Τα Μυστήρια της Γκαμήλας Κύριο

Ήταν καλοκαίρι του 2009 όταν γράφτηκε το πρώτο επεισόδιο αυτής της σειράς. Παρέα τότε με τον Δημήτρη Τιτόπουλο είχαμε κάνει μια προσπάθεια ανεύρεσης της πιο αινιγματικής διαδρομής που άφησε πίσω του ο διασημότερος Έλληνας αναρριχητής του περασμένου αιώνα, Γιώργος Μιχαηλίδης (Μιχαηλίδη-Ξανθόπουλου VI 450 μ. 7-8/6/1956). Παρόμοιες προσπάθειες είχαν γίνει και από άλλους παλαιότερα, όπως ο Γιώργος Ροκάς. Μέχρι τότε όμως κανείς δεν είχε καταφέρει να ξεπεράσει τη μεγάλη στέγη που φράζει την είσοδο της υποτιθέμενης πρώτης αναρρίχησης της ΒΑ ορθοπλαγιάς της Γκαμήλας. Με τη βοήθεια τρυπανιού και βυσμάτων καταφέραμε με τεχνητά το δύσκολο εμπόδιο από αριστερά και με μια μικρή πλάγια σχοινιά βρεθήκαμε κάτω από το περίφημο «Δίεδρο του Μιχαηλίδη». Οι τρεις χορταστικές σχοινιές του, μας γέμισαν ευφορία όσον αφορά την αναρρίχηση καθαυτή, αλλά και κάποια αμφιβολία για το αν είχε περάσει ποτέ από εκεί ο Μιχαηλίδης.

Ο Γιώργος Μιχαηλίδης  στην τελευταία του αναρρίχηση στον Όλυμπο τον Σεπτέμβριο του 1990 σε ηλικία 75 ετών.Με συνεχή τεχνική δυσκολία γύρω στον VI βαθμό UIAA και προβληματική ασφάλιση για μια εποχή χωρίς Camalots, θα αποτελούσε πραγματικό επίτευγμα η αναρρίχηση τους τότε. Την αμφιβολία όξυνε και η απουσία οποιουδήποτε πειστηρίου, κάτι δηλαδή που να είχαν αφήσει πίσω τους οι «ανοίξαντες», όπως και η ίδια η χάραξη της διαδρομής, όπου στο κρίσιμο σημείο της έκτης σχοινιάς δείχνει να φεύγει αριστερά σε αρνητικά και όχι στο προφανές εύκολο δεξί λούκι που εμείς τελικά ακολουθήσαμε και μετά από λίγες ώρες ολοκληρώσαμε την αναρρίχηση. Κατεβαίνοντας προς το καταφύγιο εκείνο το σούρουπο ήμασταν σχεδόν σίγουροι ότι κανείς πριν δεν είχε περάσει από εκεί. Τη διαδρομή πάντως που ακολουθήσαμε τη δώσαμε παραλλαγή (Τιτόπουλου-Βουτυρόπουλου VI 500 μ.). 

Με την αμφιβολία και την περιέργεια να με κατατρώει, γυρνώντας στην Αθήνα ένοιωσα την ανάγκη να ξαναδιαβάσω τη περιγραφή που είχε δώσει ο Μιχαηλίδης. Ξεφυλλίζοντας το ιστορικό περιοδικό ΒΟΥΝΟ (τ. μην. 7-8/1956) οι απορίες μου μάλλον πλήθυναν. Καταρχήν, ένα κομμάτι της κάπως …αδρής περιγραφής, ταίριαζε λίγο με αυτά που είχαμε δει σε κάποιες σχοινιές. Ιδιαίτερα στις πιο δύσκολες. Η επιλογή του να υποχωρήσει λόγω σαθρών και να δοκιμάσει αριστερά, μας φάνηκε μεν ανεξήγητη, αλλά η περιγραφή του περάσματος με τις “…κρεμαστές πέτρες” ταίριαζε. Στο κείμενο, γινόταν μνεία για 5 καρφιά που άφησαν στην υποχώρηση, ενώ για τη στέγη της εισόδου, ο Μιχαηλίδης θα δικαιολογηθεί αργότερα, δηλώνοντας ότι εκμεταλλεύτηκαν το μεγάλο ύψος της χιονούρας που υπήρχε στη βάση.

