Swisspeaks 360: Ένα ultra trail οδοιπορικό

Τέλος Αυγούστου, αρχές Σεπτέμβρη. Το τελευταίο διάστημα, στην περιοχή των Άλπεων, στο τριεθνές Ιταλίας, Γαλλίας και Ελβετίας, διοργανώνονται κάποιοι από τους μεγαλύτερους και σπουδαιότερους αγώνες ultra trail της Ευρώπης αλλά και του κόσμου, με τη συμμετοχή χιλιάδων αθλητών από πολλά μέρη της γης. Διοργανώσεις όπως το UTMB, το Tor des Geants, το Swisspeaks με μήκος πάνω από 300 χιλ και θετικές υψομετρικές που ξεπερνούν τα 25.000 μ. συγκεντρώνουν το ενδιαφέρον του κόσμου και ενισχύουν την τοπική οικονομία. Ύστερα από τρία χρόνια στο UTMB (2008,2009,2010), τρία χρόνια στο Tor des Geants (2014,2015,2016), φέτος ήταν η σειρά για τη νέα διοργάνωση Swisspeaks στην Ελβετία. Μια πρόταση του Γιάννη Ιωάννου που διάβασε στο ADVENDURE και αποδέχτηκα αμέσως. Ένας αγώνας 360 χιλ. και θετικής υψομετρικής διαφοράς 27.500 μ. στην περιοχή του Valais της Ελβετίας.

Συνάντηση των Ελλήνων αθλητών στο Ελευθέριος Βενιζέλος της Αθήνας την Παρασκευή 31 Αυγούστου. Βασίλης Σιαρλίδης από την Άρδασσα Πτολεμαΐδας, Γιάννης Ιωάννου από Αθήνα, Δημήτρης Ζιαμπάρας από Αθήνα και Μιχαήλ Παπαδόπουλος από Δράμα. Ταξίδι προς Γενεύη και από εκεί με τρένο προς Bouveret. Ένα μικρό χωριό στα νότια της λίμνης Leman, που είναι και ο τερματισμός του αγώνα. Τακτοποίηση στο ξενοδοχείο Laguna με τον αεικίνητο και έξω καρδιά Ζιαμπάρα να γίνεται πόλος ενδιαφέροντος των θαμώνων του ξενοδοχείου.

 

 

Το Σάββατο την 1η Σεπτέμβρη στο ίδιο ξενοδοχείο, γίνεται η παραλαβή των φακέλων συμμετοχής και ο έλεγχος σακιδίων. Πολλοί γνωστοί αθλητές συναντιόμαστε στον ίδιο χώρο. Ο πολύ γνωστός και φίλος Pirin Galov και η Aneta Ralcheva από τη Βουλγαρία, ο Mohammad Buzzi από τη Μαλαισία, ο φίλος και γνώριμος από την Ανδόρρα Eric Desgeorge κ.α.

 

 

Μετά τον έλεγχο φεύγουμε με τρένο για το Obervald, σημείο εκκίνησης του αγώνα. Ένα μικρό γραφικό ορεινό, γερμανόφωνο ελβετικό χωριό. Το κόστος της μετακίνησης συμπεριλαμβάνεται στο ποσό συμμετοχής στον αγώνα. Τρεισήμισι ώρες ταξιδιού από το Bouveret στο Obervald με αλλαγή τρένου στο Brig, δια μέσου μιας μαγευτικής διαδρομής με υπέροχα τοπία. Τα τρένα τους είναι γρήγορα, ακριβή στην  ώρα τους, πεντακάθαρα και οι υπάλληλοι των συρμών ευγενικότατοι. Εντύπωση προκαλούν οι αμπελώνες και οι οπωρώνες στην παραλίμνια περιοχή ενώ στα καταπράσινα λιβάδια βόσκει μεγάλος αριθμός βοοειδών.

 

 

Απογευματάκι Σαββάτου φτάνουμε στο Obervald με ψιλόβροχο και κρύο. Τακτοποίηση στο  γραφικό ξενοδοχείο, κάποια ψώνια από το super market,  μια μικρή βόλτα στα στενοσόκακα του χωριού με τα παραδοσιακά ξύλινα σπίτια και συνάντηση στο αθλητικό κέντρο για την τεχνική ενημέρωση και το δείπνο. Τεχνική ενημέρωση δεν έγινε.  Απλώς τονίσθηκε η ιδέα του αγώνα: «Από τους παγετώνες της γερμανόφωνης περιοχής στις λίμνες της γαλλόφωνης» και ένας παρουσιαστής αφού παρουσίασε κάποιους αθλητές, έκανε μια ενημέρωση για τον καιρό.

 

Ακολούθησε γεύμα και μετά πήγαμε στα δωμάτια για να ετοιμάσουμε τον εξοπλισμό μας, το σακίδιο αλλαγής και όλα τα σχετικά με τον ρουχισμό και τη διατροφή.

