19 Νοεμβρίου 2003 - Περιμένοντας την πολυπόθητη βίζα να φτάσει
Γράφει ο Mike Horn από το Nome της Αλάσκα:"Μου είναι δύσκολο να σκεφτώ ότι πέρασαν σχεδόν τρεις μήνες από τότε που πάτησα το πόδι μου σε ρωσικό έδαφος κι ακόμα περιμένω να εκδοθούν οι σωστές άδειες. Επιτέλους κάποια καλά νέα έφτασαν σήμερα. Η βίζα είναι έτοιμη και ταχυδρομήθηκε ήδη από την Ελβετία. Θα την παραλάβω την ερχόμενη εβδομάδα εδώ στο Nome. Τώρα το μόνο που μένει είναι να την παραλάβω και να ξεκινήσω τη διάσχιση της επαρχίας Chukotka. Με διαβεβαίωσαν ότι θα την παραλάβω αυτή την εβδομάδα, άρα θα μπορέσω προς το τέλος της να ξεκινήσω. Στο μεταξύ συζητάμε ακόμα για το ποιο μεταφορικό μέσο θα έχει ο συνοδός μου. Το χιόνι είναι κάπως λίγο για να χρησιμοποιηθεί ένα snow-mobile ή έλκηθρο με σκύλους και η μόνη λύση είναι ένα 6τροχο όχημα. Για την ώρα ψάχνουμε να βρούμε κάτι τέτοιο".

01 Νοεμβρίου 2003 - Επιτέλους, οι Ρωσικές αρχές όρισαν ημερομηνία αναχώρησης για την πορεία του Mike στη Σιβηρία
Στην τελευταία του αναφορά στις 27 Οκτωβρίου, ο Mike γράφει:
Δεν είναι που αντιμετωπίζω προβλήματα εξαιτίας της αναμονής μου, είναι εξαιτίας του ότι δεν γνωρίζω. Τελικά σήμερα, μου δόθηκε ημερομηνία, η 20η Νοεμβρίου. Ήμουν πολύ χαρούμενος που το άκουσα (άσχετα που θα περάσει σχδεόν ένας μήνας ακόμα) αφού τώρα μπορώ να προετοιμαστώ και να βάλω το στόχο μου να επιστρέψω πίσω στη Ρωσία αυτή τη μέρα και να συνεχίσω (μετά τη μεγάλη ξεκούραση) την αποστολή μου.
Σήμερα, συνάντησα τον συνοδό ο οποίος προσφέρθηκε να με ακολουθήσει στη διάρκεια της διάσχισής μου στην επαρχία Chukotka. Είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε μερικές λεπτομέρειες και να σχεδιάσουμε τη διαδρομή που θα ακολουθήσουμε. Έχουμε κανονίσει μια ακόμα συνάντηση πριν επιστρέψει στη Ρωσία. Όσο εγώ θα συνεχίζω με τα πόδια ή με σκι αυτός θα με ακολουθεί με το συνεργείο της τηλεόρασης. Τώρα έχω έτοιμο όλο τον χειμωνιάτικο εξοπλισμό. Μόνο λίγα πράγματα να ελέγξω και θα είμαι έτοιμος να ξεκινήσω και πάλι. Προσπαθώ να προσθέσω κιλά όσο βρίσκομαι στο Nome και γι αυτό τραβάω 3 ώρες τη μέρα λάστιχα για να κρατιέμαι σε φόρμα.

