Δημήτρης Δεσποινιάδης

Δημήτρης Δεσποινιάδης

Πεζοπόρος, ορειβάτης και δρομέας μεγάλων αποστάσεων. Αθλητής-πρεσβευτής της SALEWA. Η μεγάλη του αγάπη για τη φύση, τα ταξίδιακαι την περιπέτεια τον έχει οδηγήσει την τελευταία δεκαετία σεαπομονωμένες και μη περιοχές του πλανήτη με ιδιαίτερο εθνολογικόενδιαφέρον, όπως τις ζούγκλες του Αμαζονίου, τα υψίπεδα του Θιβέτ καιτους ιερούς ποταμούς της Ινδίας. Έχει οργανώσει και πραγματοποιήσειπολυάριθμες πεζοπορικές διασχίσεις στην Χιλή, τον Ισημερινό, τοΠερού, την Αργεντινή, το Νεπάλ, την Ινδία, την Ισλανδία, την Ιορδανίακαι την Κορσική!

Το διήμερο 30/06-01/07 συμμετείχα στον 7ο SALEWA Olympus Mythical Trail, τον κατά πολλούς δυσκολότερο αγώνα Ultra trail στην Ελλάδα, ο οποίος κάτω από τα φτερά πλέον του κορυφαίου ορειβατικού brand SALEWA φιλοδοξεί να κερδίσει την θέση που του αξίζει στο διεθνές καλεντάρι! Παρά το ότι οι εξορμήσεις μου (πεζοπορικές, ορειβατικές, δρομικές) στο αγαπημένο «Βουνό των Θεών» είναι ίσως παραπάνω από συχνές, απολαμβάνω να συμμετέχω ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ - όπως και αρκετοί ακόμη συναθλητές- στον συγκεκριμένο αγώνα. Γιατί όμως αυτή η επιμονή, το καλώς εννοούμενο «κόλλημα»; Μετά από μια αξιομνημόνευτη διοργάνωση, θεώρησα σωστό να αναφέρω τους εξής λόγους για τους οποίους κι ΕΣΥ, που δεν τον έχεις ακόμη δοκιμάσει αλλά σκέφτεσαι να θέσεις ένα τέτοιο προσωπικό στοίχημα στον εαυτό σου, ΑΞΙΖΕΙ να ζήσεις την εμπειρία του μεγάλου Ultra Trail του Ολύμπου:

Σε λίγες μέρες αναχωρούμε με τον καλό μου φίλο Αργύρη Βαμβακίτη για τη Μέση Ανατολή, με στόχο την πεζοπορική διάσχιση της Ιορδανίας ( ~ 650 km ) από βορρά προς νότο, από τα σύνορα της Συρίας έως τη Σαουδική Αραβία. Μόλις 6 μήνες μετά την αξέχαστη διάσχιση της Ισλανδίας, θα επιχειρήσουμε κάτι παραπλήσιο σε μια τόσο διαφορετική, «θερμή» κατά πολλούς, γειτονιά του πλανήτη!

Ο ήλιος έσβησε στο βάθος του ατελείωτου ορίζοντα. Ο παγωμένος αέρας γύρισε ανατολικός και δυνάμωσε, χτυπώντας με μανία τα τοιχώματα της πορτοκαλί σκηνής μας, της μόνης φανταχτερής κουκίδας σ´αυτόν τον τραχύ κι αφιλόξενο τόπο. Αργά - αλλά σταθερά - το σκοτάδι κάλυψε τον ουρανό κι έγινε ένα με το μαύρο της κρύας ερήμου! Φορώντας ότι είχα και δεν είχα έμεινα έξω για ώρα, ανήμπορος να χορτάσω το βουητό του ανέμου και την αίσθηση της απομόνωσης. Δεν υπήρχε κανένα άλλο μέρος στον κόσμο που θα ευχόμουν να βρίσκομαι τώρα.

 

-«Έλα δικέ μου ν´ακούσουμε τις μουσικές μας!» ακούστηκε η φωνή του Αργύρη μέσα από τη σκηνή, που έτσι όπως την υποστηρίξαμε κάλλιστα θα άντεχε ανέμους 100+km/h.