 

OBERVALD – BINNTAL: 59 Km, D+3.772m, D-3.752m

Κυριακή 2 Σεπτεμβρίου, πρωινό ξύπνημα με πολύ καλό καιρό, ήλιο και χιονισμένες τις κορυφές των βουνών. Η διάθεσή μας για ένα καλό ξεκίνημα ενισχύεται. Στις 12:00 παραδίνουμε τα σακίδια αλλαγής, και τις βαλίτσες μας στη διοργάνωση για να μεταφερθούν τα μεν σακίδια στους σταθμούς τροφοδοσίας, οι δε βαλίτσες στον τερματισμό. Προς μεγάλη έκπληξη πολλών αθλητών διαπιστώνουμε ότι τα σακίδια είναι κακής ποιότητας και δεν αντέχουν στην πίεση. Ανοίγουν σε διάφορα σημεία. Αναγκαζόμαστε να κλείσουμε τις τρύπες και τις σχισμές με ταινίες. Μας τοποθετούν στο σακίδιο tracker για την καταγραφή της διαδρομής και πηγαίνουμε στο χώρο εκκίνησης. Συναντάμε την γνώριμη από το Δόλιχο Ελβετίδα αθλήτρια Ursula Herger, η οποία με χαρά μας καλοδέχεται. Η ατμόσφαιρα είναι πανηγυρική και ο Ζιαμπάρας δίνει το καθιερωμένο του show. Στις 13:00 δίνεται η εκκίνηση.

 

 

Διασχίζουμε τα δρομάκια του Obervald με τα χαρακτηριστικά ξυλόσπιτα και σε λίγα λεπτά βγαίνουμε έξω από το χωριό. 326 αθλητές έχουν απλωθεί κατά μήκος των μονοπατιών. Κινούμαστε σε χωματόδρομο πάνω από το Obervald και ανεβαίνουμε αργά και σταθερά τις κορυφές Gere 1515 μ και Uerlicherblase 2000 μ για να κατέβουμε στον αυχένα του  Ulrichen στα 1544 μ. Μια απόσταση 13 χιλ. Κανένα πρόβλημα μέχρι εδώ. Ο καιρός είναι ζεστός και ο σταθμός είναι υπαίθριος και λιτός στα είδη διατροφής. Οι Ζιαμπάρας και Σιαρλίδης έχουν αποσπασθεί μπροστά και εγώ με τον Γιάννη Ιωάννου ακολουθούμε. Ανάβαση για το Μossmatte στα 2126 μ. και κατάβαση στο Reckingen στα 1405 μ. μια απόσταση 27 χιλ. με όριο αποκλεισμού τις 20:00. Διαπιστώνουμε με το Γιάννη ότι έχουμε περιθώριο χρόνου αλλά και σύμφωνα με το tracker οι αποστάσεις είναι μεγαλύτερες από ότι αναφέρει η διοργάνωση.

 

 

Ανεβοκατεβαίνοντας κορυφές μας πιάνει η νύχτα. Στα ψηλά περάσματα ο καιρός κλείνει και εμφανίζεται ομίχλη, η οποία στη συνέχεια γίνεται αρκετά πυκνή. Τα σήματα δεν φαίνονται μεταξύ τους και μερικοί χάνονται για αρκετές ώρες, ψάχνοντας να βρουν τη σωστή διαδρομή, όπως ο άλλος Έλληνας Απόστολος Τεκνετζής με την παρέα του. Εμείς ευτυχώς ακολουθώντας το gps του Ιωάννου δεν χάσαμε πολύτιμο χρόνο. Κατεβαίνοντας φτάνουμε στον πρώτο μεγάλο σταθμό ανεφοδιασμού στο Binntal. Η απόσταση που αναφέρει η διοργάνωση είναι 56,3 χιλ, ενώ το tracker γράφει 59 χιλ. Το καλό είναι ότι έχουμε κτίσει ένα μαξιλάρι χρόνου περίπου 6 ωρών από το χρονικό όριο αποκλεισμού. Φτάσαμε στο σταθμό τα ξημερώματα της Δευτέρας στις 03:28 με όριο αποκλεισμού στις 09:00 της ίδιας μέρας. Η κατάσταση είναι αποκαρδιωτική. Υπάρχει πολύς κόσμος στο σταθμό. Δεν υπάρχει χώρος για να ξαπλώσει κανείς κι εγώ βολεύομαι στο πάτωμα πάνω στον υπνόσακο που πολύ ευγενικά μου παραχώρησε η νοσοκόμος της διοργάνωσης. Ο Γιάννης δεν βολεύτηκε πουθενά. Μετά από μια ώρα σηκώθηκα και αφού άλλαξα ρούχα προσπάθησα να φάω. Υπήρχαν μόνο κάποια κοφτά μακαρόνια πολύ al dente, τα οποία δεν κατέβαιναν με τίποτε. Βολεύτηκα με λίγους χουρμάδες που κουβαλούσα και ξηρούς καρπούς.