16 Οκτωβρίου 2003 - Το "τέρας" της Ρωσικής γραφειοκρατίας κρατά ακόμα καθηλωμένο τον Mike στην ...Αλάσκα
Από τις 26 Αυγούστου, ημέρα που ο Mike Horn πάτησε τα πόδι του για πρώτη φορά σε Ρωσικό έδαφος –στο χωριό Provideniya της ανατολικής Σιβηρίας- το τέρας της γραφειοκρατίας τον κρατά καθηλωμένο. Έχουν περάσει σχεδόν δύο μήνες και ακόμα καταβάλλονται προσπάθειες στη Μόσχα, προκειμένου να εκδοθούν όλες οι απαραίτητες άδειες και ο Mike να συνεχίσει την πορεία του στην ατελείωτη έκταση της ασιατικής Ρωσίας. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η νομοθεσία στην επαρχία Chutoka –το πρώτο τμήμα που θα έχει να διασχίσει ο Mike ξεκινώντας- άλλαξε πρόσφατα, εξαιτίας ενός μοιραίου συμβάντος με πρωταγωνιστή έναν Γιαπωνέζο τρέκερ, ο οποίος πέθανε μόνος στα βουνά της επαρχίας αυτής. Έτσι, απαιτείται πλέον η παρουσία ντόπιου συνοδού-οδηγού για όποιον θα ήθελε να διασχίζει τα μέρη.
Στο μεταξύ, όσο οι διαδικασίες θα διαρκούσαν ο Mike αποφάσισε να επιστρέψει πίσω στην Αλάσκα, όπου οι ανέσεις αλλά και οι δυνατότητες οργάνωσης της αποστολής του είναι σαφέστατα περισσότερες. Έτσι, στις 23 Σεπτεμβρίου ξαναβρέθηκε στο Nome μεταφέροντας και το ποδήλατο μαζί του, το οποίο με την εξέλιξη της κατάστασης του είναι πλέον άχρηστο, αφού ήδη έπεσαν τα πρώτα χιόνια. Και εκτός απ αυτό, θα πρέπει να συνοδεύεται από τον «οδηγό», ο οποίος φυσικά δεν θα έχει ποδήλατο.
Σύμφωνα με την τελευταία αναφορά του που δημοσιεύτηκε στο site της αποστολής στις 8 Οκτωβρίου, ο Mike ενημερώθηκε ότι θα πρέπει να έχει τόσες διαφορετικές άδειες για να διασχίσει τη Σιβηρία όσες είναι και οι επαρχίες που έχει να περάσει. Και στο τέλος να εκδοθεί και μια συνολική βίζα «αποστολής»! Επιπλέον, χρειάζεται και άλλη –ειδική- άδεια για τον εξοπλισμό του (δορυφορικό τηλέφωνο και συσκευή GPS). Τις τελευταίες ημέρες στα διαδικαστικά των αδειών αυτών έχουν εμπλακεί τόσο η πρεσβεία της Ελβετίας στη Μόσχα όσο και το Υπουργείο Αθλητισμού, ώστε να επισπευσθεί η όλη διαδικασία. Ο Mike στο μεταξύ ετοιμάζει το χειμερινό εξοπλισμό του (σκι) αφού από το ξεκίνημα ακόμα θα έχει να αντιμετωπίσει συνθήκες χειμώνα.
Προς το παρόν η πλευρά του Mike Horn επιδεικνύει αρκετή υπομονή και όπως λέει ο ίδιος «Προσπαθούμε ακόμα να βρούμε μια λύση που θα μου επιτρέψει να ξεκινήσω αργά ή γρήγορα –δεν παραδίδουμε ακόμα τις ελπίδες μας». Ελπίζουμε κι εμείς το ίδιο, γιατί θα ήταν κρίμα να σταματήσει τώρα η αποστολή Arktos.

