Γιώργος Βουτυρόπουλος, Mια Zωή στο Βουνό

Από 15 Οκτ 2014

Για τους ανθρώπους του βουνού ο Γιώργος Βουτυρόπουλος δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Είναι ένας άνθρωπος που έχει επηρεάσει, έχει εμπνεύσει αλλά και έχει εκπαιδεύσει γενιές ολόκληρες ελλήνων ορειβατών. Η δράση του στον χώρο του βουνού είναι πολύπλευρη. Οι αναβάσεις του στα βουνά της Ελλάδας και του κόσμου τον έχουν αναγάγει σαν έναν από τους πιο σημαντικούς έλληνες ορειβάτες. Έχει σκαρφαλώσει στις εντυπωσιακότερες και σημαντικότερες ελληνικές ορθοπλαγιές (Βαρδούσια, Όλυμπο, Βαράσοβα, Αστράκα, Γκαμήλα, Γκιώνα, Μετέωρα κ.α). Στις Άλπεις οι αναρριχήσεις του έχουν γράψει ιστορία: Pillar Freney, Grand Cappuccin, Mt Blanc du Tacul, Grandes Jorrasses, Adolph Rey, Tour Ronte Mont Maudit, Droites κ.α.). Στην Ευρώπη έχει επίσης αναρριχηθεί στους Δολομίτες (Tre Cime di Lavaredo, Brenta),  αλλά και σε Μ.Βρετανία, Νορβηγία Γαλλία, Γερμανία, σε διαδρομές βράχου, πάγου και μεικτού πεδίου. Συμμετέχοντας στην αποστολή «Hellas Everest 2004», ήταν ο πρώτος έλληνας που πάτησε κορφή από την Νότια Πλευρά της Στέγης του Κόσμου την 16η Μαϊου του 2004. Δεν έχει αρκεστεί όμως σε αυτά καθώς η δράση του επεκτείνεται και στα Cho Oyu, Dhaulagiri, στις Περουβιανές Άνδεις, στο Κασμίρ και στο Παμίρ, στην οροσειρά του Ινδο-Καυκάσου στο Πακιστάν αλλά και στην Αφρική (Κένυα).

Εκτός από σημαντικές αναβάσεις σε βουνά του κόσμου, έχει διατελέσει παράγοντας σε διάφορες βαθμίδες της ορειβατικής εκπαίδευσης στην Ελλάδα και από τα χέρια του έχουν περάσει εκατοντάδες έλληνες ορειβάτες. Η εκπαιδευτική του δράση ξεκινάει από το 1990 σαν συνοδός και εμψυχωτής σε εταιρείες υπαίθριων δραστηριοτήτων και αργότερα σαν εκπαιδευτής ορειβασίας σε σχολές ορειβατικών σωματείων και σαν επαγγελματίας οδηγός βουνού (μέλος του ΣΕΟΒ) από το 1993. Επίσης είναι υπεύθυνος για τις σχολές Εκπαιδευτών και βοηθών Εκπαιδευτών της ΕΟΟΑ, καθώς επίσης και για σχολές αρχηγών αναβάσεων και σχολές ορειβασίας και αναρρίχησης μέσου επιπέδου.

 

Ο Γιώργος Βουτυρόπουλος διαθέτει και μία πολύ δυνατή πένα, πένα που έχουμε θαυμάσει όλοι μέσα άρθρα του που έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς στον ειδικό αλλά και γενικό Τύπο αλλά και θα θαυμάσουν όσοι δεν είχαν μέχρι τώρα την ευκαιρία μέσα από το Advendure. Μαζί με τον Χ. Μπελογιάννη έχουν δημοσιεύσει δίτομο εγχειρίδιο ορειβασίας «Η Τέχνη του Βουνού» που είχαμε παρουσιάσει σε παλαιότερο άρθρο. Έχει συγγράψει για λογαριασμό της Περιφέρειας Κρήτης στα πλαίσια προγράμματος ανάπτυξης ορεινού τουρισμού το εγχειρίδιο «Ορεινή Πεζοπορία:  τεχνικό εγχειρίδιο για συνοδούς βουνού» και έχει συμμετάσχει σε έκδοση οδηγού για τα βουνά της Φωκίδας, από τις εκδόσεις Ανάβαση.

