Βουνά … μουγγοί δάσκαλοι για σιωπηλούς μαθητές! Κύριο

Είναι δύσκολο να αποτυπώσεις τα συναισθήματα και τις εικόνες σε ένα κομμάτι χαρτί. Ίσως με δυο τρεις λέξεις να τα έχεις πει όλα ίσως και όχι. Προσωπικά οι λέξεις που οδηγούν στο να κλείσω πίσω μου την πόρτα του σπιτιού και να φύγω αφήνοντας πίσω την καθημερινότητα, είναι δύο, περιπέτεια και εξερεύνηση. Τα  βουνά είναι μουγγοί δάσκαλοι για σιωπηλούς μαθητές και  στην συγκεκριμένη περίπτωση ο δάσκαλος θα ήταν μια διάσχιση στην οροσειρά της Τύμφης,του Γέρο Σμόλικα και του Γράμμου με καθημερινές πορείες κοντά στα 30 χιλιόμετρα και αρκετό βάρος στην πλάτη.

 

 

Ο φίλος Σάββας ανταποκρίθηκε αμέσως θετικά, η Παρασκευή ήρθε και πέρασε βασανιστικά αργά στην δουλειά εν μέσω Αυγούστου, ο εξοπλισμός φορτώθηκε στο αυτοκίνητο και φτάσαμε μεσάνυχτα στο Βρυσοχώρι, ένα καταπράσινο χωριό κάτω από τις βορειοανατολικές ορθοπλαγιές της Τύμφης με λιγοστούς κατοίκους, ιδανικό για αυτούς που θυσιάζουν την άνεση για να απολαύσουν την μεγαλοπρέπεια και αυθεντικότητα του βουνίσιου τοπίου. Το μοναδικό θέαμα της Τσούκα Ρόσσα (στα βλάχικα κόκκινη κορυφή) τις πρώτες πρωινές ώρες δεν μπορεί να περιγράφει με λόγια ειδικά το χειμώνα με χιονισμένο αλπικό πεδίο.

 

  

 

Σάββατο πρωί λοιπόν και βρισκόμαστε πάνω στο ορειβατικό μονοπάτι Ο3 που οδηγεί στην καρδιά της Τύμφης περνώντας από αλπικά λιβάδια, απότομες σάρες, παγετωνικα πετρώματα με ιστορία χιλιάδων χρόνων, και απότομες βρόχινες κόψεις και κορυφές. Μια από τις πιο κλασσικές και όμορφες διασχίσεις περνά από τα λημέρια των κλεφτών και από εκεί στο πέρασμα του Καρτερου, μια από τις δυο εισόδους (στο άλλο θα αναφερθούμε παρακάτω) προς τις κορυφές και τα οροπέδια της Τύμφης. Σύντομη στάση για να γεμίσουμε τα παγούρια μας με νερό και δροσιζόμαστε στην Νεραιδόβρυση την τελευταία πηγή πριν τα αλπικά λιβάδια. Η ζέστη είναι αφόρητη αλλά η μαγεία του τοπίου ανεβαίνοντας προς την λούτσα η αλλιώς στάνη Κατσάνου μας δίνει δύναμη και συνεχίζουμε.

 

Εδω θέλει λίγο προσοχή να μην χαθεί κάποιος γιατί η σήμανση είναι υπερβολική προς την μονή Στομίου αλλά μηδενική σχεδόν προς τα λημέρια των κλεφτών και το πέρασμα του Καρτερου. Ανεβαίνουμε ακόμη ψηλότερα και η κλίση σταδιακά αυξάνεται όσο και η επιθυμία μας να βρεθούμε ακριβώς από κάτω από τον κύριο βρόχινο όγκο των κορυφών, καθώς από αριστερά προς τα δεξιά βλέπουμε την κορυφή Γκούρα, τον Καρτερό, την Γκαμηλα Ι, την Γκαμηλα και τον Πλοσκο. Γενικά σε αυτά τα μέρη υπάρχουν μόνιμες χιονούρες όλο το χρόνο και οι θερμοκρασίες το βράδυ ακόμη και το καλοκαίρι είναι αρκετά χαμηλές. Μέχρι εδω μετράμε  σχεδόν 4 ώρες σύντομη στάση και βρίσκουμε με το μάτι το πέρασμα του Καρτερου, μια τεράστια σάρα με πέτρες και χώμα όπου καταλήγει στο διάσελο Καρτερου και Γκαμηλας Ι.

