμε…)

Ωραία… Εσύ πηγές γέροντα καμιά φορά στην Καλύβα;

Ναι, ναι! Φυσικά! Και από εδώ, και από Νταβάλιστα. Είχαν κρυφά σημάδια, να μην βρίσκεις εύκολα το μονοπάτι, αλλά φτάσαμε…

Παίρνουμε ευχή στα γρήγορα, αποφασισμένοι ότι την επόμενη φορά, σε λίγες μέρες, θα την βρούμε!!! Τέλος!!!

 

Δεύτερο μέρος

Τρελαμένος πια, το μυαλό μου βρίσκεται συνέχεια στο θρύλο που τόσα καλά μας κρύβεται… «Όπα!, λέω... Θα μιλήσω απευθείας με τον δημιουργό»:

κ. Μυστακίδη! Είμαι ο ανιψιός του Σπύρου του Καλαϊτζή, του Μηχανικού...

Ηλία καλησπέρα… Με τον θείο σου είμαστε πολύ γνωστοί, πήγαμε μαζί πριν χρόνια στο Περού, στην ψηλότερη κορυφή της Αμερικής, στο Aconcagua!!! Έλα με ακούς; Ηλία είσαι εκεί;

(Λέω από μέσα μου: «Πού; Πώς; Πότε;;; Δεν γίνεται! Το Καλαϊτζέικο το έχουμε στην φλέβα μας!»)

Ναι, ναι δάσκαλε! Εδώ είμαι! Έχω το παλιό σου σχεδιάγραμμα. Πώς θα βρω την καλύβα; Μετά τον κορμό, στο ρέμα, από που θα πάω;;;

Ηλία, Ηλία... δεν θα την βρεις…

Κρύος ιδρώτας… Απογοήτευση… Σαν να έχασες το εισιτήριο για το πιο όμορφο ταξίδι της ζωής σου…

Μα πως;;;

Ηλία! Μόνο με το ίχνος GPS. Το έχει καταγράψει η Σούλα στο Wikiloc!!!

Χτυπάω στα γρήγορα… Nαι! Κατεβάστε εδώ την εφαρμογή… «Μπράβο iPhone μου καλό!». Πάμε: αγορά (λίγα μόνο ευρώ) και εγκατάσταση: «Η καλύβα της Τύμφης»! Και βλέπεις το ίχνος μιας διαδρομής μέσα στη ζούγκλα!!! Αμέσως κλείνουμε ημερομηνία με τον Νικόλα, μαζί και με τον Οβελίξ της παρέας μας, το Θανάση, που έχει τεράστια εμπειρία από ίχνη, διαδρομές, διασώσεις κλπ. Μπράβο στην ΛΕΚ Πρέβεζας!!! Και… ήρθε η ημέρα της αποκάλυψης!!!

10 Νοεμβρίου 2018. Ο Ηλίας, ο Νίκος και ο Θανάσης στην δεύτερη απόπειρα.

10/11/18: Με GPS από τον Ορειβατικό Σύλλογο Πρέβεζας, γεμάτοι χαρά και τρελή διάθεση, πάμε και πάμε, και… ανοίγοντας το garmin μας, γλυκά-γλυκά σε φέρνει, πριν το Στόμιο, μέσα στο δάσος. Περπατάς πάνω σε πέπλο από χρυσαφένια φυλλώματα, άλλα πεσμένα, άλλα όχι, άλλα που πέφτουν πάνω σου αποχαιρετώντας την εποχή τους... «Νίκο! Ρε, Νίκο! Ουπς! Εδώ μπερδευτήκαμε… Κοίτα! Να το παλιό μονοπάτι!» Και, να! Ανοίγοντας τα βρεγμένα έλατα, φάνηκε το μονοπάτι μας! Ατελείωτο ζικ-ζάκ, με τελείως κάθετη ανηφόρα.