 

Η χάραξη από τη δημοσίευση της αναρρίχησης στο περιοδικό ΒΟΥΝΟ τεύχος Ιουλίου Αύγουστου 1956, η γραμμή συμπίπτει σε μεγάλο μέρος με τη διαδρομή που ακολουθήσαμε κατά την προσπάθεια του 2009. Στη περιγραφή του Μιχαηλίδη σημειώνεται «Α» Είσοδος από δεξί μέρος κοιλώματος, «1» πολύ δύσκολη σχοινιά (ανώτερος βαθμός έκτου), «Β» Κρεμαστοί βράχοι πολύ σαθροί. Σημείο υποχώρησης λόγω αποκόλλησης βράχου από ψηλά. Εκεί περιγράφεται ότι άφησαν 5 καρφιά, κατέβηκαν παρακάτω και έφυγαν αριστερά, «2» Κρεμαστοί βράχοι με αρνητική σχισμή (έκτος ανώτερος βαθμός), «Γ» Βγάλσιμο σε λιθοσωρό (σάρα) όπου τους έπιασε καταιγίδα, «Δ» Σημείο διανυκτέρευσης.Η χάραξη από τη δημοσίευση της αναρρίχησης στο περιοδικό ΒΟΥΝΟ τεύχος Ιουλίου Αύγουστου 1956, η γραμμή συμπίπτει σε μεγάλο μέρος με τη διαδρομή που ακολουθήσαμε κατά την προσπάθεια του 2009. Στη περιγραφή του Μιχαηλίδη σημειώνεται «Α» Είσοδος από δεξί μέρος κοιλώματος, «1» πολύ δύσκολη σχοινιά (ανώτερος βαθμός έκτου), «Β» Κρεμαστοί βράχοι πολύ σαθροί. Σημείο υποχώρησης λόγω αποκόλλησης βράχου από ψηλά. Εκεί περιγράφεται ότι άφησαν 5 καρφιά, κατέβηκαν παρακάτω και έφυγαν αριστερά, «2» Κρεμαστοί βράχοι με αρνητική σχισμή (έκτος ανώτερος βαθμός), «Γ» Βγάλσιμο σε λιθοσωρό (σάρα) όπου τους έπιασε καταιγίδα, «Δ» Σημείο διανυκτέρευσης.


Με αυτά και τη διάχυτη από τα παλιά υποψία για κάποια από τα κατορθώματα του Μιχαηλίδη, υπόθεση άρχισε να περιπλέκεται. Από την μια υπήρχε η έξοχη προσωπικότητα ενός σκαπανέα, που με τις αναρριχήσεις του επηρέασε όσο κάνεις άλλος της εποχής του τις μελλοντικές γενιές ελλήνων ορειβατών, από την άλλη η καταστατική ορειβατική αξία της ειλικρίνειας και της σαφήνειας στις αναφορές δράσης, που ακόμη και σήμερα βαραίνουν ιδιαίτερα τη πορεία ενός αναρριχητή. Είναι αλήθεια πάντως, ότι από τα πρώιμα χρόνια οι αναρριχητές έκαναν …εκπτώσεις στα χρηστά ήθη. Για τον ίδιο τον Μιχαηλίδη, ο θρύλος λέει ότι στο αριστούργημά του στη Πλάκα Συκιάς, (Μιχαηλίδη-Λεοντιάδη VI, 1100 μ.) χρειάστηκε να κατέβει με ραπέλ από πάνω (έχοντας ανέβει από τα πλάγια μέχρι το μεγάλο διάζωμα) προκειμένου να ξεπεράσει το δύσκολο πέρασμα της 5ης σχοινιάς. Η αναφορά αυτή είναι και η παλιότερη γνωστή στην Ελλάδα για άνοιγμα διαδρομής «από πάνω», μιας πρακτικής που θεωρούταν πάντοτε ως μη-αποδεκτή από την αναρριχητική κοινότητα. Όμως, αρκετοί έχουν ενδώσει σ’ αυτή την απαράδεκτη διευκόλυνση, ανάμεσα τους και εγώ …στη Βαράσοβα, στο Φωτεινό Μονοπάτι (VIIΙ-, 600 μ. ) το 1996. Η διαδρομή αυτή βέβαια είναι εκεί, μπορεί κάποιος να τη σκαρφαλώσει, όπως και αυτή στην Πλάκα Συκιάς, η οποία συνεχίζει μετά από τόσα χρόνια να εμπνέει τους νεότερους αναρριχητές. Η πρώτη της Γκαμήλας όμως υπήρξε ποτέ;

 