 

Μεγάλη χαρά και τιμή για εμάς η αρθρογραφία του στο Advendure σε θέματα ορειβασίας και για αυτό δεν χάσαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε μαζί του για τα τεκταινόμενα στην ελληνική ορειβασία, πως βλέπει το φαινόμενο της εξάπλωσης του ορεινού τρεξίματος παγκοσμίως, ποιοι είναι οι άνθρωποι ή τα γεγονότα που τον έχουν εμπνεύσει, τι σκέφτεται για το μέλλον και πολλά άλλα σε μία πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη!

 

Στον δρόμο προς την Στέγη του Κόσμου...[Advendure]: Hellas Everest 2004… Μια επιτυχία της ελληνικής ορειβασίας η οποία είχε δημιουργήσει προσδοκίες για την περαιτέρω ανάπτυξή της. Η γενιά εκείνη είχε κάνει σπουδαία πράγματα και η ανάβαση στο Έβερεστ ήταν η κορύφωση των προσπαθειών της. Θεωρείς κοιτώντας 10 χρόνια πίσω πως η ελληνική ορειβασία έχει κάνει βήματα προς τα μπροστά ή έχει μείνει στάσιμη;

[Γ. Βουτυρόπουλος]: Το Everest 2004 μπορεί να ήταν η κορύφωση των προσπαθειών της γενιάς μου, άλλα από την άλλη το Everest  …έκαψε αυτή τη γενιά. Θεωρώ ότι έπρεπε και μπορούσε να είχε γίνει πολύ νωρίτερα. Όμως ..έτσι τελικά ήταν να γίνει και πράγματι δημιούργησε μεγάλες προσδοκίες. Άλλα οι μεγάλες προσδοκίες χρειάζονται και υποστήριξη και η υποστήριξη πάντα έλλειπε από το χώρο. Δε ξέρω μπορεί να φταίμε και εμείς σ’ αυτό, αλλά ήταν πάντα δύσκολο να βρεθεί χρηματοδότηση για τα μεγάλα project.  Αυτό δε σημαίνει πάντως ότι η Ελληνική ορειβασία δε προχώρησε, το αντίθετο. Ακολούθησαν για παράδειγμα, αποστολές σε μεγάλες κορυφές από νεώτερους, με αποκορύφωση τη φετινή στο Κ2 και οι οποίες για διάφορους λόγους δεν προβλήθηκαν τόσο όσο το Everest 2004, όμως ήταν το ίδιο ή και περισσότερο αξιόλογες σαν προσπάθειες. Σε γενικές γραμμές, κρίνοντας από τους αριθμούς και όχι από τις προσδοκίες, θα έλεγα ότι  η ορειβασία στη χώρα μας έχει προχωρήσει από τότε. 

 

[Advendure]: Το ορεινό τρέξιμο είναι στην ουσία μια πολύ καινούρια δραστηριότητα στα ελληνικά βουνά και υπάρχουν απτά στοιχεία που αποδεικνύουν την πολύ μεγάλη ανάπτυξή του χρόνο με τον χρόνο. Εσύ αφού μετέχεις σε διάφορα στάδια της ορειβατικής εκπαίδευσης στην χώρα μας και έχεις μια καλή εικόνα, μπορείς να προσδιορίσεις αν υπάρχει παράλληλη ποσοτική (ή και ποιοτική) ανάπτυξη της ελληνικής ορειβασίας/αναρρίχησης; Ως εκπαιδευτής θεωρείς ότι υπάρχουν … καλοί μαθητές; Τι θα συμβούλευες τους νέους-επίδοξους αναρριχητές;

