19 Ιουνίου - Ο Mike αφήνει το έλκηθρο και συνεχίζει από το Tuktoyakuk με καγιάκ
Ο Mike πέρασε αρκετές ημέρες στο απομακρυσμένο χωριό Tuktoyaktuk του Καναδικού βορρά, πριν συνεχίσει τελικά το ταξίδι του προς την Αλάσκα και τη Σιβηρία. Καθώς ο χειμώνας φεύγει στην Αρκτική, αποφάσισε να αλλάξει μέσο μετακίνησης, τώρα που τα χιόνια λιώνουν. Αφήνει το έλκηθρό του που έσερνε επί μήνες πάνω στους πάγους και παίρνει πια το ειδικά κατασκευασμένο Prijon καγιάκ του, όπου θα φορτώσει όλο τον εξοπλισμό. Στην πορεία του με το καγιάκ σχεδιάζει να κατέβει τον ποταμό Mackenzie για να βρεθεί νοτιότερα και να συνεχίσει μετά δυτικά. Όσο οι μέρες κυλούσαν στο Tuktoyaktuk, περιμένοντας να λιώσουν οι πάγοι, ο Mike είχε την ευκαιρία να βρεθεί με την ομάδα υποστήριξης και να ανανεώσει τα εφόδιά του για τη συνέχεια. Ακόμα, δέχτηκε την επίσκεψη ενός από τους χορηγούς του, μαζί με επιτελείο δημοσιογράφων, που ήθελαν να τον συναντήσουν και να τον γνωρίσουν από κοντά. Και φυσικά έστειλε αρκετές κάρτες στην οικογένειά του και σε φίλους. Τελικά στις 19 αναχώρησε συνεχίζοντας το μακρύ ταξίδι του κι έστειλε την τελευταία ανταπόκρισή του:
«Ένα ψυχρό διάστημα του καιρού καθυστέρησε την αναχώρησή μου από το Tuktoyaktuk. Λίγες ζεστές μέρες αργότερα όμως και ο πάγος έχει λιώσει αρκετά ώστε να μπορώ να συνεχίσω με το καγιάκ μου. Η ακτή τώρα είναι καθαρή και μπορώ να δω τον πάγο να λιγοστεύει όλο και περισσότερο. Από το Tuk θα κατευθυνθώ νοτιοδυτικά στον ποταμό Mackenzie, με προορισμό την Ακτή Mackenzie. Τουλάχιστον γνωρίζω ότι εκεί πέρα ο πάγος έχει λιώσει εντελώς. Μπορεί να συναντήσω μερικά μπαλώματα πάγου αργότερα κατά μήκος της ακτής αλλά αυτό θα εξαρτηθεί από τον καιρό. Για την ώρα τουλάχιστον οι προγνώσεις είναι καλές, με ζεστές ημέρες και θερμοκρασίες 0-4οC. Οι επόμενες ημέρες θα είναι ενδιαφέρουσες. Είναι ένα εντελώς καινούργιο «παιχνίδι» το να είσαι σε καγιάκ και να μη σέρνεις έλκηθρο. Θα πάρει κάποιο καιρό να προσαρμοστώ στην καινούργια ρουτίνα αλλά το περιμένω με λαχτάρα».
(Ενημέρωση Α-Ζ: 24/06/03)

1 Ιουνίου - Ο Mike φτάνει στο Tuktoyakuk, στον αρκτικό Καναδά
Μια αγαπημένη δραστηριότητα αυτή τη βδομάδα που πέρασε, ήταν να αποφεύγω αρκούδες. Κάθε φορά που θα βρεθώ στη στεριά θα τις συναντήσω. Ήμουν τυχερός σε μια περίπτωση τις προάλλες, καθώς μια μάνα με τα δύο μικρά της με εντόπισαν πριν τους δω εγώ. Κινήθηκα στην αντίθετη κατεύθυνση απ τον αέρα και έτσι δεν μπόρεσαν να με εντοπίσουν μετά. Όπως ήταν φυσικό, τα μικρά άρχισαν να περπατούν στην αντίθετη κατεύθυνση κι η μητέρα τους τα ακολούθησε. Αν τα μικρά έρχονταν προς το μέρος μου, ήμουν σίγουρος ότι η μάνα θα μου επιτίθονταν.
