Όμως η ανάβαση που ξεχώρισε στη δυσκολότερη ίσως 8άρα κορυφή των Ιμαλαϊων, ήταν αυτή του Βάσκου Alberto Inurratequi με τον Γάλλο Jean-Christophe Lafaille στις 16 Μαϊου. Η διαδρομή που ακολούθησαν οι Lafaille και Inurratequi στο Annapurna θεωρείται πολύ δύσκολη και έχει επαναληφθεί στο παρελθόν μόνο μία φορά, το 1984 από τους Loretan - Joos. Πρόκειται για την ανατολική ράχη του βουνού, μια τραβέρσα 7,5 χιλιομέτρων πάνω από τα 7900 μέτρα και περνά από τις κορυφές Annapurna East (8026), Central (8051) και Main (8091). Με το Annapurna ο Inurratequi συμπλήρωσε και τις 14 8άρες κι έγινε ο 10ος ορειβάτης που κατορθώνει κάτι τέτοιο και μάλιστα είναι ο νεότερος, αφού είναι μόλις 34 χρονών. Όλες τις αναβάσεις του, που ξεκίνησαν το 1991 με το Makalu, τις έκανε χωρίς συμπληρωματικό οξυγόνο. Τις 12 πρώτες δε, μαζί με τον αδελφό του Felix, ο οποίος πέθανε το 2000 επιστρέφοντας από το Gasherbrum II.

Στο Έβερεστ συνεχίστηκε όλο το Μάιο η επίθεση προς την κορυφή από διάφορες αποστολές, για τις περισσότερες με επιτυχία. Από εκείνες που ξεχώρισαν, ήταν σίγουρα και η Ελβετική για τα 50 χρόνια από την πρώτη αποστολή των Ελβετών στο Έβερεστ. Ο γιος του Raymond Lambert, Yves και ο εγγονός του Tenzing Norgay, Tashi, εκπλήρωσαν το όνειρο των πρωτοπόρων και βρέθηκαν μαζί στην κορυφή στις 16 Μαϊου. Μαζί τους ανέβηκε και ο Apa Sherpa, για 12η φορά μέχρι σήμερα.

Μια βεντέτα έχει ξεσπάσει ανάμεσα στην Ελβετική αυτή αποστολή και στην επίσης επετειακή για τα 50 χρόνια από την πρώτη ανάβαση του 1953, της οποίας ηγείται ο Αμερικανός Pete Athans (6 αναβάσεις στο Έβερεστ). Σ αυτήν συμμετέχουν, ο Peter Hillary (γιος του Edmund Hillary) και ο Jamling Tenzing Norgay (γιος του Tenzing). Η προσπάθειά τους, που στέφθηκε με επιτυχία στις 25 Μαϊου, έγινε ταινία από τον Athans και θα προβληθεί την άνοιξη του 2003, στην 50η επέτειο της πρώτης ανάβασης του Έβερεστ. Τίτλος της ταινίας θα είναι «Surviving Everest» και θα αναφέρεται στις προσπάθειες των νεότερων να ακολουθήσουν τα βήματα των πατέρων τους. Από ότι γίνεται αντιληπτό, από τα μηνύματα που φτάνουν στα ΜΜΕ, υπήρχε κλίμα έντονου ανταγωνισμού, σε όλη τη διάρκεια της αποστολής των δύο ομάδων στο ίδιο βουνό και καμιά προσπάθεια εκτόνωσης της έντασης. Ίσως αν ζούσαν οι γονείς τους, να είχαν διαφορετική άποψη.

Στις 16 Μαϊου επίσης, πάτησε στο Έβερεστ για δεύτερη φορά (από τη νότια πλευρά του τώρα), η Pemba Doma Sherpa, αρχηγός της Nepalese Woman Everest Expedition 2002. Την ίδια μέρα ανέβηκε και ο 63χρονος Γιαπωνέζος Tamae Watanade κι έγινε ο γηραιότερος αναβάτης του Έβερεστ, μέχρι εκείνη τη στιγμή τουλάχιστον. Μια μέρα αργότερα όμως, ο επίσης Γιαπωνέζος Tomiyasu Ishikawa, πάτησε για δεύτερη φορά στο Έβερεστ, σε ηλικία 65 ετών. Ο Ishikawa έχει να επιδείξει αξιοζήλευτη ορειβατική δράση, με αναβάσεις σε 5 συνολικά 8άρες κορυφές.

Μια πολύ μικρή και δυνατή ομάδα από τρεις Τσέχους ορειβάτες, ανέβηκε με αλπικό στυλ στο Kangchenjunga (8.598). Οι Τσέχοι Radek Jaros (35) και Martin Minarik (38) ανέβηκαν το βουνό από τη ΝΔ πλευρά του στις 16 Μαϊου. Στην αποστολή δεν χρησιμοποιήθηκαν ούτε βαστάζοι (!!), ούτε υποστήριξη βάσης, ούτε οδηγοί αλλά και ούτε συμπληρωματικό οξυγόνο. Ήταν οι πρώτοι Τσέχοι που πατούν το μοναδικό βουνό 8000 μέτρων, στο οποίο δεν είχαν ανέβει μέχρι σήμερα ορειβάτες από τη χώρα αυτή.
Στο Kangchenjunga (8.598), η επιτυχία της αμερικανικής αποστολής του Dan Mazur, συνοδεύτηκε από ένα θάνατο. Στις 24 Μαϊου, ο Christopher Grasswick (40), που την ίδια μέρα μαζί με τον Stuart Findlay ανέβηκαν στην κορυφή, επιστρέφοντας γλίστρησε στα 8.400 και σκοτώθηκε.