26 Αυγούστου 2003 - Ο Mike φτάνει με το ιστιοφόρο του στις ακτές της Σιβηρίας
Αφού έφυγε από τις ακτές της Αλάσκας στις 21 Αυγούστου, ο Mike αντιμετώπισε κάποια προβλήματα. Το πρώτο ήταν ότι έμεινε από μπαταρίες! Ο Mike κόλλησε στην πρύμη του σκάφους του μη μπορώντας να αφήσει το τιμόνι εξαιτίας των δυνατών ανέμων και των μεγάλων κυμάτων. Ανατολικοί άνεμοι τον έσπρωξαν δυτικά προς το Vankarem. Στα 120km μακριά από την ακτή της Σιβηρίας ο Mike κάλεσε στο τηλέφωνο τον αδελφό του Martin, για να του πει αν βρίσκεται ήδη στο Provideniya, ώστε να παραλάβει το σκάφος μαζί με τον καπετάνιο Roman de Goff και να το μεταφέρουν πάλι πίσω στην Αλάσκα. Όμως ο Martin είχε κολλήσει στο Nome εξαιτίας του καιρού και όπως του εξήγησε δεν γινόταν καμιά πτήση για Σιβηρία. Έτσι ο Mike έκανε μεταβολή και ξαναγύρισε στην Αλάσκα, μάζεψε τους δύο άνδρες και οι τρεις τους πια πήραν το δρόμο για το Provideniya.
Όπως εξήγησε αργότερα -όταν πια είχαν αποβιβαστεί στη Σιβηρία, το απόγευμα της 26ης Αυγούστου- τηλεφωνώντας στη γυναίκα του στην Ελβετία, οι τρεις τους πέρασαν δύσκολες ώρες στο ταξίδι του «οι προβλέψεις ήταν ευνοϊκές όταν ξεκινήσαμε αλλά ο καιρός άλλαξε απότομα και παγιδευτήκαμε ανάμεσα σε δυο καιρικά συστήματα, κυκλώνα και αντικυκλώνα. Οι άνεμοι έφταναν σε ένταση τα 50-60 knots… το τριμαράν πήγαινε σαν φελλός στον άγριο ωκεανό. Απίστευτο το πώς άντεξε τελικά! Δε φανταζόμουν ποτέ ότι θα ήμουν τόσο χαρούμενος όταν θα έφτανα στις ακτές της Σιβηρίας».
Ο Mike θα περιμένει στο Provideniya μέχρι να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες έκδοσης βίζας κι αυτό μπορεί να πάρει κάποιες μέρες. Μέχρι τότε θα πρέπει να σκεφτεί πώς θα ξαναβρεθεί περπατώντας στον Αρκτικό Κύκλο.
(Ενημέρωση Α-Ζ:29/08/03)

18 Αυγούστου 2003 - To Πέμπτο Σκέλος της Αποστολής Τελειώνει, με την άφιξη του Mike στο Point Hope, στην άκρη της Αλάσκας
Το Point Hope είναι το παλιότερο φαλαινοθηρικό χωριό που υπάρχει σήμερα σε ολόκληρη την Αμερικανική ήπειρο, όπου οι κάτοικοι καλοδέχτηκαν τον Mike και τους ανθρώπους της αποστολής του στις 13 Αυγούστου. Αυτό το χωριό είναι το τελευταίο που ο Mike πατάει το πόδι του πριν περάσει στα Στενά Bering (Βερίγγειο Πορθμό) για να φτάσει έτσι στην Σιβηρία, όπου αρχίζει το 6ο Σκέλος της αποστολής του.
Ο Mike έφτασε στο Point Hope το πρωί της 13ης Αυγούστου. Συνάντησε το 7μετρο Corsair Marine τριμαράν του στο Point Lay, μόλις 200km μακριά από το Point Hope και από εκεί έπλευσε 16 ώρες νότια, στο δυτικότερο σημείο της Αμερικανικής ηπείρου. Το Point Hope έχει πληθυσμό 900 ανθρώπους, στην πλειοψηφία τους ανήκουν στη φυλή Inupiat (Inuit της βόρειας Αλάσκας).