Το τεραίν αλλάζει πολύ γρήγορα. Πιο πριν δεν μπορούσα να ξεχωρίζω τη στεριά απ τη θάλασσα, αφού όλα μα όλα ήταν άσπρα. Τώρα μπορώ ξεκάθαρα να δω που βρίσκεται η στεριά, καθώς είναι απαλλαγμένη από χιόνι. Ο πάγος της θάλασσας είναι σίγουρα ο καλύτερος αλλά δεν θα κρατήσει για πολύ ακόμα. Ένα λεπτό στρώμα από νερό καλύπτει τον πάγο και σε μερικά σημεία μπορείς να δεις τρύπες σε όλο το πάχος από τους πάγους. Δεν έχω άλλη ευκαιρία από το να συνεχίσω πάνω στον πάγο αφού συνεχίζω να σέρνω το έλκηθρο. Παραμένω κοντά στην ακτή, τουλάχιστον δεν θα υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να πέσω μέσα. Κατάφερα να χρησιμοποιήσω τον αετό για λίγες ημέρες αυτής της εβδομάδας. Αργά, πολύ αργά, οι άνεμοι αρχίζουν να στρέφονται σε ανατολικούς.
Όταν φτάσω στο Tuktoyaktuk (Tuk) θα πρέπει να πάρω κάποιες αποφάσεις. Ή θα πρέπει να συνεχίσω με τα πόδια κατευθείαν στη Λεκάνη του Mackenzie και να συνεχίσω πριν λιώσει εντελώς το χιόνι ή αν δεν κάνω αυτό, θα πρέπει να περιμένω περίπου τρεις εβδομάδες πριν ρίξω το καγιάκ μου στη θάλασσα. Δε με ενθουσιάζει και τόσο να περιμένω αλλά αυτή είναι η καλύτερη λύση, καθώς δεν είμαι και τόσο σίγουρος, πως θα μου ταιριάξει το καγιάκ μετά από όλα αυτά. Όπως και νάχει πάντως θα σταματήσω στο Tuk για λίγες μέρες για ξεκούραση και θα προσπαθήσω να μάθω ποια μπορεί να είναι η καλύτερη λύση, συζητώντας με τους ντόπιους.

24 Μαΐου - (B69.39  Δ125.53) Με κατεύθυνση προς το Tuktoyaktuk
Έφυγα απ το Paulatuk μετά από λίγες μέρες ξεκούραση. Ήταν ωραία αλλά πρέπει να συνεχίσω. Οι θερμοκρασίες που ανεβαίνουν, άρχισαν να επιβραδύνουν την πορεία μου. Την επόμενη μέρα που είχα φύγει απ το Paulatuk, περπάτησα για 16 ώρες και κατάφερα να βγάλω 35 χιλιόμετρα. Σε μερικά σημεία, στην πραγματικότητα έσερνα το έλκηθρό μου πάνω σε γυμνό έδαφος –δεν ήταν ο καλύτερος τρόπος για να το οδηγήσω!
Εκείνο το βράδυ συνάντησα μια οικογένεια που είχε φύγει απ το Paulatuk με σκοπό να κυνηγήσει χήνες. Ήταν σε θέση να μου δώσουν μερικές ενδιαφέρουσες πληροφορίες για το δρόμο μου προς το Tuktoyaktuk. Πρόκειται για ένα χωριό προς τα δυτικά, που βρίσκεται χτισμένο πίσω από δυο μεγάλες χερσονήσους. Η πρώτη απ αυτές είναι πολύ ορεινή και θα μου είναι αδύνατο να την περάσω. Μου είπαν ακόμα ότι τα ποτάμια και τα ρυάκια είναι φουσκωμένα τώρα και θα μου είναι αδύνατο να τα περάσω με το έλκηθρό μου φορτωμένο.
