Kayaking: Αποστολή στον Langu Khola στα Ιμαλάϊα (Μέρος Ι)

Από 28 Ιαν 2003

Το φθινόπωρο του 1999 μια ομάδα από πέντε Αμερικανούς περπάτησε στο «Εσωτερικό» Ντόλπο, μια περιοχή στο βορειοδυτικό Νεπάλ, προκειμένου να κατέβει το ποτάμι Langu Khola με καγιάκ. Η ροή του Langu ακολουθεί πορεία παράλληλη με τη γραμμή των συνόρων Νεπάλ – Θιβέτ, κυλώντας με δυτική κατεύθυνση και περιβάλλεται από κορυφές που φτάνουν τα 7000 μέτρα σχεδόν. Οι Andy Zimet, Paul Zirkelbach, Kurt Casey, Dave Friedman και Ethan Greene, περπάτησαν για 10 μέρες, περνώντας από έναν αυχένα 5.200 μέτρων για να φτάσουν στο ποτάμι. Άρχισαν να κάνουν καγιάκ σε υψόμετρο 4.200 μέτρων και κινήθηκαν με τα σκάφη τους για περισσότερο από 13 μέρες στην κοίτη του, που σχημάτιζε αρκετά κάθετα φαράγγια και πολλά περάσματα V και VI βαθμού. Ο Ethnan Green γράφει την ιστορία αυτής της αποστολής.

ΜΕΡΟΣ Ι

Ήταν Ιανουάριος και σκεφτόμουν περισσότερο το σκι παρά το καγιάκ. Τουλάχιστον μέχρι να χτυπήσει το τηλέφωνο: «Τι θάλεγες για τον Mugu?» με ρώτησε ο φίλος μου ο Andy. Την προηγούμενη άνοιξη, ο Andy, τέσσερις ακόμα φίλοι κι εγώ, είχαμε κατέβει τον Humla Karnali στο δυτικό Νεπάλ. Σε μια εβδομάδα πορείας είχαμε φτάσει στη συμβολή του Humla με τον Mugu, των δύο κυριότερων παραποτάμων του Karnali. Θυμάμαι ότι είχα βγει τότε από το καγιάκ μου στις κροκάλες της όχθης κι αφού θαύμασα για λίγο το τοπίο τριγύρω, πρόσθεσα μια πέτρα στο σωρό που υπήρχε για να σηματοδοτεί τη σημασία του γεωγραφικού σημείου και ξαναμπήκα στο σκάφος μου.

Ο καιρός πέρασε και στο τέλος του επόμενου Σεπτέμβρη βρισκόμουν στο αεροδρόμιο του Denver περιμένοντας ανάμεσα στο πλήθος μαζί με τον φίλο μου τον Kurt Casey, να πετάξουμε για το Κάτμαντου. Ο Andy ο Dave κι ο Paul ήταν ήδη εκεί και με τη δική μας άφιξη η ομάδα συμπληρώθηκε. Νοικιάσαμε δωμάτια στο ξενοδοχείο Ganesh Himal στο Τάμελ και στοιβάξαμε στο μπαλκόνι του τρίτου ορόφου τον εξοπλισμό μας. Το μόνο που χρειαζόμασταν πια ήταν οι άδειες και μπορούσαμε να ξεκινήσουμε.

Ο στόχος μας ήταν να κατέβουμε τον Langu Khola, ο οποίος αρχίζει την πορεία του από το Εσωτερικό Ντόλπο (Inner Dolpo) του Νεπάλ και είναι ο κύριος παραπόταμος του Mugu Karnali. Κυλά τα νερά του με δυτική κατεύθυνση κατά μήκος των συνόρων της χώρας με το Θιβέτ. Εξαιτίας της γεωγραφικής του θέσης και της πολιτιστικής σημασίας του “Εσωτερικού Ντόλπο”, οι τουριστικές διαδρομές απαγορεύονται αυστηρά στην περιοχή.



