Ο Verheijke από τότε που αποφάσισε να στήσει αυτή την επιχείρηση, βρήκε σύντομα από το διαδίκτυο τους ανθρώπους που θα στελέχωναν αυτή την παράξενη αποστολή. Ένας συμπατριώτης του, δύο Ολλανδοί φοιτητές, ένας Δανός επίσης φοιτητής και ένας καθηγητής από το Πανεπιστήμιο του Michigan των ΗΠΑ, συγκρότησαν την ομάδα (τα πλήρη ονόματα των υπολοίπων δεν μας είναι γνωστά).

Οι πέντε συναντήθηκαν στο Πεκίνο όπου ζει και εργάζεται σαν εμπορικός αντιπρόσωπος ο Verheijke. Ο έκτος της παρέας, αποφάσισε να ποδηλατήσει στο Karakoram Highway για προετοιμασία και εγκλιματισμό και έτσι συνάντησε τους υπόλοιπους στο Kashgar, την μεγαλύτερη πόλη κοντά στο βουνό.

Στο Kashgar η ομάδα έφτασε στις 25 Ιουλίου και από εκεί προμηθεύτηκε τα εφόδια για την αποστολή της. Οι έξι προωθήθηκαν στο χωριό Subashi όπου τελειώνει και ο αυτοκινητόδρομος και με καμήλες μετέφεραν τον εξοπλισμό τους μέχρι την κατασκήνωση βάσης.

Η επιλογή του κατάλληλου ποδηλάτου τους είχε απασχολήσει για μεγάλο διάστημα πριν την αναχώρησή τους. Συνυπολογίζοντας όμως το κόστος ενός ελαφρού και ταυτόχρονα ανθεκτικού σκελετού, και αφού "πέρασαν" από ΒΜΧ, παιδικό, σπαστό αλλά και carbon, κατέληξαν να φέρουν τα δικά τους ποδήλατα. Ειδικά ο Verheijke, δανείστηκε το ποδήλατο της γυναίκας του, ένα ελαφρύ carbon (σκελετός 1,3 kg) χωρίς μπροστινή ανάρτηση.

Η παρέα των έξι ακολούθησε σχετικά αργούς ρυθμούς και προωθήθηκε στο βουνό με όλες τις διαδικασίες εγκλιματισμού στο υψόμετρο. Ο αριθμός των μελών μοιάζει μεγάλος για ένα τέτοιο εγχείρημα σε ένα βουνό χωρίς καμιά τεχνική δυσκολία και με γρήγορη προώθηση, όπως το Mustagh Ata. Όμως οι κινήσεις της ομάδας έγιναν προσεκτικά και έπρεπε μια ικανή ποσότητα εφοδίων να μεταφερθεί ψηλά για να καλύψει αυτή την αργή προώθηση των τριών που θα ολοκλήρωναν την προσπάθεια.

Όπως ομολογεί ο ίδιος ο Verheijke "το να μεταφέρεις ένα ποδήλατο που κρέμεται από το μισοάδειο σακίδιό σου για έναν ανήφορο 1000 μέτρων σ αυτά τα υψόμετρα είναι "το κάτι άλλο". Το ποδήλατο κάνει το φορτίο ασταθές και η δυσκολία σ αυτή την υπόθεση δεν είναι τόσο το βάρος σε συνδυασμό με το υψόμετρο αλλά αυτή η απαίσια αίσθηση του πόνου στην πλάτη καθώς είσαι φορτωμένος με κάτι που σε τραβάει συνέχεια προς τα πίσω. Αυτή η αίσθηση, μας ταλαιπωρούσε όλους στην ανάβασή μας και όλοι μας πιστεύουμε ότι αυτή θα είναι η μεγαλύτερη πρόκληση για οποιονδήποτε σκέφτεται να επιχειρήσει κάτι παρόμοιο στο μέλλον".

Χωρίς απρόοπτα και με καλές καιρικές συνθήκες, η ομάδα έφτασε στις 11 Αυγούστου στο όριο των 7.000 μέτρων. Το GPS του Verheijke έδειξε 6.965 μέτρα στις 2 το απόγευμα, όμως οι πληροφορίες τους ανέφεραν ένα επίπεδο σημείο στα 7.020. Όταν τελικά ανακάλυψαν το πλατό, βρήκαν εξαιρετικό το μέρος και η μόνη δυσκολία τελικά, διαπίστωσαν ότι δεν ήταν άλλη από το να κάνει κανείς οτιδήποτε απαιτούσε φυσική προσπάθεια, ακόμα και το ξεφορτώσουν και να στήσουν όρθια τα ποδήλατα που μετέφεραν. Ο Verheijke περιγράφει παραστατικά την έλλειψη του οξυγόνου: "…είναι σαν να κολυμπάς κάτω από την επιφάνεια του νερού για τόσο όσο δεν αντέχεις πια και νιώθεις ότι θα σκάσεις από ασφυξία αλλά την τελευταία στιγμή βγαίνεις πάλι στην επιφάνεια και σώζεσαι ενώ οι μυς σου καίνε".

Με πολλή δυσκολία οι τρεις τους κατάφεραν να ανοίξουν στο φρέσκο χιόνι, που έφτανε το ένα μέτρο βάθος, έναν διάδρομο με μήκος περίπου 15 μέτρα. Επιχείρησαν πολλές φορές να σταθούν πάνω στο ποδήλατο, χωρίς να το πετύχουν, καθώς αμέσως στο ξεκίνημα το ποδήλατο βούλιαζε στο χιόνι αν και φρόντισαν να το πατήσουν πιο μπροστά. Τελικά τα κατάφεραν και ποδηλάτησαν και οι τρεις τους, ο καθένας για λίγο αλλά καθαρά και έτσι έσπασαν το προηγούμενο ρεκόρ για περίπου 60 μέτρα υψομετρική διαφορά.

