Αρχική>Θέματα>ΑΠΟΨΕΙΣ>Μικροί Ήρωες


Μικροί Ήρωες

© visualphotos.com © visualphotos.com

Ξεκίνησα το τρέξιμο μάλλον κατά λάθος. Μια μητέρα με τρία παιδιά σε όλες τις βαθμίδες της βασικής και μέσης εκπαίδευσης, βρέθηκα να τρέχω τα 5χλμ. του ΚΜΑ ένα Κυριακάτικο πρωινό του Νοέμβρη μαζί με χιλιάδες άλλους. Το σκηνικό είναι γνωστό: σημαίες και τύμπανα, κόσμος και εθελοντές να χειροκροτούν και εκείνη η μοναδική και ανεπανάληπτη αίσθηση του να τερματίζεις στο Καλλιμάρμαρο όπως χιλιάδες αθλητές εδώ και χιλιάδες χρόνια. Εκείνο το πρωινό όμως τερμάτισε και η παλιά μου ζωή. Τα 5χλμ. έγιναν 10, τα 10 έγιναν 20 και τα 20 έγιναν η «Κλασσική Διαδρομή». Τι μεσολάβησε; άφησα την άσφαλτο και πήρα τα βουνά. Μικρά και μεγάλα, εύκολα και δύσκολα, ζεστά και κρύα, κάποια πετυχημένα κι άλλα όχι και τόσο. Όμως πάντα έφευγα από έναν αγώνα ορεινού τρεξίματος κερδισμένη. Ψυχικά.

Δε πρόκειται βέβαια ποτέ ν’ ανεβώ σε κάποιο βάθρο, τουλάχιστον όχι από εκείνα που έχουν τα νούμερα 1,2 και 3 πάνω τους. Όσο κι αν αγαπάω το τρέξιμο, το τρέξιμο εμένα δε μ’ αγαπά. Ψηλή, με τον άκομψο και αδέξιο σωματότυπο των υπερβορείων, το τρέξιμό μου είναι βαρύ και άχαρο. Το σώμα μου μοιάζει φτιαγμένο να σηκώνει βάρη και να αντέχει για μέρες, αλλά συνήθως σε άλλες τοποθεσίες, λιγότερο εμπνευσμένες. Αντοχή όμως, απαιτεί και το βουνό. Προσπαθώ να μην επιβάλλω την παρουσία μου στα μονοπάτια του. Ζητάω απλώς να με δεχτεί.

 

Στο θέμα μας.

 

Πριν από κάθε αγώνα (ορεινού τρεξίματος, υπεραποστάσεων) έχω το μάλλον κακό συνήθειο να κοιτάζω τη λίστα των συμμετεχόντων. Χαζεύοντας τα ονόματα των είκοσι – τριάντα πιο γνωστών και άρα, πιο γρήγορων αθλητών, μπορώ πλέον, όπως και πολλοί από εσάς, να προβλέψω την γενική έκβαση του αγώνα. Και δεν είναι λίγες οι φόρες που στην εκκίνηση είπα «ουφ, πάμε πάλι. Τα ίδια άτομα, στο ίδιο βάθρο να παίρνουν τα ίδια δώρα. Εγώ τί έρχομαι να κάνω;» Το νιώσατε ποτέ;

 

«Εσείς εδώ στη Ελλάδα είστε τόσο γρήγοροι» μου έλεγε προβληματισμένος ένας ξένος αθλητής, παραμονές του RΟUT πριν από λίγους μήνες. Με το τζάκι να καίει γλυκά στη ζεστή ταβέρνα του Δασικού Χωριού, οι αθλητές είχαν μαζευτεί σε μικρές ομάδες και αντάλλασσαν απόψεις, στρατηγικές αλλά και φόβους. «Δε μπορώ να καταλάβω πως γίνεται να τρέχετε στα βουνά τόσο γρήγορα και για τόση ώρα». Προς στιγμήν το πρόσωπο του σκοτείνιασε και η αμφιβολία πλημμύρισε τα μάτια του. Ένα βλέμμα που αργότερα θα παρατηρούσα και σε κάποιους άλλους αθλητές εκείνο το βράδυ. «Όχι» του λέω απότομα πριν προλάβει να «πέσει» στο βαθύ πηγάδι της αυτολύπησης, «γι’ αυτούς που ξέρουν τι κάνουν, είναι φτιαγμένο να βγαίνει. Θα δεις!». Τερμάτισε με επιτυχία.