Αρχίσαμε να πηγαίνουμε βασανιστικά αργά... Κάπου χάσαμε το μονοπάτι… Τώρα στο περίπου: λίγο με το GPS, λίγο με τους ψιθύρους της φύσης… Ώσπου: «Νίκοοοοο! Το σχοινάκι στο δέντρο!» «Έλα! Πού ρε Ηλία;». Και, να! Κρεμασμένο γέρικο σχοινί, μετά από τριάντα χρόνια, ακόμα να σου μαρτυρά τον γρίφο της διαδρομής…

«Είμαστε καλά! Πάμε γερά, Θανάσηηηη!!!» Ο Θανάσης, ενθουσιασμένος με το «Εύρηκα!!!», δεν το βάζει κάτω. Και, σαν bobcat, ανεβαίνει όπως δεν θα το έκανε κανείς άλλος!!! Εκεί ακριβώς, μέσα σε μια ατελείωτη σάρα, βλέπουμε πάνω από τα μάτια μας έναν βράχινο όγκο! Mα, πέρασμα πουθενά!... «Όχι ρε φίλε! Όχι! Θα το βρούμε!...» Μέχρι που, να! Ένας κούκος, δίπλα σε κάτι ακανόνιστες μικρές πετρούλες, εκεί στην γωνία, έμοιαζε να μας λέει: «Από εδώ, παιδιά!…». Και, τί να δούμε: λαξευμένο μονοπάτι από τους Θρυλικούς Μυστακίδη - Ρήγο, σαν φίδι να αγκαλιάζει τον βράχο, μέχρι το ξέφωτο! Εκεί μας δείχνει ότι φτάσαμε στον Ώμο!!! «Ρε παιδιά! Βγάζω τον ώμο μου!!! Δεν θα μπορούσαν να το ονομάσουν αλλιώς!» Ένα μικρό ξέφωτο με απίθανη θέα προς το μοναστήρι (που από εδώ φαίνεται σαν κουκκίδα), και γύρω του θεόρατους γκρεμούς εκατοντάδων μέτρων να το κυκλώνουν από τρεις πλευρές. Εκεί, time out, ανασύσταση της ομάδας, και:

Ουφ! Τώρα; Τι κάνουμε παιδιά;

Ηλία! (φωνάζει ο Θανάσης) Πάρε το νάυλον! Δεν πάει άλλο!

Όπα! το ξέχασα ρε Σάκη μου, συγγνώμη! Και βγάζει από το σακίδιο το νάυλον...

Ναι… για να σκεπάσουμε την καλύβα μας!

Είπαμε, η τρέλα πάει στα βουνά!!! Αφού πήρα κουράγιο από ένα-δυο τηλεφωνήματα, ήρθε η στιγμή!!!

Σσσσσσς… Εεεε, παιδιά! Μιλάω με Δάσκαλο Μυστακίδη: (Τουτ… τουτ…)

Παρακαλώ; (Βαριά, βαθιά φωνή)

Δάσκαλε! Ο Ηλίας είμαι!... Είμαστε στον «Ώμο»!!!

Σιωπή από την άλλη άκρη του ακουστικού...

Βλέπεις δεξιά σου το γκρεμό; Ακούς τον ήχο από το μεγάλο ρέμα πίσω σου;;;

Ρε παιδιά! Τί εφαρμογές και garmin; Ο άνθρωπος ήξερε από πού κελαηδάνε οι δρυοκολάπτες! Τα πάντα!

Χαμόγελα στην παρέα…

Λοιπόν θα περάσετε την Σάρα με τις μεγάλες πέτρες, τραβερσάροντας όχι πολύ ψηλά, μέχρι το δύσκολο πέρασμα με τα σχοινιά. Αλλά μέχρι εκεί, να ξέρεις Ηλία, μπερδεύομαι και εγώ...

Προλαβαίνω… Κλείνω την ανοιχτή ακρόαση…

Ααααα… Ωραία δάσκαλε! Σε ευχαριστούμε! Ναι, θα σε πάρουμε μετά.

Τί; Τί σου είπε;

Αισθάνθηκα όπως όταν χάθηκα για λίγο στον αγώνα της Ροδόπης, σαν νέος ultras...

Εεε… Να... Έχει και άλλο δύσκολο πέρασμα… Αυτά!

Ο Θανάσης αγανακτισμένος μαζί μου (γραμματέας μου στην δουλειά… καταλαβαίνετε τι τραβάει...), φωνάζει:

Θα σε σκίσω! Πες μια φορά αλήθεια! Ουφφφ!!!

