Λεζπουρίδης Θεοχάρης

Λεζπουρίδης Θεοχάρης

Σας έτυχε ποτέ την ώρα που είστε έξω και περπατάτε ή τρέχετε να βρεθεί μπροστά στα πόδια σας κάτι που έχει χάσει κάποιος άγνωστος; Κάποιοι λένε “όποιος το βρίσκει το κρατάει” μα εγώ δεν είμαι αυτής της σκέψης. Συνήθως, είμαι από αυτούς που χάνουν πράγματα επειδή τις περισσότερες φορές συμβαίνουν διάφορα ευτράπελα που έχουν ως αποτέλεσμα να γυρνάω σπίτι με κάτι λιγότερο...Κάποτε είχα αφήσει τη φωτογραφική μηχανή μου επάνω στην οροφή του αυτοκινήτου και λίγο αργότερα ξεκίνησα για ν’ αναχωρήσω. Ήταν ήδη αργά όταν συνειδητοποίησα την γκάφα που είχα κάνει. Και να φανταστείτε πως κορόιδευα αυτούς που συχνά ακουμπούσαν τους καφέδες τους στην οροφή και μετά τους ξεχνούσαν. Μια άλλη φορά έχασα το mp3 μου καθώς έτρεχα στο δάσος. Όταν μπλέκεσαι μέσα στα πουρνάρια και στις βατσινιές είναι πάντοτε βέβαιο πως θα βγεις όχι μόνο γδαρμένος αλλά και χαμένος! Φυσικά, δεν μπορώ να κατηγορήσω τον εαυτό μου που τα κλαδιά και τα αγριόχορτα αποφάσισαν να βρεθούν στο δρόμο μου, να μπερδευτούν με το καλώδιο από τα ακουστικά και να εκσφενδονίσουν στο άγνωστο το mp3. Ούτε και να με κατηγορήσω επειδή ο κατασκευαστής του αυτοκινήτου δε φρόντισε να δημιουργήσει μια ειδική θήκη επάνω στην οροφή του συγκεκριμένου μοντέλου ώστε να μη χάνεις τα πράγματά σου. Ωστόσο, γνωρίζω από πρώτο χέρι τι σημαίνει απώλεια!

A tall, skinny man walks inside the headquarters of Advendure. He is wearing a black tuxedo and sunglasses with black lenses. It’s close to midnight and no one is there at that moment. This mysterious figure walks through the main hallway, straight to the elevator that leads to the top floor. The elevator is the only entrance to the chairman’s office but in order to have access there you have to know all the passwords or have a special permission by the chairman. It is said that nobody ever saw the face of the chairman of Advendure. They even say that he has never gone out of his office from the moment they launched the website. Even if you manage to get inside the office, his two sidekicks, Dimitris Troupis and Takis Tsogkarakis will stop you from going closer to him, so I really wonder who is this man dressed in black.

Ένας ψηλόλιγνος άντρας μόλις έχει μπει στο αρχηγείο του Advendure. Φοράει ένα μαυρό κοστούμι και μαύρα γυαλιά ηλίου. Είναι σχεδόν μεσάνυχτα και δεν κυκλοφορεί κανείς εκείνη την ώρα μέσα στο κτίριο. Η μυστηριώδης φιγούρα προχωράει στον κεντρικό διάδρομο, κατευθείαν για τον ανελκυστήρα που οδηγεί στο ρετιρέ. Αυτή είναι η μοναδική είσοδος για το γραφείο του αφεντικού μα για να μπορέσει κάποιος να εισέλθει εκεί πρέπει απαραίτητα να γνωρίζει όλους τους κωδικούς ή να έχει ειδική άδεια από τον αφεντικό. Λέγεται πως ποτέ κανείς δεν έχει αντικρίσει κατ’ ιδίαν το αφεντικό του Advendure. Λένε, μάλιστα, ότι κανένας δεν τον έχει δει να βγαίνει από το γραφείο του από τη μέρα που ξεκίνησε η ιστοσελίδα. Ακόμη κι αν κάποιος καταφέρει να μπει , τα δύο τσιράκια του, οι Δημήτρης Τρουπής και Τάκης Τσογκαράκης, δε σε αφήνουν να τον πλησιάσεις καν! Αναρωτιέμαι, πραγματικά, ποιος είναι αυτός ο μαυροφορεμένος άντρας.