«Τι όμορφο μέρος και τι συγκίνηση να βρίσκομαι εδώ! Το ενθύμιό μου απ την Αλάσκα πρέπει να είναι τελικά πολύ όμορφο, τεράστια τοπία. Κρίμα μόνο για τον κακό καιρό –καθημερινά καταιγίδες και δυνατοί άνεμοι. Στο τέλος θα πρέπει να ήμουν μουσκεμένος για πέντε εβδομάδες συνέχεια, μη έχοντας ούτε στιγμή την ευκαιρία να στεγνώσω! Τώρα είμαι εδώ στο Point Hope βλέποντας τελικά τον ήλιο και νιώθοντας τη ζέστη του».
«Σχεδιάζω να φύγω από εδώ στις 21 Αυγούστου. Μόλις λίγες μέρες έμειναν να απολαύσω την παρέα των φίλων και της οικογένειάς μου, πριν αυτοί φύγουν για την Ευρώπη κι εγώ αποπλεύσω για τη Σιβηρία. Οι διαδικασίες της βίζας στη Σιβηρία δεν είναι ακόμα ξεκάθαρες αλλά ξέρω ένα πράγμα: οι επιλογές μου είναι περιορισμένες. Πρέπει να μπω στη χώρα από το Provideniya την περιοχή Chukotskiy, το μοναδικό λιμάνι εισόδου για τα ξένα ιστιοφόρα στις ανατολικές ακτές της Σιβηρίας –μια παράκαμψη 600km, που θα με φέρει νότια απ τον Αρκτικό Κύκλο. Όταν θα φτάσω στο Provideniya θα πρέπει να καταφέρω να πάρω άδεια για να περάσω την περιοχή του Chukotskiy κι όταν θα την αποκτήσω, θα πρέπει να βρω και τον καλύτερο δρόμο για να ξαναφτάσω πίσω στον Αρκτικό Κύκλο».
«Πολλά χιλιόμετρα κι ένας μακρύς κρύος χειμώνας μπροστά μου ακόμα, πριν φτάσω στο Βόρειο Ακρωτήριο στη Νορβηγία και συμπληρώσω το ταξίδι του Αρκτικού Κύκλου. Θα χρειαστώ ακόμα ένα χρόνο αποφασιστικότητας αλλά είναι βέβαιο ότι πρόκειται και για τον τελευταίο. Περιμένω με ανυπομονησία να δω και να μάθω περισσότερα, πλουτίζοντας τη γνώση μου για την Αρκτική».
(Ενημέρωση Α-Ζ: 25/08/03)

10 Αυγούστου 2003 – Πιο Κοντά στο Βερίγγειο Πορθμό. Β70°00.256 Δ162°27.491
«Τα πάντα δείχνουν να πηγαίνουν όπως σχεδιάστηκαν», λέει ο Mike τη στιγμή που και η τελευταία μπαταρία του πέφτει. Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας όμως! Ο Martin, αδελφός του Mike, τον περιμένει μόλις 40km μακριά από το Point Lay, μ ένα 7μετρο τριμαράν, το σκάφος που θα τον μεταφέρει τελικά κατά μήκος του Βερίγγειου Πορθμού στη Σιβηρία.
O Mike πέρασε μια ενδιαφέρουσα εβδομάδα. «Το περπάτημα από το Barrow στο Wainright δεν ήταν και τόσο εύκολο. Δε συνήθιζα να κουβαλάω μέχρι τώρα σακίδιο στην πλάτη. Το επιπλέον βάρος και οι αμμουδερές παραλίες μαζί με τους βάλτους που βουλιάζουν, έκαναν την πορεία δύσκολη. Κι οι καταιγίδες το ίδιο, συνέχιζαν να χτυπούν την ακτή κοπάζοντας για λίγο κάποτε-κάποτε».