Μαζέψαμε τα χαμόγελα, και άρχισε το βαρύ περπάτημα στις θεόρατες πέτρες… Ένα μέρος αλλιώτικο… Λες και ζούσαν κάποτε γίγαντες, και οι θεόρατες πέτρες ήταν για αυτούς χαλίκια... Ώσπου… «Νίκοοοο!!! Τα σχοινιά!!! Βρήκα το πέρασμα! Νίκοοοο!!!»... Και τί να δούμε! Ένα βράχινο πέρασμα πολύ πιο δύσκολο από το πρώτο… Με δεμένα σχοινιά στον βράχο, με αυτοσχέδια δεσίματα της εποχής... Άλλα ακριβώς εκεί, και άλλα κομμένα από την φθορά των χρόνων... Όμως πέρναγε η ώρα, και, επιπλέον, έπρεπε να δεθούμε με καραμπίνερ και μποντριέ. Έτσι, με απόφαση του αρχηγού Νικόλα, σοφά σκεπτόμενοι, πήραμε τον δρόμο του γυρισμού!!! Στην κατηφόρα, όλο φαγωμάρα: «Να! Μετά από διακόσια μέτρα θα φτάναμε!...», «Όχι! Εσύ φταις! Προλαβαίναμε!!!». «Μα, δεν είχαμε χρόνο!...». «Γιατί σε ακούω, Θεέ μου!...», μονολογούσε ο Νίκος… Μέχρι που φτάσαμε κουτρουβαλώντας στα αυτοκίνητα, με γλυκόξινη γεύση χαρμολύπης που: δεν... αλλά!!!

 

Τρίτο μέρος

[Κάπου εδώ, τελειώνει το κείμενο του Ηλία, καθώς δεν πρόλαβε να το ολοκληρώσει. Από την τρίτη πορεία προς την Θρυλική Καλύβα, έχουμε κάποια στοιχεία που βρέθηκαν στο κινητό του. Στις λίγες σκόρπιες γραπτές σκέψεις, στις φωτογραφίες και τα βίντεο, τον ακούμε σαν παιδί να χαίρεται για την ανακάλυψή του, και με λεβεντιά να επιμένει στην αισιοδοξία του.]

13 Απριλίου 2019. Ο Ηλίας, ο Νίκος και ο Χρήστος στην τελευταία ανάβαση.

Απομαγνητοφωνημένα λόγια του Ηλία από video

Καλημέρα φίλοι μου! Λοιπόν! Σήμερα είναι 13 Απριλίου 2019. Είναι ημέρα γενεθλίων μου, και είναι ίσως το πιο ωραίο δώρο που μου έχει τύχει έως αυτήν την στιγμή! Λοιπόν, είμαι με τον φίλο μου τον Νικόλα τον Βάγια, με τον φίλο μας τον Χρήστο τον Γιώργα, του οποίου ήταν αναγκαία η παρουσία σήμερα, για πολλούς και διάφορους λόγους, που θα το δείτε παρακάτω… Είμαστε στην τρίτη προσπάθεια της αναζήτησης της Θρυλικής Καλύβας του Μυστακίδη και Ρήγου…

Πλησιάζουμε στην Θρυλική Καλύβα! Είναι αρκετά δύσκολα τα πράγματα, γιατί κουβαλάμε πολύ φορτίο… Είναι πολύ ωραίο πράγμα! Να θες κάτι τόσο πολύ να το βρεις! Να σε παιδεύει όμως, το ίδιο, αυτό το πράγμα!... Όσο σε παιδεύει, τόσο πιο πολύ θέλεις να το πετύχεις! Δεν ξέρω αν το έχετε ζήσει ποτέ αυτό, εσείς… Είναι φοβερό συναίσθημα!... Είναι τρίτη φορά… Από το παλιό το μονοπάτι, το δύσκολο, το απάτητο…, να βρούμε την Θρυλική Καλύβα… Για να δούμε… Ίσως τα καταφέρουμε σήμερα, επειδή είναι και η γιορτή μου!...

Είμαστε πολύ κοντά σ’ αυτό που περιμένουμε να δούμε τόσο καιρό! Αλλά ακόμα μας τυραννάει! Δεν μπορούμε να το βρούμε! Είναι φοβερό πράγμα αυτό που συμβαίνει! Αλλά θα το βρούμε…

Εκείνα τα παλληκάρια, θέλαν να έχουν έναν τόπο μυστικό, που να μην τον ξέρει κανένας απολύτως! Κανένας! Και να έχουνε τον χρόνο να φεύγουν από την καθημερινότητα και την τρέλα της εποχής…, φανταστείτε, το 1985… Πόσο μάλλον τώρα έχουμε επιτακτική ανάγκη να κάνουμε κάτι τέτοιο! Αυτά…

Ο Ηλίας, μπροστά από την κατεστραμμένη πια καλύβα, αμέσως μετά την ανακάλυψη της, κρατώντας στα χέρια του την ταμπέλα που τοποθέτησε εκεί,
σε μια από τις τελευταίες φωτογραφίες του.

