Αρχική>Θέματα>ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΗ>Οδοιπορικό στην Ταϋλάνδη: Ανακαλύπτοντας τα χωριά της φυλής Karen


Οδοιπορικό στην Ταϋλάνδη: Ανακαλύπτοντας τα χωριά της φυλής Karen

Όποιος ακούει για Ταϋλάνδη, το μυαλό του ταξιδεύει σε εξωτικά νησιά με κοκοφοίνικες πάνω στο κύμα και λευκές αμμουδιές. Όμως μια προσεκτική έρευνα θα σας αποκαλύψει και την άλλη Ταϋλάνδη την βόρεια με τις ζούγκλες, τα άγρια ζώα, τις μυστικές κοιλάδες και τις ορεινές φυλές. Η πιο χαρακτηριστική είναι η Karen με τις μακρόλαιμες γυναίκες. Η Ταϋλάνδη στο βορά συνορεύει με τη Μιανμάρ και το Λαός. Αυτό είναι το αποκαλούμενο χρυσό τρίγωνο. Εκεί παλιά καλλιεργούσαν μεγάλες ποσότητες οπίου σε σημεία απρόσιτα που είναι αδύνατο να τα βρει κάποιος λόγο της πυκνότητας του δάσους. Εξάλλου ολόκληρα χωριά είναι κρυμμένα μέσα στο δάσος, τα οποία ακόμα και δίπλα να είσαι δεν τα βλέπεις. Τα χωριά αυτά ζουν σε μια άλλη εποχή, αφού δεν έχουν δρόμους για να τα προσεγγίσεις, ούτε και ρεύμα. Συνήθως είναι δίπλα σε ένα ποτάμι, οι κάτοικοι μένουν σε ξύλινα πρόχειρα σπιτάκια και ζουν αυτόνομα με ότι καλλιεργούν οι ίδιοι.

Αυτές οι πληροφορίες στριφογύριζαν στο μυαλό μου το πρωί της 19ης Δεκεμβρίου περιμένοντας τον οδηγό μας τον Χοντ έξω από το ξενοδοχείο στην Chiang Mai (Νεα Πολη) την μεγαλύτερη πόλη της βόρειας Ταϋλάνδης. Ο Χοντ μιλούσε καλά αγγλικά, είχε σπουδάσει κοινωνιολογία στην Μπανγκόκ και το χωριό του ήταν το Pang Chang Pa Kholam. Το χωριό αυτό βρίσκεται μέσα στον πανέμορφο εθνικό πάρκο Chiang Dao κοντά στα σύνορα με τη Μιανμάρ και θα αποτελούσε τον προορισμό μας.

 

 

Ξεκινήσαμε με κατεύθυνση βόρεια και αφού διασχίσαμε το εθνικό πάρκο Doi Suthep Pui, φτάσαμε στις θερμές πηγές Pong Duet Geyser όπου αφήσαμε το αυτοκίνητο για να ξεκινήσουμε την πεζοπορία. Το πρώτο μισό της διαδρομή πέρναγε μέσα από πυκνή βλάστηση, ζούγκλα. Μπανανιές, ευκάλυπτοι και ένα σωρό αλλά δέντρα, τα περισσότερα καλυμμένα από αναρριχητικά φυτα, μαζί με χαμηλή βλάστηση δημιουργούσαν ένα εξωτικό σκηνικό. Ο ήλιος δύσκολα μας προσέγγιζε και η υγρασία ήταν σε πολύ ψηλά επίπεδα.

 

 

Το μόνο που διέκοψε αυτή την βλάστηση ήταν ένα χωριό που ξεπρόβαλε ξαφνικά μπροστά μας από το πουθενά. Στη συνέχεια η βλάστηση άλλαξε καθώς μπήκαμε σε δάσος αποτελούμενο κυρίως από ένα είδος πεύκου. Η διαδρομή άρχιζε να κερδίζει σε υψομετρική και πλέον είχαμε θέα προς τα γύρω βουνά, τις καταπράσινες κοιλάδες αλλά και τα ατελείωτα εθνικά πάρκα της Ταϋλάνδης. Η ατμόσφαιρα ήταν λίγο θολή λόγω υγρασίας, αλλά έστω κι έτσι δεν σταματήσαμε να θαυμάζουμε το μεγαλείο της φύσης!