 

BINNTAL – EISTEN 61 Km D+3.315 m, D-3.600m

Φεύγουμε από το Binntal στις 05:02 το πρωί της Δευτέρας, με τη σκέψη ότι αν συνεχίσουν να είναι έτσι οι σταθμοί ανεφοδιασμού θα μείνουμε από δυνάμεις. Αρκετά πρωί και αφού έχει ξημερώσει, διασχίζοντας περιμετρικά ένα όμορφο καλαίσθητο μονοπάτι, μέσα σε δάσος, κατεβαίνουμε σε λαγκάδι όπου απολήγει ένας παγετώνας. Περνάμε πάνω από τον παγετώνα και ανεβαίνοντας ψηλότερα συναντάμε ένα ορειβατικό καταφύγιο το Henniez. Προτείνω στο Γιάννη να κάτσουμε στην υπέροχη βεράντα του και να ζητήσουμε φαγητό επί πληρωμή.

 

 

Πράγματι μας εξυπηρετεί η γυναίκα του καταφυγίου και μας προσφέρει μια μεγάλη κούπα πατατόσουπα και μεταλλικό νερό. Πολλοί αθλητές μάς προσπερνούν χωρίς να σταματήσουν, μόνο ο Ιταλός Roberto Roveli σταματά για να απολαύσει μια μπύρα. Η σούπα μάς αναπτέρωσε το ηθικό και συνεχίζουμε περνώντας μέσα από όμορφα δάση και κορυφές που αγγίζουν τα 2.417 (Bistinepass). Ο καιρός έχει χαλάσει και όλο το βράδυ πηγαίνουμε με ψιλόβροχο. Δεν κάνει κρύο αλλά υπάρχει βροχή. Βάζουμε τα αδιάβροχά μας και συνεχίζουμε. Εν τω μεταξύ εμφανίζονται και τα πρόωρα σημάδια υπνηλίας. Έχω πιάσει τον εαυτό μου να παραπατάω και να κλείνουν τα μάτια μου σε πολλά σημεία. Τα ίδια συμπτώματα έχει και ο Γιάννης. Για να ξεπεράσουμε το πρόβλημα καταπίνουμε αμάσητα κάποια φακελάκια nescafe.

 

 

Επόμενος 2ος σταθμός ανεφοδιασμού είναι το Eisten. Ο σταθμός είναι στο κλειστό γυμναστήριο αθλοπαιδιών. Φτάνουμε την Δευτέρα το βράδυ στις 21:53. Καλύψαμε μια απόσταση 61 χιλιομέτρων από τον προηγούμενο σταθμό και D+ 3.315μ D- 3.600 μ. Η διοργάνωση έδινε την απόσταση στα 57.100 μ και οι δρομείς σημείωναν στα δικά τους tracker 61 χιλ. Πράγμα που άρχισε να κουβεντιάζεται. Στο σταθμό συναντήσαμε και τον συναθλητή μας Δημήτρη Ζιαμπάρα, πολύ στενοχωρημένο, ο οποίος μας δήλωσε ότι θα σταματήσει την προσπάθειά του λόγω τραυματισμού στο πόδι. Πέφτουμε να κοιμηθούμε σε μια κλειστή αίθουσα του γυμναστηρίου. Για κακή μας τύχη η πόρτα της αίθουσας ανοιγοκλείνει και τρίζει συνέχεια. Κοιμόμαστε ελάχιστα και σε μια ώρα περίπου σηκωνόμαστε εκνευρισμένοι, αλλάζουμε ρουχισμό και πηγαίνουμε για φαγητό. Τίποτε ιδιαίτερο και εδώ, αλλά σαφώς καλύτερα από τον προηγούμενο σταθμό.

 

EISTEN – ZINAL 52,4 Km D+4.082m, D-3.531m

Ξεκινάμε από το Eisten τα ξημερώματα της Τρίτης στις 02:04 το πρωί. Ψιλοβρέχει, η διαδρομή έχει λάσπη, ανεβαίνουμε μια κορυφή στα 2.122 μ. (Hannigalp) και προς το ξημέρωμα κατηφορίζοντας, φτάνουμε σε μια υπέροχη τοποθεσία, με όμορφη λίμνη μέσα σε δάσος και ένα υπέροχο Chalet. Μπαίνουμε μέσα και μας υποδέχεται μια πολύ ευγενική και όμορφη κυρία, η οποία μας προσφέρει ένα ήσυχο δωμάτιο για να κοιμηθούμε. Πέφτουμε για ύπνο για μια ώρα μόνο στον άνετο καναπέ του Chalet. Μετά μια ώρα, παίρνουμε ένα πλούσιο πρωινό, γεμίζουμε τα υδροδοχεία μας, ευχαριστούμε την κυρία για την εξυπηρέτηση και φεύγουμε. Είναι μια ωραία και ζεστή μέρα. Κατηφορίζουμε προς την γραφική πόλη του Grachen. Την διασχίζουμε από άκρη σε άκρη.