[Γ. Βουτυρόπουλος]: Είναι αλήθεια ότι το ορεινό τρέξιμο τα τελευταία χρόνια έχει μια ιλιγγιώδη ανάπτυξη, όχι μόνο εδώ, διεθνώς. Το ίδιο boom περίπου συνέβη σε Ευρώπη και Αμερική, αλλά και στην Ελλάδα, με την αναρρίχηση, τη δεκαετία του ’90. Τα στοιχεία που έχουμε σήμερα δείχνουν ότι η ανάπτυξη της αναρρίχησης και της ορειβασίας γενικότερα, έξω αλλά και εδώ έχει επιβραδυνθεί, διατηρεί ωστόσο μια αμυδρή αλλά σταθερή ανοδική πορεία. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα η αναρρίχηση έλκει ακόμη αρκετό κόσμο και σε αυτό φαίνεται να έχει συμβάλει η δημιουργία εσωτερικών τεχνητών τοίχων. Η αναρρίχηση πάντως επειδή εμπεριέχει ρίσκο και απαιτεί πολύ χρόνο δύσκολα θα μπορούσε να αποκτήσει μαζικότητα όπως άλλα σπορ.    Αυτό που έχει σημασία είναι ότι υπάρχει πια μια «κρίσιμη» μάζα, από όπου ξεπηδάνε συνέχεια ταλαντούχα παιδιά στο προσκήνιο. Αν υπάρχουν καλοί μαθητές; Ναι,  προφανώς! Ξέρετε η αναρρίχηση απαιτεί μεν μια φυσική επιδεξιότητα και επιδεκτικότητα, αλλά και πολύ προσπάθεια και αφοσίωση. Αν αυτά τα δυο τελευταία δεν τα έχεις δε πρόκειται ποτέ να γίνεις …καλός μαθητής. Αυτή είναι και η συμβουλή μου στους νεότερους: προσπάθεια-αφοσίωση!  Η  ζωή σίγουρα έχει και άλλες πολλές χαρές και  ανάγκες, όμως αν θέλεις να προχωρήσεις στην αναρρίχηση πρέπει να επικεντρωθείς εκεί και να αποδεχτείς το συγκεκριμένο life style. Γιατί η αναρρίχηση τελικά είναι life style.

 

[Advendure]: Τα τελευταία χρόνια έχει ανοίξει μία μεγάλη κουβέντα σχετικά με την εμπορευματοποίηση των μεγάλων κορυφών των Ιμαλαϊων, και ειδικά του Έβερεστ, παρόλο που τα φετινά γεγονότα ήταν απόδειξη καμία κορυφή εκεί δεν μπορεί είναι «εύκολη». Παρότι η ανάβαση στην κορφή του Έβερεστ θεωρείται και μνημονεύεται από πολλούς σαν η κορυφαία στιγμή στην ορειβατική σου πορεία, το θεωρείς εσύ σαν κάτι τέτοιο πράγματι; Ποια νομίζεις ήταν η σημαντικότερη ανάβαση που σου άφησε ανεξίτηλες μνήμες; Τι είναι για σένα  τελικά αλπινισμός και η ορειβασία;

[Γ. Βουτυρόπουλος]: Η εμπορευματοποίηση είναι μια αδυσώπητη διαδικασία η οποία επηρεάζει κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα, άρα και την ορειβασία. Δεν ξέρουμε ακόμη που θα μας οδηγήσει ακριβώς. Για μένα αλπινισμός σημαίνει να ανοίγεις δικούς σου δρόμους, να αναμετράσαι με το άγνωστο, να δημιουργείς κάτι νέο, με τις δικές σου δυνάμεις ...και του συντρόφου σου βέβαιαΈχουν ειπωθεί τόσα πολλά για την εμπορευματοποίηση  στο Έβερεστ και πραγματικά δε νομίζω ότι έχω να προσθέσω κάτι παραπάνω.  Αν η ανάβαση εκεί ήταν η κορυφαία μου στιγμή στα βουνά; Όχι δεν νομίζω, τουλάχιστον κρίνοντας από την ίδια τη προσπάθεια που χρειάστηκε να καταβάλω. Υπήρχε πάντα η φιλοδοξία να κάνω μια 8000 μέτρων κορυφή και νοιώθω τυχερός που τα κατάφερα στην ψηλότερη, ωστόσο οφείλω να ομολογήσω ότι η διαδικασία ανάβασης στη normal διαδρομή με όλη αυτή την υποστήριξη, τα σταθερά σχοινιά, την πολυκοσμία, κλπ με απογοήτευσε λιγάκι. Για μένα αλπινισμός σημαίνει να ανοίγεις δικούς σου δρόμους, να αναμετράσαι με το άγνωστο, να δημιουργείς κάτι νέο, με τις δικές σου δυνάμεις (..και του συντρόφου σου βέβαια), να είσαι αυτάρκης και αυτόνομος.  Από αυτή την άποψη μου έδωσαν περισσότερη ικανοποίηση οι αναβάσεις σε απάτητες κορυφές που κατάφερα στις δυο τελευταίες μου αποστολές. Όμως την αναρρίχηση που δε πρόκειται ποτέ να ξεχάσω είναι  η πρώτη σημαντική στις Άλπεις, το κεντρικό πιλιέ του Freney το 1996. Θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί σε τραγωδία, αλλά με απίστευτη επιμονή τα καταφέραμε, έστω και αν χρειάστηκε να ανέβω στη κορυφή του Mt Blanc με τις κάλτσες!