Φωτογραφία της ΒΑ ορθοπλαγιάς της Γκαμήλας με τα σημεία έρευνας . A  στον μαύρο κύκλο το σημείο που σύμφωνα με την περιγραφή Μιχαηλίδη υποχώρησαν αφήνοντας 5 καρφιά και όπου επικεντρώθηκε η έρευνα φέτος. Β το μικρό δίεδρο όπου βρέθηκαν χαραγμένα τα στοιχεία των αναρριχήσεων του 1956 και του 1970. Γ κόκκινη γραμμή, η χάραξη που έδωσε ο ίδιος ο Μιχαηλίδης. Δ κίτρινη γραμμή, η διαδρομή που ακολουθήσαμε με τον Τιτόπουλο το 2009. Ε μπλε η πιθανή γραμμή που ακολούθησαν οι ξένοι M-C το 1970. Ζ  πράσινη η πιθανή γραμμή που ακολούθησε  ο Μιχαηλίδης το 1956. (κλικ για μεγέθυνση)Φωτογραφία της ΒΑ ορθοπλαγιάς της Γκαμήλας με τα σημεία έρευνας . A στον μαύρο κύκλο το σημείο που σύμφωνα με την περιγραφή Μιχαηλίδη υποχώρησαν αφήνοντας 5 καρφιά και όπου επικεντρώθηκε η έρευνα φέτος. Β το μικρό δίεδρο όπου βρέθηκαν χαραγμένα τα στοιχεία των αναρριχήσεων του 1956 και του 1970. Γ κόκκινη γραμμή, η χάραξη που έδωσε ο ίδιος ο Μιχαηλίδης. Δ κίτρινη γραμμή, η διαδρομή που ακολουθήσαμε με τον Τιτόπουλο το 2009. Ε μπλε η πιθανή γραμμή που ακολούθησαν οι ξένοι M-C το 1970. Ζ πράσινη η πιθανή γραμμή που ακολούθησε ο Μιχαηλίδης το 1956.

Η απάντηση απέκτησε μια ιδιαίτερη σημασία, από την άποψη ότι η χαμένη αυτή διαδρομή αποτελεί (ακόμη και με την απουσία της), ένα κομμάτι της ορειβατικής μας ιστορίας: κανείς πότε πριν δεν είχε σκαρφαλώσει εκεί! Ήταν άραγε το πρώτο σημαντικό επίτευγμα της ελληνικής αναρρίχησης που τότε ουσιαστικά έκανε τα πρώτα της θαρραλέα βήματα, τεκμήριο για τις δυνατότητες μιας ολόκληρης γενιάς; Ή αντίθετα μια χίμαιρα, σκοτεινό παρεπόμενο μιας δύσκολης και πολωμένης εποχής που άφησε το μελανό της στίγμα στη μικρή μας ορειβατική κοινότητα; 

Το 2011 θα ξαναβρεθώ στη βάση της Γκαμήλας, με μια μικρή ομάδα υποψήφιων εκπαιδευτών, αποφασισμένος αυτή τη φορά να βρω τα 5 καρφιά που είχε αφήσει ο Μιχαηλίδης στην υποχώρηση του. Συγκρίνοντας τη παλιά φωτογραφία με τις δικιές μου, είχα καταφέρει να εντοπίσω το πιθανό σημείο. Η ομάδα πάντως πριν καν ξεκινήσει την αναρρίχηση κατάφερε κιόλας την πρώτη της ανακάλυψη. Αριστερά από την αφετηρία, στη βάση ενός μικρού δίεδρου βρέθηκαν χαραγμένα τα αρχικά Μ-Ξ και η ημερομηνία της αναρρίχησης του ’56. Το βέλος έδειχνε στο δίεδρο ευθεία πάνω, καμιά εικοσαριά δηλαδή μέτρα αριστερά από τη χάραξη που είχε δημοσιεύσει ο Μιχαηλίδης. Εκείνη τη μέρα τελικά δε βρέθηκε τίποτε άλλο. Μια άτιμη πέτρα στο χέρι του Τάσου Μουτάφη διέκοψε βάναυσα την αναζήτηση μας. 

Η περιοχή όπου επικεντρώθηκε η φετινή έρευνα. Α πιθανό σημείο υποχώρησης, εκεί δεν υπάρχουν «κρεμαστοί» βράχοι, Β εύκολη έξοδος, Γ οι «κρεμαστοί βράχοι» της περιγραφής του Μιχαηλίδη από όπου συνέχισε. (κλικ για μεγέθυνση)Η περιοχή όπου επικεντρώθηκε η φετινή έρευνα. Α πιθανό σημείο υποχώρησης, εκεί δεν υπάρχουν «κρεμαστοί» βράχοι, Β εύκολη έξοδος, Γ οι «κρεμαστοί βράχοι» της περιγραφής του Μιχαηλίδη από όπου συνέχισε.