Αρκετούς μήνες πριν την άφιξή μας, ο Andy είχε συμφωνήσει με μια τοπική εταιρεία rafting/trekking, να εκδώσει όλες τις απαραίτητες άδειες. Παρότι μας δόθηκαν οι διαβεβαιώσεις γι αυτό, γρήγορα καταλάβαμε ότι τίποτα δεν είχε γίνει τελικά. Μας είπαν να περάσουμε να πάρουμε τις άδειές μας κι όταν φτάσαμε εκεί μας είπαν άλλα: «Ανησυχούμε για την ασφάλειά σας και πρέπει να αναλάβουμε να κάνουμε μια επιτόπια έρευνα πριν μπορέσουμε να σας εκδώσουμε τις άδειές σας».

Κάθε πρωί μαζεύαμε βιαστικά τα πράγματά μας και ήμασταν έτοιμοι για να ξεκινήσουμε και κάθε βράδυ τα ξεπακετάραμε και τα τακτοποιούσαμε για μια ακόμα φορά. Μετά από 7 ημέρες έμοιαζε σαν η αποστολή να μην έφευγε ποτέ απ το Κάτμαντου.

Ο Langu κυλά τα νερά του στο βορειοδυτικό Νεπάλ. Ο πιο κοντινός αυτοκινητόδρομος κινείται κατά μήκος του νότιου τμήματος της χώρας. Είχαμε υπολογίσει ότι για 10 ημέρες θα πεζοπορούσαμε μέχρι να φτάσουμε στον Langu. Για να αποφύγουμε μια τόσο μεγάλη πορεία, έπρεπε να πετάξουμε με αεροπλάνο μέχρι κάποιο σημείο, στο ενδιάμεσο της απόστασης αυτής. Αν και είχαμε κανονίσει μια πτήση τσάρτερ μ ένα μικρό αεροπλάνο, τα προβλήματα με την έκδοση των αδειών άφησαν τη μέρα της πτήσης ανοιχτή και αόριστη. Ήταν ήδη Οκτώβριος, όπου πολλές Ινδουιστικές γιορτές βρίσκονται σε εξέλιξη και πολύς κόσμος μετακινείται στο Νεπάλ. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, το αεροπλάνο που κανονίσαμε για το ταξίδι μας, να βρίσκεται σε πτήσεις στο ανατολικό τμήμα της χώρας, όπου ζει και το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού. Η πτήση μας θα γινόταν από το Nepalgunj (τη μεγαλύτερη πόλη στο δυτικό Νεπάλ) στο Juphal. Το πρόβλημα ήταν ότι η αεροπορική εταιρεία δεν ήθελε η πτήση να γίνει μετά τις 11 το πρωί κι εμείς για να φτάσουμε μέχρι εκεί, έπρεπε να ταξιδέψουμε 14 ώρες με νοικιασμένο λεωφορείο.

Έτσι μια Παρασκευή φορτώσαμε όλο μας τον εξοπλισμό στο λεωφορείο και στις 8 το βράδυ ήμασταν έτοιμοι να ξεκινήσουμε, ακόμα χωρίς άδειες όμως. Αν χάναμε το αεροπλάνο, η αποστολή τελείωνε εκεί. Στις 8.30 ο ατζέντης μας έδειχνε τις πολυπόθητες άδειες, οι οποίες με μια πρώτη ματιά φαίνονταν εντάξει, εκτός από ένα πρόβλημα: η φωτογραφία του Dave εκτός από τη δική του άδεια βρισκόταν και στη δική μου! Όχι και σπουδαίο πρόβλημα όσο βρίσκεται κανείς στο Κάτμαντου αλλά όταν βρεθεί στο δυτικό Νεπάλ, αυτό θα μπορούσε να σημαίνει καταστροφή. Ενώ έβριζα κι έβγαζα αφρούς απ το στόμα, οι σύντροφοί μου με φόρτωσαν σ ένα ρίκσο (Σημ ΑΖ: τρίτροχο ποδήλατο «ταξί») για να πάω να βγάλω καινούργιες φωτογραφίες.

