Ο Αργύρης Παπαθανασόπουλος στον Namib Desert Challenge 2013

Στην καυτή έρημο Namib... Στην καυτή έρημο Namib... © Hanisze

Ο Αργύρης Παπαθανασόπουλος σε άλλη μια περιπέτεια σε έρημο, αυτή την φορά στην μακρινή Ναμίμπια της νοτιοδυτικής Αφρικής και στον πολυήμερο αγώνα Namib Desert Challenge. Ο αγώνας διεξάγεται στο Εθνικό Πάρκο Namib-Naukluft που καλύπτει ούτε λίγο ούτε πολύ, 49.768 τετραγωνικά χιλιόμετρα αποτελώντας έτσι το μεγαλύτερο Εθνικό Πάρκο της Αφρικής και το τέταρτο μεγαλύτερο στον κόσμο. Ο Namib Desert Challenge όπως είναι η πλήρης ονομασία του, διανύει φέτος την 5η του χρονιά. Διατρέχει μια απόσταση 220 χιλιομέτρων σε μια διαδρομή που θα δοκιμάσει τις σωματικές και ψυχικές αντοχές των αθλητών. Εκτός από την μεγάλη απόσταση της διαδρομής οι αθλητές θα έχουν να αντιμετωπίσουν και τα στοιχεία της φύσης: υπερβολική ζέστη, ανώμαλο έδαφος, βραχώδη βουνά και το διάσημο φαράγγι Sesriem το οποίο πλαισιώνεται από δύο από τους υψηλότερους αμμόλοφους στον κόσμο: Dune 45 και "Big Daddy".

Το Advendure όπως σας είχαμε υποσχεθεί θα είναι «κοντά» στον έλληνα πρωταθλητή και θα προσπαθήσει να σας μεταφέρει την προσπάθειά του μέσα από καθημερινές ανταποκρίσεις και φωτογραφίες του ίδιου του Αργύρη Παπαθανασόπουλου.


Δευτέρα 1/4 > Για άλλη μια φορά, ο Αργύρης Παπαθανασόπουλος δικαιολόγησε τον χαρακτηρισμό που του έχουμε αποδώσει, "The Desert Man". Για πέντε μέρες στην καυτή γωνιά της Νοτιοδυτικής Αφρικής, στην έρημο Namib έκανε κατάθεση ψυχής, αγωνίστηκε δυνατά όπου χρειαζόταν, με ψυχραιμία και αυτοσυγκράτηση όταν τα πράγματα "στράβωσαν" αλλά και με σύνεση αντιλαμβανόμενος ότι ο ανταγωνισμός δεν ήταν δυνατός και δεν μπορούσε να του στερήσει την πρώτη θέση. Τερμάτισε άνετα πρώτος με συνολικό χρόνο 19:18:31, με διαφορά πάνω από μία ώρα από τον μόνο που προσπάθησε να ανταγωνιστεί τον Έλληνα πρωταθλητή, Νοτιοαφρικάνο Marius van Zyl, o οποίος πήρε την δεύτερη θέση 20:27:08. Τρίτος τερμάτισε ο Βρετανός Asa Cowell, αρκετά μακριά από τους δύο πρώτους σε 23:05:13.Πρώτη γυναίκα η Christine Horner με 30:02:03.

 

Ο μεγάλος στόχος παραμένει η συμμετοχή στον Western States 100, όντας ο πρώτος Έλληνας που θα αγωνιστεί στον ιστορικό αυτό αγώνα! Απέδειξε για άλλη μια φορά ότι αυτοί οι αγώνες του ταιριάζουν γάντι. Εμείς από την μεριά μας του ευχόμαστε ότι καλύτερο για την συνέχεια και τον ευχαριστούμε ιδιαίτερα για την τιμή που μας έκανε να μας κρατάει ενήμερους με τις ανταποκρίσεις για όλη την διάρκεια του αγώνα. Ακολουθεί η τελευταία ανταπόκριση του Αργύρη που περιλαμβάνει τις δύο τελευταίες αγωνιστικές ημέρες του Namib Desert Challenge.

 

"Άλλη μια περιπέτεια έφτασε σε αίσιο τέλος και πλέον από τις ανέσεις που μου προσφέρει το δωμάτιο του ξενοδοχείου και ο άφθονος ελεύθερος χρόνο, θα προσπαθήσω να κλείσω την καταγραφή όσων βίωσα τρέχοντας για 5 μέρες στην έρημο Namib.

Ακόμα οι συγκινήσεις και τα συναισθήματα είναι τόσο δυνατά που θέλουν να φωνάξουν και να απελευθερωθούν από τα βάθη της ψυχής.

Η προτελευταία μέρα που ήταν και η μεγαλύτερη σε μήκος (55χλμ), με βρήκε στην εκκίνηση αποφασισμένο να τρέξω έναν γρήγορο ρυθμό και να μεγαλώσω την διαφορά από τον δεύτερο. Είχα πλέον την αυτοπεποίθηση ότι δεν απειλούμαι από τον Νοτιοαφρικάνο Marius (σσ. τερμάτισε 2ος) και ότι μοναδική εξαίρεση τα γεγονόταν να έχουν άλλη τροπή θα ήταν ο τραυματισμός ή να χαθώ…Οι διοργανωτές ανήσυχοι μην επαναληφθούν ανάλογα σκηνικά της τρίτης μέρας (σσ. 13 αθλητές έχασαν την σωστή διαδρομή), αύξησαν την σήμανση και σχεδόν με ακολουθούσαν σε όλη την διαδρομή για να ελέγξουν ότι κινούμαι σωστά. Πολύ γρήγορα η διαδρομή κινήθηκε στο φημισμένο φαράγγια Sesriem Που συνήθως περιλαμβάνει τμήματα με νερό που μόνο κολυμπώντας μπορείς να τα διασχίσεις. Οι ξηρασίες της τελευταίας χρονιάς επέτρεψαν μία γρήγορη διάσχιση των 6χλμ εντός του φαραγγιού, έστω κι αν το έδαφος ήταν πολύ τεχνικό με ποταμίσιες πέτρες και βαθιά άμμο. Ουσιαστικά από το τέλος του φαραγγιού και μέχρι τον τερματισμό όλη η διαδρομή ήταν ιδανική για γρήγορο τρέξιμο, με αρκετά χιλιόμετρα ασφάλτου και ατέλειωτα ισιώματα.