Θα περάσουν τρία χρόνια μέχρι να ξανανέβω εκεί. Στις αρχές Ιουνίου του 2014, μιας χρονιάς που ο χειμώνας της θύμιζε κάπως τις παλαιότερες εποχές, η χιονούρα στη βάση της διαδρομής βρέθηκε αρκετά ψηλά. Κάλυπτε σχεδόν τα 2/3 της πρώτης σχοινιάς, της παράκαμψης με τα τεχνητά που είχαμε κάνει με τον Τιτόπουλο το 2009: ναι, ο Μιχαηλίδης μπορεί και να είχε δίκιο τελικά για το ύψος της χιονούρας που συνάντησαν 60 χρόνια πριν εκεί!
 

Μια πιο κοντινή λήψη του σημείου της έρευνας.  Α η αρνητική σχισμή  και Β σχετικά εύκολη ράμπα. (κλικ για μεγέθυνση)Μια πιο κοντινή λήψη του σημείου της έρευνας. Α η αρνητική σχισμή και Β σχετικά εύκολη ράμπα. 


Για τέταρτη φορά θα βρεθώ στη Γκαμήλα τον περασμένο Αύγουστο, παρέα με τον Ιπποκράτη Παλαπάνογλου. Βασικός στόχος μας ήταν να σκαρφαλώνουμε κάθε μέρα, αλλά θα ρίχναμε και μια ματιά στο σημείο της πιθανής υποχώρησης μπας και ανακαλύπταμε τα 5 καρφιά του Μιχαηλίδη. Γεμάτοι προσμονή και αισιοδοξία θα μπούμε μια ακόμη φορά στη διαδρομή και αφού ξεμπερδέψουμε γρήγορα με τις δύσκολες σχοινιές θα βρεθούμε επιτέλους στο κρίσιμο σημείο έχοντας μπόλικο χρόνο για ψάξιμο. Ξεκινώντας τα τελευταία μέτρα ήμουν σχεδόν σίγουρος για την ανακάλυψη. Αν η χάραξη που είχε δώσει ο Μιχαηλίδης ήταν η σωστή, τα καρφιά θα ήταν εκεί.
 

Τα αρχικά Μ-Ξ 7-8/6/1956 στη βάση του αριστερού διέδρου Τα αρχικά Μ-Ξ 7-8/6/1956 στη βάση του αριστερού διέδρου

Απογοήτευση όμως ήταν αυτό που με περίμενε. Καρφιά δεν υπήρχαν, ο βράχος στο πέρασμα ήταν αρκετά συμπαγής και η περιγραφή άρχισε να …«μπάζει νερά», ιδιαίτερα σχετικά με το περιστατικό της υποχώρησης, οπού αναφέρεται ότι ο βράχος που ξεκόλλησε και απείλησε τον Μιχαηλίδη έπεσε 100 μέτρα παρακάτω. Καταρχήν, στο σημείο δεν υπάρχουν «κρεμαστοί βράχοι» όπως αναφέρεται, ενώ κάτω από το πέρασμα η κλίση γίνεται θετική και υπάρχει διάζωμα με ακόμη πιο έντονη θετική κλίση στα 20 μέτρα, άρα ο βράχος θα ήταν δύσκολο να πέσει στο κενό 100 ολόκληρα μέτρα εκεί. Το ίδιο πέρασμα, μια αρνητική σχισμή σε λείο συμπαγή βράχο χωρίς καλή ασφάλιση, θα ήταν πολύ δύσκολο, ίσως όχι ακατόρθωτο, για την εποχή.

 

Τα αρχικά αγνώστων που αναρριχήθηκαν το 1970.Τα αρχικά αγνώστων που αναρριχήθηκαν το 1970. 

Αυτό που με προβλημάτισε περισσότερο ήταν ότι λίγο πιο δεξιά, υπάρχει ευκολότερο σημείο ανάβασης. Αν ο Μιχαηλίδης είχε καταφέρει τις κάτω σχοινιές αυτό θα του ήταν παιχνίδι. Κοίταξα τους απέναντι «κρεμαστούς βράχους» της περιγραφής… η ανάβαση από εκεί φαινόταν πολύ πιο δύσκολη. Δε μπορούσαμε να δικαιολογήσουμε την επιλογή αυτή. Το direct, στη γραμμή της σταγόνας που πέφτει από τη κορυφή όπως έλεγαν τότε, ήταν εφικτό, η εύκολη δεξιά παράκαμψη που ακολουθήσαμε το 2009 προφανής, γιατί άραγε να πάει κανείς εκεί αριστερά; Για μια ακόμη φορά η αμφισβήτηση θα κυριαρχήσει στις σκέψεις μου.