Στο Lhotse (8.516) βρέθηκε ο Αυστραλός Andrew Lock στις 16 Μαϊου (κατά γενική ομολογία ήταν η καλύτερη μέρα της περιόδου στα Ιμαλάϊα). Ο Lock ανέβηκε την 9η του 8άρα σόλο και φυσικά χωρίς οξυγόνο. Μόλις στις 21 Απριλίου (λιγότερο από ένα μήνα πριν) είχε βρεθεί στο Manaslu (8.163) και μέχρι τις 20 Μαϊου είχε επιστρέψει κιόλας στο Kathmandu και πετούσε για την πατρίδα του. Στο βιογραφικό του Lock περιλαμβάνονται, το 1994 το Κ2 (8.611) με τους Anatoli Boukreev και Peter Mezger, το 1995 η κόψη Mazeno στο Nanga Parbat, με τους Doug Scott, Voytek Kurtyka, στην οποία όμως δεν κατάφεραν να πατήσουν κορυφή. Το 1997 το Dhaulagiri (8.167), ήταν η πρώτη ανάβαση για την Αυστραλία. Το 1997 επίσης, στο Broad Peak (8.047), σόλο ανάβαση σε δύο ημέρες, με bivouac στα 8.000 μέτρα. Το 1998 καταφέρνει να ανέβει στο Nanga Parbat (8.125), κάνοντας πάλι την πρώτη Αυστραλιανή ανάβαση στο βουνό αυτό. Το 1999 ήταν η σειρά του Gasherbrum II (8.035), σε διάστημα τριών ημερών και μία εβδομάδα αργότερα ήταν το Gasherbrum I (8.068). Το 2000 ανέβηκε στο Everest (8.850) σαν αρχηγός σε εμπορική αποστολή.

Στο Lhotse επίσης, βρέθηκε μια 3μελής αποστολή Ουκρανών. Και οι τρεις τους (Vladimir Pestrikov 38, Vadym Leontyev 50, Vladislav Terzyul 49) βρέθηκαν στην κορυφή στις 16 Μαϊου. Η μικρή ομάδα από την Οδησσό, δεν χρησιμοποίησε παρά μόνο 4 βαστάζους, για να της μεταφέρουν τον εξοπλισμό από τη Lukla μέχρι την Κατασκήνωση Βάσης. Για τον Terzyul, που θεωρείται ο πιο σπουδαίος ορειβάτης σήμερα στην Ανατολική Ευρώπη, ήταν η 11η 8άρα κορυφή του. Όπως κι όλες οι προηγούμενες, έτσι κι αυτή ήταν χωρίς συμπληρωματικό οξυγόνο και χωρίς τη βοήθεια οδηγών Σέρπα. Ο Terzyul «διασκέδασε» (όπως δήλωσε) αλλά και προβληματίστηκε με την εκτεταμένη χρήση σχοινιών από τις εμπορικές αποστολές. Παρατήρησε ότι η εμπορευματοποίηση των κορυφών των 8000 μέτρων, έχει μετατρέψει την πρόκληση της ανάβασης στα 800 μέτρα στο «ο καθένας περιμένει τη σειρά του στο φιξαρισμένο σχοινί για την κορυφή». Ακόμα βρήκε ενδιαφέρουσα τη συνάντηση με μερικούς ‘ορειβάτες του Έβερεστ’, οι οποίοι χρησιμοποιούν οξυγόνο από τα 6500 μέτρα ακόμα. Οι τρεις Ουκρανοί ετοιμάζονται για το Makalu το ερχόμενο φθινόπωρο.

«Ο άνθρωπος που κατέβηκε με σκι από το Έβερεστ», βρέθηκε στο Cho Oyu στις 08 Μααϊου. Ο Γιαπωνέζος Yuichiro Miura, που το 1970 κατέβηκε με ιλιγγιώδη ταχύτητα την πλαγιά του Έβερεστ και γλίτωσε από το θάνατο, όταν στην ανεξέλεγκτη πορεία του κατέληξε σε crevasse του παγετώνα, προκαλώντας αίσθηση στην ορειβατική κοινότητα της εποχής, στα 69 του χρόνια πάτησε μαζί με το γιο του Gota (32), στο Cho Oyu (8201) κι έγινε ο γηραιότερος ορειβάτης που πατά κορυφή 8000 μέτρων.

Ένα ατύχημα ελικοπτέρου στην περιοχή του Makalu σκιάζει τις εξελίξεις στα Ιμαλάια. Στις 31 Μαϊου, ένα ρωσικό ελικόπτερο της Asian Airlines, που εξυπηρετεί τις ανάγκες της Asian Trekking στο Νεπάλ, εξαφανίστηκε μαζί με τους 10 επιβαίνοντες σ αυτό (4 μέλη πλήρωμα και 6 Σέρπα της Ισπανικής αποστολής στο Makalu. Παρά τις έρευνες που έγιναν από άλλα ελικόπτερα, δεν βρέθηκαν ίχνη του και πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι όλοι οι αγνοούμενοι είναι νεκροί.