«Στο Wainright, η Hageland Air μου έδωσε πίσω το καγιάκ μου. Ήταν τότε που άρχισα να ακούω για τις «Φώκιες με τις βούλες» (spotted seals). Η φώκια με τις βούλες απαντιέται συνήθως στα νερά των ακτών της βόρειας Αλάσκας και οι ντόπιοι με προειδοποίησαν γι αυτό το επιθετικό ζώο. Πριν από λίγα χρόνια οι φώκιες με τις βούλες κατασπάραξαν έναν καγιάκερ, όχι μακριά από το Wainright. Για να πω την αλήθεια δεν τους πήρα σοβαρά στην αρχή, ή τουλάχιστον και για λίγες μέρες αργότερα! Τότε ήταν μόνο που διαπίστωσα ότι οι φώκιες άρχισαν να έρχονται προς τα πάνω μου. Πλησιάζουν κοντά στο καγιάκ και το ακολουθούν, συχνά πηδώντας έξω απ το νερό. Ήταν σχεδόν σαν να θέλουν να με σπρώξουν στο νερό μερικές φορές. Οι ντόπιοι έλεγαν σίγουρα την αλήθεια!» «Κι ακόμα είμαι και πάλι πίσω στη γη των αρκούδων grizzly. Υπάρχουν πολλές απ αυτές κατά μήκος της ακτογραμμής. Είδα δύο χθες αλλά από την ασφαλή απόσταση του καγιάκ μου».
«Στο Point Lay θα βρεθώ με ένα ιστιοφόρο κι από εκεί θα πλεύσω μ αυτό προς το Point Hope, όπου θα ξαναβρεθώ με την οικογένειά μου, με μερικούς φίλους απ την Κοινότητα του Chateau d’Oex, που μου πρόσφεραν βοήθεια στη διάρκεια αυτού του σκέλους της αποστολής».
Ο Mike Horn επρόκειτο αρχικά να πλεύσει με ιστιοφόρο από το Point Hope της Αλάσκας ως το Vankarem της Σιβηρίας. Τώρα του είπαν ότι μάλλον θα πρέπει να πλεύσει νοτιότερα στο Provideniya, το οποίο βρίσκεται πολύ κάτω απ τον Αρκτικό Κύκλο. Ο λόγος γι αυτό είναι ότι το Provideniya είναι το μοναδικό μέρος στην ανατολική Σιβηρία, όπου υπάρχουν υπάλληλοι των υπηρεσιών μετανάστευσης και τελωνείων. Εκτός εάν αυτοί μεταφερθούν αεροπορικά στο Vankarem με ευθύνη των ανθρώπων της αποστολής ARKTOS, ενδεχόμενο που ήδη εξετάζεται.
(Ενημέρωση Α-Ζ: 13/08/03)

30 Ιουλίου 2003 – Οι μανιασμένες Αρκτικές θύελλες κρατούν τον Mike στις ακτές
Ο Mike έφτασε στο Barrow το πρωί της 23ης Ιουλίου. Η άφιξή του συνέπεσε με εκείνη του σκάφους Vagabond, το οποίο πραγματοποιεί εξερευνητική αποστολή τους τελευταίους μήνες στις Βορειοδυτικές Περιοχές. Όταν το Vagabond βρέθηκε να πλέει μακριά από τα επικίνδυνα νερά, στην ασφαλή λιμνοθάλασσα του βορρά, ανατολικά του Point Barrow, η ρότα του το έφερε στην πορεία που ακολουθούσε ο Mike με το καγιάκ του. Ήταν μια θαυμάσια έκπληξη για τον Mike να συναντήσει τον φίλο του και κυβερνήτη του σκάφους, Eric Brossier, και να περάσουν μερικές μέρες μαζί, ανταλλάσσοντας ιστορίες από τις περιπέτειές τους στην Αρκτική.
