Το αγαπημένο μου μονοπάτι: Πάρνηθα – Χούνη

Από 09 Ιουν 2017

Άνοιξη 1994. Στο μεταίχμιο της νιότης, της ανεμελιάς, στο τέλος των εκπαιδευτικών χρόνων. Στην απαρχή της εξεύρεσης επαγγελματικής ρότας η οποία τότε ήταν προφανώς πιο εύκολη απ’ ότι είναι σήμερα για τους νέους της χώρας μας. Στην αφετηρία των αναζητήσεων για κάτι διαφορετικό από το τρίπτυχο, σχολή – δουλειά – ξενύχτι. Ειδικά από το τελευταίο είχαμε πια χορτάσει. Με ένα σακίδιο Polo στην πλάτη, από αυτά τα κλασικά που είχαμε στο σχολείο, ξεκινούσαμε να εξερευνήσουμε το βουνό, το «έξω» -ή καλύτερα- το «μέσα» μας. Είχαμε διαβάσει για ένα μονοπάτι που ξεκινούσε από το πάρκινγκ του τελεφερίκ του Μοντ Παρνές που μας έφερναν οι μπαμπάδες μας για να παίξουμε με τα χιόνια. «Δύο ώρες με μέτριο ορειβατικό ρυθμό» έγραφαν οι οδηγίες. Δεν μας ενδιέφεραν οι ώρες, δεν είχαμε λόγο να βιαστούμε. Εκείνες τις 2,5 ώρες ήρθε και ο έρωτας με την πρώτη ματιά. Ο ιδρώτας εκείνης της μέρας πότισε την αγάπη μου για το βουνό που άνθισε και μένει ακόμη ανθισμένη με πορφυρένια χρώματα και μεθυστικές μυρωδιές…

Καλοκαίρι 2007. Η στάχτη που έπεφτε πάνω μου μου έκοβε την ανάσα. Μέσα στην εκκωφαντική της σιωπή με χτύπαγε στο μέτωπο σαν μαστίγιο. Το απόκοσμο φως της φωτιάς πίσω από τις κορφές της αγαπημένης μου Πάρνηθας θύμιζε την Θεία Κωμωδία. Ο Δάντης το περιγράφει με διαβολική μαεστρία. Στον 6ο κύκλο της Κόλασής του οι αιρετικοί καίγονται μέσα σε πύρινους τάφους. Ναι, εμείς ήμασταν οι αιρετικοί της νεολληνικής κουλτούρας. Καιγόταν η ψυχή μας. Έκλαψα νοερά…

 

Η Κόλαση του Δάντη

 

Δεν ήθελα να ανέβω εκείνη την χρονιά γιατί ήξερα τι θα αντικρίσω. Δεν ήθελα να το πιστέψω. Αρνιόμουν όπως αρνείται κανείς να πιστέψει ότι έχασε ένα αγαπημένο του πρόσωπο. Το έκανα τον Μάιο του 2008 μόνος, για «προπόνηση». Δεν ήξερα κάποιον άλλον τότε να με ακολουθήσει στην τρέλα μου. Ο Olympus Marathon πλησίαζε επικίνδυνα και εγώ την είχα βγάλει όλη την χρονιά με κάτι 15άρια στο Άλσος Συγγρού. Και τότε έκλαψα, αλλά όχι νοερά. Κάτι ράγισε μέσα μου. Έδωσα όμως μια υπόσχεση. Να μην την εγκαταλείψω. Και από τότε την τηρώ απαρέγκλιτα.


Το φαράγγι της Χούνης. Ή πιο απλά η «Χούνη». Έτσι ονομάζεται το μονοπάτι που ουσιαστικά μέσα από ένα φαράγγι (Χοάνη, Χούνη) μετά από 5 χιλιόμετρα και 700 μέτρα θετικής υψομετρικής διαφοράς ανεβάζει τον πεζοπόρο, ορειβάτη, και ναι, τα τελευταία χρόνια και τον δρομέα, από το πάρκινγκ του καζίνο στο καταφύγιο Μπάφι. Ευτυχώς το φαράγγι της Χούνης σταμάτησε την λαίλαπα που έκαιγε τα πάντα στο διάβα της. Η φωτιά έφτασε μόλις λίγες εκατοντάδες μέτρα από τα καταφύγια του βουνού αλλά η Χούνη σαν ένας φρουρός, σαν ένας προστάτης του υπόλοιπου βουνού, την σταμάτησε εκεί ηρωικά, στα σπλάχνα της. 

