Ο Δρόμος προς το Σπάρταθλο (Κεφάλαιο 1 - η Απόφαση)!

Από 19 Σεπ 2013

Πέρασα τρεις εποχές αδιαφορίας για το Σπάρταθλο. Η πρώτη στην Ψάθα το 2011, στον αγώνα των 100 χιλιομέτρων. Περνώντας από τους κώνους στα 80 χιλιόμετρα ακούω στην ντουντούκα τον Κώστα Σάμιο να μου φωνάζει πόσο  χρόνο είχα στη διάθεσή μου να τερματίσω τον αγώνα εντός ορίων για αποκτήσω το κριτήριο συμμετοχής του Σπάρταθλου. Θυμάμαι τον εαυτό μου μέσα στην κούραση των χιλιομέτρων και το μαστίγωμα του ανέμου να σκέφτομαι «μα δεν με ενδιαφέρει το Σπάρταθλο». Συνέχισα στον ίδιο ρυθμό αδιαφορώντας για το χρονόμετρο και τερμάτισα στον αγώνα 11 λεπτά εκτός ορίου.

 

Η δεύτερη ήταν στον Ολύμπιο Δρόμο των 180 χιλιομέτρων, το 2012. Τον Δεκέμβριο του 2011 ξεκινήσαμε με τον φίλο μου Τάκη Μπαφίτη μαζί την προετοιμασία για τα 180 χιλιόμετρα Αρχαίας Νεμέας - Αρχαίας Ολυμπίας. Κάποια long run μαζί, κάποια χώρια για να σκληραγωγήσουμε  τους εαυτούς μας στην πολύωρη μοναξιά και μονοτονία των χιλιομέτρων. Θυμάμαι στα κοινά long run να συζητάμε για το Σπάρταθλο και για το πόσο δεν  με ενδιέφερε ακόμα ο συγκεκριμένος αγώνας. Είμαι της φιλοσοφίας πως πρέπει να με εμπνεύσει ένας αγώνας ή μία απόσταση για να συμμετάσχω. Για να αφοσιωθώ με την δέουσα ευλάβεια στην προπόνηση, να οραματιστώ τον εαυτό μου κατά τη διάρκεια της δοκιμασίας και να βρω τη δύναμη να φτάσω στον τερματισμό. Στον Ολύμπιο Δρόμο είχα πιστέψει, είχα εμπνευστεί και ήμουν έτοιμη.

 

Η τρίτη ήρθε με την συμμετοχή και τον τερματισμό μου στον Ολύμπιο Δρόμο και την απόκτηση του κριτήριου συμμετοχής στο Σπάρταθλο για τρία χρόνια. Θυμάμαι κατά τη διάρκεια του αγώνα τον εαυτό μου να βλέπω κάποιους συναθλητές που είχαν τερματίσει ήδη το Σπάρταθλο και να τους παρατηρώ. Πως τρέχουν, τις εκφράσεις τους και τις συνήθειές τους στους σταθμούς. Από περιέργεια περισσότερο και την ανάγκη αναζήτησης κάποιου σημαδιού που θα μου έδειχνε αυτό που έψαχνα για να κινητοποιηθεί μέσα μου η επιθυμία της δικής μου συμμετοχής. Κι όμως μετά τον Ολύμπιο Δρόμο εξακολουθούσα να έχω μια σιγή μέσα μου όσον αφορά το δρόμο προς την Σπάρτη. Χρειάστηκε να περάσουν αρκετές  εβδομάδες, να φύγει η σωματική κούραση, να καταλαγιάσουν μέσα μου τα συναισθηματικά κατάλοιπα του αγώνα και στην χιλιομετρική σιγή που ακολούθησε ένιωσα σιγά σιγά να ωριμάζει μέσα μου η επιθυμία να δοκιμάσω να σταθώ στην αφετηρία του Σπάρταθλου το 2014.