 

'...ρουφάω χρώματα και αρώματα...' © ydrokritis.blogspot.gr'...ρουφάω χρώματα και αρώματα...' © ydrokritis.blogspot.gr

 

Το περιστατικό αυτό μας φέρνει στο μεγάλο θέμα του «μέσου όρου», τον άξονα δηλ. γύρω από τον οποίο περιστρέφεται κάθε αγώνας, είτε μικρός, είτε μεγάλος. Τι είναι αυτό που θα καθορίσει το χρονικό όριο; με τι κριτήρια αποφασίζονται οι κόφτες; ποιες είναι οι προϋποθέσεις που πρέπει να πληροί ένας αθλητής υπεραποστάσεων; Αλλά και πιο πρακτικά πράγματα όπως που βάζω τους σταθμούς; πόσοι θα συμμετέχουν; πότε διακόπτω τον αγώνα σε περίπτωση ανάγκης;

 

Ο δικός μου αγώνας είναι συνήθως ενάντια στον χρόνο, όπως και αυτός πολλών ερασιτεχνών για τους οποίους το τρέξιμο είναι κομμάτι της ζωής μας. Κομμάτι, όχι «Η» ζωή μας γιατί οι συνθήκες πολύ απλά δε μας το επιτρέπουν. Όταν τερματίζουμε εμείς οι τελευταίοι, οι απονομές έχουν συνήθως γίνει και τα δώρα κληρωθεί. Συνεπώς, η λογική του διπλασιασμού του χρόνου του γρηγορότερου ως χρονικό όριο τερματισμού ενός αγώνα με προβληματίζει. Καταλαβαίνω ότι πρέπει να υπάρχουν όρια. Δεν είναι όλα για όλους. Πόσο όμως απέχει ο χρόνος του γρηγορότερου (μία κατηγορία αθλητών που τείνει να γίνεται όλο και πιο γρήγορη ούτως ή άλλως) από τον μέσο όρο των επιδόσεων του καθημερινού απλού ανθρώπου/αθλητή που του αρέσει να τρέχει στο βουνό σε ένα οργανωμένο αγωνιστικά και άρα ασφαλές γι’ αυτόν πλαίσιο;

 

Κι όταν σε λίγα χρόνια περάσει ο πυρετός του ορεινού τρεξίματος στην Ελλάδα, ποιοι τελικά θα συντηρούν το θεσμό; οι λίγοι ελίτ αθλητές ή ο περισσότερος αριθμητικά, απλός κόσμος; Και για να το πάμε ένα βήμα παραπέρα: θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα εθνικό πρωτάθλημα ορεινού τρεξίματος με συγκεκριμένους αγώνες ώστε να διαφυλαχθεί ο λαϊκός χαρακτήρας των υπολοίπων; Τέλος, μας ενδιαφέρει ως διοργανωτές να εξάγουμε αγώνες «τουριστικά προϊόντα;» Τί θα σήμαινε αυτό για το ορεινό τρέξιμο αλλά και για την Ελλάδα γενικότερα;

 