 

Το βουνό ξέρει να επουλώνει τις πληγές του για αυτό η ελπίδα ότι τα παιδιά μας θα περπατήσουν πάλι σε ένα υγιές δάσος όσο ανεβαίνουμε κάθε χρόνο είναι μεγαλύτερη...

 

Εμείς όμως είμαστε περαστικοί από εδώ. Το βουνό ήταν, είναι και θα είναι εκεί και μετά από εμάς. Ξέρει αυτό, χιλιάδες χρόνια τώρα. Ξέρει να επουλώνει τις πληγές του και να αναγεννιέται από τις στάχτες του, για αυτό η ελπίδα ότι τα παιδιά μας θα περπατήσουν πάλι σε ένα υγιές δάσος όσο ανεβαίνουμε κάθε χρόνο είναι μεγαλύτερη...

 

Από εκείνες τις μέρες του 2008 έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι. Η παρέα μεγάλωσε, η εμπειρία το ίδιο. Το κάλεσμα στο παλιό φόρουμ του a-z έναν χρόνο μετά, το 2009, έπιασε τόπο αφού έτσι γνώρισα τα καλύτερα παιδιά με την ίδια τρέλα.  

 

Τι ώρα θες;
5:30 με το πρώτο φως;
Μέσα!
Νύχτα;
Μέσα!
Με βροχή;
Μέσα!
Έξι ώρες Ιούλιο μήνα;
Μέσα!

 

Κάποτε οι παλαβοί που έτρεχαν πάνω κάτω σε αυτά τα πέντε χιλιόμετρα ήμασταν μετρημένοι στα δάκτυλα. Τώρα, μία βόλτα ένα πρωινό Σαββάτου ή Κυριακής θα σας πείσει ότι ο κόσμος έχει πάρει τα βουνά τρέχοντας. Ναι, «είμαστε περισσότεροι»!

 

...άλλοτε πετρώδες και τεχνικό θέλει πόδια γυμνασμένα και πνευμόνια ξεμπουκωμένα γιατί αλλιώς η ταπείνωση δεν είναι μακριά...

 

Μπορεί τα «Σκαλάκια» να είναι πιο “in” και να υπάρχει συνωστισμός πάνω – κάτω από υπερτούμπανα και επίδοξους vertical πρωταθλητές. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν έρθει στην Πάρνηθα και το μόνο που γνωρίζουν είναι τα Σκαλάκια. Ιεροσυλία! Χρήσιμη προπόνηση τα Σκαλάκια αν μη τι άλλο. Κάποια πράγματα όμως δεν τα αλλάζω με τίποτα. Το πρώτο άγγιγμα του ήλιου στο απίθανο φυσικό μπαλκόνι στο καταφύγιο Μπάφι. Το πρώτο «καλημέρα» με τους υπεύθυνους του καταφυγίου. Το ζεστό τσάι με μέλι όταν το κρύο έχει περάσει στο μεδούλι μας.

 

Το πρώτο άγγιγμα του ήλιου στο απίθανο φυσικό μπαλκόνι στο καταφύγιο Μπάφι...

 

Το δροσερό νερό στην βρύση όταν έχουμε αφήσει χιλιάδες στάλες ιδρώτα πίσω μας. Την ποικιλία του τερέν και τις εναλλαγές του. Το γεγογός ότι αποτελεί την είσοδο για τα άλλα μαγευτικά μέρη του βουνού: Σκίπιζα, Μόλα, Μεσιανό Νερό, Κορομηλιά, Ξεροβούνι, Φλαμπούρι, Θέριζα, Ντρέη, Παλιομήλεσι και για τους πιο ... ultra, Λοιμικό, Σαλονίκι, Βούντημα. Και δεν αναφέρω καν την πληθώρα επιλογών στην νοτιοδυτική πλευρά του βουνού: Άρμα, Ταμίλθι, Γκούρα, Σπήλαιο Πανός... Αν για τους παροικούντες της Πάρνηθας, αυτές οι τοποθεσίες αποτελούν άγνωστες λέξεις, τότε θα προτείναμε έναν χάρτη και μπόλικη όρεξη για εξερεύνηση. Πάντα υπάρχουν νέα μονοπάτια να ανακαλύψεις, νέες γωνιές του βουνού να σε μαγέψουν και να σε κάνουν να νιώσεις την χαρά της γνωριμίας με νέα μέρη. Γιατί η προπόνηση στο βουνό εκτός από «χρήσιμη» πρέπει να είναι και μια συνολική εμπειρία. Και τότε γίνεται πιο χρήσιμη.