 

Και η απόφαση πάρθηκε. Ήμουν έτοιμη. Το ένιωσα, το επιθύμησα, σε σημείο που έγινε εσωτερική ανάγκη να βιώσω  αυτή τη μακρόχρονη δοκιμασία τόσο στο κορμί όσο και στο πνεύμα για να προετοιμαστώ για τη μεγάλη στιγμή.  Να κάνω τις απαιτούμενες θυσίες, να κοπιάσω πέραν των μέχρι τώρα γνώριμών μου αντοχών και να ζήσω κι εγώ το δικό μου ταξίδι προς την Σπάρτη.

 

Πάντα στο πλευρό  μου οι πιο κοντινοί μου φίλοι που μοιράζονταν από την πρώτη  στιγμή που το αποφάσισα τις σκέψεις μου. Μεταξύ όλων των σκέψεων και προβληματισμών ήταν το ερώτημά μου «τι μπορώ να κερδίσω παραπάνω απ’ όλη αυτή την εμπειρία μου πέραν της σωματικής εμπειρίας;». Είμαι άνθρωπος που πιστεύω πως κάποιες εμπειρίες όταν μοιράζονται με τους γύρω, όταν ΟΜΤ 2012: O γολγοθάς του Σκολιού!επικοινωνούμε τα βιώματά μας με ομοίους μας γίνονται πλουσιότερα. Άλλωστε δε λένε πως η λύπη που μοιράζεται γίνεται μισή και η χαρά που μοιράζεται γίνεται διπλή; Γιατί λοιπόν να μην έβρισκα τρόπο να πολλαπλασιάσω κι εγώ το βίωμά μου, ώστε τα δικά μου μαθήματα να γίνουν και για άλλους;

 

Υπάρχουν δυο κατηγορίες ανθρώπων , αποδεκτές και σεβαστές και οι δυο για μένα. Αυτοί που θέλουν να ζουν κάποιες πτυχές της ζωής τους στην διαφάνεια και να μοιράζονται τα πλούτη  των βιωμάτων τους- καλά και κακά- με τον συνάνθρωπο. Και υπάρχουν αυτοί που επιλέγουν να δρουν πιο incognito, πάντα για δικούς τους πιο προσωπικούς λόγους. Θεώρησα πως θα είχε ενδιαφέρον για ανθρώπους σαν κι εμένα να αποκομίσουν έστω και κατιτίς μικρό από τα δικά μου βιώματα που θα ακολουθήσουν τον επόμενο χρόνο.

 

Όλοι γνωρίζουμε δρομείς που προέρχονται από το χώρο του στίβου ή άλλα αθλήματα σε επίπεδο σοβαρού αθλητισμού ή/και πρωταθλητισμού. Τους βλέπουμε, κι εγώ μαζί, να συμμετέχουν σε αγώνες με την κατάλληλη σωματική δομή και φυσική κατάσταση από χρόνια που εγώ ακόμα δεν ήξερα τι σημαίνει το τρέξιμο παρά τα 5-6 χιλιόμετρα που έκανα στο χωριό μου απλά για να διατηρώ μια υποτυπώδης φυσική κατάσταση μεταξύ του σχολικού διαβάσματος.  Δεν έχω background στιβικό, ούτε και πολλά χρόνια στο τρέξιμο μιας και ξεκίνησα το 2007. Είμαι μια κοινή θνητή 39 ετών, εργαζόμενη σε απαιτητικό χώρο με ωράρια δύσκολα, που παρότι δεν έχω οικογενειακές υποχρεώσεις έχω παράλληλα κι άλλες δραστηριότητες που απορροφούν μέρους του ελεύθερου χρόνου μου.