 

 

Ωραία σπίτια, εκκλησίες, πάρκα. Ο Ιωάννου παραπονιέται που δεν έχουμε πολύ χρόνο να καθίσουμε να την απολαύσουμε. Πρέπει αυτή την τρίτη μέρα να κοπιάσουμε, γιατί έχουμε τα ψηλότερα υψομετρικά και δεν πρέπει να χάσουμε χρόνο. Φτάνοντας στο τέρμα της χαράδρας, στο χωριό Saint Niklaus, η διαδρομή μας οδηγεί στην απέναντι πλαγιά, σε ένα καλογραμμένο μονοπάτι, αρκετά ανηφορικό για να μας οδηγήσει στο καταφύγιο του Jungu στα 1.953 μ. Πάνω από τη διαδρομή περνά το εναέριο βαγόνι που ενώνει το Grachen με το Jungu. Κάνει αρκετή ζέστη, αλλά το τοπίο είναι μοναδικό.

 

 

Μεγάλη ανηφόρα, καταρράχτες και υπέροχη θέα. Μαζί μας ακολουθεί και η συναθλήτρια από την Πορτογαλία Palmira. Μεσημεράκι φτάνουμε στο καταφύγιο με την υπέροχη θέα, ανεφοδιαζόμαστε και συνεχίζουμε την ανάβαση για την κορυφή Augstbordpass στα 2.889 μ. Περνάμε από πολλά λιβάδια όπου βόσκουν πολλά βοοειδή, χαρακτηριστικό της όλης περιοχής. Ακολουθεί μια μικρή κατάβαση και πάλι ανάβαση στα 2.866 μ στην κορυφή Forclettaz. Στη συνέχεια κατάβαση για τον τρίτο σταθμό του Zinal.

 

Φτάνουμε στο Zinal την Τρίτη το βράδυ στις 21:09. Το χρονικό όριο αποκλεισμού ήταν στις 02:00 το πρωί της Τετάρτης. Έχοντας διανύσει συνολικά 172,4 χιλ και D+ 11.169μ. Η διοργάνωση έδινε 158,5 χιλ. Στα μόνα που συμφωνούσαμε ήταν τα υψομετρικά.

 

ZINAL – GRAND DIXENCE 45,6 Km, D+3.722m, D-3.294m

Δίωρη ξεκούραση και εγκαταλείπουμε το σταθμό το βράδυ της ίδιας μέρας στις 23:13 μμ. Η τέταρτη μέρα είναι εξίσου δύσκολη όσο και η τρίτη, με πολλά υψομετρικά. Ανεβοκατεβαίνουμε κορυφές, μένοντας πάντα σε μεγάλα υψόμετρα. Sorebois 2.871 m, Moiry 2.249m, Col de Torrent 2.899m, Col de Meina 2.691m. Ξημερώματα Τετάρτης από το Col de Meina βλέπουμε στην απέναντι πλαγιά την απόληξη ενός παγετώνα που τον κλείνει ένα εντυπωσιακό πανύψηλο φράγμα σχηματίζοντας μια εξίσου εντυπωσιακή τεχνητή λίμνη.

 

 

Η λίμνη του Grand Dixence. Κατεβαίνουμε κατάκοποι την πλαγιά και φτάνουμε στην πόλη του Grand Dixence. Ο σταθμός τροφοδοσίας όμως δεν βρίσκεται στην κοιλάδα, αλλά πολύ ψηλότερα στα ύψος σχεδόν του θεόρατου φράγματος. Κάνει φοβερή ζέστη και εμείς ακολουθούμε πότε άσφαλτο και πότε κακοτράχαλο χωματόδρομο για να πλησιάσουμε το σταθμό τροφοδοσίας. Μπαίνουμε σε ανηφορικά λιβάδια και σε μονοπάτι πολύ ανηφορικό ακριβώς κάτω από τη στεφάνη του φράγματος που κάνει την προσπάθειά μας πάρα πολύ δύσκολη. Κάπου εκεί σπάνε τα νεύρα και ξεφεύγουν αρκετά «γαλλικά» για τη διοργάνωση. Σκέφτομαι ότι αν κάποια στιγμή σπάσει το φράγμα, όλη αυτή η κοιλάδα θα πλημμυρίσει και όλες αυτές οι κατασκευές θα εκσφενδονισθούν χιλιόμετρα μακριά. Κατάκοποι φτάνουμε στο πολύ ωραίο ξενοδοχείο, όπου βρίσκεται και ο σταθμός τροφοδοσίας, στις  15:12 μμ. Πηγαίνουμε στον τέταρτο όροφο για ύπνο σε ένα άδειο δωμάτιο. Κοιμόμαστε αμέσως για δύο ώρες. Αλλάζουμε ρούχα και κατεβαίνουμε για γεύμα. Όντως τα πράγματα στο θέμα τροφοδοσίας έχουν βελτιωθεί κατά πολύ. Ανακτούμε δυνάμεις και εγκαταλείπουμε το σταθμό μετά από περίπου τέσσερις ώρες, στις 18:49μμ.