 Λίγες φορές έχω χαρεί τόσο στη ζωή μου… Λοιπόν! Εκεί που ήμασταν απογοητευμένοι, ξαφνικά, βρήκαμε ένα κομμάτι απ’ το λάστιχο που ΄χανε βάλει τότε, αυτοί οι τρομεροί εξερευνητές, ο Μυστακίδης και ο Ρήγος και η τρελοπαρέα τους. Και μόλις ξεπροβάλλει μέσα στο πουθενά, στη ζούγκλα, η Θρυλική μας Καλύβα! Το όνειρό μας! Το όνειρο που θα μπορούσε να έχει κάθε νέος, κάθε παιδί! Είναι τέλεια, παιδιά! Έχουμε ατέλειωτες ώρες σπαταλήσει για να το βρούμε! Κι είμασταν τόσο δίπλα! Βέβαια, η καταστροφή είναι πολύ μεγάλη… Τη βλέπουμε… Αλλά, όμως, δεν πρόκειται να το βάλουμε κάτω! Έχουμε ελπίδα ότι κάτι θα γίνει! Κάπως θα φτιάξουν τα πράγματα… Βρισκόμαστε στη Θρυλική Καλύβα του Μυστακίδη και του Ρήγου! Ένα έργο τέχνης! Ένα κόσμημα, μέσα στα βάθη της Τύμφης! Σ’ ένα απάτητο μέρος, που λίγοι μπορούν να φτάσουνε από το μονοπάτι που ανοίξαν αυτοί! Χρόνια ολόκληρα, μεράκι ατελείωτο, αγάπη, ιδρώτας, ατελείωτες χαρές, λύπες, στεναχώριες… για να φτάσεις επιτέλους να βρεις αυτό το θρύλο… Φανταστείτε τί ζήσαν αυτοί οι άνθρωποι εδώ πέρα… (Η κάμερα γυρνά σε ένα λάκκο που βρίσκονται πεταμένα, μαζί με σκουπίδια, τα σκεύη και ο εξοπλισμός της καλύβας.) Τα σκεύη, όλα αυτά που βλέπετε, θα διορθωθούνε, γιατί έχουμε πείσμα και αγάπη… Είμαι πολύ συγκινημένος! Πάρα πολύ όμως (χαμογελώντας)!… Πραγματικά! Δεν ξέρω πώς φτάσαμε! Κάναμε ολόκληρο κύκλο βέβαια, αλλά βρισκόμαστε εδώ! Να η σόμπα, το μαχαίρι… Όλα σου δείχνουν μια εικόνα γεμάτη ιστορία… Το λάστιχο φτάνει ακόμα μέχρι εδώ! Κάποια στιγμή θα ζωντανέψει αυτός ο τόπος και πάλι! Θα το κάνουμε, μόνο και μόνο, για χάρη και για πείσμα αυτών των ανθρώπων… Αυτών που έκαναν τόσα πράγματα! Είναι πολύ φοβερό! Στέκεται ακόμα όρθια! Όρθια στο πουθενά! Φανερά ταλαιπωρημένη… Τα βιβλία είναι ακόμα εδώ… Ο Άγιος Παΐσιος!… (Η πρώτη εικόνα του εσωτερικού της Καλύβας που αντικρύζει ο Ηλίας, είναι η φωτογραφία του Αγίου Παϊσίου σε εξώφυλλο βιβλίου)

Εδώ, τώρα, βάζουμε το εικονάκι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, παραγγελία από τα αδέρφια μου από το Άγιον Όρος. Ο π. Χρυσόστομος, ο αδελφός μου, που έχει τώρα 15 χρόνια εκεί μοναχός, μου παρήγγειλε το εξής, και θα το κάνω… Να ρίξω λίγο αγιασμό! (Και ραντίζει την καλύβα με αγιασμό, ψέλνοντας για τελευταία φορά…) «Σῶσον, Κύριε, τὸν λαόν σου, καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν σου, νίκας τοῖς βασιλεῦσι, κατὰ βαρβάρων δωρούμενος, καὶ τὸ σὸν φυλάττων, διὰ τοῦ Σταυροῦ σου πολίτευμα.» Αυτά