Αφήσαμε τελικά το Κάτμαντου με μισή ώρα καθυστέρηση, όχι τίποτα ιδιαίτερο για τα Νεπαλέζικα δεδομένα. Μετά από ένα «λάστιχο» στο ταξίδι μας, φτάσαμε στο αεροδρόμιο του Nepalgunj λίγο πριν τις 11 το πρωί. Η ομάδα μας αν και κουρασμένη είχε εκστασιαστεί, από το κατόρθωμα να προλάβουμε να είμαστε στην ώρα μας. Αφού η αστυνομία μας κατέσχεσε όλη την κηροζίνη και όλα τα σπίρτα που δεν είχαμε καταφέρει να κρύψουμε, επέτρεψαν στο αεροπλάνο να απογειωθεί. Η πτήση για το Juphal ήταν στ αλήθεια θεαματική. Πετάξαμε πάνω από οροπέδια και κοιλάδες. Η ευφορία με είχε καταλάβει… ήμασταν λοιπόν πίσω στα Ιμαλάια.

Ξεφορτώνοντας τον εξοπλισμό, στο "αεροδρόμιο" του Juphal

Η πτήση μας πέρασε δυτικά από το Dhaulagiri, την πιο δυτική κορυφή 8000 μέτρων στο Νεπάλ, απ το οποίο είχαμε μια καταπληκτική εικόνα. Κάποια στιγμή είδα τα μάτια του Kurt να γουρλώνουν, καθώς κάθετοι βράχοι βρισκόταν σε απόσταση 20 μέτρων από το φτερό του αεροπλάνου μας. Γύρισε και μου είπε: «Ελπίζω να καταφέρουμε να προσγειωθούμε στο τέλος». Αργότερα ο κινητήρας έσβησε για κάποια στιγμή κι άρχισα κι εγώ να ελπίζω το ίδιο με τον Kurt. Ευτυχώς, στο τέλος εμφανίστηκε κι ο χορταριασμένος αεροδιάδρομος.

Το βράδυ ο οδηγός μας, ο D.B.Rai μας είπε ότι οι βαστάζοι μας δεν είχαν έρθει ακόμα. Είχαμε συναντήσει τον D.B. στο Κάτμαντου για πρώτη φορά. Ήταν ένας γεροδεμένος άνδρας απ την περιοχή του Khumbu. Στην πρώτη μας συνάντηση ο Andy ρώτησε τον D.B. εάν το πέραμα που έπρεπε να διασχίσουμε θα ήταν καλυμμένο από χιόνι. Ο D.B. ρώτησε να μάθει το υψόμετρο του περάσματος κι όταν άκουσε ότι ήταν πάνω από 5000 μέτρα απάντησε: «γιατί όχι?»

Ήξερα από εκείνη τη στιγμή ότι όλα θα πήγαιναν καλά. Κι αυτή η απλή απάντηση θα γινόταν το «μάντρα» (Σημ. ΑΖ: λέξη-αντικείμενο διαλογισμού στον Ινδουισμό) της αποστολής μας, που θα χρησιμοποιούταν για να αποδώσει το απρόβλεπτο στην εξέλιξή της. Καγιάκ στο Langu Khola? Γιατί όχι?