 

 

Μετά από τρεισήμισι ώρες και μόλις είχε αρχίσει να σουρουπώνει φτάσαμε στον προορισμό μας. Το χωριό ήταν απόλυτα προσαρμοσμένο στη φύση. Η τοπική φυλή μας υποδέχτηκε με χαμόγελα και μας υπόδειξαν που θα κοιμηθούμε. Αφού ταχτοποιήσαμε τα πράγματα βγήκαμε στη βεράντα να ζεσταθούμε δίπλα στη φωτιά. Παρά την κούραση είχαμε όλοι στο πρόσωπο την ικανοποίηση του μικρού εξερευνητή! Η απουσία φώτων στο χωριό φανέρωνε χιλιάδες αστέρια που λαμπυρίζανε στον ουρανό και τον υπέρλαμπρο γαλαξία μας(Milky Way)! Ενόσω εμείς απολαμβάναμε αυτό το υπερθέαμα ενημερωθήκαμε ότι το φαγητό ήταν έτοιμο. To μαγείρεμα γίνεται στα κάρβουνα σε ειδικές ‘’φωλιές’’ όπου εκεί εναποθέτουν τις κατσαρόλες. Μας σέρβιραν noodles Pad Thai και σούπα Tom Kha Gai. Περιττό να τονίσω ότι ήταν από τα νοστιμότερα φαγητά που έχω δοκιμάσει.

 

 

Η βραδιά πέρασε συζητώντας με τον οδηγό μας για τις ανάγκες του χωριού την γενικότερη κατάσταση που επικρατεί στην Ταϋλάνδη, οικονομική και πολιτική και τις συνήθειες των Ταϊλανδέζων. Η κουβέντα μας είχε απορροφήσει και κάποια στιγμή συνειδητοποιήσαμε ότι είχαν αρχίσει να κλείνουν τα μάτια και ας ήταν μόλις 22:00. Έτσι πήγαμε για ύπνο στο εξωτικό καλυβάκι για να ανακτήσουμε δυνάμεις.

 

 

Το επόμενο πρωί κάναμε μια βόλτα στο χωριό και μιλήσαμε με τους ντόπιους. Η κοινότητα αυτή είναι χριστιανική (ναι υπάρχουν και χριστιανοί στην Ταϋλάνδη) και οι περισσότερες νέες κοπέλες ήταν στην εκκλησία αφού προετοίμαζαν την χριστουγεννιάτικη γιορτή τους. Ζουν μακριά από τον πολιτισμό χωρίς να έχουν κάποιο άγχος στην καθημερινότητα τους!

 

 

Η διατροφή τους βασίζεται στο ρύζι, στη σόγια, στα αυγά και στο κοτόπουλο. Καλλιεργούν το ρύζι με πρωτόγονα μέσα, αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι το όργωμα γίνεται με βουβάλια!

 

Κάποια στιγμή την προσοχή μου τράβηξε ένα είδος τόξου που στην μια άκρη του είχε ένα κύλινδρο. Η απάντηση στην ερώτηση τι είναι αυτό άμεση, ποντικοπαγίδα. Μου έδειξαν πως λειτούργει και μου εξήγησαν ότι τα ποντίκια τα πιάνουν για να τα φάνε! Γενικά οι Ταϊλανδέζοι έχουν μια διαφορετική σχέση με τα ζώα σε σχέση με τους δυτικούς. Σέβονται τα ζώα και δεν φοβούνται τα έντομα και τα ποντίκια, τουναντίον τα περισσότερα από αυτά αποτελούν μια υπέροχη λιχουδιά γι’αυτούς.

 

Τα βράδια μαζεύονται στις βεράντες των σπιτιών, συνήθως γύρω από μια φωτιά (σε ειδικά διαμορφωμένες εστίες), συζητάνε αστειεύονται και τρώνε.

 

Όλοι οι ντόπιοι ήταν πολύ ευγενικοί, καλοσυνάτοι με ένα μόνιμο χαμόγελο στο πρόσωπο και πολύ φιλόξενοι. Όλα αυτά ήταν πολύ όμορφα σε βαθμό ζήλειας, αλλά σκέφτηκα και αν αρρωστήσουν? Πόσο μακριά είναι τον κοντινότερο νοσοκομείο και αν χρειαστεί πως πας εκεί. Η απάντηση του Χοντ ήρθε σαν κεραυνός, μα δεν αρρωσταίνουν ποτέ!