 

GRAND DIXENCE – CHAMPEX 54,5 Km, D+3.471m, D-4.105m

Από το Grand Dixence ακολουθεί μια πολύ μεγάλη ανηφόρα που κυκλώνει το εντυπωσιακό φράγμα. Ο καιρός είναι ζεστός και υγρός. Έτσι στα ψηλά περάσματα βάζουμε τα αντιανεμικά και στις κοιλάδες τα ξαναβγάζουμε σκάζοντας από τη ζέστη. Στη διαδρομή αυτή υπάρχουν τα ψηλότερα περάσματα του αγώνα. Το Col de Prafleuri στα 2966 μ και Col Louvie στα 2.932. Εκεί θα συναντήσουμε και τον παγετώνα τον οποίο θα περάσουμε σχετικά εύκολα. Είναι όμως ένα τεχνικό κομμάτι, με πολλές βραχώδεις εξάρσεις, πάγο και αρκετές εναλλαγές με ανεβοκατεβάσματα. Περπατώντας πάνω στον παγετώνα, ο Ιωάννου κάποια στιγμή γλιστρά και πέφτει σε λούκι, που τον παρασύρει λίγα μέτρα παρακάτω. Ξαφνιαζόμαστε. Τον βοηθώ δίνοντας του το χέρι για να βγει από το παγωμένο λούκι. «Προσεχτικά Γιάννη!!!» Ακολουθεί μικρή κατάβαση και φτάνουμε στο σταθμό Grand Desert στα 2.775 μ. Ο υπεύθυνος του σταθμού, βλέποντας ότι είμαστε Έλληνες, μας λέει ότι τον περασμένο Απρίλιο έκανε σκι στην Βασιλίτσα. Συνεχίζουμε περνώντας ποτάμι που σχηματίζουν τα νερά του παγετώνα κοντά στη λίμνη Louvie. Η διαδρομή κάνει μια μεγάλη παράκαμψη της πλαγιάς του βουνού.

 

 

Είναι κακοτράχαλη, πολύ εκτεθειμένη και αρκετά στενή. Ρίχνοντας κλεφτές ματιές με το φακό, ανατριχιάζουμε βλέποντας την κάθετη σχεδόν κλίση της πλαγιάς, με το γκρεμό να προβάλει εκατοντάδες μέτρα αριστερά μας. Τραβερσάροντας για καμιά ώρα την πλαγιά, ακολουθεί μια απότομη κατηφόρα που μας οδηγεί στο σταθμό Planproz στα 1377 μ. Είναι περίπου μεσάνυχτα και ζητώ από την υπεύθυνη του σταθμού να κοιμηθούμε μία ώρα. Μας πληροφορεί ότι πρέπει να περιμένουμε γιατί τα καταλύματα είναι γεμάτα, αλλά δεν μας λέει πόση ώρα πρέπει να περιμένουμε. Αποφασίζουμε με τον Γιάννη να κοιμηθούμε έξω στο ύπαιθρο. Στρώνει ο Γιάννης κάτω το ponzo του, φοράμε τα πουπουλένια μπουφάν και προσπαθούμε να κοιμηθούμε. Σε μισή ώρα, ξυπνάμε από την υγρασία και το κρύο και τα μαζεύουμε για να φύγουμε, γιατί αρχίσαμε να τουρτουρίζουμε. Ανεφοδιασμός και ξεκινάμε και πάλι. Σε ένα ξέφωτο ένας εθελοντής μας προσφέρει πολύ ευγενικά ζεστό τσάι.

 

 

Χαράματα φτάνουμε στο όμορφο καταφύγιο Cabana Brunet στα 2.111 μ. Ήταν άδεια και αν το ξέραμε αποβραδίς θα μπορούσαμε να φτάσουμε ως εδώ για να κοιμηθούμε. Παίρνουμε πρωινό και συνεχίζουμε, έχοντας μπροστά μας μια ηλιόλουστη μέρα και πανέμορφα λιβάδια με ελβετικές αγελάδες να βόσκουν και τα κουδούνια τους να ακούγονται από απόσταση. Τραβερσάροντας ήρεμες πλαγιές φτάνουμε στον αυχένα του καταφυγίου Cabana de Mille στα 482 μ. Η θέα κόβει την ανάσα.

 

 

Απέναντι το Mont Blanc με τις χαρακτηριστικές κορυφές του, τον παγετώνα Mer de glace και από κάτω μας, το γνώριμο από παλιά Champex Lac. Ακριβώς στον αυχένα κάτω από το χαρακτηριστικό ξύλινο σταυρό και την ελβετική σημαία, αστειευόμενοι δύο Ελβετοί μας σταματούν για να βγάλουν μια αναμνηστική φωτογραφία. «stop police»!!!