Η επόμενη ακτή είναι επίσης αδιάβατη κι έτσι δεν έχω άλλη δυνατότητα απ το να παρακάμψω τις χερσονήσους, μένοντας πάνω στην παγωμένη θάλασσα και μετά να γυρίσω ΝΔ προς το Tuktoyaktuk. Είναι επιπλέον 90 km που θα χρειαστεί να διανύσω αλλά είμαι ευτυχής που μαθαίνω τώρα για τις συνθήκες, παρά να το ανακάλυπτα αργότερα.
Φαίνεται να έχει μερικές αρκούδες grizzly η περιοχή. Τώρα πια μπορώ να διακρίνω τη διαφορά ανάμεσα στις πατημασιές των grizzly και των πολικών αρκούδων. Η πατημασιά του grizzly είναι μικρότερη και ρίχνει στο πάτημα σε όλο το πόδι του ενώ η πολική αρκούδα περπατάει μόνο σ ένα τμήμα του ποδιού της. Δεν είδα μέχρι τώρα κανένα grizzly αλλά φαντάζομαι ότι δεν θ αργήσει.
Σύντομα θ αλλάξω μεταφορικό μέσο. Ένα καγιάκ Prijion με μικρό κατάρτι και πανί. Ανυπομονώ ν αλλάξω. Πρέπει να έχω περπατήσει σχεδόν 1300 km τον τελευταίο μήνα. Μόνο που σκέφτομαι ότι θα μπορώ να κάθομαι, έτσι για λίγη αλλαγή…

14 Μαΐου – Β 69ο46 Δ 121ο21 / Η εμπειρία του kite skiing !!!
Μια βδομάδα πριν, έφτασα στη στεριά και από τότε ταξιδεύω δυτικά, κατά μήκος της ακτής, μερικές φορές πάνω στην ξηρά και μερικές πάνω στον πάγο της θάλασσας. Η ακτογραμμή πρέπει να χτυπήθηκε από τρομερή θύελλα στη διάρκεια που το νερό της θάλασσας πάγωσε, καθώς υπάρχει τρομερό pack ice (Σημ.Α-Ζ: η σπασμένη και κατακερματισμένη παγωμένη επιφάνεια της θάλασσας) σε μερικά σημεία. Δυστυχώς δεν μπορώ να τον αποφύγω με το να κινούμαι στη στεριά, γιατί κι εκεί οι συνθήκες είναι δύσκολες, με τεράστιους γκρεμούς και βραχώδες τεραίν. Η ακτή είναι απροστάτευτη και δείχνει να χτυπιέται συχνά από απαίσιες θύελλες. Έζησα φοβερούς ανέμους, οι οποίοι με κράτησαν στο αντίσκηνό μου μερικά απογεύματα αλλά καλμάριζαν αργότερα στη μέρα. 
Η μέρα μου αρχίζει το μεσημέρι οπότε και ξυπνάω. Φυσιολογικά, αφήνω το αντίσκηνο περίπου στις 2 μμ και περπατάω συνεχώς όλο το «βράδυ», μέχρι τις 2 ή 3 τα ξημερώματα. Είναι υπέροχα που έχω φως να με βοηθά. Νιώθω σαν να γίνομαι μηχανή που περπατάει, το ένα πόδι μπροστά απ το άλλο χωρίς ποτέ να σταματώ. Μια μέρα περπάτησα απόσταση ρεκόρ, 44km –άλλες μέρες κάτι λιγότερο, αλλά στο σύνολο η πρόοδος είναι εξαιρετική!