Όσο για μένα, δεν είναι μόνο το ρολόι με τον οποίο παλεύω όταν τρέχω. Το μεγαλύτερό μου «εμπόδιο» είναι η ομορφιά. Το πυκνό λιβάδι από ανθισμένες φτέρες, το απόλυτο σκοτάδι του δάσους τη νύχτα, το ρυάκι που ακούω αλλά δε βλέπω. Λουλούδια μικρά και μεγάλα, σαν ουράνιο τόξο, που αισθάνομαι ...Κι έτσι ανεβαίνω στο βάθρο. Το δικό μου...ότι ανθίζουν μόνο για μένα, σα να μου δείχνουν το δρόμο. Καστανά και γαλάζια μάτια, τριχωτά αυτάκια, φολίδες και διχαλωτές γλωσσίτσες, πιτσιλωτά φτερά, στιβαρές πατούσες και καφετί γούνες που με συντροφεύουν σχεδόν αθόρυβα στη διαδρομή. Με την καυτή ανάσα της σκούπας στο σβέρκο μου (ενίοτε την ακούω κιόλας να γκρινιάζει χαριτωμένα ότι θα τελειώσουν τα σουβλάκια αν δε βιαστούμε), ρουφάω χρώματα και αρώματα, ικανοποιημένη που δήλωσα συμμετοχή, ξεχνώντας πόνο, κούραση, δίψα και ζέστη. Στόχος μου είναι απλώς να τερματίσω εντός χρόνου αλλά μπροστά στο μεγαλειώδες τοπίο, υπάρχουν στιγμές που ακόμη και αυτό έρχεται δεύτερο…

 

© race131.com© race131.com

 

Βουνά της Ροδόπης, ένα παγωμένο πρωινό του Μάρτη. Το θερμόμετρο δείχνει μηδέν αλλά με τον παγωμένο αέρα η αισθητή θερμοκρασία είναι αρκετά χαμηλότερη. Κουκουλωμένη στον υπνόσακο, ακούω ένα αηδόνι να κελαηδά. Με τόσο κρύο και αέρα, κι όμως, εκείνο συνεχίζει χαρούμενο να αναγγέλλει την Άνοιξη. Το τραγούδι του μοιάζει σχεδόν εξωπραγματικό. Δεν έχει ξημερώσει ακόμη, έξω είναι σκοτεινά. «Αυτό είναι!» λέω στον εαυτό μου για να με εμψυχώσω «το αηδόνι με καλεί να βγω να τρέξω. Τώρα!» και με μια κίνηση στέκομαι όρθια, έτοιμη να ντυθώ μέσα στην παγωνιά. «Α ρε Seb (Chaigneau) , δε μας κάνεις και μας έναν από εκείνους τους ζεστούς καφέδες που πίνεις τα ξημερώματα πριν βγεις στο βουνό;» μουρμουρίζω καθώς πίνω μια πολύ μικρή γουλιά από το πολύ κρύο μου νερό.

 

Πέντε λεπτά αργότερα βρίσκομαι στην αρχή του δασικού δρόμου. Φανέλα, ισοθερμική, λεπτό φλις, αντιανεμικό. Δύο μπαφ, γάντια, κάλτσες τραβηγμένες γερά πάνω από το κολάν. Ο φακός μου φωτίζει τους κρύσταλλους που κρέμονται από τα βράχια. Ανταποδίδουν με ένα παιχνίδι από λάμψεις. Ερημιά και σκοτάδι. Για ένα δευτερόλεπτο μόνο διστάζω, φοβάμαι. Με κυριεύει η μοναξιά. Πατάω το play. To κομμάτι που διάλεξα ταιριάζει απόλυτα με αυτά εδώ τα βουνά. Η χορωδία με παρασέρνει. Επιταχύνω και νιώθω να σπάει το λεπτό στρώμα πάγου που καλύπτει το χώμα σε κάθε μου βήμα. Σφίγγω τις γροθιές μου, τα δάχτυλά μου μουδιάζουν. Τώρα πια η μουσική με καθοδηγεί. Στο βάθος του ορίζοντα το μαύρο της νύχτας έγινε ένα αχνό γαλάζιο. Ξημερώνει. Σε κάθε δρασκελιά το κρύο λιγοστεύει. Τα έλατα, ο άνεμος, τα λιγοστά πουλιά με καλωσορίζουν. Χαμογελάω. Όποιος και να είναι ο αγώνας, ξέρω ότι αυτή εδώ η προπόνηση θα πάει καλά.