Από τη μέρα της άφιξης του στο Barrow, οι Βόρειες ακτές της Αλάσκα πλήττονται ασταμάτητα από καταιγίδες και θυελλώδεις ανέμους. Τα τεράστια κύματα που έσπαγαν στις ακτές, απαγόρευαν την αναχώρησή του. Μια προσωρινή ύφεση των φαινομένων το Σάββατο (26/7), επέτρεψε στο Vagabond να σηκώσει άγκυρα και να αφήσει την ασφάλεια της λιμνοθάλασσας. Την Κυριακή η κακοκαιρία χτύπησε ξανά. Την Δευτέρα, 28 Ιουλίου, οι μετεωρολογικές προβλέψεις προειδοποιούσαν για ισχυρές καταιγίδες και θυελλώδεις ανέμους στην περιοχή, έτσι ο τοπικός πληθυσμός των Inuit προετοιμάστηκε σφραγίζοντας πόρτες και παράθυρα.
Ο Mike πρέπει να περάσει τα στενά Bering πριν τα νερά αρχίσουν να παγώνουν, γι’ αυτό ανυπομονεί να αρχίσει και πάλι το ταξίδι του. Καθώς προβλέπετε μια σειρά χαμηλών βαρομετρικών να εγκατασταθεί πάνω από την περιοχή για μήνες, ο Mike αποφάσισε να εγκαταλείψει το καγιάκ του και να συνεχίσει την πορεία του με τα πόδια.
Ο πληθυσμός της Αλάσκα, που διέπετε από το ίδιο πνεύμα περιπέτειας με τον Mike, τον υιοθέτησε και έκανε την παραμονή του στην περιοχή τους μια μοναδική εμπειρία. Οι νέοι φίλοι του, Kristin Lambert και Wendy Knight είπαν «Όταν ήρθαμε στο Barrow πιστεύαμε ότι θα βιώσουμε την απόλυτη απομόνωση της Αρκτικής και ότι θα συμβιώναμε μόνο με τους ντόπιους, αλλά αντί γι’ αυτό οι adventurers όλου του κόσμου ήρθαν σε ‘μας! Ήταν υπέροχο να είσαι ο ασφαλής παράδεισος για εκείνους που ταξίδευαν στο Βορειοδυτικό Πέρασμα αυτή τη χρονιά».
(Ενημέρωση Α-Ζ: 02/08/03)

22 Ιουλίου 2003 – Ο Mike φτάνει στα μισά της διαδρομής του κατά μήκος του Αρκτικού Κύκλου
Στα 60 km από το χωριό Barrow στη βόρεια Αλάσκα, ο Mike υπολόγισε ότι βρίσκεται απέναντι -σε ευθεία- από την αφετηρία του μεγάλου ταξιδιού του, το Βόρειο Ακρωτήριο της Νορβηγίας, απ΄ όπου αναχώρησε στις 4 Αυγούστου του 2002. Χρειάστηκε 352 μέρες για να διασχίσει τη μισή απόσταση της πορείας του κατά μήκος του Αρκτικού Κύκλου.
Ανακεφαλαιώνοντας τα γεγονότα της περασμένης εβδομάδας ο Mike λέει «Έφτασα σε ένα εργοστάσιο περίπου 80 km από το Deadhorse και 260 km από το Barrow. Οι άνθρωποι που συνάντησα εκεί ήταν πολύ ευγενικοί. Μου έδωσαν φρέσκο νερό και φαγητό».
«Αντιμετώπισα πολύ άσχημο καιρό με θυελλώδεις δυτικούς ανέμους, που έκαναν την πορεία μου προς τα εμπρός σχεδόν αδύνατη. Τα κύματα επιβράδυναν την πρόοδό μου και με πετούσαν προς κάθε κατεύθυνση. Ξόδευα πολύ ενέργεια για να κερδίσω λίγα μέτρα μπροστά. Τώρα πια βρισκόμουν σε ανοιχτά νερά μέχρι το Barrow και αν δεν έπεφτε ο αέρας ή δεν στρέφονταν σε ανατολικό δεν θα έφτανα ποτέ εκεί. Σήμερα χιόνιζει, ενώ για τις επόμενες μέρες προβλέπονται δυτικοί άνεμοι, βροχή και χιόνι. Ο καιρός εδώ έχει αναπάντεχες μεταβολές. Η κατεύθυνση του αέρα μπορεί να αλλάξει 360 μοίρες μέσα σε μισή ώρα. Το ένα λεπτό ο ήλιος λάμπει και το επόμενο μπορεί να βρέχει με τη θερμοκρασία να πέφτει κάτω από το 0».
