Ο Αυστραλός επαγγελματίας φωτογράφος, αναχώρησε από την Καμπέρα της Αυστραλίας για τα νησιά Svalbard της Νορβηγίας, στις 11 Απριλίου. Ο Marcus μετέβη αεροπορικώς στη Ρωσική βάση ”Βόρνεο” (Σημ.ΑΖ: διάδρομος προσγείωσης στις 89¼ 30 μοίρες Β), την οποία διατήρησε ως σημείο εκκίνησης. Το πάχος του πάγου και η πρόσβαση σε επιφάνεια ανοιχτών ρωγμών, θα καθόριζαν το σημείο της κατάδυσης. Ένα ελικόπτερο ανέλαβε να ανιχνεύσει την παγωμένη επιφάνεια κοντά στον πόλο και να κατευθύνει τον Marcus εκεί. Όταν εντοπίστηκε ανοιχτή δίοδος στο νερό, στις 16 Απριλίου, ο Marcus άφησε τη βάση ”Borneo”. Σέρνοντας μόνος το έλκηθρο με τα εφόδια του (εξοπλισμό κατάδυσης, κουτί πρώτων βοηθειών, τρόφιμα, φωτογραφικό και κινηματογραφικό εξοπλισμό για την καταγραφή της προσπάθειάς του), που ζύγιζε περισσότερο από 110 κιλά, κατευθύνθηκε στο σημείο κατάδυσης.

«Φτάνοντας στο σημείο που θα επιχειρούσα την κατάδυση, ολοκλήρωσα το μισό της προσπάθειάς μου. Το να βουτήξει κανείς στα νερά του Αρκτικού Ωκεανού είναι η απόλυτη δοκιμασία για τις ικανότητες και τις γνώσεις του. Η αμέλεια, σε ένα τόσο αφιλόξενο κλιματικά περιβάλλον όπως αυτό του Βόρειου Πόλου, μπορεί να αποβεί μοιραία» λέει ο Marcus.

Στις 9.14 π.μ. ο Marcus επικοινώνησε μέσω του δορυφορικού τηλεφώνου του με την ομάδα υποστήριξης στην Αυστραλία: «..Έκανα την κατάδυση. Ήταν η πιο “κρύα” βουτιά που έκανα ποτέ, ήταν τόσο κρύα που τα πάντα πάγωσαν… Πάγωσαν τα δόντια μου και κρέμονταν πάγοι απ’ τη μύτη μου.. Τώρα αισθάνομαι καλά.. Με περισυνέλεξαν οι Ρώσοι και θα επιστρέψουμε στο “Βόρνεο” ..». Στη διάρκεια της επικοινωνίας ακούγονταν μέσω του τηλεφώνου το τρίξιμο των πάγων που αποσχίζονταν και κομμάτια πάγων να πέφτουν στο νερό.

«Στη σκοτεινή μαύρη άβυσσο των τεσσάρων χιλιομέτρων, η αίσθηση της ολοκληρωτικής απομόνωσης και ανεξαρτησίας είναι μεγαλόπρεπη, σχεδόν ευλαβική» περιγράφει ο Marcus την μοναδική εμπειρία της κατάδυσης.

Η κατάδυση στον Αρκτικό Ωκεανό δεν μοιάζει σε τίποτα με τις καταδύσεις σε μια παγωμένη λίμνη, κυρίως εξαιτίας της θερμοκρασίας περιβάλλοντος, που συνήθως κυμαίνεται από –15ο C ως –30ο C στις αρχές Απριλίου και η θερμοκρασία του νερού είναι –1,8o C.

Το σημείο κατάδυσης επιλέγεται με προσοχή και πρόκειται συνήθως για φυσικό άνοιγμα στους πάγους, με πλάτος τουλάχιστον 20 μέτρα ή ανοίγεται τρύπα σε πρόσφατα σχηματισμένο πάγο. Βίδες για την συγκράτηση σκοινιού στερεώνονται σε σκληρό στρώμα πάγου, ενώ η ελεύθερη άκρη του δένεται στον κρίκο της εξάρτησης του δύτη. Το μέγιστο μήκος του σκοινιού δεν ξεπερνά τα 15 μέτρα.

Η αναπνοή μέσω του ρυθμιστή αρχίζει με την βύθιση μέσα στο νερό. Η αναπνοή έξω από το νερό μπορεί να αυξήσει δραματικά την πιθανότητα να παγώσει ο ρυθμιστής. Το ίδιο ισχύει και για την γρήγορη υποβρύχια αναπνοή. Η σαφής αντίληψη των συνθηκών στην Αρκτική (καιρικές συνθήκες, πάγοι, κλπ) είναι ζωτικής σημασίας για την επιχείρηση κατάδυσης.

Η προσπάθεια του Marcus Fillinger καταγράφηκε από τον ίδιο, το φωτογραφικό υλικό δημοσιεύεται στην προσωπική του ιστοσελίδα ενώ το κινηματογραφικό υλικό του εγχειρήματος θα κυκλοφορήσει σε βίντεο με τον τίτλο «15 Below». Επιδίωξη του Marcus μέσω της αποστολής του, να ενημερώσει το ευρύ κοινό σχετικά με τους κινδύνους που διατρέχουν είδη υπό εξαφάνιση (π.χ. πολική αρκούδα). Μέρος των εσόδων των πωλήσεων του ντοκιμαντέρ, θα εκχωρηθούν στον Παγκόσμιο Οργανισμό Προστασίας Άγριων Ζώων.

Marcus Fillinger - www.emulsion.net.au