Είχα επίσης και την ευκαιρία να ανοίξω τον «αετό» μου και να εκμεταλλευτώ τους ανατολικούς ανέμους. Λέγεται ότι η χρήση του «αετού» προσφέρει μεγάλη απόλαυση αλλά μπορεί να είναι επικίνδυνο μ αυτούς τους θυελλώδεις ανέμους! Πηγαίνω μια χαρά, μετά εντελώς ξαφνικά ο αέρας με σηκώνει πάνω απ το έδαφος κι απλά πετάω σαν πύραυλος πάνω απ το έδαφος. Το σταματάω από μόνος μου πριν καταλήξει σε συμφορά. Στα σίγουρα παίρνω τη δόση της ημέρας! Χθες, οι συνθήκες ήταν καλύτερες και μπορούσα να χρησιμοποιήσω τον αετό μου για λίγη ώρα. Προωθήθηκα 65 km! Πρέπει να αλλάξω τον αετό που έχω με έναν μικρότερο, που θα είναι προσαρμοσμένος καλύτερα στις συνθήκες και δεν θα είναι τόσο επικίνδυνος.
Είδα πολλές φώκιες αυτή τη βδομάδα που πέρασε κι επίσης είδα μερικά ίχνη αρκούδας. Μάλλον θα πρέπει να κοιτάζω για αρκούδες, αφού μία φάνηκε κατά μήκος της ακτής τις τελευταίες μέρες. Θέλω να ελπίζω ότι στα σίγουρα δεν έχω κάνει λάθος για το κρέας της φώκιας!! 

7 Μαΐου – Β 68ο45 Δ 114ο56 / Και πάλι στη στεριά –και πάνω στην ώρα
Έφτασα στην ηπειρωτική ακτή χθες αλλά όχι χωρίς ένα-δυο «λόξιγκες»!
Με είχαν προειδοποιήσει νωρίτερα για ανοιχτή (ξεπάγωτη) θάλασσα στην περιοχή Dolphin και Union Strait και είχα το νου μου γι αυτό. Διέσχιζα αυτή τη λεγόμενη ζώνη του κινδύνου και ήμουν προσεκτικός γιατί ο πάγος μεταβαλλόταν. Ξαφνικά, υπήρχαν περισσότερες τρύπες από φώκιες στον πάγο απ ότι πριν. Μπορούσα να εξετάσω το πάχος του πάγου στα σημεία που ήταν οι τρύπες και ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι είχα φτάσει πολύ μακριά. Βρισκόμουν ήδη στην ανοιχτή θάλασσα και δεν το είχα καταλάβει. Αυτό που πάνω του περπατούσα, ήταν στην πραγματικότητα χιόνι που είχε καθίσει πάνω στην επιφάνεια του νερού. Ουσιαστικά ήταν αδύνατο να γνωρίζω ότι περπατάω προς στον κίνδυνο! Γρήγορα έστριψα νότια κι αμέσως μετά το δεξί μου πόδι βούλιαξε μέσα στο χιόνι και βρισκόμουν στο νερό μέχρι το γόνατο. Ήμουν τυχερός! Κύλησα σε ασφαλές έδαφος και συνέχισα δυτικά στην ακτή της στεριάς και την ίδια στιγμή έκανα σλάλομ ανάμεσα σε «μπαλώματα» θαλασσινού νερού. 
Τώρα τα περάσματα του νερού τελείωσαν πια και είναι πολύ καλά. Η θερμοκρασίες είναι ψηλότερες και ο πάγος λειώνει γρήγορα. Πολύ σύντομα το να περπατά κανείς πάνω στον πάγο της θάλασσας θα είναι σαν να παίζει «Ρώσικη Ρουλέτα». Τέτοιου είδους παιχνίδια δε μου ταιριάζουν και πολύ. 

Την προηγούμενη βδομάδα ήταν φανταστικά. Σε μία μέρα προωθήθηκα 52km αφού χρησιμοποίησα για 1 μόνο ώρα τον «αετό». Στις 5 του μήνα ήμουν ακόμα πιο τυχερός και κατάφερα να χρησιμοποιήσω τον αετό περισσότερη ώρα κι έτσι έκανα 90km. Με τον θόρυβο του αετού αιφνιδίασα εκατοντάδες καριμπού, καθώς αυτά μεταναστεύουν από την ηπειρωτική χώρα στο Νησί Victoria.