 

Στο Buni Zom της οροσειράς Hindu Kush στο Πακιστάν

 

[Advendure]: Τα τελευταία χρόνια έχουν αναδειχθεί στον χώρο του βουνού μία «υβριδική» κατηγορία αθλητών βουνού, αθλητών που συνδυάζουν άριστη γνώση ορειβατικών τεχνικών με μία καταπληκτική φυσική κατάσταση παρόμοια αθλητών παγκοσμίου επιπέδου. Τα παραδείγματα των επιτευγμάτων των Ueli Steck και Kilian Jornet είναι ίσως από τα πιο χαρακτηριστικά. Ενστερνίζεσαι την φιλοσοφία του “Fast and Light” στο βουνό; Θεωρείς πως υπάρχει χώρος για αυτή την κατηγορία των αθλητών; Ο Reinhold Messner ενοχλημένος από την δημοσιότητα των αναβάσεων του Kilian Jornet είχε χαρακτηρίσει τους skyrunners «τσαρλατάνους». Ποια είναι η δική σου άποψη;

[Γ. Βουτυρόπουλος]: Ο Messner ήταν πάντα ένας δύσκολος χαρακτήρας… Ο χαρακτηρισμός αυτός για τους skyrunners, πιθανόν να οφείλεται στον τρόπο που καμιά φορά προβάλλεται αυτή η δραστηριότητα, δηλαδή σαν μια περιπετειώδη εμπειρία. Νομίζω ότι το sky running είναι μια συναρπαστική και σκληρή εμπειρία, αλλά σπάνια μπορεί να γίνει αληθινή περιπέτεια. Οι αθλητές πάντως αυτοί που αναφέρθηκαν με τα επιτεύγματα τους δείχνουν ότι δεν υπάρχουν στεγανά πια ανάμεσα στις διάφορες κατηγορίες και ίσως αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος να Η ρομαντική εικόνα του τυχοδιώκτη-αναχωρητή που βίωνε την ελευθερία στα βουνά, έχει ξεθωριάσει, ο κόσμος μας μίκρυνε πολύ και ο ρεαλισμός κατάπιε τους μύθους, τα τέρατα και τους δράκους...βλέπουμε τα πράγματα, χωρίς στεγανά. Ο  Messner μάλιστα ήταν ο πρώτος που συνδύασε την ορειβασία και τον αθλητισμό επιπέδου με τόση επιτυχία. Αυτός νομίζω έδειξε τον δρόμο. Τα πράγματα όμως έχουν αλλάξει πολύ από τότε. Δε ξέρω αν «πέθανε ο αλπινισμός» όπως ο ίδιος εμφατικά έχει διακηρύξει, για να μπορέσεις όμως σήμερα  να κάνεις κάτι περισσότερο θα πρέπει να γίνεις πρωταθλητής.  Και οι σπόνσορες γουστάρουν τους πρωταθλητές πια! Έτσι  αντιλαμβάνομαι τη πίκρα του. Η ρομαντική εικόνα του τυχοδιώκτη-αναχωρητή που βίωνε την ελευθερία στα βουνά, έχει ξεθωριάσει, ο κόσμος μας μίκρυνε πολύ και ο ρεαλισμός κατάπιε τους μύθους, τα τέρατα  και τους δράκους. Οι σύγχρονοι ήρωες είναι πρωταθλητές, γιατί αυτούς καταλαβαίνει η βιομηχανία, ταχύτητα, ρεκόρ... Η ταχύτητα ιδιαίτερα, παίζει πρωτεύοντα ρόλο στη μοντέρνα κοινωνία. Μακριά από τον πολιτισμό του ανθρώπου στα  βουνά, έχει και εκεί την αξία της, με έναν διαφορετικό ίσως τρόπο, όταν αποτελεί ένα είδος ασφάλειας, μειώνοντας το χρόνο έκθεσης στους αντικειμενικούς κινδύνους. Climbing light, fast and high, είναι ο υπότιτλος της  «Βίβλου» των απανταχού αλπινιστών (Extreme alpinist. M. Twight, J. Martin 1999). Το «αλπικό» είναι και για μένα το απόλυτο στυλ. Αυτό βέβαια προϋποθέτει, εμπειρία, επιδεξιότητα και άριστη φυσική κατάσταση σαν αντίβαρο στο αυξανόμενο ρίσκο που επιβάλλει η ανάβαση με ελάχιστα-«δίκαια» μέσα και μηδενικό αντίκτυπο στο περιβάλλον. Ο Ueli Steck περισσότερο από κάθε άλλον extreme αλπινιστή, φαίνεται να εκφράζει το μέλλον. Η ανάβασή του πέρυσι στην Annapurna, αυτό έδειξε.