 

Ψάθα, 100 χιλιόμετρα - 2011!Από την αρχή της δρομικής  μου πορείας είχα την τύχη να γνωρίσω αξιόλογους ανθρώπους που ήταν πρόθυμοι να με καθοδηγήσουν, να με συμβουλέψουν, να με «μαλώσουν» χαριτωμένα για λάθη και παραλείψεις μου. Ξεκινώντας από τον φίλο μου Μιχάλη Πασπάτη που ανέλαβε εξαρχής τα πρώτα μου βήματα στους μικρούς αγώνες και τον πρώτο μου Μαραθώνιο και φτάνοντας στον Γιώργο Ψάϊλα και την Βίκυ Καρπούζα δυο ονόματα με ισχυρή προσωπικότητα και δυναμική στον χώρο που έγραψαν σπουδαία και αδιαμφισβήτητη ιστορία.  Δεν έχουν όμως όλοι οι δρομείς την ίδια τύχη να γνωρίσουν ανθρώπους πρόθυμους να μοιραστούν τις γνώσεις τους μαζί σου για να καταφέρεις εσύ τους προσωπικούς δικούς σου μικρούς άθλους. Αυτός ήταν άλλος ένας λόγος που ήθελα να αξιοποιήσω τη δική μου προσπάθεια. Για να αφήσω κάτι πίσω μου, να μείνει κάτι  έστω και σε έναν δρομέα που δεν έχει την τύχη αυτή.

 

Έχω ακούσει στα πηγαδάκια των προπονήσεών μου παραπονάκια από νέους δρομείς για παλιότερους που δεν μοιράζονται. Κρατούν κρυφές τις προπονήσεις τους, τις στρατηγικές τους, τις εμπειρίες τους και τα μαθήματά τους. Για τον αγώνα τον ίδιο και πως τον έζησαν, κάποιοι συζητάνε.  Αλλά ο μισός αγώνας είναι η ίδια η προετοιμασία. Φυσικά ο καθένας δρα και λειτουργεί με διαφορετικό τρόπο και είναι δικαίωμά του να κάνει ότι τον κάνει να νιώθει καλά μέσα του.

 

Θέλησα όμως να ξεφύγω λίγο από αυτό το καλούπι, και  να επεκτείνω λιγάκι το παράδειγμα που μου έδωσαν οι δικοί μου μέντορες.  Έτσι γεννήθηκε η ιδέα αυτού του εγχειρήματος. Το μοίρασμα της προετοιμασίας μου. Και δεν αναφέρομαι σε προπονητικές λεπτομέρειες, πόσες ώρες, τις διαλειμματικές κλπ, αυτά δεν είναι το κεντρικό σημείο αναφοράς μου. Αλλά είναι το ψυχολογικό κομμάτι, η απομόνωση, οι θυσίες (κοινωνικές, οικογενειακές, οικονομικές κ.α.)και η πνευματική κόπωση από την μονοτονία των ατελείωτων χιλιομέτρων που θα διανύσω.

 

Ολύμπιος Δρόμος 2012!Έτσι, επικοινώνησα με τον φίλο μου, τον Δημήτρη Τρουπή, για να συζητήσω την ιδέα μου και να μου προτείνει τρόπο να το υλοποιήσουμε. Καλωσόρισε με ενθουσιασμό την ιδέα και τέθηκε σε εφαρμογή ο σχεδιασμός. Η αρχική μου επιθυμία ήταν να κρατήσω ένα είδος ημερολόγιου για όλη τη χρονιά με τα σημαντικότερα σημεία που θα μου έκαναν οποιαδήποτε εντύπωση ώστε να τα αποτυπώσω σε χαρτί. Ήθελα να δημοσιευτούν μετά την συμμετοχή μου στο Σπάρταθλο, γιατί θεώρησα πως αν γινόταν νωρίτερα θα είχα ψυχολογικό φόρτο γνωρίζοντας πως όσοι θα με είχαν διαβάσει θα παρακολουθούσαν την προσπάθειά μου. Δεν  ήξερα αν θα μπορούσα να το διαχειριστώ το κομμάτι αυτό. Είναι ο αγώνας από μόνος του πολύ δύσκολος και θα έπρεπε να έχω καθαρό μυαλό και να είμαι συγκεντρωμένη 100% εκεί σε κάθε χιλιόμετρο.  Θα ένιωθα ένα επιπλέον χρέος να βγάλω ασπροπρόσωπους όσους θα περιμένουν ένα καλό αποτέλεσμα.