 

Ο Ι. Παλαπάνογλου τον περασμένο Αύγουστο στα πρώτα μέτρα της διαδρομής.Ο Ι. Παλαπάνογλου τον περασμένο Αύγουστο στα πρώτα μέτρα της διαδρομής.


Με μεγαλύτερη ψυχραιμία κάποιες μέρες αργότερα θα βάλουμε κάτω όλα τα δεδομένα. Ο Ιπποκράτης θα ξεψαχνίσει για ώρες τις φωτογραφίες της ορθοπλαγιάς και εγώ μπροστά από το σκίτσο που είχε φτιάξει ο Τιτόπουλος για τη διαδρομή θα διαβάσω ξανά και ξανά την περιγραφή του Μιχαηλίδη. Με κάποια αμηχανία, θα καταλήξουμε στο ότι η απάντηση στο κρίσιμο ερώτημα αν δηλαδή υπάρχει ή όχι αυτή η διαδρομή, δε μπορεί να δοθεί ακόμη. Τουλάχιστον όχι πριν ελεγχθεί η περιοχή πάνω από το δίεδρο στη βάση του οποίου άλλωστε βρέθηκαν χαραγμένα τα αρχικά τους. Όμως η χάραξη που είχε δώσει ο Μιχαηλίδης είναι μάλλον εσφαλμένη, εκτός και αν το σημείο της έρευνας έχει αλλάξει τόσο δραματικά μετά από 60 χρόνια οπότε χάθηκαν τα καρφιά. Η πιθανή εξήγηση είναι ότι έκανε λάθος παρασυρόμενος από την προοπτική που όπως ξέρουμε είναι πολύ διαφορετική κοιτάζοντας την ορθοπλαγιά από μακριά. Το 1956 μπορεί για τα δεδομένα της εποχής να ήταν ένας από τους καλύτερους έλληνες αναρριχητές, αλλά ο ίδιος δεν είχε πάνω από 6-7 χρόνια καθαρής εμπειρίας στο βράχο. Έτσι λοιπόν, δεν είναι απίθανο να ξεγελάστηκε από την γωνία λήψης μιας ορθοπλαγιάς με πολλές χαρακτηριστικές γραμμές να την περιχαρακώνουν.
 

Ο Δ.Τιτόπουλος το 2009 με βαριά εξάρτηση,  ξεπερνά τη στέγη της εισόδου. Ο Δ.Τιτόπουλος το 2009 με βαριά εξάρτηση, ξεπερνά τη στέγη της εισόδου. 

Ο έλεγχος του δίεδρου αυτού θα δείξει όλες τις πιθανότητες και εκεί θα πρέπει να επικεντρωθεί η μελλοντική έρευνα. Ο έλεγχος αυτός επιβάλλεται όμως και για έναν ακόμη λόγο. Πλάι στα αρχικά των Μιχαηλίδη Ξανθόπουλου, εντοπίστηκαν φέτος και άλλα αρχικά, προφανώς ξένων αναρριχητών (M-C 5/7/1970) που δείχνουν ότι χάραξαν και αυτοί εκεί κάποια διαδρομή. Κάνεις ποτέ δεν είχε ξανακούσει για αυτούς τους ..εμσίδες και τη διαδρομή τους. Ο Ιπποκράτης μόνο θα βρει κάποια αναφορά σε τοπικό τύπο για έναν ορειβάτη Canen που πέρασε από την περιοχή του 1970, τίποτε άλλο. Μια ακόμη λοιπόν «αγνώστων» αναμένει την πρώτη της επανάληψη 45 χρόνια μετά! Η ορθοπλαγιά αυτή τελικά έχει πολλά μυστικά να μας αποκαλύψει… 

 

Η τρίτη σχοινιά μαζί  με την επόμενη είναι οι πιο απαιτητικές της διαδρομής. Θα μπορούσε ο Μιχαηλίδης  να την είχε σκαρφαλώσει; Πιθανόν, θα ήταν όμως από τις πιο δύσκολες που είχε καταφέρει  και κρίνοντας από όσες  δικές του έχω δει, ίσως η δυσκολότερη. Η τρίτη σχοινιά μαζί με την επόμενη είναι οι πιο απαιτητικές της διαδρομής. Θα μπορούσε ο Μιχαηλίδης να την είχε σκαρφαλώσει; Πιθανόν, θα ήταν όμως από τις πιο δύσκολες που είχε καταφέρει και κρίνοντας από όσες δικές του έχω δει, ίσως η δυσκολότερη. 