Για τις πρώτες δύο ώρες έτρεχα με ταχύτητα 12km/h και σε ακτίνα 2 χιλιομέτρων δεν μπορούσα να διακρίνω κάποιον αθλητή. Τελειώνοντας ένα κομμάτι ασφάλτου, έστριψα σε έναν χωματόδρομο που για 12χλμ κινείται δίπλα σε εντυπωσιακούς πορτοκαλί αμμόλοφους με κοπάδια από αντιλόπες να σπάνε την μονοτονία του μοναχικού τρεξίματος. Τρέχανε για 200 μέτρα και γύριζαν προς την κατεύθυνσή μου παρακολουθώντας την διαδρομή μου. Μόλις που φαινόταν να τις πλησιάζω τρέπονταν σε φυγή για άλλα 200 μέτρα ξανασταματώντας. Σαν ένα παιχνίδι για αυτές, ή μάλλον έναν τρόπο να δείξουν την δρομική τους ανωτερότητα. Στο τέλος του χωματόδρομου υπήρχε το τρίτο checkpoint και ο εθελοντής είχε οδηγίες να σου δώσει μια νοητή κατεύθυνση για τα επόμενα 7 χλμ, ήταν χωρίς σηματοδότηση. Σου ζήταγε να εστιάσεις στον ορίζοντα και να διακρίνεις ένα συγκεκριμένο σχήμα αμμόλοφου. Με ορόσημο τον αμμόλοφο αυτόν, ξεκινούσες να τρέχεις προς την κατεύθυνσή του, διασχίζοντας ένα από τα πιο σεληνιακά τοπία που έχω δει στην ζωή μου. Δεκάδες κορμοί δέντρων νεκροί από την ξηρασία που επήλθε τις τελευταίες δεκαετίες, στέκονται σε μια κατάσταση αποσύνθεσης δίπλα στην άλλοτε κοίτη του ποταμού που διέσχιζε την κοιλάδα. Σε οπτική γωνία 360 μοιρών είσαι περικυκλωμένος από κορυφογραμμές αμμόλοφων που οροθετούν και τον ορίζοντα. Μόνη αλλαγή ο μπλε ουρανός που δημιουργεί μαγικές αντιθέσεις με το πορτοκολί χρώμα των αμμόλοφων. Επιβραδύνω τον ρυθμό μου συνειδητά. Έχω τόσο γοητευτεί από την άγρια ομορφιά αλλά και συγχρόνως την απομόνωση της περιοχής, που προσπαθώ να απολαύσω κάθε μέτρο τρεξίματος παρά την υψηλή θερμοκρασία που πλέον αγγίζει τους 45 βαθμούς.

Στο τέλος, αφού φτάσω στην βάση του αμμόλοφου που χρησιμοποιούσα ως πυξίδα, θα διακρίνω ένα ροζ βέλος να μου δίνει κατεύθυνση μέσα από ένα στενό πέρασμα μεταξύ αμμόλοφων που τελικά κατέληγε σε έναν νέο κομμάτι ασφάλτου. Ξανατρέχω στην πύρινη άσφαλτο με ελάχιστα αυτοκίνητα να κινούνται επάνω της ενώ ο διοργανωτής με πλησιάζει με το αυτοκίνητο για να με ενημερώσει ότι σε 6χλμ είναι ο τερματισμός. Κι ενώ έχω χαρεί που τελειώνει τόσο εύκολα η θεωρητικά δύσκολα μεγάλη απόσταση της τέταρτης ημέρας, μία έκπληξη με περιμένει στον τερματισμό. Πρέπει να σκαρφαλώσω την κορυφή ενός από τους πιο φημισμένους αμμόλοφους της περιοχής (Dune 45), 200μ ύψος και να επιστρέψω πίσω για τον επίσημο τερματισμό. Τα βήματα γλυστράνε στην απότομη πλαγιά και η προσπάθεια γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Τα χειροκροτήματα των τουριστών που βρίσκονται εκείνη την στιγμή στην περιοχή για την φωτογράφηση αυτού του τόσο φωτογενούς αμμόλοφου, μου δίνουν μια τελευταία ώθηση για να τελειώσω και την σημερινή δοκιμασία με μια διαφορά 35’ από τον Marius van Zyl.

Το υπόλοιπο της ημέρας θα με βρει να ξεκουράζομαι και να ενυδατώνομαι αφού οι 4:30 ώρες τρεξίματος σε τόσο ακραίες θερμοκρασίες έχουν στερήσει κάθε ίχνος νερού από τα κύτταρά μου. Τελευταίο βράδυ στην σκηνή και ενώ από την μία χαίρομαι που θα ξανακοιμηθώ στο αναπαυτικό στρώμα του ξενοδοχείου αύριο βράδυ, εν τούτοις μια μελαγχολία αρχίζει να με στοιχειώνει. Αντιλαμβάνομαι ότι η μικρή αυτή απόδραση από την καθημερινότητα και όλες τις ποταπές έγνοιές της πλησιάζει στο τέλος της. Για πέντε μέρες ξυπνήσαμε και κοιμηθήκαμε αγναντεύοντας το γεμάτο φεγγάρι και τον πρωινό πορτοκαλί ήλιο. Οι πρωινοί ήχοι από το κελάιδισμα των πουλιών και οι «περίεργοι-άγνωστοι» νυχτερινοί θόρυβοι από τα θηλαστικά της σαβάνας ήταν το μόνο που έσπαγε την απόλυτη σιγή της ερήμου. Αύριο λοιπόν ξανά επιστροφή στον πολιτισμό με ότι καλό και κακό συνεπάγεται αυτό και με τα όνειρά μου να μην είναι τόσο ευχάριστα κατά την διάρκεια της νύχτας μαρτυρώντας την δυσαρέσκεια του βασανισμένου-καταπιεσμένου υποσυνείδητού μου.

Παρασκευή πρωί λοιπόν και όλοι έτοιμοι για τα τελευταία 28χλμ, που σύμφωνα με τους διοργανωτές θα είναι και τα πιο θεαματικά του αγώνα. Όλες οι φυσικές ομορφιές που οδηγούν δύο εκατομμύρια επισκέπτες κάθε χρόνο σε αυτή την απόκρημνη γωνιά της Αφρικής, θα είναι κομμάτι της διαδρομής μας. Με ένα πλεονέκτημα πάνω από μια ώρα από τον δεύτερο, δεν έχω λόγο να τρέξω γρήγορα σήμερα. Θέλω να ρουφήξω κάθε τελευταία στιγμή και να την κρατήσω αποτυπωμένη όσο πιο καθαρά γίνεται στις αναμνήσεις των σημαντικότερων συγκινήσεων της ζωής μου. Πράγματι τρέχουμε και οι πρώτοι πέντε δρομείς της κατάταξης με αργό ρυθμό (6’/km) κουβεντιάζοντας για το πώς βίωσε ο καθένας τον αγώνα. Στο τέλος μιας μονότονης ευθείας 12χλμ, ένας πρώτος απότομος αμμόλοφος ορθώνεται μπροστά μας και καλούμαστε να φτάσουμε στην κορυφή του. Η κοινωνικοποίηση με τους άλλους δρομείς σταματά ξαφνικά και η ανάσα βαραίνει ενώ ο παλμογράφος δείχνει κόκκινο. Με τον Marius μπροστά και εμένα ακριβώς από πίσω, θα παλέψουμε με τους νόμους της βαρύτητας και την ολισθηρότητα της αμμώδους πλαγιάς, φτάνοντας κατάκοποι στην κορυφή. Μια απερίγραπτα όμορφη θέα απλώνεται μπροστά μας και η σηματοδότηση μας οδηγεί σε μια γλυκιά κατάβαση αμμόλοφων που τελικά καταλήγουν σε μια αποξηραμένη λεκάνη απορροής παλαιότερου ποταμού (σσ. Sossluvei). Πρώτο και τελευταίο checkpoint σταματώντας για αρκετή ώρα περιμένοντας τον Asa (σς. Cowell, 3ος), ξεκινάμε και οι τρεις για την μυθική ανάβαση του Big Daddy, ή διαφορετικά του υψηλότερου αμμόλοφου στον κόσμο (300μ). Όσο τον προσεγγίζουμε, τόσο πιο εφικτή φαίνεται η ανάβασή του. Αρχικά μια ήπια κλίση σε οδηγεί σε μια κόψη που ανεβαίνει σταθερά απότομα αγγίζοντας κλίσεις 40 μοιρών. Κυριολεκτικά στα τέσσερα, ωθούμε το σώμα για τα τελευταία μέτρα πριν την κορυφή. O Asa έχει μείνει αρκετά μέτρα πιο πίσω ενώ εμείς φτάνοντας στην κορυφή ατενίζουμε τον ορίζοντας καμωμένο μόνο από αμμόλοφους. Μια απολαυστική κατάβαση 800μ και με κλίσεις που φτάνουν και τις 60 μοίρες στην αρχή, με όλο το πόδι θαμμένο στην άμμο στην φημισμένη Deadvlei (Νεκρή Κοιλάδα), που αποτελείται από νεκρούς-στοιχειωμένους κορμούς σε παράδοξα σχήματα και μορφές. Θέλω να σταματήσω και να θαυμάσω αυτή την μαγεία της φύσης, αλλά ο Marcus φεύγει μπροστά και φυσικά τον ακολουθώ από πίσω. Μόλις δυο χιλιόμετρα αργότερα, τρεις εθελοντές μας περιμένουν με νερό και μας ενημερώνουν ότι μόνο δύο χιλιόμετρα απέμειναν μέχρι τον τερματισμό. Ο ένας μάλιστα από αυτούς με περισσή διάθεση πειράγματος αρχίζει να τρέχει μπροστά προκαλώντας μας να ακολουθήσουμε τον γρήγορο ρυθμό του. Σε εκείνο το σημείο αποφασίζω να αυξήσω ταχύτητα για πρώτη φορά και να φύγω μπροστά από τον Marius, απολαμβάνοντας τον τερματισμό μόνος μου. Είναι μία από τις πιο όμορφες στιγμές του αγώνα και θέλω να την απολαύσω μόνος μου. Τρέχω γρήγορα και αρχίζω να βγάζω την γαλανόλευκη σημαία ενώ πλήθος από τουρίστες που κατευθύνονται προς την Deadvlei, χειροκροτούν και αναφωνούν «Greece!». Η ψυχή ανεμίζει όπως η γαλανόλευκη…η αγκαλιά των διοργανωτών στον τερματισμό είναι το μόνο που μπορεί να ανακόψει την ταχύτητά μου. Το μετάλλιο περνιέται στον λαιμό και τότε συνειδητοποιώ ότι μια ακόμα περιπέτεια σε μια από τις γοητευτικότερες ερήμους του πλανήτη μας φτάνει στην ολοκλήρωσή της. Πριν προλάβω να χαθώ στην συγκίνηση της υπέρτατης στιγμής, φτάνει ο Marius και λίγο αργότερα ο Asa. Άφθονη ντόπια μπύρα και αναψυκτικά είναι μόνο μια μικρή γεύση για το τι μας περιμένει αργότερα!