 

  

 

Η ανάβαση είναι επίπονη και κοπιαστική, οι κατολισθήσεις είναι συχνό φαινόμενο εδω και το διαπιστώνουμε ξαφνικά όταν ακούμε κάτι σαν «κανονιά» και βλέπουμε λίγα μέτρα από εμάς ευτυχώς να κατηφορίζουν με αρκετή ταχύτητα από τις ψηλές κορυφές πέτρες και να χάνονται στην ρεματιά. Τραβερσάρουμε την πλάγια του βουνού με προσοχή λογω του εκτεθειμένου όπου ένα λάθος πάτημα σημαίνει πτώση με σοβαρές συνέπειες, και μετά από αρκετή ώρα είμαστε στο διάσελο. Το χειμώνα εδω τα πράγματα ζορίζουν λογω του απομακρυσμένου και απομονωμένου τοπίου αλλά θεωρώ ότι με καλές συνθήκες, εξοπλισμό χειμερινού βουνού και γνώση είναι ότι καλύτερο να επιχειρήσει κανείς ανάβαση.

 

Απόγευμα αργά ανεβαίνουμε στην κορυφή Γκαμήλα και αγναντεύουμε την θέα στην Νεμερτσικα στα αλβανικά σύνορα ένα αδελφό βουνό με την Τύμφη. Ευθεία εμπρός ο Γεροσμόλικας το δεύτερο ψηλότερο βουνό στην Ελλάδα και αριστερά ένα μοναδικό βουνό η Τραπεζίτσα με υψόμετρο 2.100 περίπου, πάνω ακριβώς από την χαράδρα του Αώου.Το τοπίο είναι μοναδικό και ο ήλιος έχει αρχίσει να μας χαιρετά ,πολλές φωτογραφίες και συζητήσεις για το τσεκούρι της Γκαμηλας μια από τις πιο απαιτητικές αναρριχητικές διαδρομές στην Ελλάδα και αρχίζουμε να κατευθυνόμαστε προς το καταφύγιο στον αυχένα της Αστρακας με παρέα τα αγριογιδα, ένα φοβερά προσαρμοσμένο  και δυνατό κάτοικο του βουνού... με σβηστούς φακούς πάντα για να απολαυσουμε την πανσέληνο του Αυγούστου. Αργα το βράδυ βρίσκουμε φίλους και παλιούς γνωστούς μετά από 30 σχεδόν χιλιόμετρα, αρκετή υψομετρική και ώρες πεζοπορίας.

 

 

 

Ξύπνημα με το πρώτο φως, πρωινό και ραντεβού με τον επόμενο στόχο, το σπήλαιο προβατίνας, κορυφή Αστρακας και διανυκτέρευση στην Δρακόλιμνη. Ακολουθώντας το μονοπάτι προς τις κορυφές της Αστράκας και φτάνοντας αρκετά ψηλά έτσι ώστε να διακρίνουμε τους Πύργους της Αστράκας βρίσκουμε χαρακτηριστική διχάλα και ακολουθουμε κούκους και σημάδια στα βράχια, έτσι ώστε μετά από λίγη ώρα να φτάσουμε στην είσοδο του τεράστιου σπηλαίου … 400+ κάθετα μέτρα με μόνιμο παγετώνα προκαλούν δέος για το φυσικό αυτό μνημείο. Το σπήλαιο είναι από τα μεγαλύτερα στην Ελλάδα και  η είσοδος προς την άβυσσο και οι μόνιμοι κάτοικοι στην είσοδο του σπηλαίου (αρκετά κοράκια) σε συνδυασμό με τον ήχο από το πέταγμα μιας πέτρας δημιουργούν συναισθήματα ταξιδιού σε προϊστορικούς χρόνους..