Υποσημείωση 1

Μια ενδιαφέρουσα συναφής αλλά πολύ πιο διάσημη βέβαια υπόθεση χαμένης διαδρομής είναι των Maestri-Egger στον επιβλητικό μονόλιθο του Cerro Tore στη Παταγονία.

Υποσημείωση 2

Υπάρχουν και άλλα ερωτηματικά γύρω από τη δράση του Μιχαηλίδη. Μια άλλη διαδρομή του «αγνοείται» στο Πάνω Ψηλό στα Βαρδούσια, ενώ για τη «Μιχαηλίδη-Ξανθόπουλου», την πιο γνωστή κλασσική στη δυτική του Στεφανιού (V+, 300 μ.) έχουν εκφραστεί από τους Θεσ/νικείς έντονες αμφιβολίες και μια διαδρομή του στο Άρμα Αττικής βαφτίστηκε από τους νεότερους …με κάποιο νόημα, «Αμφιβολία» (VI, 100 μ.).

 

 

Γιώργος Βουτυρόπουλος

Γεννήθηκε το 1969 και σκαρφαλώνει στα βουνά από τα 16 του. Έχει καταφέρει σημαντικές αναρριχήσεις σε διαδρομές βράχου,  πάγου και μικτού πεδίου στα βουνά της Ελλάδας, στις Άλπεις, Δολομίτες, Γερμανία, Βρετανία, Νορβηγία. Επίσης, έχει συμμετάσχει σε ορειβατικές αποστολές σε βουνά μεγάλου υψομέτρου, στο Περού-Άνδεις,  Αφρική-Κένυα, στο Νεπάλ, Θιβέτ, Πακιστάν, Ινδία, Κιργιστάν.  Είναι ομοσπονδιακός εκπαιδευτής ορειβασίας και οδηγός βουνού από το 1993,  συν-συγγραφέας των εγχειριδίων ορειβασίας, η Τέχνη του Βουνού (2010, 2011) και Ορεινή Πεζοπορία (2012). 

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

Η @courtdauwalter ξεκίνησε την προσπάθεια της για FKT στο περίφημο Colorado Trail: https://t.co/SeIqvFnBuf https://t.co/kXG99H3j4y
Ο Λ. Παρασκευάς και ο Λ. Πρατίλας σε μια αποκλειστική συνέντευξη για το Φθινοπωρινό και πολύ ενδιαφέρον μπουκέτο αγ… https://t.co/pA02LKnLWr
@GregoryPacks - Citro 30L, αναλυτική δοκιμή και παρουσίαση στο @Advendure_Net : https://t.co/GW95UEVAsD https://t.co/fJ5JODDZTj
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Η Courtney Dauwalter ξεκίνησε την προσπάθεια της για FKT στο περίφημο Colorado Trail!

Ο Λ. Παρασκευάς και ο Λ. Πρατίλας σε μια αποκλειστική συνέντευξη για το Φθινοπωρινό και πολύ ενδιαφέρον μπουκέτο αγώνων του Tihio Race 2020!

ITRA Infographic 2013 - 2019

GREGORY Packs - Citro 30L

Φορητή ενέργεια από την Nitecore: Power Stations NPS600 & NPS200 και ηλιακό πάνελ SFP100!

DYNAFIT Alpine Running Vest & Transalper Dynastretch Vest

ITRA - COVID-19: Προτεινόμενες οδηγίες προς διοργανωτές αγώνων

Hoka Speedgoat 4: Εξαιρετικό εργαλείο για ultra-trail και μεγάλα τρεξίματα σε τεχνικά μονοπάτια!

Η Άνδρος ... αλλιώς!

Ξεκινάει το Nisos Crete - Lizard Ultra Tour 2020, το νέο εγχείρημα του Δ. Δημητρίου!

Salomon Supercross, ένα άξιο μέλος της "Cross" οικογένειας

Διάσχιση της Ορεινής Ελλάδας ενάντια στην αιολική καταστροφή των ελληνικών βουνών!