Επιστρέφοντας στην κατασκήνωση, θα μαζέψουμε σκηνές και αποσκευές και θα μεταφερθούμε σε έναν πολυτελέστατο θέρετρο της περιοχής για μια διανυκτέρευση, δείπνο και φυσικά την απονομή των βραβείων. Έκπληκτος θα διαπιστώσω ότι το βραβείο μου ως νικητής της φετινής διοργάνωσης δεν πρόκειται να είναι ούτε κύπελλο ούτε κάποιο έργο τέχνης. Αντίθετα, είναι μία πρόσκληση να συμμετέχω δωρεάν την επόμενη χρονιά, χωρίς την επιβάρυνση των 1.500 ευρώ που είναι και το κόστος συμμετοχής! Κι ενώ βρίσκομαι ακόμη στο δίλημμα αν θα επιστρέψω ή όχι (μέχρι σήμερα το έχω σαν αρχή να μην επιστρέφω ποτέ στον ίδιο αγώνα με το σκεπτικό ότι υπάρχουν τόσοι εκατοντάδες όμορφοι αγώνες στον κόσμο που αξίζει να δοκιμάσεις πριν η φθορά της ηλικίας ή κάποιος τραυματισμό θέσουν ένα τέλος), δύο ειδικά οχήματα για την έρημο μας οδηγούν μέσα στο σκοτάδι σε άγνωστη πορεία. Όλοι μας αναρωτιόμαστε τι έχουν σχεδιάσει οι διοργανωτές. Θα σταματήσουμε μετά από 20΄σε κάποιο ερημικό σημείο με βραχώδεις σχηματισμούς και στα 200μ στρίβοντας θα αντικρίσουμε ένα αυτοσχέδιο εστιατόριο στην μέση του πουθενά με φως από κεριά και εκατομμύρια αστέρια πάνω από τα κεφάλια μας. Στην μέση του αυτοσχέδιου εστιατορίου έχει ανάψει μια τεράστια φωτιά από μια ποικιλία 6 διαφορετικών ειδών θηραμάτων κυνηγιού και μπορούσες να επιλέξεις απεριόριστες ποσότητες και να τις συνοδεύσεις με ποικιλία από σαλάτες, ζυμαρικά και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί ο νους.

Όσο πλησιάζει το πέρας της νύχτας αρχίζω να αναρωτιέμαι αν θα ήταν καλύτερο να δεχτώ την πρόσκληση και να επιστρέψω του χρόνου. Ήταν μια βδομάδα κυριολεκτικά τέλεια, γεμάτη από δυνατές συγκινήσεις από την απαράμιλλη ομορφιά των φυσικών τοπίων που τρέξαμε-διασχίσαμε. Φυσικά η απουσία κάποιου δυνατού δρομέα κοντά στο δικό μου επίπεδο, με έκανε να αποφύγω άγχος και ένταση για όσες ώρες έτρεχα. Εκτός από την ημέρα που χάθηκα, όλες τις υπόλοιπες είχα την αυτοπεποίθηση ότι μπορώ να είμαι ο νικητής και αυτό μου έδινε μια ψυχική γαλήνη και περισσότερο χρόνο να απολαύσω τα τοπία.

Στο σύνολό της η διοργάνωση αγγίζει το άριστα και δυστυχώς δεν της αξίζει τόσο μικρός αριθμός συμμετοχών. Όλοι τους προσπάθησαν καθημερινά για το τέλειο και για να μας κάνουν όσο πιο χαρούμενους γίνεται. Για αυτό και πριν αποχαιρετήσω τους διοργανωτές, στάθηκα επιφυλακτικός και είπα ότι θα τους απαντήσω του χρόνου για το αν θα επιστρέψω.

Ακόμα μια φορά ευχαριστώ όλους εσάς που με στηρίξατε, παρακολουθήσατε και αλλά και ταξιδέψατε για λίγο στην όμορφη Ναμίμπια. Ιδιαίτερο ευχαριστώ στον Τάκη Τσογκαράκη που αφιέρωσε ανεκτίμητο χρόνο για να σας μεταφέρει τις εμπειρίες μου και να διατηρηθεί ένας δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ μας."