 

[Advendure]: Σκαρφαλώνεις από νεαρή ηλικία, για τα ελληνικά τουλάχιστον δεδομένα εκείνης της εποχής…. Μιλώντας για επιτεύγματα, ποιος είναι ο άνθρωπος ή το γεγονός που σε έχει εμπνεύσει περισσότερο στην ζωή σου;

[Γ. Βουτυρόπουλος]: Από όσους γνώρισα στο βουνό, την πιο καταλυτική παρουσία θεωρώ την είχε ο Μπάμπης Τσουπράς. Άνθρωπος της γενιάς μου και αυτός, μαζί σχεδόν είχαμε ξεκινήσει, αλλά ήταν πάντα ένα επίπεδο πιο πάνω. Τέτοια αφοσίωση και  ατσαλένια θέληση, δεν έχω δει ποτέ και από κανέναν! Νομίζω ότι αυτός επηρέασε περισσότερο από κάθε άλλον, ολόκληρη τη γενιά μου. Δυστυχώς έφυγε πολύ νωρίς. Ιδιαίτερη όμως απήχηση σε μένα είχε και η φυσιογνωμία του Δημήτρη Κορρέ. Μεγάλωσα με τις ιστορίες του και ήταν αυτός που μ’ έμαθε ότι μια από τις αληθινές αξίες της ορειβασίας είναι να μοιράζεσαι τις εμπειρίες σου! Όσον αφορά το γεγονός που με επηρέασε περισσότερο, σίγουρα ήταν η πρώτη και …απίθανη ελληνική επανάληψη της  βόρειας ορθοπλαγιάς του Matterhorn από τους Π. Τσιαντό και Η. Μωυσίδη. Μας άνοιξαν τα μάτια.

 

Στον Όλυμπο[Advendure]: Πολλοί έλληνες ορειβάτες μεταξύ των οποίων οι Παναγιώτης Κοτρωνάρος, Μιχάλης Στύλλας, Κώστας Αποστολόπουλος και πολλοί άλλοι, εκτός από τις ορειβατικές τους αρετές, έχουν αποδείξει ότι τα καταφέρουν εξίσου καλά και σε αγώνες ορεινού τρεξίματος. Είναι γνωστό ότι έτσι κι αλλιώς η ορειβασία σε υψηλό επίπεδο χρειάζεται και μία πολύ καλή φυσική κατάσταση. Θα σε δούμε σε κάποια εκκίνηση αγώνα στο μέλλον;

[Γ. Βουτυρόπουλος]: Στη Πάρνηθα άρχισα να τρέχω, πολλά χρόνια πριν ξεκινήσουν οι αγώνες ορεινού τρεξίματος,  ακριβώς επειδή η ορειβασία από ένα επίπεδο και πάνω απαιτεί καλή φυσική κατάσταση. Το τρέξιμο ήταν πάντα ένα μέρος της προπόνησης και έναν αγώνα που θέλω οπωσδήποτε να κάνω για ιστορικούς λόγους, είναι ο Αυθεντικός Μαραθώνιος. Έχω υποσχεθεί στη συζυγό μου κάποια στιγμή να τον κάνουμε μαζί!