 

Αφού είσαι εδώ, με φίλους να μοιραστείς τον ιδρώτα σου ή μόνος σου να αναλογιστείς από πού ήρθες και πού πας, είσαι στον σωστό δρόμο ...

 

Δεν είναι πια το πιο όμορφο, δεν είναι το πιο δύσκολο. Είναι όμως το αγαπημένο μου. Εκεί που ξεκίνησαν όλα, όχι μόνο για μένα, αλλά για χιλιάδες Αθηναίους που γνώρισαν έτσι το αγέρωχο βουνό της Αττικής.

 

Ατέλειωτες ώρες. Εκεί το πρώτο μου διάστρεμμα, εκεί η πρώτη πτώση που μου χάρισε σπασμένο πλευρό. Εκεί το απίστευτο «σβήσιμο» και η κατάβαση ζαλισμένος παραπατώντας. Εκεί κάθε χρόνο το πρώτο τεστ «για να δούμε πού είμαστε». Εκεί είδα το πρώτο ελάφι στην ζωή μου. Μέρα, νύχτα, κρύο, ζέστη, βροχή, χιόνι. Χιόνι… Ανυποψίαστοι ξεκινούσαμε με φακούς και δρομικό εξοπλισμό στις 5:00 τα ξημερώματα ένα κρύο πρωινό του Φλεβάρη για να πατήσουμε «λίγο χιόνι επιτέλους αφού κάτω δεν έχει τίποτα» και να κατέβουμε. Ποιος θα μας το ‘λεγε ότι από την μέση και μετά θα κολυμπούσαμε στο χιόνι και θα χρειαζόταν να ανοίγουμε βήματα εναλλάξ για να φτάσουμε στο Μπάφι μετά από 2 ώρες εξαντλημένοι, παγωμένοι και ευτυχισμένοι. Η συνέχεια από εκεί ήταν εξίσου μαγευτική. 4,5 ώρες για 14 χιλιόμετρα απόλυτης ευτυχίας δεν ανταλλάσσονται με τίποτα.

 

Εκεί που το μονοπάτι χάνεται αλλά εσύ κερδίζεις εμπειρίες, εικόνες και συναισθήματα ...

 

Τέσσερις εποχές εξύμνησε και μελοποίησε ο Βιβάλντι, τέσσερις είναι οι φορές που το αγαπημένο μας μονοπάτι αλλάζει χρώματα κι αρώματα σε μια αέναη επανάληψη που όσες φορές και αν την ζήσει δεν μπορεί κανείς να την βαρεθεί. Τα ρυάκια και τα πυκνά φυλλώματα στην αρχή του δεν σε προϊδεάζουν για αυτό που θα ακολουθήσει. Όσο περνάν τα μέτρα το μονοπάτι μεταμορφώνεται.

 

 Τα ρυάκια και τα πυκνά φυλλώματα στην αρχή του δεν σε προϊδεάζουν για αυτό που θα ακολουθήσει...

 

Οι κλίσεις άλλοτε γλυκές και άλλοτε απότομες κρατάνε τις αισθήσεις σε εγρήγορση. Το τερέν άλλοτε «δρομικό» και άλλοτε πετρώδες και τεχνικό θέλει πόδια γυμνασμένα και πνευμόνια ξεμπουκωμένα γιατί αλλιώς η ταπείνωση δεν είναι μακριά. Οι αισθήσεις μας ξυπνούν καθώς οι παλμοί ανεβαίνουν όσο περνάει η ώρα και ανεβαίνουμε βήμα βήμα, άλλοτε γοργό και άλλοτε αργόσυρτο πριν τον τελευταίο «τοίχο». Εκεί που επιβάλλεται μία στάση γιατί την αξίζεις. Μια στιγμή για να πάρεις ανάσα, μία στιγμή για να δεις από πού ήρθες και να αισθανθείς το μεγαλείο του βουνού. Μια στιγμή για να σου θυμίσει το πόσο έχει βλάψει ο άνθρωπος την φύση η οποία όμως όντας μεγαλόψυχη μας συγχωρεί και μας δέχεται στην αγκαλιά της ...