 

Αντί Επιλόγου – «Η επιστροφή από την Καλύβα στον Ουρανό»

Ο δρόμος της επιστροφής ξεκίνησε. Ακόμη όμως, θυμάμαι έντονα την χαρά που ένοιωσα στην πρώτη θέα της Καλύβας. Νοιώθω γεμάτος, πλήρης, γαλήνιος… Είμαι πολύ ευτυχισμένος, αλλά, δεν ξέρω… νοιώθω τα πόδια μου βαριά… Δυσκολεύομαι να βαδίσω μέσα στο χιόνι… Ακούω τον Νίκο και τον Χρήστο να με φωνάζουν με αγάπη:

«Ηλία, πρόσεχε! Έχε τον νου σου! Ηλία! Ηλία! Ηλίααααα!!!»

Εγώ όμως πλέον, δεν τους ακούω καθαρά. Το μυαλό μου είναι αλλού… Και ξαφνικά, κάτι συμβαίνει! Κάτι πάει να ταράξει τον κόσμο μου! Έπεσα; Δεν μπορώ να σηκωθώ; Γλιστράω; Ωχ! Κάποια γκάφα θα έκανα… Συνεχίζω να γλιστράω, αλλά, κατά περίεργο τρόπο, δεν φοβάμαι! Το ξέρω ότι θα σωθώ! Και, ξαφνικά… Μα, τί βλέπω; Όλα μου τα αγαπημένα πρόσωπα είναι εδώ!

«Πώς και μαζευτήκατε όλοι εσείς τώρα; Μαρία μου; Τί κάνεις εσύ εδώ; Θάλεια; Βασίλη; Ιωάννα; Χρυσόστομε; Δεν έχετε σχολείο; Μπαμπά; Μαμά; Δεν είστε Θεσσαλονίκη; Αγαπητά μου αδέλφια; Καλοί μου φίλοι;»

Δεν μπορεί! Κάτι συμβαίνει! Πετάω στα σύννεφα! Πετάω! Έγινα αετός! Βλέπω την Κόνιτσα από ψηλά! Βλέπω τ’ αγέρωχα βουνά της! Τελικά, όταν κοιτάς από ψηλά, μοιάζουν όλα σαν μια ζωγραφιά!

Ώσπου… Μα, τί γίνεται;

«Ποιος είναι; Εσύ είσαι; Είσαι Εσύ; Ο Κύριός μου;»

Αυτός που τόσο αγάπησα σε αυτήν την ζωή, ήρθε να με πάρει μαζί του; Πόσο ευλογημένος νοιώθω!...

«Αφήνω την ψυχή μου να Σε ακολουθήσει με λαχτάρα!»

Αντίο, αγαπημένοι μου! Φεύγω για την άλλη Ζωή! Καλή αντάμωση Εκεί Πέρα!

Εἰς τὸ έπανιδεῖν!

Ηλίας Καλαϊτζής 

 

Για τον Ηλία ... 

Για τον Ηλία, η «Θρυλική Καλύβα», δεν ήταν η πρώτη καλύβα που θα έφτιαχνε. Είχε φτιάξει πολλές άλλες «καλύβες» στο παρελθόν. Ήξερε πια τον τρόπο να ψάχνει, να βρίσκει και να αναστηλώνει «καλύβες»! Όχι καλύβες από ξύλα, αλλά από ιδανικά και προσφορά! Για τον Ηλία, η καλύβα είχε έναν βαθύ συμβολισμό: το να προσφέρεσαι ανιδιοτελώς για τους άλλους. Η συγκεκριμένη τον γοήτευε, γιατί ως βασικά «υλικά κατασκευής» είχαν χρησιμοποιηθεί τα ίδια που έβαζε και αυτός: η ανιδιοτέλεια, και η προσφορά για όποιον την είχε ανάγκη. Είχε προγραμματίσει το καλοκαίρι να την ανακαινίσει πλήρως, και να την παρουσιάσει ως έκπληξη στους δημιουργούς της (σαν δείγμα ευγνωμοσύνης), αλλά και σε όλους εμάς. Μετά θα έψαχνε να μας βρει μια «άλλη καλύβα». Για αυτό, σε κάποιον αδελφικό του φίλο, λίγο πριν φύγει για την τελευταία του ανάβαση, έγραψε: «Ψάξε να βρεις την δική σου καλύβα! Σίγουρα υπάρχει! Και αν δεν την βρίσκεις, πες στην σύζυγό σου να σου την δείξει! Αυτή θα ξέρει!...»