 

[Advendure]: Εκτός των πολύ καλών επιδόσεών σου στο βουνό, έχεις και μία πολύ δυνατή πένα, πένα που έχουμε γνωρίσει από την αρθρογραφία σου σε περιοδικά του χώρου αλλά και από τα βιβλία που έχεις εκδώσει, την «Τέχνη του Βουνού» που είχαμε παρουσιάσει παλαιότερα από το Advendure και την «Ορεινή Πεζοπορία». Θα δούμε κάτι από σένα ξανά σύντομα στα βιβλιοπωλεία;

[Γ. Βουτυρόπουλος]: Κάτι ετοιμάζω αυτό τον καιρό που έχω μπόλικο ελεύθερο χρόνο, ένα παλιό project δηλαδή, όμως δεν θα ήθελα να μπω σε περισσότερες λεπτομέρειες, τουλάχιστον πριν ολοκληρωθεί η προεργασία που κάνω.

 

[Advendure]: Το καλοκαίρι που μας πέρασε είχες κατά την διάρκεια μίας αναρρίχησης στην Γκιώνα ένα ατύχημα το οποίο σε καθήλωσε για αρκετές εβδομάδες. Σε ποια κατάσταση βρίσκεται τώρα η αποθεραπεία σου; Το ατύχημα ήταν αρκετά σοβαρό και θα μπορούσε να είναι σοβαρότερο. Άλλαξε κάπως τη ματιά με την οποία βλέπεις το βουνό και τα ρίσκα που ενέχει η δραστηριότητα αυτή; Θα σε ξαναδούμε σύντομα στα βράχια;

[Γ. Βουτυρόπουλος]: Ναι ήταν άσχημο, πολύ άσχημο ατύχημα -παραλίγο να με αφήσει ανάπηρο και ήταν και εντελώς αναπάντεχο. Αυτό μάλλον είναι που με πείραξε περισσότερο, δεν έπρεπε να γίνει, τουλάχιστον όχι έτσι. Από την άλλη, σκέφτομαι ότι όλοι εμείς που εκθέτουμε τόσο συχνά τον εαυτό μας σε επικίνδυνες καταστάσεις, δικαιούμαστε δυστυχώς τέτοιες καταλήξεις. Το ατύχημα είναι μια πραγματικότητα στο βουνό. Δεν ...Το ατύχημα είναι μια πραγματικότητα στο βουνό. Δεν μπορείς να το αποφύγεις, είναι θέμα στατιστικής, όσο περισσότερο εκτίθεσαι τόσο αυξάνουν οι πιθανότητες...μπορείς να το αποφύγεις, είναι θέμα στατιστικής, όσο περισσότερο εκτίθεσαι τόσο αυξάνουν οι πιθανότητες. Ήξερα πολύ καλά ότι μια πτώση θα στοίχιζε, απλά νόμιζα με αφέλεια  ότι θα συμβεί κάποια επόμενη φορά… Νοιώθω πάντως και λίγο τυχερός που συνέβη εκεί, με ένα σωρό φίλους τριγύρω και πολλούς άλλους που πρόστρεξαν αμέσως. Τους είμαι ευγνώμων. Ευτυχώς η ανάρρωση πάει καλά, δεν ήταν τελικά τόσο τραγική και επίπονη, όσο ήταν η  αρχική εικόνα του ίδιου του τραυματισμού.  Από εκεί και πέρα προφανώς και δε με ξαναπαίρνει να έχω παρόμοιο ατύχημα στο μέλλον, δεν είμαι μόνος έχω και μια  οικογένεια να σκεφτώ. Άρα αναγκαστικά οι επιλογές περιορίζονται. Στο  βουνό ευτυχώς  υπάρχουν πολλά  πράγματα να κάνεις.