 

Μια στιγμή για να πάρεις ανάσα, μία στιγμή για να δεις από πού ήρθες και να αισθανθείς το μεγαλείο του βουνού. Μια στιγμή για να σου θυμίσει το πόσο έχει βλάψει ο άνθρωπος την φύση η οποία όμως όντας μεγαλόψυχη μας συγχωρεί και μας δέχεται στην αγκαλιά της ...

 

Εκεί που μετά τα «καμένα», τα έλατα γίνονται πια πυκνά και το δάσος σε καλοδέχεται στην αγκαλιά του. Η δροσιά του κάνει την στάλα ιδρώτα στην πλάτη να σε ανατριχιάσει. Ή μήπως είναι η ομορφιά του; Εκείνη την ύστατη ώρα πριν το τέλος της ανηφόρας δεν είναι αυτό που σε ενδιαφέρει. Εσύ θέλεις να φτάσεις στο τέλος της. Ή μήπως όχι; Γιατί να τελειώσει αυτή η σαγήνη; Μέσα σε μία ώρα έχεις φύγει από την ξελογιάστρα πόλη για να βρεθείς στον παράδεισο. Γιατί λοιπόν να φύγεις;

 

Για αυτό και συνεχίζεις …


Εκεί, μετά τα καμένα ... εσύ επιλέγεις να συνεχίσεις!

 

Τάκης Τσογκαράκης

Η αγάπη του για το βουνό ξεκινάει πολλά χρόνια πίσω με τις πρώτες αναβάσεις στην αγαπημένη του Πάρνηθα και μετέπειτα με την σχολή Ορειβασίας του ΕΟΣ Αχαρνών. Το 2007 έτρεξε τον πρώτο του αγώνα ορεινού τρεξίματος και από τότε ονειρεύεται "όλο και ψηλότερα, όλο και μακρύτερα". Ελπίζει να το κάνει για πολλά χρόνια ακόμα...

www.advendure.com

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

Ξεκινάει το "Nisos Crete - Lizard Ultra Tour 2020', το νέο εγχείρημα του Δ. Δημητρίου: https://t.co/ynOpCAhVPT https://t.co/FHVVVhRPfv
Feline SL: Σταθερότητα, προστασία και εξαιρετική πρόσφυση από την @DYNAFIT_SpeedUp, αναλυτικό review από το… https://t.co/1kmBj5jjur
Η ζωή των “ultra”, ένα άρθρο του Εμμανουήλ Κωνσταντουλάκη στο @Advendure_Net για την καθημερινή ζωή των ανώνυμων υπ… https://t.co/RGIrQLB9iN
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Ξεκινάει το Nisos Crete - Lizard Ultra Tour 2020, το νέο εγχείρημα του Δ. Δημητρίου!

Salomon Supercross, ένα άξιο μέλος της "Cross" οικογένειας

Διάσχιση της Ορεινής Ελλάδας ενάντια στην αιολική καταστροφή των ελληνικών βουνών!

Μια μέτρια μέρα ...

Feline SL: Σταθερότητα, προστασία και εξαιρετική πρόσφυση από την Dynafit!

Η Γη δεν ανήκει σε κανέναν - Save Greek Mountains! (video)!

Η ζωή των “ultra”...

Accept the Challenge: Ορειβατικό & Αναρριχητικό διήμερο στην Άνδρο!

Κατασκηνωτικός εξοπλισμός POLO

Συσκευές θερμικής απεικόνισης PULSAR AXION XM30S, KEY XM22 και ΧΜ30!

Αντίσκηνο Salewa Litetrek Pro II - Εντυπώσεις από νύχτες εκεί έξω !

Μοναχική διάσχιση του 370 χιλιομέτρων "Epirus Trail" ο Π. Παναρίτης!