Παρασκευή 29/3 > ΠΡΩΤΟΣ ο έλληνας πρωταθλητής Αργύρης Παπαθανασόπουλος στον Namib Desert Challenge. Θα περιμένουμε την ανταπόκριση του Αργύρη για να μάθουμε λεπτομέρειες! Παρακάτω δείτε τα τελικά αποτελέσματα:

 

NameSurnameRace #Stage 1Stage 2Stage 3Stage 4Stage 5Overall
Argyrios Papathanasopoulos 11 3:20:12 3:38:31 4:40:57 4:45:35 2:53:16 19:18:31
Marius Van Zyl 20 3:41:59 4:08:13 4:21:49 5:20:25 2:54:42 20:27:08
Asa Cowell 2 4:31:25 4:45:38 4:37:06 6:10:11 3:00:53 23:05:13
Stephan Pirl 3 4:25:17 5:13:00 5:27:39 6:01:03 3:08:45 24:15:44
Paul  Gunner 7 4:46:32 5:47:30 6:00:48 6:10:01 3:19:42 26:04:33
Christine Horner 12 5:28:26 6:21:23 6:39:21 7:31:55 4:00:58 30:02:03
Charles Cartledge 1 5:15:15 6:23:25 7:11:18 8:03:30 4:09:35 31:03:03
David  Gunner 8 5:30:46 6:35:46 6:52:56 8:23:12 4:18:24 31:41:04
Dave Abdo 14 6:01:10 6:43:00 6:31:49 8:15:16 4:26:37 31:57:52
Joseph Tineyi Machokoto 21 5:54:27 6:43:00 6:52:56 8:02:24 4:26:37 31:59:24
Lisa de Speville 19 5:44:40 6:43:00 6:52:56 8:23:12 4:18:24 32:02:12
Tony Alan Hampson-Tindale 18 5:50:50 7:22:37 7:28:29 9:04:44 4:43:24 34:30:04
Dion Kreusch 6 6:00:47 7:28:00 8:06:30 9:08:54 4:15:01 34:59:12
Jennifer Worrell 23 7:34:54 7:25:06 7:39:12 8:53:44 4:30:45 36:03:41
Lucie Irving 4 6:57:08 7:43:10 7:54:49 8:57:44 4:31:22 36:04:13
Ivan  London 10 7:20:15 9:10:03 9:28:45 7:08:01 5:10:53 38:17:57

 

 


Πέμπτη 28/3 > Ο Αργύρης Παπαθανασόπουλος μας είχε χτες εκμυστηρευτεί την σημερινή τακτική του: ΕΠΙΘΕΣΗ! Έτσι λοιπόν έκανε και σήμερα τερματίζοντας άνετα πρώτος σε 4:45 παίρνοντας ουσιαστικά το αίμα του πίσω για τα χθεσινά γεγονότα και ανεβάζοντας την συνολική διαφορά από τον δεύτερο Marius van Zyl σε 1:07! Το σημερινό ετάπ ήταν το μεγαλύτερο σε απόσταση από όλα (56 χιλιόμετρα), κάτι όμως που δεν δυσκόλεψε τον πολύπειρο έλληνα πρωταθλητή που είναι μαθημένος στους πολυήμερους αγώνες σε τέτοιες συνθήκες. Εκτός των άλλων και ο ανταγωνισμός από ότι φάνηκε δεν ήταν ικανός να ανατρέψει την κατάσταση. Δεύτερος τερμάτισε ο Marius van Zyl σε 5:20:25 και στην τρίτη θέση μοιράστηκαν ο Stephan Pril σε 6:01. Η διαδικτυακή σύνδεση όσο προχωρούν οι αθλητές βαθιά στην έρημο γίνεται όλο λιγότερο εφικτή, έτσι ακόμα δεν έχουμε λάβει την ανταπόκριση του Αργύρη Παπαθανασόπουλου, με την πρώτη ευκαιρία θα την αναρτήσουμε. Το 5ο και τελευταίο ετάπ μπορεί να είναι μικρότερο σε σχέση με τα προηγούμενα (28χλμ) αλλά είναι φαρμακερό μιας και οι αθλητές θα πρέπει να διασχίσουν αρκετά χιλιόμετρα σε αμμώδες τερέν, στους διάσημος αμμόλοφους της Namib Desert. Η συνοπτική βαθμολογία μετά και την 4η μέρα:

 

NameSurnameStage 1Stage 2Stage 3Stage 4Overall
Argyrios Papathanasopoulos 3:20:12 3:38:31 4:40:57 4:45:35 16:25:15
Marius Van Zyl 3:41:59 4:08:13 4:21:49 5:20:25 17:32:26
Asa Cowell 4:31:25 4:45:38 4:37:06 6:10:11 20:04:20
Stephan Pirl 4:25:17 5:13:00 5:27:39 6:01:03 21:06:59
Paul  Gunner 4:46:32 5:47:30 6:00:48 6:10:01 22:44:51
Christine Horner 5:28:26 6:21:23 6:39:21 7:31:55 26:01:05

 


Τετάρτη 27/3 > Όπως θα διαβάσετε και παρακάτω, ο ίδιος ο Αργύρης αναφέρει "Αν κάτι με γοητεύει σε αυτούς του πολυήμερους αγώνες, εκτός από τα μαγευτικά τοπία, είναι οι εύθραυστες ισορροπίες και οι ανατροπές στην γενική κατάταξη. Φυσικά για κάποιους η τύχη μπορεί να γελάσει, όμως την ίδια στιγμή κάποιος άλλος βιώνει την ακριβώς αντίθετη εμπειρία.". Αυτό λοιπόν έγινε σήμερα το πρωί, Τετάρτη 27/3 στο 3ο ετάπ του απρόβλεπτου τελικά Namib Desert Challenge. Ο έλληνας πρωταθλητής μαζί με άλλους συναθλητές έχασε μία κρίσιμη διασταύρωση αναγκάζοντάς τον να κάνει 8 χιλιόμετρα παραπάνω, 50 συνολικά ενώ το ετάπ σήμερα έφτανε τα 42! Ο Παπαθανασόπουλος βρήκε το σθένος και το κουράγιο να αφίξει τα δόντια και να μην αφήσει την διαφορά από τον δεύτερο στην συνολική βαθμολογία Markus van Zyl να μικρύνει πολύ. Στο τέλος τερμάτισε 3ος, μόλις 20' πίσω από τον Νοτιοαφρικάνο "διώκτη" του, φτάνοντας την συνολική διαφορά στα 30' περίπου. Το αυριανό ετάπ προβλέπεται και το πιο δύσκολο αφού φτάνει τα 52 χιλιόμετρα, ετάπ που λογικά θα κρίνει και τον νικητή. Όπως έχει φανεί είναι ανώτερος από τους υπόλοιπους αρκετές σκάλες, παρόλα αυτά το σημερινό συμβάν έρχεται να μας υπενθυμίσει ότι σε τέτοιους αγώνες όλα είναι πιθανά. Αν δεν επαναληφθεί και ο Αργύρης είναι καλά σωματικά χωρίς τραυματισμούς, λογικά δεν θα έχει πρόβλημα άν όχι να αυξήσει, τουλάχιστον να διατηρήσει την διαφορά. Όπως μας μεταφέρει όμως ο ίδιος, το σημερινό συμβάν τον "έφτιαξε" και αύριο θα τα δώσει όλα για μην υπάρξουν αμφισβητήσεις...

 

Η συνοπτική βαθμολογία μετά και την 3η ημέρα:

NameSurnameStage 1Stage 2Stage 3Overall
Argyrios Papathanasopoulos 3:20:12 3:38:31 4:40:57 11:39:40
Marius Van Zyl 3:41:59 4:08:13 4:21:49 12:12:01
Asa Cowell 4:31:25 4:45:38 4:37:06 13:54:09
Stephan Pirl 4:25:17 5:13:00 5:27:39 15:05:56
Paul  Gunner 4:46:32 5:47:30 6:00:48 16:34:50
Christine Horner 5:28:26 6:21:23 6:39:21 18:29:10

 

Διαβάστε την σημερινή ανταπόκριση

 

"Αν κάτι με γοητεύει σε αυτούς του πολυήμερους αγώνες, εκτός από τα μαγευτικά τοπία, είναι οι εύθραυστες ισορροπίες και οι ανατροπές στην γενική κατάταξη. Φυσικά για κάποιους η τύχη μπορεί να γελάσει, όμως την ίδια στιγμή κάποιος άλλος βιώνει την ακριβώς αντίθετη εμπειρία.