 

[Advendure]: Φέτος η άτυχη στιγμή της πτώσης σου στην Γκιώνα, σου στέρησε την ευκαιρία να πατήσεις σε απάτητες κορφές της Κίνας μιας και ματαιώθηκε η αποστολή που σχεδιαζόταν. Ποιος είναι πια ο κρυφός σου πόθος, το ορειβατικό σου όνειρο;

[Γ. Βουτυρόπουλος]: Θα πηγαίναμε στο Θιβέτ μια μικρή παρέα 4 ατόμων, για μια απάτητη κορυφή 7000 μέτρων και μάλιστα από τη βόρεια πλευρά, που δεν είχε ξαναπατήσει άνθρωπος. Είχα πολύ ενθουσιασμό για το ταξίδι αυτό. Ξέρετε, φέτος κλείνω τη λεγόμενη χρυσή δεκαετία του αλπινιστή που είναι αυτή μεταξύ τα 35-45 και ήθελα να το γιορτάσω με μια καλή ανάβαση, σαν αυτή της έναρξης της, το 2004. Δε τα κατάφερα όμως και τώρα δε μπορώ να κάνω σχέδια για το μέλλον. Ο μόνος στόχος, είναι η επάνοδος σε μια καλή και λειτουργική φυσική κατάσταση, που σημαίνει ότι θα πρέπει να δουλέψω σκληρά. Μόνο αυτό υπάρχει, τίποτε άλλο!

 

[Advendure]: Σε ευχαριστούμε πολύ και σου ευχόμαστε καλή επιστροφή στο βουνό με υγεία πάνω από όλα!

Τάκης Τσογκαράκης

Η αγάπη του για το βουνό ξεκινάει πολλά χρόνια πίσω με τις πρώτες αναβάσεις στην αγαπημένη του Πάρνηθα και μετέπειτα με την σχολή Ορειβασίας του ΕΟΣ Αχαρνών. Το 2007 έτρεξε τον πρώτο του αγώνα ορεινού τρεξίματος και από τότε ονειρεύεται "όλο και ψηλότερα, όλο και μακρύτερα". Ελπίζει να το κάνει για πολλά χρόνια ακόμα...

www.advendure.com

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

Η @courtdauwalter ξεκίνησε την προσπάθεια της για FKT στο περίφημο Colorado Trail: https://t.co/SeIqvFnBuf https://t.co/kXG99H3j4y
Ο Λ. Παρασκευάς και ο Λ. Πρατίλας σε μια αποκλειστική συνέντευξη για το Φθινοπωρινό και πολύ ενδιαφέρον μπουκέτο αγ… https://t.co/pA02LKnLWr
@GregoryPacks - Citro 30L, αναλυτική δοκιμή και παρουσίαση στο @Advendure_Net : https://t.co/GW95UEVAsD https://t.co/fJ5JODDZTj
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Η Courtney Dauwalter ξεκίνησε την προσπάθεια της για FKT στο περίφημο Colorado Trail!

Ο Λ. Παρασκευάς και ο Λ. Πρατίλας σε μια αποκλειστική συνέντευξη για το Φθινοπωρινό και πολύ ενδιαφέρον μπουκέτο αγώνων του Tihio Race 2020!

ITRA Infographic 2013 - 2019

GREGORY Packs - Citro 30L

Φορητή ενέργεια από την Nitecore: Power Stations NPS600 & NPS200 και ηλιακό πάνελ SFP100!

DYNAFIT Alpine Running Vest & Transalper Dynastretch Vest

ITRA - COVID-19: Προτεινόμενες οδηγίες προς διοργανωτές αγώνων

Hoka Speedgoat 4: Εξαιρετικό εργαλείο για ultra-trail και μεγάλα τρεξίματα σε τεχνικά μονοπάτια!

Η Άνδρος ... αλλιώς!

Ξεκινάει το Nisos Crete - Lizard Ultra Tour 2020, το νέο εγχείρημα του Δ. Δημητρίου!

Salomon Supercross, ένα άξιο μέλος της "Cross" οικογένειας

Διάσχιση της Ορεινής Ελλάδας ενάντια στην αιολική καταστροφή των ελληνικών βουνών!