Ο Αμερικανός αθλητής Zach Miller, εκτός από κορυφαίος σε επιδόσεις στο ορεινό τρέξιμο, αρθρογραφεί πολύ φιλοσοφημένα στο irunfar, θέτοντας καίρια ζητήματα πάνω στο άθλημα και το outdoor γενικότερα. Σε πρόσφατο άρθρο του, ασχολήθηκε με το τρέξιμο στα μονοπάτια σε σύγκριση με το διάδρομο στο γυμναστήριο, από μια σκοπιά όμως που θεωρώ ότι είναι ιδιαίτερα σημαντική. Ουσιαστικά για να το πω με δικά μου λόγια, τονίζει (χρησιμοποιώντας και το παράδειγμα του κορυφαίου Νορβηγού δρομέα του στίβου Jakob Ingebrigtsen, ο οποίος έχει γράψει πρόσφατα πως ενσωματώνει το τρέξιμο στο διάδρομο, τον χειμώνα, στην προπόνηση του) ότι το τρέξιμο στον διάδρομο ή η ποδηλασία σε στατικό ποδήλατο προσφέρουν την πολυτέλεια του ελέγχου του χρόνου, όμως αν τα συγκρίνουμε με την εμπειρία του τρεξίματος στα μονοπάτια, παρατηρούμε μια ουσιαστική διαφορά: την έλλειψη κίνησης στον χώρο.

Δεν είναι λίγοι οι δρομείς που συχνά χρησιμοποιούν τον διάδρομο για τις προπονήσεις τους. Αυτό συμβαίνει είτε για λόγους που έχουν να κάνουν με τις κλιματολογικές συνθήκες, αφού για όποιον δεν είναι επαγγελματίας αθλητής το να τρέχει μέσα στο κρύο, κάτω από την βροχή ή σε συνθήκες καύσωνα δεν είναι και τόσο εμψυχωτικό, είτε για πρακτικούς και ψυχολογικούς λόγους.