(Ενημέρωση Α-Ζ: 24/07/03)

16 Ιουλίου 2003 – Ο Mike γιορτάζει τα γενέθλιά του 50km δυτικά του Prudhoe Bay.
Δεν έχω προωθηθεί όσο θα ήθελα μέχρι τώρα. Υπήρξαν φορές αυτή την τελευταία εβδομάδα που ο καιρός ήταν άθλιος, με δυνατές βροχές, χιόνι και ανέμους. Τρεις μέρες νωρίτερα αποχαιρέτησα τον Sebastian Devenish, φωτογράφο της αποστολής και τον Raphael Blanc, τον οπερατέρ της αποστολής. Περάσαμε τις τελευταίες μέρες τραβώντας φωτογραφίες κάτω από απαίσιες συνθήκες, πριν πετάξουν πίσω στην Ελβετία. Τα γενέθλιά μου τα γιόρτασα μαζί με την ομάδα, μια ημέρα πριν αυτοί να φύγουν. Τώρα πάλι είμαι μόνος μου. Λυπάμαι που δεν ήμουν μαζί με την οικογένειά μου αλλά θα χαρώ σίγουρα να μιλήσω μαζί τους στο τηλέφωνο. Σήμερα έκλεισα τα 37 μου χρόνια! Τουλάχιστον μπορώ να πω ότι έκανα αρκετά πράγματα στη ζωή μου. Είναι μια σκέψη που με ικανοποιεί. Ακόμα κι έτσι όμως, απομένουν μάλλον αρκετά χρόνια μπροστά μου. Αναρωτιέμαι τι μου επιφυλάσσει το μέλλον. Μου αρέσει να το σκέφτομαι. Ο κόσμος είναι ένα μεγάλο μέρος και υπάρχουν πολλά ακόμα να εξερευνηθούν.
(Ενημέρωση Α-Ζ: 18/07/03)

5 Ιουλίου - Ο Mike αναχωρεί από το Kaktovik
Στις 10 το πρωί (ώρα Αλάσκας), ο Mike αναχώρησε από το Kaktovik για να κατευθυνθεί δυτικά, προς το Prudhoe Bay. Ο καιρός ήταν καλός και είχε ευνοϊκό αέρα για να δώσει ταχύτητα στην πορεία του με το καγιάκ.
«Έμεινα δυο βράδια στο Kaktovik. Κατάφερα να τελειώσω όλες τις συνοριακές διαδικασίες και να επιδιορθώσω το πηδάλιο του σκάφους μου, που έσπασε λίγες μέρες νωρίτερα όταν χτύπησα πάνω σε πάγο. Επίσης ξύρισα τα γένια μου, δε θα με αναγνωρίζετε τώρα!»
«Άκουσα ότι δεν υπάρχει πολύς πάγος στην ακτή κι έτσι η πρόοδος θα είναι καλή από εδώ και πέρα. Φαίνεται ότι θα φτάσω στο Point Hope σε αρκετά καλό χρόνο και γι αυτό το λόγο δεν έχω πια πολύ άγχος. Μπορώ να βρω και λίγο χρόνο να απολαύσω αυτό το θαυμάσιο τοπίο».