 

Η ζωή είναι απλή και η ευτυχία βρίσκεται στα απλά πράγματα! Χιλιοειπωμένο? Σίγουρα! Το έχουμε κατανοήσει? Μάλλον όχι.

 

Η αλήθεια είναι πως δεν θέλαμε να φύγουμε, αλλά έπρεπε. Έτσι αφού αποχαιρετήσαμε ξεκινήσαμε την πεζοπορία μας με πολύ όμορφη διάθεση παρά την κούραση. Μετά από μιάμιση ώρα πορείας φτάσαμε στον ποταμό Mae taeng. Εκεί βρήκαμε μερικούς συνεργάτες του Χοντ οι οποίοι είχαν ξεκινήσει να φτιάχνουν μια σχεδία από κορμούς μπαμπού δεμένους μεταξύ τους με φυσικό σχοινί φτιαγμένο από δέντρα. Αυτό θα ήταν το μεταφορικό μας μέσο για τη συνέχεια! Το ποτάμι την συγκεκριμένη εποχή ήταν ρηχό, γύρω στο ένα με ενάμιση μέτρο και η δυσκολία του ήταν επιπέδου 2, οπότε η διάσχιση με μια τέτοια σχεδία ήταν απόλυτα ασφαλής.

 

 

Κατά μήκος της διαδρομής είδαμε πολλά χωριά σαν αυτό που μας φιλοξένησε, βουβάλια που είτε κολυμπούσαν είτε έβοσκαν στα παράλια, πυκνές ζούγκλες που ‘’έσβηναν’’ μέσα στο νερό και πολύχρωμα πτηνά. Σε μερικά σημεία το ποτάμι γινότανε λίγο πιο ορμητικό έτσι για να μας αυξάνει την αδρεναλίνη, αλλά στο μεγαλύτερο διάστημα απολαύσαμε μια ήσυχη χαλαρή βαρκάδα, μέσα στο εξωτικό τοπίο! Μετά από περίπου δυόμιση ώρες σταματήσαμε σε μια κωμόπολη όπου μας περίμενε και το αυτοκίνητο. Στο δρόμο της επιστροφής συζητάγαμε όλα αυτά τα διαφορετικά που ζήσαμε αυτό διήμερο. Το μόνιμα ζωγραφισμένο χαμόγελο και η έξαψη στα πρόσωπα φανέρωνε τα συναισθήματα μας.

 

 

Τέτοιοι προορισμοί αποτελούν εμπειρίες ζωής γιατί αποτελούν ένα παράθυρο προς το παρελθόν και σου δίνουν τη δυνατότητα να συναναστραφείς με ανθρώπους διαφορετικής κουλτούρας και όμορφης ψυχής!

Γρηγόρης Αποστολίδης

Γεννήθηκε και ζεί στην Αθήνα! Λατρεύει το τρέξιμο στο βουνό. Το 2012 έτρεξε τον πρώτο αγώνα ορεινού τρεξίματος και από τότε συμμετείχε σε πολλούς μαραθωνίους βουνού σε Ελλάδα και εξωτερικό. Από το 2014 είναι συνιδρυτής της ομάδας outdoor δραστηριοτήτων ‘’Το Δραστήριο Κατσίκι’’ Έχει σαν στόχο να δει τις φυσικές ομορφιές του πλανήτη μας μέσα από το τρέξιμο και τις πεζοπορίες

Website: www.facebook.com/ToDrastirioKatsiki/

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

  • Sifnos Trail Race 2018: Το διπλό πρόσωπο του Ιανο ...

    Δημήτρης Τρουπής, 11/05/2018 16:15
    Καλησπέρα Αντώνη, Ναι, μάλλον έχεις δίκιο για την ώρα έναρξης .. η πρώτη χρονιά φέρνει συνήθως τα δεδομένα στα οποία καταλήγει κάθε διοργάνωση.για τις επόμενες χρονιές και οι μέσοι όροι τερματισμού δείχνουν αυτό που λες.. Σε ευχαριστώ πολύ για τα κα ...

    Ολόκληρο...

     
  • 100 miles of Istria 2018: Το δικό μου “τζελάκι"!