Μετά το Juphal, βρεθήκαμε στο Dunai, τη διοικητική πρωτεύουσα του «Εξωτερικού» Dolpo. Προσλάβαμε αρκετούς βαστάζους για να μεταφέρουν τον εξοπλισμό μας, να φορτωθούν στις πλάτες τους τα καγιάκ. Το κύριο μονοπάτι που φεύγει απ το Dunai είναι στενό, φτιαγμένο από πέτρα και κατά μήκος του υπάρχουν στη γραμμή κολλημένα το ένα με τ άλλο πέτρινα σπίτια. Ο δρόμος είναι γεμάτος από καπνό κι όλο αυτό το σκηνικό δίνει μια μεσαιωνική αίσθηση. Στήσαμε την κατασκήνωσή μας στην αυλή του πανδοχείου «Το Γαλάζιο Πρόβατο» (Σημ. ΑΖ: Τα «γαλάζια» πρόβατα όπως αποκαλούνται, είναι ένα είδος αγριοπρόβατων που ζουν στις πλαγιές των Ιμαλαϊων και έχουν κηρυχθεί προστατευόμενο είδος). Γρήγορα γίναμε φίλοι με τον πανδοχέα, τον Angad Hamal.

Προκειμένου να ταξιδέψουμε στο «Εσωτερικό» Dolpo, έπρεπε να έχουμε τη συνοδεία ενός αξιωματικού-συνδέσμου του στρατού (Σημ. ΑΖ: σε όλες τις «απαγορευμένες» περιοχές του Νεπάλ είναι απαραίτητη η παρουσία ενός αξιωματικού μαζί με τα γκρουπ των ξένων, προκειμένου να διαφυλαχθεί η τήρηση των αυστηρών κανονισμών που διέπουν αυτές τις περιοχές και στοχεύουν στη διαφύλαξη κυρίως της καθαρότητας της πολιτιστικής κληρονομιάς των περιοχών αυτών από τις «δυτικές» επιρροές). Αυτός ο αξιωματικός υποτίθεται ότι θα μας είχε παραχωρηθεί απ το Κάτμαντου ακόμα, κάτι που όμως δεν έγινε κι αντί γι αυτό επιλέχθηκε ένας αξιωματικός της αστυνομίας στο Dunai. Συναντήσαμε τον Davi εκείνο το απόγευμα για να συζητήσουμε για τη διαδρομή μας. Απ ότι διαπιστώσαμε στη συζήτηση, καμιά επιτρεπόμενη διαδρομή δεν έφτανε κοντά στον Langu Khola. Ο Andy πήγε να συναντήσει τον Διοικητή της επαρχίας και μετά από μία ώρα επέστρεψε και μας είπε ότι μπορούσαμε να πάμε στον Langu, αν και θα βρισκόμασταν έτσι εκτός ορίων του «Εσωτερικού» Dolpo και η τοπική διοίκηση έδιωχνε από πάνω της κάθε ευθύνη.

Παρά τις πληροφορίες που πήραμε στο Κάτμαντου, οι τοπικοί αξιωματικοί μας πληροφόρησαν επίσης ότι φτάνοντας στο Gumagri δεν θα ίσχυαν πια οι άδειές μας και θα μας συλλάμβαναν. Ένας σημαντικός παράγοντας ήταν η σύγχυση που προκαλούσε η διαδρομή που θα ακολουθούσαμε, έτσι όπως είχε γραφτεί πάνω στις άδειες. Κανένας δεν είχε ακούσει ποτέ τα ονόματα των χωριών που αναφέρονταν σ αυτές και δεν υπήρχαν σε κανένα χάρτη. Με κάποιο τρόπο ο Andy κατάφερε να πείσει τον Davi ότι επρόκειτο για μικρά χωριά πάνω στον Langu κι έτσι εγκρίθηκε η διαδρομή μας.

Στο ανέβασμα για το Cho La, κοντά στα 5.000 μέτρα, οι βαστάζοι μεταφέρουν τα καγιάκ στην πλάτη

Οι βαστάζοι μας έφτασαν τελικά και το επόμενο πρωί ξεκινήσαμε την πορεία μας προς το Tinje. Η ομάδα τώρα είχε μεγαλώσει και περιλάμβανε 15 βαστάζους, τον D.B, τον Davi και πέντε ασπρουλιάρηδες καγιάκερ. Σκοπεύαμε να περπατήσουμε προς το Thuli Beri όπου βρισκόταν ένας παραπόταμος του Langu, ο Tarap Khola. Ακολουθώντας τον Tarap θα φτάναμε στο χωριό Dho Tarap. Από εκεί θα ανηφορίζαμε στο πέρασμα Cho La και θα πέφταμε στο Tinje. Το Tinje βρίσκεται στις όχθες του Panjang Khola, του κύριου παραπόταμου του Langu. Εκεί θα αποχαιρετούσαμε τους φίλους μας, θα φορτώναμε τρόφιμα για 12 μέρες στα σκάφη και θα ξεκινούσαμε τη διαδρομή μας στο ποτάμι.