 

Η ζέστη κάνει την εμφάνιση της και πάλι αλλά δεν μας σταματά και μετά από αρκετή πορεία επίπονης ανηφόρας φτάνουμε στην πρώτη από τις δυο κορυφές της Αστράκας και κατόπιν στην δεύτερη. Η θέα και εδώ προς τις απέναντι κορυφές της Τύμφης καθώς και την δρακόλιμνη δεν μπορεί να αποτυπωθεί με λογια..Σαρες Λουκια,βραχινες κόψεις, αλπικά λιβάδια, βάραθρα, απότομες ραχούλες και η δρακόλιμνη στο βάθος να ισορροπεί στην άκρη του χάους, το πέρασμα στην Νταβαλιστα και ο Λαπατος, δίπλα στο καταφύγιο της Αστρακας όπου ο άνθρωπος έφτιαξε στην καρδιά του βουνού..

 

  

 

Κατεβαίνουμε αργά το απόγευμα και κατευθυνόμαστε στην δρακόλιμνη νωρίς για να προλάβουμε την δύση του ηλίου και να φωτογραφήσουμε το μεγαλείο. Βραδιάζει και ένα αεράκι βουνίσιο παγωμένο φρέσκο μας κάνει συντροφιά μέχρι τις πρώτες πρωινές ωρες..φωτογραφιες και πάλι και επιστροφή από Νταβάλιστα, απότομες κατηφοριές βράχινα περάσματα και μια ξαφνική κατολίσθηση όπου παρατρίχα την γλιτώσαμε σφραγίζουν την αυθεντική άγρια όψη του μέρους αυτου..δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες αλλά ευχαριστώ όλους όσους έφτιαξαν και άφησαν κάτι στο μέρος αυτό το μονοπάτι το κοφτό..της Κερασιάς.. και την καλύβα..

 

Αργά φτάνουμε στον Αώο και ξεδιψούμε .. ανασύνταξη δυνάμεων και πέρασμα από Σιάδι μύγας,  αλπικά λιβάδια πάνω από το Τσεκούρι της Γκαμηλας, σκιερά δάση με ίχνη αρκούδας, αγριογούρουνου και αγριόγαλου είναι διάσπαρτα παντού.. και ώρες αργότερα στην στάνη Κατσάνου, φωτογραφίες και τελικά στο Βρυσοχώρι κουρασμένοι σωματικά, αλλά ξεκούραστοι πνευματικά μετά από 10 ώρες πορείας και 20 κιλά σακιδια..Τελικα αποφασίζουμε να φάμε στην μοναδική ταβέρνα – καφενείο - παντοπωλείο του φίλου Κώστα ανήμερα του 15 Αύγουστου και συζητούμε την αυριανή εξόρμηση..με τα πιάτα να φεύγουν άδεια το ένα μετά το άλλο για αναπλήρωση θερμίδων..

 

  

 

Τρίτη πρωί και μπάνιο στους καταρράκτες του Ηλιοχωρίου, βουτιές στο παγωμένο νερό και μετά στην αλπική λίμνη Αρβανιτιά, όπου αυτήν την περίοδο  δεν έχει νερό αλλά πλούσιο γρασίδι. Ακριβώς από πάνω ορθώνεται επιβλητική η Τύμφη και πιο συγκεκριμένα οι επτά Πυργοι, ενα μέρος που το χειμώνα με έντονη χιονόπτωση δίνει πολύ μεγάλες χιονοστιβάδες, κάτι που μαρτυρά και το ανάγλυφο της πλαγιάς. Αργά το απόγευμα βλέπουμε τεράστια σύννεφα από μύγες να ανηφορίζουν ψηλά στον ουρανό και να χάνονται με την δύση του ηλίου..