Σήμερα λοιπόν ήταν αντικειμενικά μια πολύ άτυχη μέρα, αφού ένα φαινομενικά μικρό συμβάν ανέτρεψε όλη την εξέλιξη του αγώνα και τους στόχους που κυνηγούσα. Ξεκίνησα ξανά γρήγορα (13km/h) κερδίζοντας γρήγορα διαφορά από τους υπόλοιπους και πλέον στόχος μου ήταν να σημειώσω τον γρηγορότερο συνολικό χρόνο από τους προηγούμενους νικητές του αγώνα (ρεκόρ διαδρομής). Οι μύες λίγο πιο κουρασμένοι από τις προηγούμενες μέρες, αλλά ακόμα ικανοί να ταλαιπωρηθούν για 42 επιπρόσθετα χιλιόμετρα. Ενώ λοιπόν έτρεχα και απολάμβανα για ακόμη μία φορά την άγρια φύση και τα χρώματα της ανατολής, φτάνοντας στο 10ο χιλιόμετρο διαπίστωνα με ρίγος ότι ο δρόμος δεν συνέχιζε αλλά ήταν αδιέξοδο. Δεν μπορούσα να το πιστέψω ότι είχα χάσει την δεξιά στροφή που θα με ανέβαζε σε ένα βουνό. Μετά την χτεσινή μου εμπειρία είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να είμαι πολύ προσεκτικός με την σποραδική σηματοδότηση. Τρέχοντας κυριολεκτικά μέσα στον πανικό συνάντησα άλλους δύο δρομείς που είχαν κάνει το ίδιο λάθος με εμένα, αλλά όχι τον δεύτερο και τρίτο της κατάταξης! Συνεχίσαμε μαζί και σε αργό ρυθμό για ένα χιλιόμετρο όταν συναντήσαμε άλλους περισσότερους δρομείς που ακολούθησαν την ίδια λανθασμένη πορεία με την δική μου. Στο τέλος βρεθήκαμε 11 δρομείς προσπαθώντας να καταλάβουμε που πρέπει να κινηθούμε. Θύμιζε περισσότερο σκηνικό από ορειβατική ομάδα χαμένη στο βουνό παρά αγώνα στην έρημο. Ενώ ο καθένας πρότεινε μια διαφορετική γνώμη, κάποιος από τους δρομείς είχε στο κινητό του το τηλέφωνο επικοινωνίας σε περίπτωση ανάγκης. Μόνο έτσι καταφέραμε να μιλήσουμε στον διοργανωτή (ευτυχώς είχε οριακό σήμα…) και να μας δώσει οδηγίες, που τελικά μας έφεραν στον «τόπο του εγκλήματος». Με απογοήτευση διαπιστώσαμε ότι το ένα μέτρο ξύλο με ροζ βέλος που σηματοδοτεί τα κομβικά κομμάτια της διαδρομής είχε σπάσει και πέσει. Το χειρότερο όμως είναι ότι όταν έπεσε η ροζ επιφάνεια δεν έτυχε να κοιτάει προς τα πάνω αλλά προς τα κάτω, με αποτέλεσμα να μην είναι καθόλου ορατό από κανέναν εκτός από τον Marius van Zyl (2ος) , τον Stephan Pirl (4ος) που ακολούθησε την πορεία του Marius και τον Asa Cowell (3ος) που ακολούθησε τον Stephan. Εκ των υστέρων όταν ρώτησα τον Marius πως κατάφερε να στρίψει στο σωστό σημείο εν απουσία σημαδιού, έλαβα μια όχι ικανοποιητική απάντηση που ακόμη μου γεννά πολλές αμφιβολίες…

Επιστρέφω λοιπόν στο σκηνικό που 11 δρομείς βρίσκουν τελικά το σωστό σημείο πορείας. Έχω ήδη χάσει 30 λεπτά με την ομαδική αναζήτηση και 8 χιλιόμετρα επιπλέον από τα πάνω κάτω σε μία λάθος διαδρομή. Το ρολόι μου δείχνει ότι έχουν περάσει 1:20 από την αρχή του αγώνα και εγώ βρίσκομαι 6 χιλιόμετρα από το πρώτο checkpoint που βρισκόταν στο 12ο χιλιόμετρο. Πλήρως απογοητευμένος, είμαι σχεδόν έτοιμος να εγκαταλείψω αλλά η υπόλοιπη ομάδα με παρακινεί να συνεχίσω. Αρχικά με μουδιασμένο ρυθμό τρέχω παρέα τους, και όταν πλέον η ταχύτητά τους είναι υπερβολικά αργή, φεύγω μπροστά για να φτάσω στο checkpoint και να ελέγξω την διαφορά με τους προπορευόμενους. Έπληκτος θα διαπιστώσω ότι η διαφορά δεν είναι τόσο μεγάλη, 40’ από τον πρώτο και θεωρώντας ότι είχα 50΄ πλεονέκτημα, είμαι ακόμα βαθμολογικά στην πρώτη θέση. Τώρα δεν απομένει παρά να πείσω το σώμα μου να αυξήσει ρυθμό και να αρχίσει ένα κυνηγητό ενάντια στον χρόνο των προπορευόμενων. Μια μεγάλη ευθεία 7 χιλιομέτρων σε σκληρό έδαφος με βοηθάει να τρέξω πιο γρήγορα και στο επόμενο check point των 26 χλμ βρίσκω ότι η διαφορά έχει μειωθεί στα 30’. Περισσότερη ενθάρρυνση παρά την ζέστη που άρχισε να γίνεται ενοχλητική και το σώμα πιο κουρασμένο. Η διαδρομή γίνεται όλο και πιο μονότονη, ή μάλλον η ψυχολογία μου δεν είναι η καλύτερη για να εκτιμήσω το άγριο τοπίο. Μετά από την διάσχις μια οροσειράς κινούμαι σε μια τεράστια πεδιάδα με πολύ ανώμαλο έδαφος, αιχμηρούς θάμνους και χωρίς υπαρκτό μονοπάτι πορείας. Μόνο σημείο αναφοράς, ένα λευκό πανί στο βάθος του ορίζοντα που είναι και το τελευταίο checkpoint στο 36ο χλμ. Εκεί άλλη μια ευχάριστη έκπληξη με περιμένει. Η διαφορά μας μειώθηκε περαιτέρω στα 20’, τουτέστιν έχω ακόμη μια ασφαλή διαφορά 30’ για τις επόμενες δύο ημέρες. Σφίγγω τα δόντια και φεύγω για τα τελευταία 6 χιλιόμετρα που με χωρίζουν από τον τερματισμό. Δεν έχω την διάθεση να πιέσω περισσότερο. Θέλω μόνο να τελειώσω και να ξεχάσω τα όσα συνέβησαν σήμερα. Πράγματι, θα τερματίσω διατηρώντας την διαφορά των 20’ από τον πρώτο, ενώ το ρολόι μου δείχνει ότι κάλυψα 50 αντί 42 χιλιόμετρα που προέβλεπε η διαδρομή της ημέρας. Αισθάνομαι για πρώτη φορά χαρούμενος παρά την απογοήτευση. Αν ο Marius δεν κατάφερε σήμερα να με «εξολοθρεύσει» με τέτοια ευκαιρία δοσμένη, αύριο είναι η ευκαιρία μου να παγιώσω την πρώτη θέση. Αρχικά σχεδίαζα να τρέξω μαζί του το μεγαλύτερο κομμάτι των 52 χιλιομέτρων (σσ. τόση είναι η απόσταση του 4ου και προτελευταίου ετάπ) αλλά πλέον έχω αποφασίσει να το τρέξω μόνος μου και να «εξορύξω» τον θυμό μου. Οι διοργανωτές του αγώνα είναι πραγματικά λυπημένοι από όλο το συμβάν με διαβεβαίωσαν ότι όχι μόνο θα ξανατσεκάρουν την σηματοδότηση, αλλά θα την κάνουν πιο έντονη για να αποφευχθεί παρόμοιο συμβάν. Ίδωμεν.