Περπατήσαμε προς το Thuli Beri όλη τη μέρα και το βράδυ φτάσαμε στο Tarakot, όπου κατασκηνώσαμε κοντά στον αστυνομικό σταθμό. Για πρώτη φορά απ την άφιξή μας στο Νεπάλ, τα πράγματα έμοιαζαν να πηγαίνουν καλά κι όλων τα πρόσωπα ήταν χαρούμενα. Το επόμενο πρωί ωστόσο, η κατάσταση ξαναγύρισε στο συνηθισμένο. Ο Davi ήταν δυσαρεστημένος με το φαγητό και τον εξοπλισμό που του παρείχε η εταιρεία trekking που είχε αναλάβει την αποστολή μας. Θεώρησε ότι ο D.B., ως «τοπικός εκπρόσωπος» ήταν υπεύθυνος γι αυτό και τον συνέλαβε!!! Με τον D.B. στη φυλακή δεν είχαμε καμιά ελπίδα να συνεχίσουμε παραπέρα. Οδηγοί από άλλα γκρουπ που συναντήσαμε, μας είπαν ότι αν συνεχίζαμε χωρίς οδηγό θα μας συλλάμβαναν. Αν καταφέρναμε να φτάσουμε μέχρι το ποτάμι, ήταν μόνο κατήφορος από εκεί αλλά τι θα γινόταν ο D.B.? Αφού μεταφέρθηκε σ ένα κελί στο Tarakot με χειροπέδες, ο D.B. είπε στον Davi: «Έχουμε πέντε Αμερικάνους που ταξιδεύουν στα βουνά, για τους οποίους εσύ είσαι υπεύθυνος. Εάν χαθούν ή τραυματιστούν θα πρέπει να τηλεφωνήσεις στην Αμερικάνικη Πρεσβεία και να εξηγήσεις γιατί δεν είχαν οδηγό». Αυτό το επιχείρημα και 60 δολάρια χάρισαν την ελευθερία στον D.B. Μέχρι το βράδυ μας πρόλαβε και ήμασταν και πάλι όλοι μαζί.

Ακολουθήσαμε διαδρομή ανηφορική κατά μήκος του Tarap Khola κι αυτή ήταν μια καταπληκτική πορεία. Το ποτάμι κάνει μια μακριά σειρά από μικρούς καταρράκτες. Περπατήσαμε ανάμεσα σε δάση από έλατα και πεύκα, ενώ σημύδες φαινόταν στα ψηλότερα μέρη στις πλαγιές. Αετοί πλανάριζαν ψηλά πάνω απ τα κεφάλια μας, καθώς ακολουθούσαμε το απότομο μονοπάτι μέσα στους σωρούς από πέτρες. Σε πολλές μεριές το μονοπάτι ήταν σκαμμένο στην πλαγιά του βουνού και για μέρες το ακολουθήσαμε στον ανήφορό του, καθώς αυτό έστριβε ανάμεσα σε ορθοπαλαγιές και φαράγγια, ταξιδεύοντας όλο και πιο βαθιά μέσα στα βουνά.