Τι κάνεις όταν, από εκεί που έτρεχες καθημερινά σαράντα λεπτά, ξαφνικά έχεις φτάσει να τρέχεις δύο ώρες και παραπάνω; Πώς αντιμετωπίζεις τη μονοτονία που σου χαρίζει απλόχερα η καθημερινή σου προπόνηση όταν τρέχεις στους ίδιους δασικούς δρόμους κάθε φορά; Πώς ξεπερνάς την οκνηρότητα που ξεχειλίζει όλο σου το σώμα μόλις σκέφτεσαι ότι έχεις διαλειμματική προπόνηση στο στάδιο αλλά επιθυμείς να την αποφύγεις διότι το γύρω-γύρω σε κουράζει; Όσα διαβάσατε παραπάνω είναι συμπτώματα μιας πάθησης που προσπαθώ να ξεπεράσω τα τελευταία χρόνια και την οποία ονόμασα “ΔΕ ΜΕ ΧΩΡΑ Ο ΤΟΠΟΣ”!

Είναι πραγματικά τύχη και ευλογία για έναν τόπο να έχει φυσική ομορφιά κάθε εποχή του χρόνου! Την άνοιξη μοσχοβολούν τα άνθη και το δάσος γεμίζει ευωδιές! Το καλοκαίρι τα φύλλα πρασινίζουν, ζωντανεύουν και ξυπνούν τη διάθεση για παιχνίδι και ξεγνοιασιά. Το φθινόπωρο προσφέρει τη δική του μοναδική ζεστασιά, με έντονα καφέ και κίτρινα χρώματα βγαλμένα από την παλέτα του μεγαλύτερου καλλιτέχνη που ονομάζεται Φύση! Τέλος, έρχεται ο χειμώνας, ντυμένος στα λευκά του γιατί άλλη φορεσιά δε γνωρίζει παρά μονάχα αυτή για να δηλώσει το αγνό και το καθαρό του κόσμου ολόκληρου! Πόσο πιο απλόχερα θα μπορούσε κάποιος να μας προσφέρει ευτυχία κατ’ αυτόν τον τρόπο;

Ορεινή Ροδόπη. Θα μπορούσα να σταματήσω σε αυτές τις δύο λέξεις και να αφήσω όλες τις υπόλοιπες σελίδες κενές για εσάς που ετοιμάζεστε να διαβάσετε παρακάτω. Για μένα, άλλωστε, η ορεινή Ροδόπη αποτελεί ένα σύνολο πολύχρωμων αναμνήσεων, ένα ξεχωριστό κεφάλαιο της ζωής μου, που έχει ιδιαίτερη σημασία. Δέκα χρόνια τώρα, ούτε εγώ ο ίδιος δεν μπορώ να εξηγήσω πώς καταφέρνω κάθε φορά και επισκέπτομαι αυτόν τον τόπο. Ακόμη και όταν λέω πως δε θέλω να πάω ή πως δε γίνεται να πάω λόγω υποχρεώσεων, ακόμη και τότε όλα αλλάζουν και βρίσκομαι ξανά, για άλλη μια φορά, να τρέχω στα μονοπάτια νιώθοντας πιο ελεύθερος από ποτέ! Αυτό το μέρος είναι μαγεμένο, δεν υπάρχει άλλη εξήγηση.

 

Forget everything you know about trail and mountain races! Press the “reset” button inside your head and let’s go again from the beginning! Pyrenees Stage Run! Seven consecutive days of running, 240 kilometers, 15.000 meters of total elevation gain, 2 countries, 5 National parks, a dozen of alpine lakes, dense forests, huge rocks, high peaks and amazing scenery. Got that? Ok, let’s go one more time from the beginning! Pyrenees Stage Run! Two race directors, 4 photographers and cameramen and more than 40 volunteers focusing on each athlete. Easy, right? Ok, one last time from the beginning! Pyrenees Stage Run! More than 60 runners, racing in teams of two or three persons, “thirsty” for adventure. Not so hard, yes? Now, mix everything you’ve just read and you won’t even have the slightest idea of what the Pyrenees Stage Run is! That, of course, until you come and live this unique lifetime experience!

Ξεχάστε όλα όσα γνωρίζετε για το ορεινό τρέξιμο! Πατήστε το κουμπί της επανεκκίνησης μέσα σας και πάμε πάλι από την αρχή! Pyrenees Stage Run! Ένα εφταήμερο ορεινού τρεξίματος, 240 χιλιόμετρα, 15.000 μέτρα συνολικής θετικής υψομετρικής, 2 χώρες, 5 εθνικοί δρυμοί, δεκάδες αλπικές λίμνες, πυκνά δάση, τεράστια βράχια, ψηλές κορφές και καταπληκτικά τοπία. Όλα εντάξει; Ωραία, πάμε πάλι από την αρχή άλλη μια φορά! Pyrenees Stage Run! Δύο τεχνικοί διευθυντές αγώνα, 4 φωτογράφοι και βιντεολήπτες και περισσότεροι από 40 εθελοντές έχοντας όλοι τους ως μοναδικό επίκεντρο της προσοχής τους όλους τους αθλητές. Κατανοητό; Τέλεια, πάμε μια τελευταία φορά από την αρχή! Pyrenees Stage Run! Περισσότεροι από 60 δρομείς, αγωνιζόμενοι σε ομάδες των δύο ή τριών ατόμων, διαρκώς διψασμένοι για περιπέτεια. Δεν ήταν και τόσο δύσκολο, έτσι; Ανακατέψτε, τώρα, όλα όσα διαβάσατε παραπάνω και δε θα έχετε την παραμικρή ιδέα για το τι ακριβώς είναι ο Pyrenees Stage Run! Φυσικά, μέχρι να το πάρετε απόφαση και να έρθετε εσείς οι ίδιοι να ζήσετε αυτήν τη μοναδική εμπειρία ζωής!