«Χαιρετίσματα σε όλους πίσω στην πατρίδα»
(Ενημέρωση Α-Ζ: 09/07/03)

ΣΥΝΟΨΗ IV ΣΚΕΛΟΥΣ
Το Σεπτέμβριο του 2002, ο Mike Horn πάτησε για πρώτη φορά στα εδάφη του Καναδά. Στις 29 Ιουνίου, 10 μήνες αργότερα, πέρασε το μεταλλικό σημάδι που αντιπροσωπεύει το σύνορο ανάμεσα στον Καναδά και την Αλάσκα. Αυτή τη σημαντική στιγμή τη μοιράστηκε με περίπου 20.000 καριμπού. Ο Mike είπε «ήταν μια μαγική στιγμή και η φύση ήταν εκεί για να με βοηθήσει να τη γιορτάσω!»
«Είναι καταπληκτικό που σκέφτομαι ότι τελικά τα κατάφερα να φτάσω μέχρι την Αλάσκα. Υπήρχαν στιγμές που σκεφτόμουν ότι ποτέ δεν θα τα καταφέρω. Η ικανοποίηση ήταν μεγάλη, όταν πέρασα σήμερα το πρωί αυτό το μεταλλικό σημείο. Ο Καναδάς ήταν πράγματι μια εμπειρία που μου δίδαξε πολλά –ένα τεστ μέχρις εσχάτων!»
«Αναγκάστηκα να κάνω μεγάλες παρακάμψεις εξαιτίας του πάγου που άργησε να σχηματιστεί, πράγμα που πρόσθεσε άλλους πέντε μήνες στο ταξίδι μου. Η σκηνή μου άρπαξε φωτιά καθώς άλλαζα φιάλη καυσίμου στη γκαζιέρα μου. Συνάντησα πολικές αρκούδες που μετανάστευαν, στο Committee Bay και γκρίζλι στο νησί Baley. Όλα αυτά στη διάρκεια των σκοτεινών μηνών του χειμώνα και με θερμοκρασίες να φτάνουν τους -60οC! Αυτοί μπορεί να είναι τελικά μερικοί από τους πιο σκληρούς που πέρασα στη ζωή μου.»
«Τελικά στο Pelly Bay, μπορούσα πια να συνεχίσω τη σχεδιασμένη πορεία μου προς τα δυτικά και να εκτιμήσω την καταπληκτική ομορφιά της Αρκτικής χώρας, τα ζώα και τους κατοίκους της. Η περιοχή είναι πλούσια σε πολιτισμό και παράδοση και θεωρώ ότι ήταν μοναδικό προνόμιο το να έχω ζήσει για λίγο αυτή την εμπειρία, μέσα από τις συναντήσεις μου με τους γέρους Ίνουϊτ».
«Τώρα το καλοκαίρι είναι εδώ κι ο πάγος λιώνει. Η πορεία είναι ευκολότερη, με 24 ώρες φως ημέρας και πιο ζεστές θερμοκρασίες. Καθώς το δέλτα του ποταμού Mackenzie ήταν πολύ επικίνδυνο να το περάσω με τα πόδια, αναγκάστηκα να αλλάξω το έλκηθρο με καγιάκ. Τώρα πάλι ένα ακόμα τεστ –εντελώς ξαφνικά δεν υπάρχει νερό! Δυο μέρες πριν περάσω τα σύνορα της Αλάσκας, υπάρχει μόνο πάγος και είμαι υποχρεωμένος να σέρνω το καγιάκ μου σαν έλκηθρο. Ο πάγος ορθώνεται παντού στη βόρεια ακτή και πρέπει να αποφασίσω αν πρέπει να εγκαταλείψω το καγιάκ και να συνεχίσω με τα πόδια».
Οι αποφάσεις είναι κρίσιμες σ αυτό το στάδιο. Ο Mike θέλει να φτάσει στη δυτική ακτή της Αλάσκας πριν από το τέλος του καλοκαιριού. Στο Point Hope θα ξεκινήσει με το ιστιοφόρο του να περάσει το Βερίγγειο Πορθμό προς τη Σιβηρία, για να συνεχίσει το ταξίδι του των 20.000 χιλιομέτρων κατά μήκος του Αρκτικού Κύκλου.