 

 

Ανεφοδιαζόμαστε στο καταφύγιο του αυχένα με την υπέροχη θέα και τραβερσάρουμε για να κατέβουμε προς το Champex. Περνάμε την κορυφή six Blancστα 2.329μ και συνεχίζουμε κατηφορίζοντας προς την κοιλάδα La Douay στα 799 μ, την πολύ απαιτητική κατηφόρα που κάνει τα πόδια να θέλουν να εκραγούν και τα γόνατα να καίνε από την αντίσταση. Ακολουθεί μια απαιτητική ανηφόρα που χρειάζεται υπομονή και επιμονή για να ανεβούμε επιτέλους στο γνώριμό μας Champex. Ανεβαίνοντας, στα τελευταία χιλιόμετρα μας πιάνει βροχή και θυμάμαι τις προηγούμενες χρονιές που ανέβαινα την ίδια ανηφόρα, τους φίλους που με περίμεναν να με προϋπαντήσουν λίγο πιο πάνω στο σταθμό. Αξέχαστες στιγμές!!!!

 

 

Φτάνουμε στο σταθμό του Champex την Πέμπτη το μεσημέρι στις 15:10 μμ με όριο αποκλεισμού στις 01:00 της Παρασκευής. Έχουμε πολύ καλό μαξιλάρι χρόνου που μας επιτρέπει να διαχειριστούμε με άνεση τον χρόνο μας. Πέφτουμε για ύπνο σε ένα παράπηγμα για δύο ώρες. Σηκωνόμαστε, αλλάζουμε ρουχισμό και τρώμε. Έξω ψιλοβρέχει. Κάνουμε τα σχετικά τηλέφωνα στην Ελλάδα με τους γνωστούς μας οι οποίοι μας ενημερώνουν ότι τα trackers που έχουμε δεν λειτουργούν, γιατί δεν μας βλέπουν στο site του αγώνα. Ενημερώνουμε τη διοργάνωση, η οποία μας αλλάζει trackers αλλά αυτά που μας δίνουν, τα νέα, είναι χρεωμένα σε άλλους αθλητές και έτσι γίνεται ένα αλαλούμ με την απεικόνιση της διαδρομής. Ξεκινάμε από το σταθμό στις 19:08μμ.

 

CHAMPEX – CHAMPERY 62,5 Km D+3.273, D-3.738m

Βαδίζουμε δίπλα στη λίμνη του Champex και ψάχνουμε για σημάδια του αγώνα τα οποία δεν βλέπουμε. Συναντάμε και άλλους αθλητές, τον αμερικάνο και συνοδοιπόρο σε πολλά σημεία της διαδρομής Feinhaus Dima, που συμβουλευόμενοι το gps, μας καθησυχάζουν ότι πάμε καλά. Είναι η γνώριμη διαδρομή του UTMB μέχρι το Trient. Από το γραφικό χωριό του Trient οι διαδρομές αλλάζουν. Ο UTMB φεύγει αριστερά προς Γαλλία, ενώ το Swisspeaks ακολουθεί τη χαράδρα για να βγει ψηλά προς τους παγετώνες του Col d’ Emaney και Col de Susanfe στα 2500μ περίπου.

 

 

Από την κοιλάδα του Trient ξεκινά μια παρατεταμένη κατηφόρα, δίπλα σε ποτάμι, με πολύ υγρασία.  Ο καιρός είναι ζεστός. Βάζουμε και βγάζουμε συνέχεια τα αντιανεμικά μας γιατί πότε ζεσταινόμαστε και αμέσως μετά η υγρασία μας παγώνει. Φτάνουμε στο σταθμό Finhaut. Είναι βράδυ και νυστάζουμε. Σταματάμε σε κάποια σημεία της διαδρομής και κλέβουμε κάποια λεπτά ύπνου. Ξημερώματα μας βρίσκει να ανεβαίνουμε το απότομο πέρασμα Col d’ Emaney στα 2441 μ. Φτάνουμε κατάκοποι στον αυχένα και αντικρίζουμε πανέμορφο τοπίο. Το φράγμα με τη λίμνη Salanfe. Κατεβαίνουμε εύκολα την βραχώδη πλαγιά και περνώντας πάνω από το φράγμα της λίμνης μπαίνουμε στο σταθμό Auberge de Salanfe. Είναι το υπόγειο ενός ξενώνα και μας υποδέχονται δύο ηλικιωμένοι. Έχουμε μεγάλη πείνα και καταβροχθίζουμε αρκετά σάντουιτς με σαλάμι και κασέρι. Ακόμη και ο Ιωάννου πίνει κόκα κόλα.