Πριν λίγες εβδομάδες πραγματοποίησα – μαζί με τον Αργύρη Βαμβακίτη – ένα συναρπαστικό ταξίδι στην Ισλανδία. Για την ακρίβεια, διασχίσαμε το νησί με τα πόδια από το βορειότερο στο νοτιότερο άκρο (600 Κm) μέσα από την απομονωμένη ενδοχώρα του, με πλήρη αυτονομία και σε 15 μέρες.

Είμαι ιδιαίτερα ενθουσιασμένος για την επόμενη ταξιδιωτική περιπέτεια , που θα μοιραστώ με τον καλό μου φίλο και λάτρη της περιπέτειας Αργύρη Βαμβακίτη! Συγκεκριμένα, τον Αύγουστο θα προσπαθήσουμε να διασχίσουμε πεζοπορικά και με πλήρη αυτονομία – κάτι που αντανακλά απόλυτα τη φιλοσοφία μας – την Ισλανδία, από το βορειότερο άκρο (που βρίσκεται οριακά εκτός του Αρκτικού κύκλου) στη νοτιότερη ακτή, μέσα από την απομονωμένη ενδοχώρα της.

14 Μαΐου 2016

Llonak(4800m), Ανατολικό άκρο του Νεπάλ

Μια κραυγή σαν  βρυχηθμός  κι ένα πνιχτό κλάμα έσπασαν τη σιωπή στην ομίχλη! Πεταχτήκαμε αμέσως έξω από το καλύβι, στην παγωνιά του δειλινού. Το μόνο που διακρίναμε αμυδρά ήταν το κοπάδι με τα bharal  (τα «γαλάζια πρόβατα» των Ιμαλαίων) να χάνεται στη μορένα του παγετώνα ακριβώς στα δεξιά μας.

«Αγρίμι θα ήταν! Λες…;»

ψέλλισε όλο νόημα ο φίλος μου ο Δημήτρης.

«Σιγά μην ήταν και το Yeti»

 του απάντησα γελώντας, αποκλείοντας κάθε ενδεχόμενο η κραυγή να προήλθε από ένα  τόσο σπάνιο –σχεδόν μυθικό- πλάσμα. Την επομένη έμαθα καλά το μάθημα μου, να μην αποκλείω δηλαδή ποτέ τη συνάντηση με το απροσδόκητο, ακόμη κι αν αυτό λέγεται Λεοπάρδαλη του Χιονιού!

Πώς όμως βρεθήκαμε οι δυο μας στον φυσικό της βιότοπο, έναν κόσμο από βράχια και πάγους του οποίου η ομορφιά θα μπορούσε να εμπνεύσει θρησκείες;

Στα μέσα του Ιουλίου βρέθηκα στην καρδιά των Πυρηναίων της Ανδόρρας για να συμμετάσχω στον «Γύρο των Κορυφών» της (Ronda dels Cims), τον σκληρότερο ίσως αγώνα 100 μιλίων της Ευρώπης. Εκεί λοιπόν -μετά από ουκ ολίγες συμμετοχές σε αγώνες υπεραποστάσεων στα βουνά -έμελλε  να γνωρίσω για 1η φορά μια περίεργη και συνάμα ενδιαφέρουσα πτυχή των αγώνων αυτών. Τις παραισθήσεις, απόρροια της παρατεταμένης αϋπνίας και της σωματικής κόπωσης!

Η ΓΝΩΡΙΜΙΑ - 4 Ιουνίου 2014 - Κορσική. Σκηνές surreal διαδραματίζονται αυτό το καλοκαιρινό πρωινό στο πιο τραχύ απ’τα νησιά της Μεσογείου! Εδώ και 10 λεπτά βρισκόμαστε μαζί με την Σία, την σύντροφό μου, στο πέρασμα Puntaae Porte, ένα στενό πατάρι ανάμεσα σε οδοντωτές  γρανιτένιες κορυφές. Είναι ταραγμένη  και προσπαθεί να βολευτεί όσο καλύτερα μπορεί. Άλλωστε είναι το πρώτο επίπεδο σημείο που συναντάμε εδώ και ώρα.