 

 

 

Γεμάτοι από εικόνες την άλλη ημέρα ξεκινάμε για Σμόλικα, επισκεπτόμαστε το αναρριχητικό πεδίο Στοντζι έξω από το χωριό Παδες και σκαρφαλώνουμε κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες διαδρομές, αλλά λάθος ώρα, με αποτέλεσμα να ψηθούμε και να φάμε κάποιες πτώσεις έτσι για να ξυπνήσουμε! Ευτυχώς  ένα τοπικό πανηγύρι της ´´Βλαχοπαναγιάς´´ στο χωριό μας τονώνει και δροσιζόμαστε κάτω από τον πλάτανο της κεντρικής πλατείας του χωριού, αφού γνωρίζουμε από κοντά τους ευγενικούς κατοίκους και την ιστορία του τόπου..

 

Αργά το απόγευμα ανηφορίζουμε με το αυτοκίνητο μέχρι ένα σημείο και μετά από μια ώρα εύκολο περπάτημα για την δρακολιμνη του Σμόλικα όπου και στήνουμε τις σκηνές, ετοιμαζόμαστε για την κυρίως ανάβαση στην κορυφή. Ακολουθούμε κούκους και σήματα και αρκετά εύκολα σε λίγες ώρες είμαστε στο δεύτερο ψηλότερο βουνό της Ελλάδας, όπου τους χειμερινούς μήνες είναι παράδεισος για ορειβατικό σκι με καλές ημέρες. Με την δύση του ηλίου και μετά από αρκετές φωτογραφίες στην κορυφή σβήνουμε τους φακούς και απολαμβάνουμε την φύση και την παρέα ενός αετού που μάλλον του πήραμε την θέση στο κολωνάκι της κορυφής. Κατεβαίνουμε προσεκτικά και μετά από το καθιερωμένο βραδινό  μαγείρεμα αφηνόμαστε στην ηρεμία και ησυχία του βουνού. Κάτι που παρέλειψα να πω και μας έκανε εντύπωση, είναι ότι και στις δυο δρακόλιμνες Σμόλικα και Τύμφης οι αλπικοί Τρίτωνες που ζουν εκεί το βράδυ  πηγαίνουν σε τρύπες φωλιές μέσα στο χώμα και με το πρώτο φως ξαναμπαίνουν και βουτούν στην λίμνη..

 

 

 

Άλλη μια ημέρα ξεκίνησε και αυτήν την φορά  αποφασίσαμε να επιλέξουμε πιο σκιερά και δροσερά μέρη λόγω της αφόρητης ζέστης.. Μπάνιο και monoraft στον Βοϊδομάτη, από την Αρίστη μέχρι την Κλειδωνιά, όπου είχαμε την ευκαιρία να θαυμάσουμε το πιο καθαρό ποτάμι όπως ακούγεται της Ευρώπης! Το βράδυ ξαπλώνουμε στις όχθες του ποταμού και ξυπνάμε με βροχή. Ο καιρός είχε αλλά σχέδια από εμάς και αποφασίζουμε να κοιμηθούμε κάτω από το στέγαστρο του Αγίου Ταξιάρχη στο Μικρό Παπιγκο με τους ήχους της βροχής..

 