 

 

Φεύγουμε από το σταθμό, παρακάμπτουμε τη βόρεια όχθη της λίμνης και μπαίνουμε σε ένα πέρασμα του αυχένα Col de Susanfe στα 2498μ. Ανεβαίνουμε διαρκώς. Οι πλαγιές φαίνονται πολύ απότομες και έχουμε περιέργεια από πού θα περάσουμε. Στη διαδρομή συναντάμε αρκετούς εκδρομείς και ορειβάτες κατά ομάδες. Η διαδρομή ελίσσεται μέσα στις χαράδρες του βουνού και σε πολλά σημεία θυμίζει το λούκι του Μύτικα. Τα εκτεθειμένα περάσματα είναι ασφαλισμένα με αλυσίδες. Μεσημέρι φτάνουμε στον αυχένα της Col de Salanfe. Είναι το τελευταίο ψηλό πέρασμα. Από δω και πέρα η διαδρομή αρχίζει να κινείται κατηφορικά σε μικρότερα υψόμετρα. Μεσημέρι Παρασκευής φτάνουμε στον τελευταίο κεντρικό σταθμό ανεφοδιασμού του Champery, ύστερα από μια σκληρή κατηφόρα, με τις ανάλογες ενοχλήσεις και πόνους στα πόδια, στις 15:55 μμ. Είμαστε χαρούμενοι και ικανοποιημένοι. Μας απομένουν τα τελευταία 63 χιλιόμετρα και έχουμε πολύ χρόνο στη διάθεσή μας.

 

 

Ο σταθμός του Champery βρίσκεται στο κλειστό γυμναστήριο της πόλης. Κοιμόμαστε δύο ώρες, αλλάζουμε ρουχισμό, τρώμε ένα πολύ χορταστικό παστίτσιο, που μας το προσφέρει η πολύ φιλική και ευγενική κυρία του σταθμού. Εκεί συναντάμε και άλλους αθλητές με τους οποίους λίγο πολύ συμπορευόμαστε μαζί. Τον γάλλο φίλο Eric Desgeorge, τον Roberto Roveli, έναν Ελβετό που καταβάλει υπεράνθρωπες προσπάθειες επίσης για να συνεχίσει κ.α

 

CHAMPERY – BOUVERET 63Km, D+3.322m, D-3.976m

Ανανεωμένοι φεύγουμε από το σταθμό του Champery την Παρασκευή στις 20:52 μμ για τον τερματισμό.  Ανεβαίνουμε τις κορυφές Mossettes στα 2.098 μ.  και στα 2.098 μ.  και Bec de Corbeau 1.992 m. Κατεβαίνουμε με αρκετή καθυστέρηση το λούκι της πλαγιάς προς το Morgins. Είναι στενό, απότομο, αρκετά κακοτράχαλο, έχει πολλές αλυσιδωτές ασφάλειες και σε πολλά σημεία λόγω υγρασίας γλιστρά. Αργά και σταθερά, ξεπερνάμε και αυτό το εμπόδιο. Μεσημέρι Σαββάτου φτάνουμε στη γραφική λίμνη Torgon, ύστερα από μια πολύ σκληρή και επίπονη ανηφόρα. Στη διαδρομή υπάρχει πολύς κόσμος, καθώς και αθλητές από τους άλλους αγώνες της διοργάνωσης. Στο σταθμό του Torgon, υπάρχει συνωστισμός, από αθλητές άλλων διαδρομών και από θεατές οι οποίοι μας χειροκροτούν. Τρώμε καρπούζι για να ξεδιψάσουμε και αφού ανεφοδιαζόμαστε ξεκινάμε για το τελευταίο κομμάτι.

 

 

Μικρή ανηφόρα και φτάνουμε στο ξέφωτο Taney. Υπάρχει κόσμος που μας επευφημεί. Από το σημείο αυτό μπορούμε να δούμε τη λίμνη Leman και το Bouveret. Ξεκινά μια πολύ μεγάλη κατηφόρα που κρατά περίπου δύο ώρες. Στο μονοπάτι που στριφογυρίζει μας προσπερνούν αρκετοί αθλητές των 170, 90 και 45 χιλιομέτρων, οι οποίοι μας συγχαίρουν. Ο Γιάννης βγάζει από το σακίδιο μια Ελληνική σημαία που μου τη δίνει και μια σημαία του συλλόγου του. Τηλεφωνούμε στον Βασίλη Σιαρλίδη, ο οποίος έχει τερματίσει από το πρωί για να έρθει στον τερματισμό. Δεν απομένει πολλή ώρα και βγαίνοντας από το δάσος στις 16:00 φτάνουμε στο Bouveret. Με τις σημαίες στην πλάτη και σιγοτρέχοντας συναντάμε τον Βασίλη Σιαρλίδη λίγο πριν τον τερματισμό. Βιντεοσκοπεί τον τερματισμό μας και μέσα σε επευφημίες τερματίζουμε μαζί με τον Γιάννη Ιωάννου, γεμάτοι χαρά και ικανοποίηση.