Ένα περίεργο μείγμα ευωδιάς και σαπίλας αναδύθηκε στην υγρή, αποπνικτική ατμόσφαιρα.
Ώρες τώρα τσαλαπατούσε μέσα σε βούρκους με τα γυμνά - θαρρείς ατσάλινα - πόδια του κορμούς και καρατομημένα απ’ τη λεπίδα του
machete (χατζάρας) του κλαδιά.
Για μια στιγμή σταμάτησε. Αλλόκοτοι ήχοι μας κύκλωσαν από παντού.
Ο
Gava ο μονόφθαλμος πήρε μιαν ανάσα, δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία και συνέχισε να σχίζει στα δύο την πυκνή, φαινομενικά απροσπέλαστη βλάστηση του σκοτεινού δάσους που έφραζε το δρόμο μας.
Ήμασταν σκιές ανάμεσα σε σκιές.

Το παπούτσι μου σύρθηκε για μία ακόμη φορά πάνω στη σάρα. Τί γνώριμος ήχος! Αυτός και ο χτύπος της καρδιάς μου. Ο  ήλιος έκαιγε και είχα ανάψει. Ήπια δύο ακόμη γουλιές νερό από  το παγούρι μου και σκούπισα τον ιδρώτα από το πρόσωπό μου.  Πρέπει να πέρασαν μέρες από τότε που το είδα τελευταία φορά στον καθρέφτη. Τα γένια μου είχαν μακρύνει και το πρόσωπό μου θα είχε σίγουρα  σκουρύνει. Το σακίδιο το ένιωθα προέκταση όχι μόνο του κορμιού αλλά και ολόκληρου του «είναι» μου. Από το πρωί δεν είχα συναντήσει ούτε άνθρωπο, ούτε ζώο. Κοντοστάθηκα. «Δεν μπορεί να συνεχίζει από δω το μονοπάτι» σκέφτηκα. Γκρεμοί. Γύρισα το κεφάλι και κοίταξα τα άγρια βουνά που απλώνονταν ως την άκρη του ορίζοντα. Έπειτα, κοίταξα καμιά πενηνταριά μέτρα κάτω στο ποτάμι. Χαμογέλασα. Από το ποτάμι λοιπόν. ΞΑΝΑ!

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

Latest Tweets

"Crossing Costa Brava with a stage run – An interview with Tomàs Llorens Marès regarding the @CostaBravaRun 2019!:… https://t.co/U45kD0ur5T
"Μια περιπέτεια αναρρίχησης στα βάθη της Σιβηρίας!", το οδοιπορικό της αναζήτησης των μυστηριωδών Sundrun Pillars α… https://t.co/gLn81n6vAM
"Lailias Mountain Running: Πρέπει να πας στο Lailias!": Παρουσίαση της διοργάνωσης που θα γίνει στα όρη Βροντούς, σ… https://t.co/Oqj4mgUuAH
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Πεζοπορήστε στο βουνό με Salomon!

Διασχίζοντας την Costa Brava με έναν αγώνα Stage Run – Συνέντευξη με τον Tomàs Llorens Marès για το CBSR 2019!

Μια περιπέτεια αναρρίχησης στα βάθη της Σιβηρίας!

Lailias Mountain Running: Πρέπει να πας στο Lailias!

La Sportiva Stream GTX®

Αναμνήσεις και εικόνες από τον φετινό Rodopi Ultra Trail

Σωματικές αλλαγές στους αθλητές ορεινού τρεξίματος και πως μπορούν να βοηθηθούν από την προπόνηση!

To Tor des Geants γιορτάζει και γίνεται … Tor des Glaciers | 450k | 32.000 D+!

Ξεκινά η «μάχη» για μία από τις τελευταίες μεγάλες προκλήσεις της Εξερεύνησης και της Περιπέτειας, τη μοναχική διάσχιση της Ανταρκτικής!