Από όσο μπορέσαμε να καταλάβουμε από τον απολογισμό του Verheijke, στο site που παρουσιάζεται η αποστολή, η επίδοση αυτή μάλλον δεν έχει αναγνωριστεί ακόμα από τον Οργανισμό Guinness.

Η άποψη του AdventureZone.gr

Έχουμε προσωπική εμπειρία από παρόμοια προσπάθεια σαν αυτή του Βέλγου Verheijke και της παρέας του, μόνο όσο αφορά το υψόμετρο όμως και όχι το πεδίο, αφού ποδηλατήσαμε σε ορεινά χωμάτινα μονοπάτια και όχι σε χιόνι. Ο δικός μας στόχος το φθινόπωρο του 2000 ήταν να φτάσουμε με τα ποδήλατά μας μέχρι τη 'βάση' του Everest, αποκλειστικά και μόνο από μονοπάτια, σε μια πορεία χωρίς καμιά υποστήριξη. Θεωρούμε ότι η βαρύτητα μιας τέτοιας ιδιόρρυθμης προσπάθειας, εντοπίζεται κυρίως στο 'πόσο' θα ποδηλατήσει κάποιος μέχρι να φτάσει στον τελικό στόχο του.

Η προσπάθεια στο Mustagh Ata, όπως και η προηγούμενη της στο Aconcagua, στερούνται του βασικού στοιχείου μιας τέτοιας απόπειρας, αφού όλη η επιχείρηση ήταν ορειβατική και όχι ποδηλατική. Μια τέτοια προσπάθεια έχει νόημα όταν η ποδηλασία καταλαμβάνει σαν ποσοστό προσπάθειας ένα άξιο λόγου αριθμό στο σύνολο (είτε σαν απόσταση είτε σαν διάρκεια). Η προσπάθεια της ομάδας του Βέλγου Verheijke έγινε με αποκλειστικό σκοπό την κατάρριψη ενός παράξενου ρεκόρ που στην πραγματικότητα δεν έχει κάποιο αντίκρισμα, αφού το ποδηλατικό τμήμα του εγχειρήματος ήταν αμελητέο σαν ποσοστό στο σύνολο της προσπάθειάς της, διαρκώντας ελάχιστα δευτερόλεπτα ή ελάχιστα μέτρα. Επιπλέον είναι ανεδαφικό το να προσπαθήσει κανείς να ποδηλατήσει σε χιόνι που βουλιάζει και τον ανατρέπει συνεχώς.

Όσο αφορά την δική μας προσπάθεια, κινήθηκε σε οριακά επίπεδα από αυτή την άποψη, αν υπολογίσουμε ότι στη διάρκεια της πορείας μας ποδηλατήσαμε σε ποσοστό περίπου 15% στο σύνολο των 180 χιλιομέτρων. Σε υψόμετρο 5.300 μέτρων, καταφέραμε να ποδηλατήσουμε συνεχόμενα σε απόσταση πάνω από 1500 μέτρα σε κατήφορο, αναπτύσσοντας μάλιστα ταχύτητα πάνω από 40 χλμ.

Ωστόσο εξακολουθούμε να έχουμε τον προβληματισμό κατά πόσο αυτά τα νούμερα που καταφέραμε έχουν τόση βαρύτητα αν τα δούμε σαν επιδόσεις. Είναι βέβαιο ότι αν μεταφέραμε σακίδια ελαφρύτερα κατά 5-10 κιλά στις πλάτες μας, το ποσοστό 15% θα μπορούσε να υπερβεί το 20% και εάν είχαμε απαλλαγεί εντελώς από κάποιο πρόσθετο βάρος, να φτάναμε και στο 30%. Ίσως τότε να έμοιαζε ότι έχει μεγαλύτερη αξία η προσπάθειά μας αλλά θα έχανε το στοιχείο της αυτοδυναμίας, καθώς κάποιοι θα έπρεπε να μεταφέρουν τον προσωπικό μας εξοπλισμό.

Τι μετρά όμως περισσότερο σε μια ακραία αθλητική προσπάθεια; Η ταχύτητα ολοκλήρωσής της ή ο βαθμός δυσκολίας της, που προκύπτει από την αυτοδύναμη και αυτοτελή πραγματοποίηση του στόχου, με τίμημα την έστω πιο αργή επίδοση; Για μας σίγουρα το δεύτερο. Και πάλι βέβαια θα έπρεπε σαν αθλητική επίδοση να έχει ένα μέτρο σύγκρισης, γιατί μόνο με το στοιχείο της σύγκρισης μια αθλητική επίδοση έχει λόγο ύπαρξης. Και αυτό φυσικά δεν είναι άλλο από την επίδοση σε χρόνο.

Τελειώνοντας, θέλουμε να τονίσουμε και τη σημασία των κινήτρων που ωθούν κάποιον. Η δική μας αποστολή δεν σχεδιάστηκε με σκοπό την κατάρριψη κάποιου παράξενου ρεκόρ αλλά το κίνητρό μας ήταν η πρόκληση του να ποδηλατήσουμε στα μονοπάτια των Ιμαλαϊων.