Ο πιο ζεστός καιρός αφυπνίζει τα ζώα από τη χειμέρια νάρκη τους. Είναι όμορφο να βλέπεις ξαφνικά χρώμα και κίνηση σ αυτό το άγονο περιβάλλον. 
Σε μία ακόμα εβδομάδα θα υπάρχει φως ημέρας για ολόκληρο το 24ωρο. Αυτές τις μέρες ο ήλιος ανατέλλει στις 4πμ και δύει στις 11μμ. 
Σήμερα είναι ημέρα ξεκούρασης. Τη χρειάζομαι μετά από 10 ημέρες πορείας, για 12 ώρες κάθε μέρα. Σταμάτησα στο σημείο όπου ο φίλος μου Peter μαζί με τον πιλότο του ελικοπτέρου μου άφησαν ένα πακέτο τροφίμων –μήλα, μηλόπιτα, τυρί και αυγά! Ήταν σαν Χριστούγεννα και πάλι! Το ελικόπτερο θα επιστρέψει και πάλι σήμερα ή αύριο. Θα είναι σπουδαία να ξανασυναντηθούμε πάλι με τον πιλότο. 
Σύντομα θα αλλάξω τον εξοπλισμό μου, είτε καγιάκ είτε ποδήλατο. Όλα εξαρτώνται από τις συνθήκες στη στεριά αλλά και στη θάλασσα.
439km μέχρι το Paulatuk, μια πορεία που θα μου πάρει 12 μέρες ή κάπου τόσο.

1 Μαΐου – Β 68ο58 Δ 107ο40 
Ήταν μια καλή εβδομάδα. Η θερμοκρασία κυμαίνεται μεταξύ -10ο και -25οC. Μια θεαματική βελτίωση σε σχέση με τους -60ο που είχα πριν από λίγους μήνες!
Χθες σημείωσα ρεκόρ απόστασης με 37km και μάλιστα χωρίς kite (Σημ.Α-Ζ: «αετό»). Τείνω να τερματίζω καθημερινά την πορεία μου γύρω στα μεσάνυχτα. Είναι καλύτερα να βαδίζω τα βράδια, όταν ο πάγος είναι πιο κρύος και τα σκι γλιστράνε πιο εύκολα. Στη συνέχεια περνάω πάντα ένα …μεγάλο πρωινό, δεν μου φαίνεται κι άσχημο όμως.
Ένα καταπληκτικό γεγονός συνέβη χθες. Ένα περαστικό ελικόπτερο σταμάτησε και ο πιλότος του μου έδωσε πληροφορίες για τον πάγο. Είναι φανερό ότι βόρεια και νότια από το Νησί Lambert υπάρχει πια ανοιχτή θάλασσα αλλά με εκτεταμένους πάγους στις όχθες. Επιπλέον, ο πάγος βόρεια του νησιού είναι πολύ άγριος, έχοντας σχηματίσει «κύματα» και έχοντας σπασμένα μεγάλα κομμάτια, θα πρέπει να υπήρχαν θυελλώδεις άνεμοι στη διάρκεια της πήξης στις αρχές του χειμώνα… 
Ακόμα, ο πιλότος εντόπισε μια τεράστια αρκούδα grizzly, μερικά χιλιόμετρα βορειότερα απ το ακρωτήριο Young. Είναι αρκετά νωρίς για να αρχίσουν να εμφανίζονται –συνήθως φτάνουν εδώ τον επόμενο μήνα. Το Ακρωτήριο Young είναι μακριά ακόμα αλλά καλό είναι να γνωρίζω ότι τριγυρίζουν στην περιοχή. 