Πανοραμική θέα της κοιλάδας που είναι χτισμένο το Dho Tarap. Σε πρώτο πλάνο διακρίνονται τα chorten, τα μικρά βουδιστικά "ξωκλήσια"

Τελικά βγήκαμε πάνω από το δάσος, μέσα στην έρημο του Dolpo. Γαλάζια πρόβατα έβοσκαν στις πλαγιές και σειρές από «πέτρες μάνι» σηματοδοτούσαν το μονοπάτι, όπου ήταν χαραγμένο το μάντρα “Om Manipadme Hum” (χαίρε διαμάντι στον λωτό της καρδιάς). Κάποιο απόγευμα, προσπεράσαμε μια μακριά σειρά από πέτρες mani που οδηγούσαν σ ένα τσόρτεν (Σημ.ΑΖ: ιερό κτίσμα των βουδιστών, κάτι σαν ξωκλήσι στους Χριστιανούς). Όταν φτάσαμε στο τσόρτεν είδαμε τα λιθόκτιστα σπίτια του Dho Tarap να προβάλλουν στην κοιλάδα μπροστά μας.

Το Dho Tarap είναι η είσοδος για το Εσωτερικό Dolpo. Τα σπίτια είναι τριώροφα, φτιαγμένα από ξερολιθιά. Οι στέγες τους είναι περιτριγυρισμένες από ξεραμένους θάμνους και γρασίδι και τους δίνουν μια εμφάνιση κάστρου. Αποκτήσαμε μια κατασκήνωση ταράτσας και περάσαμε τη μέρα με επισκέψεις σε βουδιστικούς ναούς. Μπροστά μας άρχιζε η πρόκληση της πορείας προσέγγισης.

Νωρίς το πρωί της επόμενης μέρας, μαζέψαμε τα πράγματά μας και πήραμε την κοιλάδα προς το πέρασμα Cho La, το οποίο σηματοδοτούσε την είσοδό μας στο Εσωτερικό Dolpo. Τα νερά που κυλούν από τη βόρεια πλευρά του Περάσματος, πέφτουν στον Langu. Η ανάβαση ήταν αργή και κράτησε σχεδόν όλη μέρα. Αργά το απόγευμα φτάσαμε στην κορυφή του, που βρίσκεται πάνω από τα 5000 μέτρα υψόμετρο. Περισσότερο για την ανακούφιση των βαστάζων μας που απαλλάχτηκαν από το βάρος, ένα καραβάνι από γιακ που περνούσε από εκεί, ανέβασε μέχρι επάνω όλο μας το φορτίο. Πήραμε τον κατήφορο για το ποτάμι, με συναισθήματα ανάμικτα από προσμονή και ανησυχία.

Η νύχτα ήταν μακριά και κρύα στην κατασκήνωσή μας στο μεγάλο υψόμετρο. Το νερό που έμεινε έξω απ τα αντίσκηνα πάγωσε και τα πάντα είχαν σκεπαστεί από πάχνη το πρωί. Κατηφορίσαμε αργά στο μονοπάτι, περιμένοντας το ήλιο να σηκωθεί πίσω απ τα βουνά. Έφτασα τον Kurt που μου είπε: «εγώ μπαίνω».

Ο Kurt επιχειρεί για πρώτη φορά στη διάρκεια της αποστολής να κάνει καγιάκ στα 4.500 χιλιάδες μέτρα υψόμετρο.

Δεν υπήρχε πολύ νερό και φαινόταν και κρύο. Ο Kurt σταμάτησε για να μας περιμένει στον επόμενο παραπόταμο και ο Andy μπήκε κι αυτός και τον ακολούθησε. Συμφωνήσαμε να συναντηθούμε στο Tinje. Ο Tenzing Lama, ο οικοδεσπότης μας στο Dho Tarap, είχε μια αδελφή στο Tinje και στήσαμε την κατασκήνωσή μας στην ταράτσα της. Ήπιαμε το τελευταίο μπουκάλι Jack Daniels που μας είχε μείνει, για να γιορτάσουμε την άφιξή μας. Την επόμενη μέρα τακτοποιήσαμε τον εξοπλισμό και ευχηθήκαμε στον D.B. και στους βαστάζους καλή επιστροφή. Αν και λαχταρούσαμε τη μοναξιά του ποταμιού, μας έπιασε θλίψη βλέποντάς τους να φεύγουν. Περάσαμε πολλές καλές στιγμές στη διάρκεια των 10 ημερών που ήμασταν μαζί και είναι βέβαιο ότι χωρίς τη βοήθειά τους δεν θα είχαμε φτάσει ποτέ μέχρι εδώ.