Εύχομαι η αυριανή ανταπόκριση να φέρει πιο θετική ενέργεια και εφησυχασμό σε όλους τους φίλους που παρακολουθούν τον αγώνα…


ΥΓ. Μόλις τώρα θυμήθηκα ένα αστείο συμβάν που θα ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας. Αφού τερματίζω και όλοι είναι αμήχανοι αφού ξέρουν τον συνδυασμό θυμού και απογοήτευσης που έχω μέσα μου, ένας από τους εθελοντές που φέρνει μια πάνινη καρέκλα για να ξεκουραστώ. Μόλις δύο λεπτά αργότερα το ύφασμα της καρέκλας θα σχιστεί και εγώ να βρίσκομαι κρεμασμένος στο κενό! Αμέσως θα με βοηθήσουν να σηκωθώ και να καθήσω σε μια άλλη ανάλογη καρέκλα. Αρκετή ώρα αργότερα έκπληκτοι όλοι θα διαπιστώσουμε το ίδιο συμβάν να επαναλαμβάνεται με μένα ξανά στο κενό! Πλέον όλοι θα αρχίσουν να γελάνε και να μου υπενθυμίζουν πως αναμφίβολα η σημερινή μέρα δεν ήταν η μέρα μου!"

 

Δείτε εδώ σε πλήρες μέγεθος τις φωτογραφίες της 3ης μέρας


Τρίτη 26/3 > Ο Αργύρης Παπαθανασόπουλος οδεύει προς την πρωτιά αφού φαίνεται ότι αφενός είναι σε πολύ κατάσταση και αφετέρου ο συναγωνισμός που έχει στην Ναμίμπια δεν είναι ικανός να του την στερήσει. Τερμάτισε πρώτος και στο 2ο εταπ σε χρόνο 3:38!!!

 

Η διαφορά από τον δεύτερο Νοτιοαφρικάνο Marius Van Zyl ανέβηκε στα 50 λεπτά και εκτός απροόπτου μπορούμε να μιλάμε για μια πρωτιά του Αργύρη Παπαθανασόπουλου, παρότι απομένουν άλλα τρία ετάπ. Η αυριανή μέρα (Τετάρτη 27/3) περιλαμβάνει 44 καυτά χιλιόμετρα που για άλλη μια φορά θα δοκιμάσουν τις ικανότητες προσανατολισμού των αγωνιζομένων αφού όπως ο Αργύρης μας λέει υπάρχει ένα σήμα ανα ... 3 χιλιόμετρα στις αχανές αυτές εκτάσεις που βλέπουμε στις φωτογραφίες!

Τα αποτελέσματα μετά και την 2η ημέρα:

A/ANameSurnameStage 1Stage 2Overall
1 Argyrios Papathanasopoulos 3:20:12 3:38:31 6:58:43
2 Marius Van Zyl 3:41:59 4:08:13 7:50:12
3 Asa Cowell 4:31:25 4:45:38 9:17:03
4 Stephan Pirl 4:25:17 5:13:00 9:38:17
5 Paul  Gunner 4:46:32 5:47:30 10:34:02
6 Charles Cartledge 5:15:15 6:23:25 11:38:40

 

Διαβάστε την ανταπόκριση του ίδιου του Αργύρη Παπαθανασόπουλου μαζί με κάποιες αντιπροσωπευτικες φωτογραφίες από το δεύτερο ετάπ.

 

"Δεύτερη μέρα σήμερα με το μετεωρολογικό δελτίο να προβλέπει μέγιστη θερμοκρασία 50C και με την διαδρομή να αναμένεται πιο τεχνική. Στην εκκίνηση στάθηκα και αισθανόμουν σαν να μην είχα τρέξει εχτές. Το σώμα σε άριστη κατάσταση και υ ψυχολογία στα ύψη. Στρατηγική σήμερα να μεγαλώσω την διαφορά από τον δεύτερο ώστε τις επόμενες μέρες να είμαι πιο χαλαρός. Έχοντας στο μυαλό μου ως προτεραιότητα τον αγώνα Western States, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην τα δώσω όλα στον Namib Desert Challenge, ώστε η αποκατάσταση και η επιστροφή στην προετοιμασία μου για τις ΗΠΑ να είναι γρηγορότερη.


Τα πρώτα 20 χιλιόμετρα της σημερινής μέρας ήταν σε ιδανικό σκληρό τερέν που μου επέτρεψε να κρατήσω έναν γρήγορο ρυθμό (4:40 min/km). Μέσα σε μόνο μιάμιση ώρα είχα καλύψει σχεδόν το μισό των 44 χιλιομέτρων και αισθανόμουν τέλεια. Πίσω μου δεν είχα οπτική επαφή με κανέναν δρομέα, αλλά αυτό δεν λειτουργούσε επιβραδυντικά για τον ρυθμό μου. Αντίθετα, λόγω της απουσίας ανταγωνισμού, κάθε μέρα ελέγχω τους χρόνους μου με τον νικητή του 2011. Έτσι βρίσω ερέθισμα να πιέσω περισσότερο τον ρυθμό μου εν απουσία απειλής από κάποιο δρομέα. Έτσι σήμερα, ο στόχος ήταν να ολοκληρώσω την διαδρομή κάτω από το 3:55 που ήταν και ο χρόνος του τότε νικητή.


Για να είμαι ειλικρινής δεν έχω ξανατρέξει σε παρόμοιες συνθήκες (πρώτος στην κατάταξη και χωρίς απειλή από τον δεύτερο) και πρέπει να ομολογήσω ότι είναι άκρως απολαυστικό. Χωρίς άγχος μπορώ να απολαύσω περισσότερο τα μαγευτικά τοπία αλλά και την πανίδα της ερήμου, που σε άλλες συνθήκες σπανίως συμβαίνει. Σήμερα είχα ακόμα δύο συναντήσεις με την άγρια φύση. Η πρώτη ήταν με αντιλόπες ενώ η δεύτερη με έναν τεράστιο αετό που δυστυχώς πέταξε πολύ γρήγορα και το μόνο που πρόλαβα να θαυμάσω ήταν το τεράστιο άνοιγμα των φτερών του.