 

 

Έχουμε τερματίσει, και ο Βασίλης, μάς φέρνει μπύρες για να το γιορτάσουμε. Υπάρχει πολύς κόσμος στο σημείο τερματισμού. Ξαπλώνουμε στο χορτάρι για να ξεκουραστούμε και να χαλαρώσουμε. Αφού περνά περίπου μιάμιση ώρα, αντιλαμβάνομαι ότι οι αθλητές που τερματίζουν παραδίνουν το  προσωπικό τους tracker και σημειώνουν οι διοργανωτές την ώρα τερματισμού. Τους λέμε ότι έχουμε τερματίσει μιάμιση ώρα πριν και το σημειώνουν σε ένα χαρτόνι που κόβουν από μια συσκευασία, προς μεγάλη μας έκπληξη. Έτσι μετά τέσσερις μέρες που χρειάστηκαν για να βγάλουν τα αποτελέσματα, οι χρόνοι τερματισμού μας με τον Ιωάννου είναι διαφορετικοί. Αυτό θα πει Ελβετική ακρίβεια!!!!!! 

 

ΓΕΝΙΚΑ:

Η συγκεκριμένη διοργάνωση έχει :

  • Κόστος συμμετοχής ακριβό σε σχέση με τις παροχές της.
  • Δεν υπήρχε ακριβής, έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση για τη θέση των αθλητών επί της διαδρομής, στο site
  • Το σακίδιο αλλαγής ήταν φθηνής ποιότητας και αν όχι όλα, τα περισσότερα ήταν σχισμένα και διαλυμένα
  • Η τροφοδοσία στους πρώτους σταθμούς ήταν ελλιπής και φτωχή
  • Οι σταθμοί σε πολλά καταφύγια ήταν σε εξωτερικό χώρο. Δεν γνωρίζω τι θα γίνονταν με δυσμενείς καιρικές συνθήκες.
  • Η σήμανση ήταν επαρκής και κατάλληλη, με την σημείωση ότι στους ψηλούς αυχένες θα έπρεπε να ήταν πιο πυκνή για να είναι ορατή σε συνθήκες ομίχλης, όπως συνέβη την πρώτη νύχτα.
  • Δεν υπήρχαν διασώστες στα δύσκολα περάσματα.
  • Στους μικρούς σταθμούς όπου τα καταλύματα ήταν λίγα θα έπρεπε να υπάρχει χρονικό όριο ύπνου.
  • Δεν υπήρχε τάπητας χρονομέτρησης στον τερματισμό. Η εικόνα να καταγράφουν τους χρόνους τερματισμού σε πρόχειρο χαρτόνι δείχνει προχειρότητα. Χρειάστηκαν τέσσερις μέρες για να δημοσιευθεί η λίστα τερματισμού, η οποία είναι και αναληθής.
  • Η διαδρομή ήταν πανέμορφη, σκληρή, άκρως τεχνική, με μεγάλη ποικιλία τερέν.
  • Τα χιλιόμετρα που μετρήθηκαν ήταν 398 και όχι 360. Η θετική υψομετρική διαφορά άγγιξε τα 25.000 μ.

 

Συγκρίνοντας το SwissPeaks, με τις δύο άλλες διοργανώσεις που γίνονται στις διπλανές περιοχές, το UTMB και Tor des Geants, θα έλεγα ότι οργανωτικά απέχει πάρα πολύ. Θυμίζει πονηρό, φτωχό συγγενή. Τεχνικά έχει δυσκολότερη διαδρομή και μεγαλύτερη ποικιλία τερέν. Έχει βέβαια πολλά περιθώρια βελτίωσης.  Ίδωμεν!!! 

 

View this photo set on Flickr

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

"Μια περιπέτεια αναρρίχησης στα βάθη της Σιβηρίας!", το οδοιπορικό της αναζήτησης των μυστηριωδών Sundrun Pillars α… https://t.co/gLn81n6vAM
"Lailias Mountain Running: Πρέπει να πας στο Lailias!": Παρουσίαση της διοργάνωσης που θα γίνει στα όρη Βροντούς, σ… https://t.co/Oqj4mgUuAH
The end of the season for discovery races of @ultratrailwtour 2018 | One day left for Registration to @wser 100… https://t.co/kvSkY5inUj
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Μια περιπέτεια αναρρίχησης στα βάθη της Σιβηρίας!

Lailias Mountain Running: Πρέπει να πας στο Lailias!

La Sportiva Stream GTX®

Αναμνήσεις και εικόνες από τον φετινό Rodopi Ultra Trail

Σωματικές αλλαγές στους αθλητές ορεινού τρεξίματος και πως μπορούν να βοηθηθούν από την προπόνηση!

To Tor des Geants γιορτάζει και γίνεται … Tor des Glaciers | 450k | 32.000 D+!

Ξεκινά η «μάχη» για μία από τις τελευταίες μεγάλες προκλήσεις της Εξερεύνησης και της Περιπέτειας, τη μοναχική διάσχιση της Ανταρκτικής!

Big Backyard Ultra, ένας Αγώνας Χωρίς Τέλος ... για Highlanders!

Πρόληψη τραυματισμών: Η προπόνηση με εναλλακτικές μορφές άθλησης στο προπονητικό πρόγραμμα αθλητών ultra-trail!