Παρότι ξυπνήσαμε με δέκα πόντους χιόνι να καλύπτουν την κατασκήνωσή μας, η επιθυμία μας για το ποτάμι νίκησε την παγωνιά που μας είχε διαπεράσει μέχρι το κόκαλο. Παραγεμίσαμε τον εξοπλισμό στις βάρκες μας μέχρι το σημείο να μπορούμε κι εμείς οι ίδιοι να χωρέσουμε μέσα και τις στρίψαμε να κοιτάνε προς τη ροή του ποταμιού.

Συνεχίζεται...

ΜΕΡΟΣ ΙΙ | ΜΕΡΟΣ ΙΙΙ



Η ιστορία της αποστολής στο Langu Khola, αναδημοσιεύεται από το MountainZone.com

Λάζαρος Ρήγος

Γεννήθηκε στην Τήνο το 1961 και ζει στο Λιτόχωρο του Ολύμπου από το 2008. Ίδρυσε το Adventure Zone το 2001, μετά από σκέψεις για δημιουργία ενός ελληνικού portal για τα σπορ περιπέτειας. Δημιούργησε αγώνες ορεινού τρεξίματος, όπως Olympus Marathon (2004), Virgin Forest Trail (2007), Χειμωνιάτικος Ενιπέας (2006), Rodopi Ultra Trail (2009), Olympus Mythical Trail (2012). Στο ενεργητικό του αρκετές συμμετοχές σε αγώνες, όπως και μικρές αποστολές ultra διασχίσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό

www.advendure.com

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

Τor des Geants 2019 - μια λογοτεχνική προσέγγιση μέσα από τον αγώνα, του Βαγγέλη Δημζά: https://t.co/TbY6WIdOeo https://t.co/eEWRP80CD0
RT @ultratrailwtour: The #UTWT 2019 is now over and we’re gearing up towards 2020! 💥 To conclude this amazing year we will host an award ce…
Pau Capell & Courtney Dauwalter winners of 2020 @ultratrailwtour #UTWT https://t.co/c0rX1kTgTj https://t.co/b5dmdRWzt1
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Τor des Geants 2019 - μια λογοτεχνική προσέγγιση μέσα από τον αγώνα!

Highlands Σκωτίας - Αναζητώντας το Ανεμοδαρμένο Ακρωτήρι!

Pau Capell & Courtney Dauwalter οι νικητές του φετινού Ultra Trail World Tour!

Artemisio Mountain Running, ένας skyrunning προσομοιωτής - Τα αποτελέσματα των αγώνων

Όλα έτοιμα για το Artemisio Trail Run - οι τελευταίες οδηγίες

14η χρονιά για τον Χειμωνιάτικο Ενιπέα με ρεκόρ συμμετοχών και δυνατά ονόματα του Ορεινού Τρεξίματος!

Chianti Trail Ultra – Το τερπνόν μετά του ωφελίμου τρέχοντας – και όχι μόνο- στην υπέροχη Τοσκάνη

To Annapurna (8.091μ) επόμενος στόχος του Α. Συκάρη την άνοιξη του 2020!

Benedikt Böhm: Ορειβατικό σκι στα όρια για καλό σκοπό

Τα «γρήγορα πιστόλια» πέταξαν στο Παγκόσμιο της WMRA στην Παταγονία

Προετοιμασία Μαραθωνίου - 10 ερωτήσεις και οι απαντήσεις του (Μέρος 8ο)!

Προετοιμασία Μαραθωνίου - 10 ερωτήσεις και οι απαντήσεις τους (Μέρος 7o)!