Ο στόχος μου είναι να κάνω 100km κάθε τρεις μέρες, ώστε να φτάσω στον Βερίγγειο Πορθμό πριν από το πάγωμα του χειμώνα –καλύτερα να κουνηθώ!!!

27 Απριλίου – Ο Mike εγκαταλείπει το Cambridge Bay
Ήταν μια σύντομη αλλά απαραίτητη στάση, καθώς κατάφερα να κάνω όλες τις μικρές αλλά απαραίτητες επιδιορθώσεις στον εξοπλισμό μου. Η θερμοκρασία ανεβαίνει γρήγορα κι ο πάγος άρχισε ήδη να λιώνει. Πρέπει να αρχίσω να κινούμαι όσο είναι δυνατόν πιο γρήγορα, πριν γίνει αδύνατη η προσπέλασή μου στην ηπειρωτική χώρα. Το καλύτερο πράγμα τώρα που ζεσταίνει ο καιρός είναι ότι μπορώ επιτέλους να βγάλω κανένα ρούχο από πάνω μου, ώστε να μπορώ να ταξιδεύω έτσι λίγο πιο ελαφρύς από πριν.
750 km μέχρι το Paulatuk. Υποθέτω ότι θα μου πάρει περίπου 25 μέρες, αν συνεχίσω με τον τρέχοντα ρυθμό των 30km τη μέρα. Ακόμα είναι και το πολύ χιόνι που έπεσε τελευταία. Ελπίζω ότι θα κοπάσει κι επιπλέον ο άνεμος θα γυρίσει με το μέρος μου. Θα δούμε!!

20 Απριλίου – Ο Mike επικοινωνεί από το Cambridge Bay
Ο Mike φτάνει στο Cambridge Bay στις 11 το πρωί, ολοκληρώνοντας τη διάσχιση από το Gjoa Haven μέχρι το Cambridge Bay σε 15 μόλις ημέρες. 
«Η διάσχιση ήταν σπουδαία! Όλα έδειχναν να είναι με το μέρος μου και κατάφερα να διανύω 30 km τη μέρα. Είμαι χαρούμενος γιατί οι θερμοκρασίες άρχισαν σιγά-σιγά να ανεβαίνουν αλλά καθώς ανεβαίνει η θερμοκρασία έρχεται και το χιόνι. Έπεσε αρκετό τις τελευταίες μέρες, κάνοντας το τράβηγμα του έλκηθρου κάτι σαν μια μάχη. 
Δε θα το πιστέψετε! Μέχρι τώρα πολεμούσα με τον αέρα που ήταν σταθερά αντίθετος με την πορεία μου και εντελώς ξαφνικά, τις τελευταίες δύο ώρες της σημερινής μου πορείας γύρισε ανατολικός. Αμέσως ξεδίπλωσα τον «αετό» και μέσα σε μισή ώρα νάμαι, βρίσκομαι μπροστά στο Cambridge Bay. Ο «αετός» είναι ένα βαρύ πράγμα για να το κουβαλάω αν δεν το χρησιμοποιώ κι έτσι είμαι χαρούμενος που κατάφερα να τον χρησιμοποιήσω, έστω για μισή ώρα!! 
Από εδώ, ο επόμενος σταθμός μου πρόκειται να είναι το Paulatuk, δυτικά του Coppermine. Η συνάντηση με τους Νορβηγούς ήταν σπουδαία. Ήταν φανταστικά να έχω παρέα για μια στιγμή έστω. Είπαμε τις ιστορίες μας και ανταλλάξαμε πληροφορίες για το τεραίν που είχαμε μπροστά του ο καθένας κι όπως επίσης σημεία του GPS και άλλα τέτοια σχετικά. Την επόμενη μέρα φάγαμε μαζί το πρωινό και διαλύσαμε την παρέα, φεύγοντας σε αντίθετες κατευθύνσεις. Οι πληροφορίες που μου έδωσαν ήταν θετικές. Φαινομενικά τουλάχιστον, η κατάσταση του πάγου είναι καλή και σχετικά επίπεδη.