Ο Ηλίας Ζει. Και θα ζει στις προσευχές όλων αυτών στους οποίους ανιδιοτελώς προσφέρθηκε. Μα, κυρίως, ζει μέσα στα αγνά μάτια και στις καρδιές των καλών παιδιών του και της πολυαγαπημένης του Μαρίας.

 

31 Μαρτίου 2019, δημοσιευμένη από τον Ηλία:
 Ημιμαραθώνιος! Ο δρόμος του Γιοφυριού!!! Αγώνας αφιερωμένος στην πρόληψη του καρκίνου. AM AND WILL!!!
 Όμορφες στιγμές, με σύμμαχο τον καλό καιρό. Και ακόμα πιο όμορφη η συμμετοχή όλων των παιδιών... Να γεμίζουν χαμόγελα όλους μας
.

 

1 Απριλίου 2018, δημοσιευμένη από τον Ηλία:
Είναι πολύ όμορφο ο ένας να περιμένει τον άλλον στην προσπάθεια που κάνει!!!
Σήμερα, είναι ιδιαίτερη χαρά για εμένα, που τρέξαμε με την οικογένεια μου στην, αγαπημένη όλων, Θεσσαλονίκη μας,
σε έναν ιστορικό ωραίο αγώνα με τερματισμό, (πού αλλού;…) στο άγαλμα του ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ!!!
Συγχαρητήρια σε όλους του αθλητές, μικρούς και μεγάλους!!!

 

4 Μαΐου 2019, δημοσιευμένη από την Μαρία, σύζυγο του Ηλία:
Μπαμπάκα μας, τρέξαμε στο βραδινό αγώνα των Ιωαννίνων, όπως μαζί το είχαμε κανονίσει… Και ξέρουμε ότι μαζί μας έτρεξες και εσύ!...

 

*Για την ιστορία αυτής της «Θρυλικής Καλύβας», για όσους δεν γνωρίζουν την ύπαρξή της, διαβάζουμε από τους δημιουργούς της:

Τον Ιούλιο του 1985, μια παρέα Θεσσαλονικιών, αποφασίζει να φτιάξει μια καλύβα στο βουνό, να στεγάζει τα όνειρά της… «Μέσα σ' ένα απάτητο, από ανθρώπους, παρθένο περιβάλλον, μακριά από νόμους και κανόνες, που αναγκαστικά μας επιβάλλονται για να λειτουργήσει η κοινωνία μας, εμείς τελείως ελεύθεροι στην σκέψη και στην πράξη, θελήσαμε να δημιουργήσουμε με τα χέρια μας, χρησιμοποιώντας φυσικά υλικά, που μας έδινε πλουσιοπάροχα το δάσος, και με τρόπο διαχρονικό, χωρίς καμμιά μηχανική βοήθεια [εννοείται], μια καλύβα. Η ιδέα της κατασκευής, θελκτική από πολλούς, αλλά η πραγμάτωση της υπερβατική, θα έλεγα. Οι αντιξοότητες πολλές (τρεις έως και τέσσερις ώρες περπάτημα με βαριά σακίδια σε δύσβατη περιοχή). Η δύναμη της θέλησης, η χαρά της δημιουργίας και τα νεανικά δυνατά και ακούραστα κορμιά μας, ήταν η κινητήρια δύναμη για να αποτολμήσουμε το εγχείρημα. Και η ικανοποίηση στο τέλος ήταν τεράστια, που καταφέραμε να πραγματοποιήσουμε το όνειρό μας .... να δημιουργήσουμε με ελευθερία, υπακούοντας μόνο στους φυσικούς νόμους, μια φιλόξενη κατασκευή, παρμένη από την φύση...» λέει ο Δημήτρης Μυστακίδης, ο ένας από τους δύο πρωτεργάτες αυτού του ονείρου. «Δύο άνθρωποι, ουσιαστικά, δουλέψαμε για πέντε μέρες, όσο σκληρά μπορεί να αντέξει ένας οργανισμός, απ’ το πρωί μέχρι να σκοτεινιάσει (περίπου 12 ώρες καθημερινά). Τρώγαμε φαγητό μία φορά τη μέρα, αφού πρώτα περπατούσαμε 15-20 λεπτά στον ανήφορο, για να βρούμε τρεχούμενο νερό στα ριζά της Νταβάλιστας. Μια φωτιά άναβε κάθε βράδυ κοντά στο αντίσκηνο, όπου κάναμε τα σχέδια της επόμενης μέρας, λίγο πριν πέσουμε αποκαμωμένοι για ύπνο…», αναφέρει ο Λάζαρος Ρήγος .