On my way back from the United States, I had to land my airplane on Sahara Desert. Don’t ask me how I got there, I was heading back to Greece after my Western States Endurance Run. Normally, I shouldn’t be flying over the desert but a few days ago my compass went crazy and I ended up flying South! Thank God, I had an “A+” in the geography course, back at the university, so, when I saw the Cape of Good Hope, from above, I realized that I should turn my plane North, if I wanted to get back to Greece one day. Flying an airplane is not very easy, not to mention fixing it when it’s broken… And now, I was stuck in the desert trying to fix my plane’s engine by myself.

Στην επιστροφή μου από τις Ηνωμένες Πολιτείες έπρεπε να προσγειώσω το αεροπλάνο μου στην έρημο Σαχάρα. Μη με ρωτήσετε πώς βρέθηκα εδώ, ο προορισμός μου μετά το Western States Endurance Run ήταν κανονικά η Ελλάδα. Θεωρητικά, δε θα έπρεπε να πετάω πάνω από την έρημο μα πριν από μερικές μέρες η πυξίδα μου τρελάθηκε και εγώ κατέληξα να κατευθύνομαι Νότια! Ευτυχώς, ήμουν αρκετά καλός στο μάθημα της γεωγραφίας, όταν πήγαινα σχολείο, οπότε όταν είδα από ψηλά το Ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας συνειδητοποίησα πως έπρεπε να στρίψω το αεροπλάνο μου προς Βορρά, αν επιθυμούσα κάποια στιγμή να γυρίσω πίσω στην Ελλάδα! Το να πετάς, λοιπόν, ένα αεροπλάνο δεν είναι εύκολη υπόθεση, πόσο μάλλον να προσπαθείς να το φτιάξεις όταν έχει χαλάσει... Και τώρα, είχα κολλήσει στην έρημο προσπαθώντας να επισκευάσω, μόνος, τον κινητήρα του αεροπλάνου μου.

Σελίδα 1 από 10

Latest Tweets

"Κάσσιος Δίας 2019: Ο Β. Κουτσούρης και ο Γ. Ντικιάδης μας μιλάνε για τις συναρπαστικές φετινές προσθήκες και όλες… https://t.co/BhPp7z9C6l
A Woman Can Be - Η Βανέσα Αρχοντίδου και η Χριστίνα Φλαμπύρη, οι 2 Ελληνίδες αλπινίστριες, συνεχίζουν δυναμικά το… https://t.co/1kOxfb9gkJ
In New Zeland and @taraweraultra the 2nd round of @ultratrailwtour #UTWT https://t.co/6upZ3F4frC https://t.co/5o0DxkabdJ
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Κάσσιος Δίας 2019: Ο Β. Κουτσούρης και ο Γ. Ντικιάδης μας μιλάνε για τις συναρπαστικές φετινές προσθήκες και όλες τις λεπτομέρειες του αγαπημένου αγώνα της Βόρειας Κέρκυρας!

A Woman Can Be - Οι 2 Ελληνίδες αλπινίστριες συνεχίζουν δυναμικά το εγχείρημά τους το 2019 για τις 7 Κορυφές και ξεκινούν να κατακτήσουν το Έβερεστ!

Winterun Palia Kavala, μια γνήσια βουνίσια δρομική εμπειρία

Με τον Tarawera Ultramarathon συνεχίστηκε το Ultra-Trail® World Tour

Τα αποτελέσματα του Salomon Mountain Cup - Πάρνηθα

Μια συζήτηση εφ' όλης της ύλης με τον Γιάννη Δαγκόγλου!

SALEWA Ultra Flex Mid GTX, για τρέξιμο, για πεζοπορία ή και τα δύο?

Orliakas Race 2019 – Η ατζέντα!

To Golden Trail Series by Salomon επιστρέφει δυναμικά το 2019!