Μετά το 20ο χιλιόμετρο η διαδρομή άλλαξε ριζικά. Οι αμμόλοφοι άρχισαν να μονοπωλούν τον ορίζοντα και η διαδρομή κινήθηκε για τα επόμενα 12 χιλιόμετρα στην κόψη αυτών με απερίγραπτη θέα. Η ζέστη γινόταν όλο και πιο αισθητή αλλά δεν σκέφθηκα να παραπονεθώ φέρνοντας στον νου τον Αγγλικό καιρό! Φτάνοντας στο τρίτο και τελευταίο checkpoint (στα προηγούμενα δύο δεν είχα σταματήσει καθώς το νερό που περίσσευε), σταμάτησα να γεμίσω νερό και ακόμα δεν αισθανόμουν σημάδια κόπωσης. Μου απέμεναν μόνο 12 χιλιόμετρα πριν τον τερματισμό και είχα την αίσθηση σαν να τελείωσε ο αγώνας. Σύμφωνα με τις οδηγίες από την πρωινή ενημέρωση, μια ήπια αλλά σταθερή κατάβαση θα με έφερνε στην ξηρή κοίτη του ποταμού και μετά από λίγα εύκολα χιλιόμετρα στο ίσιωμα θα αντίκριζα την γραμμή του τερματισμού.


Δυστυχώς όμως το μυαλό μου σταμάτησε να λειτουργεί καθαρά μετά από 6 χιλιόμετρα και ξαφνικά αμφιβολίες άρχισαν να με βασανίζουν ότι δεν κινούμαι στην σωστή διαδρομή. Μέχρι και εχτές ήταν αδύνατο να μην συναντήσεις μία ροζ κορδέλα σε μήκος 3 χιλιομέτρων να σου υπενθυμίζει ότι είσαι στον σωστό δρόμο. Εκείνη την στιγμή όμως είχα καλύψει διπλή απόσταση και τίποτα δεν μου έδινε την βεβαιότητα ότι πάω καλά. Έβγαλα τον χάρτη και την πυξίδα και τα πράγματα έγιναν χειρότερα! Πίστεψα ότι κινούμαι εντελώς σε αντίθετη κατεύθυνση και ότι έχω χαθεί… Πόσο δύσκολο να περιγράψω την απόγνωση και τον θυμό! Η ζέστη πλέον ήταν ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΗ. Το νερό όχι αρκετό. Το σώμα ξαφνικά κουρασμένο (μόλις μισή ώρα πριν πετούσε σαν τον αετό και ξαφνικά μεταμορφώθηκε σε μια σαύρα) επιβράδυνε όλο και περισσότερο τον ρυθμό και αναρωτιόμουν αν θα πρέπει να κάνω μεταβολή. Μόνο η ιδέα μου έφερνε ρίγος. Σχεδόν προτιμούσα να τρέχω στο άγνωστο παρά να γυρίσω πίσω. Το μόνο που μου έδινε θάρρος, ήταν ότι ο χρόνος μου σε εκείνη την στιγμή (3:20) ήταν πολύ μακριά από το 3:55 του προπέρσινου νικητή και ήλπιζα ότι υπάρχουν μερικά ακόμα χιλιόμετρα πριν τον τερματισμό και ότι πιθανόν δεν είδα μία από τις ροζ κορδέλες. Εκεί που πάλευα με τις εφιαλτικές μου σκέψεις και με τα χειρότερα σενάρια τροπής του αγώνα, μια ανθρώπινη φιγούρα πρόβαλε στα 500μ. Η αντίστροφη μέτρηση για το πέρας του προσωπικού μου δράματος είχε αρχίσει. Ήταν ο καμέραμαν της διοργάνωσης που μου γνωστοποιούσε ότι μόνο 1 χιλιόμετρο απομένει για τον τερματισμό! Ξαφνικά, άγνωστα αποθέματα ενέργειας δώσανε μια τελευταία δυνατή ώθηση, τερματίζοντας σε χρόνο 3:38, σημαντική διαφορά από τον στόχο που ήταν το 3:55. Ο δεύτερος έφτασε μετά από 30’ οπότε και η συνολική μεταξύ μας διαφορά μεγάλωσε πλέον στα 50’.

Πλέον ίσως θα πρέπει να χαλαρώσω τον ρυθμό για να αποφύγω περισσότερη καταπόνηση των συνδέσμων. Οι επιγονατιδικοί τένοντες άρχισαν ήδη να παραπονιούνται σήμερα. Διαφορετικά, το σώμα αισθάνεται τέλεια και σημαντικό ρόλο έχουν παίξει τα λουκούλεια γεύματα προσφορά της διοργάνωσης κάθε βράδυ. Ας με συγχωρέσουν οι φίλοι φυτοφάγοι, αλλά το μενού περιλαμβάνει barbeque με ντόπια θηράματα (ζέβρα, αντιλόπη) που αν δεν τα δοκιμάσεις δεν μπορείς να φανταστείς τι χάνεις…


Αύριο λοιπόν θα προσπαθήσω να είμαι πιο συντηρητικό, αφού τα 50 λεπτά προβάδισμα δίνουν μια σχετική σιγουριά. Αυτά μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου… Χαιρετισμούς από την καυτή αλλά μαγευτική πάντα Namib Desert!"


 

Δείτε εδώ σε πλήρες μέγεθος τις φωτογραφίες


Δευτέρα 25/3 > O Αργύρης Παπαθανασόπουλος μετά από μια εκπληκτικά γρήγορη κούρσα τερμάτισε πρώτος σε 3:20, έχοντας από νωρίς διαφορά 21 σχεδόν λεπτών από τον δεύτερο Νοτιαφρικάνο Marius Van Zyl. Τρίτος ο Γερμανός Stephan Pirl αρκετά πιο πίσω με 4:25. Βλέπουμε ότι ο έλληνας αθλητής βρίσκεται σε καλή κατάσταση και αν θεωρήσουμε ότι η «καλή μέρα από το πρωί φαίνεται» τότε συνυπολογίζοντας και τον συναγωνισμό ο οποίος δεν είναι έντονος, τότε μπορούμε από νωρίς να μιλάμε μια μια –εκτός απροόπτου- πρωτιά! Τα αποτελέσματα του πρώτου ετάπ:

Namib Desert Challenge - Etape 1

 

Ακολουθεί η ανταπόκριση του ίδιου του Αργύρη Παπαθανασόπουλου και μερικές εκπληκτικές φωτογραφίες που έχουν τραβηχθεί από την σύζυγό του!


"Επιτέλους ακόμα ένα όνειρο ξεκίνησε την διαδρομή της πραγματοποίησής του. Έπειτα από έναν από τους πιο αντίξοους χειμώνες στην Αγγλία με χιονοπτώσεις και πολικές θερμοκρασίες σε εβδομαδιαία βάση, καθιστώντας κάθε προπόνηση μια πρόκληση, «επιστροφή στις ρίζες μου». Επιστροφή σε εκείνες τις θερμοκρασίες που μεγάλωσα και έμαθα να τρέχω. Παρά την απουσία μου από την Ελλάδα τα τελευταία 5 χρόνια, τα γονίδια δεν ξεχνάνε εύκολα την αντοχή στην ζέστη και έτσι ενθουσιασμένος βρέθηκα στην εκκίνηση του Namib Desert Challenge. Επτά το πρωί, με τον ήλιο να έχει αρχίζει να ανατέλλει και με την αδρεναλίνη στα ύψη. Προσπαθώ να συγκρατήσω τον παρορμητισμό μου και να διαχειριστώ τις δυνάμεις μου έξυπνα. Είμαι στο δίλημμα. Να ξεκινήσω δυνατά και όποιος αντέξει ή να τσεκάρω στα πρώτα 10χλμ τον ρυθμό των αντιπάλων και να κινηθώ ανάλογα;


...τρέχω με φτερά στην ψυχή ενώ η σαβάνα που ανοίγεται στον ορίζοντα στιγμιαία μου δίνει την ψευδαίσθηση ότι δεν είμαι στην έρημο...