Η επιλογή του σημείου, στα ριζά της Γκαμήλας, έγινε από το Δημήτρη Μυστακίδη και προσεγγίζεται από πολύ ανηφορικό και δύσβατο μονοπάτι που τα ίχνη του σήμερα, σε αρκετά σημεία, έχουν χαθεί. Η αρχική τιτάνια προσπάθεια των δύο τους, αγκαλιάστηκε τα επόμενα χρόνια κι από την υπόλοιπη παρέα, με αποτέλεσμα η καλύβα να γίνει ένα καταφύγιο με όλες τις ανέσεις... εξωτερικό κουζινάκι, τουαλέτα, νερό που μεταφερόταν με λάστιχο 350 μέτρων από το ρέμα της Νταβάλιστας, μέχρι και ντουζιέρα! Όλα τα υλικά κατασκευής και χρήσης, από γκασμάδες μέχρι κουταλοπήρουνα, μεταφέρθηκαν με σακίδια σε κλίσεις 45+. Για 20 χρόνια λειτουργούσε κανονικά, και την επισκέπτονταν παρέες, μέχρι που, αναίτια, κάποιος, πριν 10 χρόνια, έβαλε φωτιά. Σήμερα, δυστυχώς, έχει καταρρεύσει εξ ολοκλήρου η στέγη. Αξίζει η επίσκεψη γιατί, εκτός του ότι η διαδρομή, αν και απαιτητική, βρίσκεται σε ένα από τα ομορφότερα ορεινά μέρη, η ίδια η καλύβα αποτελεί μνημείο της ελληνικής ορειβασίας.

 

Σύνδεσμοι:

Το video που κυρίως συγκίνησε τον Ηλία: https://www.youtube.com/watch?v=spYEigNCz6Q

Η καταγραφή της διαδρομής στο Wikiloc: https://el.wikiloc.com/mountaineering-diadromes/gkamela-mone-stomiou-kaluba-monopati-ntabalistas-9874260

Η «Θρυλική Καλύβα» στο facebook: https://www.facebook.com/kalyva/

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

Great news for Greek #trailrunning the election of Nikos Zanas in @ITRA_trail Steering Commitee! #ITRA… https://t.co/lBZPq4XxEh
Ο Αργύρης Βαμβακίτης και τα @SCARPAspa Spin RS στον SALEWA @OMT100K: https://t.co/2hWctgRd9a https://t.co/8kM4RQbJLZ
"Olympus Ultra - Eμείς οι άνθρωποι είμαστε το παραμύθι του Θεού", μια δοαφορετική προσέγγιση του Δημήτρη Ραυτόπουλο… https://t.co/5ObjkzfQZa
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Ο Νίκος Ζάνας στην Διοικούσα Επιτροπή της ITRA!

Ο Αργύρης Βαμβακίτης και τα Scarpa Spin RS στον SALEWA Olympus Mythical Trail!

Olympus Ultra - Eμείς οι άνθρωποι είμαστε το παραμύθι του Θεού!

Salomon Ultra Pro: Εξαιρετικό εργαλείο για ultra-trail αγώνες και πολύωρες προπονήσεις!

Τρέχοντας στον Olympus Ultra με SALEWA - SCARPA

BROOKS Cascadia 14, η αναγέννηση ενός θρυλικού παπουτσιού

Δυο ελληνίδες στην “στέγη του κόσμου” -  Μια εφ όλης της ύλης συζήτηση με την Χριστίνα Φλαμπούρη και την Βανέσα Αρχοντίδου!

55 Peaks Project: Η συνέχεια!

Ο Olympus Marathon στον αστερισμό της διεθνούς καταξίωσης!