Ο καιρός άνοιξε και πολύ πρωί την επομένη ημέρα επισκεφτήκαμε τα χωριά Βίκος όπου κατεβήκαμε στις πηγές του Βοϊδομάτη και απολαύσαμε παγωμένες βουτιές κάτω από τους πύργους της Αστράκας. Νερό διάφανο, ήχοι πουλιών και πανύψηλα καταπράσινα πλατάνια σταματούν τον χρονο.Τέτοια μέρη επιδρούν ενεργειακά  με το πρόσημο της αφαίρεσης από έγνοιες, ευθύνες και καθημερινά προβλήματα. Πέτρινο δάσος, Μονοδένδρι και θέση οξιά στον Στουρο μας επιτρέπουν να μελετήσουμε και να παρατηρήσουμε το μεγαλείο της χαράδρας του Βίκου. Ακολουθώντας από την θέση οξεια το μονοπάτι, πολύ γρήγορα φτάνουμε σε σημείο με απίστευτη θέα πανοραμική σε όλη την χαράδρα, τραβώντας τις απαραίτητες φωτογραφίες, ενώ ο καιρός σταδιακά αλλάζει και ένα ψιλόβροχο με μαύρα σύννεφα αρχίζει..πραγματικά ασύλληπτες εικόνες..Ο χρόνος δεν μας αφήνει πολλά περιθώρια και φεύγουμε για διανυκτέρευση στο χωριό Πυρσόγιαννη, ένα από τα πανέμορφα Μαστοροχώρια που βίωσε την καταστροφή που έφερε ο εμφύλιος αλλά επέζησε και δεν ερήμωσε..Κοιμόμαστε στο προαύλιο της εκκλησιάς στην πλατεία του χωριού στον Άγιο Νικόλαο με ανοιχτό πλέον το καιρό και σκέψεις για νυχτερινή επίσκεψη της αρκούδας, αφού ντόπιοι μας είπαν ότι είδαν δυο αρκούδες στο χωριό την προηγούμενη ημέρα να κόβουν βόλτες.

 

  

 

Το επόμενο πρωί, προορισμός είναι ο Γράμμος και ανάβαση στην ψηλότερη κορυφή του, Τσουκα Πετσικ, με υψόμετρο πάνω από 2.500 μέτρα. Ξεκινάμε από χαμηλά και μετά από αρκετές ώρες ανεβαίνουμε, αφού περάσουμε την κορυφή Περήφανο και το μνημείο στην κορυφή Γκέκος, στην πιο ψηλή κορυφή. Παντού γύρω μας βλέπουμε ακόμα και σήμερα ερείπια και πέτρες από τις οχυρωματικές θέσεις των ανταρτών κατά την διάρκεια του εμφύλιου πολέμου, θέα παντού μοναδική προς τις γύρω κορυφές και προς Αλβανία.

 

Στην κορυφογραμμή επάνω στα σύνορα με την Αλβανία στέκει η ψηλότερη και μεγαλύτερη σε έκταση αλπική λίμνη στην Ελλάδα, η Γκιστόβα με υψόμετρο 2350 μέτρα. Ενώ ο καιρός αγριεύει πάλι δίνουμε υπόσχεση ότι θα έρθουμε πάλι να την δούμε από κοντά και φυσικά να διανυκτερεύσουμε! Το οδοιπορικό μας τελειώνει με μια επίσκεψη σε ένα επίσης όμορφο χωριό, την Αγ Παρασκευή (Καπέσοβο) κάτω από τις παρυφές του Σμόλικα και του βουνού Οχυρό, αφού περάσουμε δυο μεγάλα ποτάμια τον Σαραντάπορο και τον Βουρκοπόταμο.Η φύση και εδω έχει κάνει το θαύμα της.

 

  

 

Όσο  να περπατήσεις και να σκαρφαλώσεις σε αυτά τα μέρη δεν τα χορταίνεις, φεύγεις και την ίδια στιγμή θέλεις να ξαναέρθεις...

 

Γιάννης Αγγελόπουλος

Photo ©: Savvas Mitropoulos

Γιάννης Αγγελόπουλος

Aποφοιτος σχολης Ναυπηγικης με Μεταπτυχιακο στην Ναυτικη Μηχανολογια εργαζεται στον ιδωτικο τομεα.Ενεργος δρομεας βουνου. Ορειβατικη, αναρριχητικη δραση χειμερινου βουνου και ορειβατικου σκι.Πτυχιο ΕΟΟΑ Μεσου Επιπεδου Ορειβασιας και Αναρριχησης.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