Τελικά θα υποκύψω στον παρορμητισμό και θα φύγω μπροστά δυνατά (170 HRavg), χωρίς να κοιτάξω πίσω μου τι συμβαίνει για τα επόμενα 16 χιλιόμετρα όπου θα είναι και το πρώτο checkpoint (σσ. το πρώτο εταπ έχει 42 χιλιόμετρα απόσταση). Τρέχω με φτερά στην ψυχή ενώ η σαβάνα που ανοίγεται στον ορίζοντα στιγμιαία μου δίνει την ψευδαίσθηση ότι δεν είμαι στην έρημο. Μετά από 14 χιλιόμετρα, φτάνω σε μια χαμηλή οροσειρά ηφαιστειογενών πετρωμάτων που οροθετεί την αρχή της ερήμου. Ξαφνικά το τερέν αλλάζει και η άμμος της ερήμου γίνεται αισθητή. Πιο βαρύς βηματισμός, προσπαθεί να επιβραδύνει την ακόμα Με περιμένει μια μεγάλη ευθεία ...ενθουσιώδη ταχύτητά μου (12,8km/h). Φτάνω στο πρώτο checkpoint και αποφασίζω να μην σταματήσω. Αισθάνομαι τέλεια και το υδροδοχείο μου έχει άφθονο ισοτονικό διάλυμα. Γυρίζω προς τα πίσω να ελέγξω την κατάσταση και με περισσή χαρά διαπιστώνω ότι στα 600μ οπτικού πεδίου δεν διαφαίνεται κάποιος δρομέας (μόνο στο τέλος του αγώνα θα μάθω ότι η διαφορά με τον δεύτερο ήταν μόνο τρία λεπτά εκείνη την στιγμή…).

Ακόμα πιο ενθουσιασμένος τώρα, συνεχίζω τον γρήγορο ρυθμό, έστω κι αν το τερέν γίνεται πιο δύσκολο. Η σηματοδότηση είναι αραιή αλλά προσπαθώ να συγκεντρωθώ στην πορεία μου στον χάρτη και στα φυσικά ανάγλυφα για τον προσανατολισμό μου. Γρήγορα φτάνει και το δεύτερο checkpoint (25χλμ) χωρίς να μπορώ να εντοπίσω κάποιον σε ακτίνα χιλιομέτρου. Θα σταματήσω για ένα ποτήρι νερό και θα φύγω γρήγορα. Με περιμένει μια μεγάλη ευθεία με ήπια σταθερή κλίση, κερδίζοντας μια υψομετρική 200μ. Στην κορυφή του λόφου μπορώ να κοιτάξω πίσω μου τον ορίζοντα χωρίς ίχνος δρομέα. Το ηθικό στα ύψη. Ξέρω ότι για τα επόμενα 10 χιλιόμετρα μπορώ να διατηρήσω την διαφορά και να πάρω την πρώτη θέση.

...ένα άλλο κοπάδι από γαζέλες δείχνει λιγότερη ανησυχία στην παρουσία μου...Μια απότομη κατηφόρα μου δίνει ακόμα ταχύτερο ρυθμό και επιστρέφοντας στην σαβάνα έχω την τύχη να αντικρίσω αλλά και να βιώσω μία από τις ομορφότερες εικόνες/στιγμές της δρομικής μου καριέρας. Στα μόλις 100μ απόσταση, ένα κοπάδι από αντιλόπες αρχίζουν να τρέπονται σε φυγή με χάρη και ταχύτητα μόλις διαπιστώσουν την παρουσία μου. Ρίγος και δέος μπροστά στην απέριττη ομορφιά της φύσης… Δύο χιλιόμετρα παρακάτω ένα άλλο κοπάδι από γαζέλες δείχνει λιγότερη ανησυχία στην παρουσία μου! Μέσα από αυτές τις εικόνες και συγκινήσεις, αυξάνω τον ρυθμό μου (4:30/min). Το τερέν έχει γίνει πιο εύκολο και μου επιτρέπει να δώσω ότι ίχνη ενθουσιασμού έχουν απομείνει.

Η θερμοκρασία έχει αγγίξει του 40C και η γραμμή τερματισμού φαίνεται στον ορίζοντα. Ο παλμογράφος δείχνει 185 και πλέον αποφασίζω να ρίξω ελαφρά τον ρυθμό. Είναι η πρώτη μέρα από τις πέντε και λίγη σωφροσύνη έστω και στα τελευταία χιλιόμετρα δεν βλάπτει! 30 άτομα, κυρίως ντόπιοι, αρχίζουν να χειροκροτούν και να με παρακινούν για τα τελευταία μέτρα. 3:21 για την πρώτη μέρα των 42 χιλιομέτρων, με ταχύτητα πάνω από 12Km/h, μόνο ικανοποίηση μπορεί να δώσει αλλά και ενίσχυση της αυτοπεποίθησής μου ότι μπορώ να κερδίσω τον αγώνα αν προσέξω και είμαι λίγο τυχερός. Απρόσμενα, το σώμα δεν είναι γαλακτωμένο, αλλά ούτε δείχνει και σημάδια μυϊκής κόπωσης. Κάθομαι στην σκιά περιμένοντας να διαπιστώσω την χρονική διαφορά από τον δεύτερο. Μετά από 21’ θα τερματίσει και η ανακούφιση μιας ασφαλής διαφορά θα δώσει τόπο στην αβεβαιότητα των προηγούμενων ημερών.

Φυσικά σε αυτούς τους πολυήμερου αγώνες, κάθε μέρα είναι και μία έκπληξη. Πολλά μπορούν να αλλάξουν και φαινομενικά παγιωμένες καταστάσεις στην κατάταξη μπορούν να ανατραπούν. Φόβος και τρόμος μου είναι να χαθώ αφού η σηματοδότηση είναι σπαρτιάτικη και απαιτεί αρετές προσανατολισμού, που δυστυχώς δεν μπορώ να παινευτώ ότι τις έχω! Το σημαντικότερο είναι όμως ότι υπάρχει θετική ενέργεια μέσα μου και αυτή θα είναι το ντοπάρισμα για αύριο.

Διαφορετικό σκηνικό αύριο με περισσότερους αμμόλοφους και δυσκολότερο τερέν. 44 χιλιόμετρα κυκλικής διαδρομής, που ουσιαστικά περικυκλώνουν ένα σύμπλεγμα αμμόλοφων. Σωματικά και ψυχικά 100% έτοιμος! Δεν απομένει να το επιβεβαιώσουμε αύριο ίδια ώρα. Μέχρι τότε, την αγάπη μου και τους χαιρετισμούς σε όλους τους φίλους και γνωστούς που γίνονται νοερά συμμέτοχοι αυτής της περιπέτειας σε ακόμα μία έρημο του πανέμορφου πλανήτη μας."

Φωτογραφίες από το πρώτο ετάπ

Τάκης Τσογκαράκης

Η αγάπη του για το βουνό ξεκινάει πολλά χρόνια πίσω με τις πρώτες αναβάσεις στην αγαπημένη του Πάρνηθα και μετέπειτα με την σχολή Ορειβασίας του ΕΟΣ Αχαρνών. Το 2007 έτρεξε τον πρώτο του αγώνα ορεινού τρεξίματος και από τότε ονειρεύεται "όλο και ψηλότερα, όλο και μακρύτερα". Ελπίζει να το κάνει για πολλά χρόνια ακόμα...

www.advendure.com

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