 

Κι έτσι ανεβαίνω στο βάθρο. Το δικό μου.

 

 

H Κλεμεντίντα Μπόλλε με το άρθρο της "Μικροί Ήρωες" είναι η μεγάλη νικήτρια του διαγωνισμού για την νέα στήλη "Απόψεις" που τον Μάρτη είχε σαν θέμα "Το ορεινό τρέξιμο γίνεται όλο και πιο ανταγωνιστικό με πολλούς αγώνες, χιλιάδες αθλητές και όλο και μεγαλύτερα έπαθλα. Πιστεύετε ότι η παράμετρος του έντονου συναγωνισμού και των πολλών αγώνων “χαλάει” την απλή έννοια του "τρέχω στην φύση γιατί απλά μου αρέσει", για την υγεία μου και για την ψυχική ευεξία που μου προσφέρει;". Η Κλεμεντίνα κερδίζει την συμμετοχή της στον αγώνα Ursa Trail και μία διανυκτέρευση σε ξενοδοχείο του Μετσόβου προσφορά της διοργάνωσης και του Νίκου Καλοφύρη τον οποίο και ευχαριστούμε θερμά.

Κλεμεντίνα Μπόλλε

Γεννήθηκα πριν από 44 χρόνια στην Ολλανδία. Είμαι το πιο αργό μέλος των Ypsarion Trail Runners, μιας δραστήριας ομάδας αθλητών με έδρα τη νότια Θάσο. Φανατική ταεκβοντίστρια, έχω την τάση να σπάω συχνότερα τα δικά μου κόκκαλα παρά τα ξύλα και τα τούβλα. Όταν δεν τινάζω χαλιά ή εξηγώ τις αιτίες και τις αφορμές του Πελοποννησιακού πολέμου στα παιδιά μας, μ’ αρέσει να διαβάζω. Όνειρό μου είναι σύντομα να περπατήσω τα 100 μίλια της Ροδόπης μόνη και με πλήρη αυτονομία...

Σχόλια   

 
0 0 # Clementine Bolle 18-04-2014 09:15
Σας ευχαριστώ πολύ. Kαλό Πάσχα.
Inderdaad. Het lijkt erop dat sommigen beter kunnen lopen en sommigen ietsje beter kunnen schrijven. Bedankt voor het toepasselijke lied. Ζalig Pasen.
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
0 0 # xristos pap 16-04-2014 22:56
http://www.youtube.com/watch?v=43_BmTGPgKg
De pen is machtiger dan het zwaard.
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 
 
+7 0 # Παναγιώτης Κούσανδας 11-04-2014 11:43
Εξαιρετικό άρθρο. Δίκαιη η βράβευσή του, πολλοί συμμερίζονται, εκφράζονται και συμφωνούν με τα λεγόμενά της.
Απάντηση | Απάντηση με παράθεση | Παράθεση
 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

  • ΚΑΛΕΝΤΑΡΙ
  • ΠΡΟΣΦΑΤΑ
  • ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ
  • ΔΕΛΤΙΑ
next
prev

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

FOLLOW US

Facebook Twitter YouTube RSS Flickr

FORUM

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Τζουμέρκα: ο δικός μας παράδεισος της παγοαν…

Τζουμέρκα:  ο δικός μας παράδεισος της παγοαναρρίχησης

Οι ασυνήθιστα παρατεταμένες ψυχρές συνθήκες που επικράτησαν στη χώρα την περίοδο των γιορτών με τα πολλά χιόνια στα ανατολικά και το πολικό ψύχος  σ’ όλη την επικράτεια, ...

Advendure © 2001-2013

Είσοδος or Εγγραφή

Εγγραφή

User Registration