 

Ο Δημήτρης πρότεινε να ξεκινήσει από την αρχή της προετοιμασίας μου το εγχείρημα με τη μορφή «σημειώσεων καταστρώματος». Στην αρχή το απέκλεισα τελείως στο μυαλό μου, καθώς ο φόβος της έκθεσης στο κοινό από τόσο νωρίς υπερνίκησε τον αρχικό ενθουσιασμό. Με τον καιρό όμως όσο το δούλευε υποσυνείδητα ο νους μου, σκέφτηκα πως θα ήθελα κι εγώ να είχα την ευκαιρία παλιότερα να παρακολουθήσω από τόσο κοντά την προσπάθεια κάποιου. Και επαναλαμβάνω, όχι τις προπονητικές συμβουλές αλλά τις δυσκολίες και τα εμπόδια της καθημερινότητας.

 

Τερματισμός στον Κλασσικό Μαραθώνιο 2012!

 

Στην πορεία που θα ακολουθήσει θα έχω το άγχος, την χαρά αλλά και αποτυχία μιας προπόνησης, την πίεση από τις πολύωρες προπονήσεις όπου δεν θα μου αρκεί ο χρόνος μεταξύ των πολύπλοκων εργασιακών μου βαρδιών, τις τροφοδοτικές προετοιμασίες και πειραματισμούς και τον σχεδιασμό των αγώνων μου. Και είναι αυτά τα βιώματα που θέλησα να μοιραστώ και να αφήσω πίσω μου. Σκέφτηκα πως τελικά στο project αυτό δεν έχει και τόση σημασία αν θα καταφέρω να τερματίσω ή όχι, γιατί τα βιώματά μου θα έχουν μείνει στο χαρτί το ίδιο σχεδόν δυνατά που θα έχουν γράψει και μέσα μου.

 

Έτσι,  μαζί με την προσπάθεια να προετοιμαστώ όσο γίνεται καλύτερα για το Σπάρταθλο του 2014, γίνεται και η πλεύση αυτού του blog στο Advendure που θα φιλοξενήσει την βιωματική αφήγηση αυτής της προσπάθειας....

 

Συνεχίζεται…


Άντζυ Τερζή

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

Μάριος Δούλης: Μία θρυλική φυσιογνωμία των ultra αγώνων βουνού, σε μια συνέντευξη στο @Advendure_Net :… https://t.co/4WbhhWgRU8
"Τα θανάσιμα αμαρτήματα του δρομέα", ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο από τον Θρασύβουλο Τσίπη, στο @Advendure_Net :… https://t.co/6s9iV3qYoz
"Kilian Jornet Foundation: Μια πρωτοβουλία για την προστασία των Βουνών": https://t.co/GcaxahMGiM https://t.co/aIRClQKuYZ
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Μπατόν ορεινού τρεξίματος DYNAFIT

Μάριος Δούλης: Μία θρυλική φυσιογνωμία των ultra αγώνων βουνού ...

Τα θανάσιμα αμαρτήματα του δρομέα

Kilian Jornet Foundation: Μια πρωτοβουλία για την προστασία των Βουνών

Μπατόν πεζοπορίας COBER

Όλυμπος: Bardotka - Μια διαδρομή περιπέτειας στον Γομαρόσταλο και τη Κόψη Ναούμ!

Νέα Software Updates Smartwatch Suunto 7, ρολογιών Suunto 9, Suunto 5, Suunto 3 & Suunto App!

Ultra Ursa Trail 2020: Ένα υπέροχο photostory!

La Sportiva store στην Κάλυμνο!

Η αρκούδα της καρδιάς μας!

Swiss Peaks Trail: ultra διέξοδος με ελληνικό ενδιαφέρον!

Power Bank Nitecore NB10000 Carbon Fiber: Πολύτιμος ενεργειακός “σύντροφος” στα μονοπάτια!