    Μάνος Κυριακάκης, 06/05/2018 08:03
    Μπραβο Δραγανα μου, μεσα σε ολα με ψυχη και σωμα ! Αξια
     
  • Απώλειες αθλητών, η άλλη όψη του νομίσματος...

    Αγγελος Φραγκουλης, 03/05/2018 04:19
    ....... απο προσωπικη ζοφερη εμπειρια στον χειμερινο ενιππεα του 2008 που επαθε εγκεφαλικο η συντροφος της ζωης μου... θα ηθελα να προτρεψω σον καθε διοργανωτη αγωνων βουνου τα σωστικα συνεργεια να "κατεβαινουν" και οχι να "ανεβαινουν"... διοτι στην ...

    Ολόκληρο...

     
  • Ursa Trail 100: Νέος αγώνας βουνού 100 χλμ στο Μέ ...

    Τάκης Τσογκαράκης, 01/05/2018 06:55
    Καλημέρα σε όλους Απλά να επισημάνω ότι το όριο του 155 δείκτη δυσκολίας θα ισχύει από το 2019. Διαβάστε και το σχετικό άρθρο από επίσημη ανακοίνωση της ITRA που αφορούσε στις αλλαγές των κανονισμών: http://www.advendure.com/index.php/agonizomai/kan ...

    Ολόκληρο...

     
  • Αργύρης Παπαθανασόπουλος, Τρέχοντας στον Βόρειο Π ...

    Κωνσταντίνος Χατζηθωμάογλου, 30/04/2018 09:14
    Αργύρη καταπληκτική η ιστορία σου ! Πολλά συγχαρητήρια για τον άθλο σου και ακόμα περισσότερα για το μήνυμα που πέρασες στο τέλος του άρθρου ! Κώστας

FOLLOW US

Facebook Twitter YouTube RSS Flickr

FORUM

    • θηκη μπατον (2 Δημοσιεύσεις)
    • https://www.sport-conrad.com/ Το βρήκα εκεί πριν λίγους μήνες. Το σαϊτ είναι αξιοπιστο, το αγόρασα και σε λίγες μέρες ήρθε. Το πρόβλημα είναι ότι τώρα που μπήκα για να στείλω το ακριβές link δεν το β
    • kdiav
    • 17/05/2018 22:01
    • Ανάβαση/Διάσχιση στα Λάμπεια Όρη (1 Δημοσιεύσεις)
    • Τα Λάμπεια όρη ή όρος Λάμπεια ή όρος Λάμπειο ή Αστράς αποτελούν διακλάδωση και βουνοκορφή του Ερυμάνθου, που βρίσκεται στην Πελοπόννησο, και ανήκουν διοικητικά στην Ηλεία. Η ψηλότερη κορυφή του είναι
    • JohnLux
    • 17/05/2018 09:03
    • Ραχιαλγία: Τι είναι και τι κρύβει (1 Δημοσιεύσεις)
    • Tο συχνότερο ποσοστό εμφάνισης του πόνου είναι συνήθως μηχανικής αιτιολογίας. Ο όρος ραχιαλγία είναι η σύνθεση των λέξεων ράχη και άλγος. Σημαίνει πόνος στην πλάτη και είναι συνώνυμη του όρου θωρακ
    • stibens1967
    • 16/05/2018 10:11
    • Σακίδιο Trail Running Kalenji 10 L. - Παρουσίαση (2 Δημοσιεύσεις)
    • Καλησπέρα, Απέκτησα το συγκεκριμένο γιλέκο εδώ και λιγες μέρες και σε 2 long run που το χρησιμοποίησα έμεινα με πολύ καλές εντυπώσεις. H Kalenji είναι μάρκα της Γαλλικής εταιρίας Decathlon https:
    • flaming arrow
    • 14/05/2018 21:05

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Δύο έλληνες στην 3η ψηλότερη κορφή του κόσμου…

Δύο έλληνες στην 3η ψηλότερη κορφή του κόσμου Kangchenjunga (8.586μ)

Ο Αντώνης Συκάρης ο οποίος πέρυσι τέτοιες μέρες είχε πατήσει το πόδι του στην Στέγη του Κόσμου και ο Φώτης Θεοχάρης τον οποίο έχετε γνωρίσει από τα άρθρα του στο Advend...

Advendure © 2001-2018

Είσοδος or Εγγραφή

Εγγραφή

User Registration