Western States Endurance Run 2018!

Από 07 Ιουλ 2018

1 μίλι ισούται με 1.6 χιλιόμετρα, 1 βαθμός Κελσίου ισούται με 33.8 βαθμούς Φαρενάιτ, 1 ευρώ αντιστοιχεί σε 1.16 δολλάρια περίπου, 1 λίτρο είναι περίπου 0.27 γαλόνια, 500 ml είναι 17 oz και σα να μην έφταναν όλες αυτές οι μετατροπές είχα και τους τρελο-αμερικάνους να θεωρούν φυσιολογικό μέγεθος αυτό που στην Ελλάδα είναι το τεράστιο! Φανταστείτε ότι το medium γι’ αυτούς είναι XX large για εμάς! Νομίζετε πως γίνομαι υπερβολικός; Πανύψηλοι ουρανοξύστες, τεράστια σπίτια, μεγάλα και ογκώδη αυτοκίνητα, μέχρι και τα αναψυκτικά μας των 500 ml εκεί ήταν 591 ml! Βέβαια, όλο αυτό είχε και τα πλεονεκτήματά του αφού το economy αμάξι που νοίκιασα για εκείνους είναι ένα ολοκαίνουριο, μεγάλο, οικογενειακό αυτοκίνητο ενώ εδώ είναι, στην καλύτερη περίπτωση, ένα Yaris. Δέκα μέρες έζησα εκεί και κάποια στιγμή, πραγματικά, πίστεψα πως θα επιστρέψω στην Ελλάδα και θα νιώθω όπως ο Γκιούλιβερ με τους Λιλιπούτειους! Αυτό που λένε πως το μέγεθος δε μετράει... Ε, αυτό ξεχάστε το!

 

 

Ας αφήσουμε, ωστόσο, τις συγκρίσεις κατά μέρους και ας μιλήσουμε για τον αγώνα. Και συγκεκριμένα για το διασημότερο, ίσως, αγώνα 100 μιλίων στον κόσμο! Ο Western States Endurance Run θα μπορούσε, κάλλιστα, να αποτελεί κάποιο είδος θρησκείας για τους κατοίκους των Ηνωμένων Πολιτειών αφού τις ημέρες εκείνες τα πάντα είχαν να κάνουν με τον ομώνυμο αγώνα! Ποιον Τραμπ μου λες τώρα εσύ και αγάλματα της Ελευθερίας και Καπιτώλεια... Ναι, στις 23/24 Ιουνίου η καρδιά του παγκόσμιου ultra-trail running κοινού χτυπούσε δυνατά στην πολιτεία της Καλιφόρνια! Παρότι, λοιπόν, είμαι ακόμη ενθουσιασμένος με όλα όσα έζησα και η δική μου καρδιά δεν έχει σταματήσει να χτυπάει σε ρυθμούς WS100 θα προσπαθήσω να μη χαθώ στις λεπτομέρειες και να σας μεταφέρω όσο το δυνατόν πιο περιληπτικά και περιεκτικά την εμπειρία που βίωσα. Για τον παραπάνω λόγο θα χωρίσω το άρθρο μου σε μικρές θεματικές ενότητες – κεφάλαια ώστε να γίνουν όλα πιο κατανοητά.

 

Η συμμετοχή:

Ο Western States Endurance Run έχει τη δική του λίστα με αγώνες κριτήρια, σε ολόκληρο τον κόσμο, για τους οποίους ένας έγκυρος τερματισμός ισοδυναμεί με τη δυνατότητα δήλωσης συμμετοχής στον αγώνα. Αξίζει εδώ να αναφερθεί πως από τη φετινή χρονιά (2018) ο δικός μας OlympusMythicalTrail έχει εμπλουτίσει την παραπάνω λίστα! Δε χρειάζεται, άρα, να ταξιδέψετε στο εξωτερικό για να αγωνιστείτε σε κάποιον από τους αγώνες κριτήρια του WS100, όπως συνέβη και με εμένα. Από το 2018 κι έπειτα όλοι όσοι τερματίζουν τον OlympusMythicalTrailθα είναι κάτοχοι ενός πολυπόθητου λαχνού για την κλήρωση! Φυσικά, το γεγονός πως εξασφαλίσατε το κριτήριο συμμετοχής δε σημαίνει ότι γλυτώσατε και την κλήρωση. Ο αριθμός των υποψήφιων συμμετεχόντων είναι δυνητικά μεγαλύτερος από αυτόν που τελικά θα αγωνιστούν. Γι’αυτό εξοπλιστείτε με αρκετή υπομονή διότι όλο αυτό μπορεί να τραβήξει ως και 8 χρόνια δίχως να είναι βέβαιο ότι την όγδοη χρονιά θα κληρωθείτε. Εγώ στάθηκα πολύ τυχερός αφού ο λαχνός μου κληρώθηκε τη δεύτερη μόλις χρονιά γι’ αυτό αν έχετε κρυμμένο πουθενά κάποιο λαγοπόδαρο, τώρα είναι η ώρα να ψάξετε να το βρείτε!


Η προετοιμασία:

Αυτή η θεματική ενότητα αφορά την προπονητική προετοιμασία καθώς και την οικονομική προετοιμασία για τον προϋπολογισμό του ταξιδιού μας. Και τα δύο ιδιαίτερης σημασίας αφού το ένα δίχως το άλλο δε μας επιτρέπει να ταξιδέψουμε και να συμμετάσχουμε στον αγώνα. Από την προσωπική μου εμπειρία πρέπει να σας πω ότι ο αγώνας δεν έχει παρατεταμένες, σκληρές αναβάσεις και καταβάσεις που θα ταλαιπωρήσουν τους τετρακέφαλους. Οπότε, εστιάστε περισσότερο στο πώς θα καταφέρετε να τρέχετε περισσότερη ώρα. Αν θα προετοιμαζόμουν ξανά για το WS100 θα άλλαζα μερικές καθημερινές προπονήσεις δύναμης με άλλες  ταχύτητας αφού υπάρχουν αρκετά χιλιόμετρα σε όλη τη διαδρομή που μπορείς να τα τρέξεις! Επίσης, επειδή δεν είχα τη δυνατότητα να συμμετάσχω σε πολλούς αγώνες, λόγω εξόδων, επέλεξα ένα μόνο ultra-trail αγώνα, χρονικά περίπου στη μέση της προετοιμασίας, για να έχω μια ξεκάθαρη εικόνα για τις επιδόσεις μου και τη βελτίωση της φυσικής μου κατάστασης. Αυτό θα σας βοηθήσει πάρα πολύ ώστε αν χρειαστεί να δουλέψετε περισσότερο πάνω σε κάτι συγκεκριμένο, ο χρόνος που θα έχετε να είναι ικανοποιητικός.

 

Προσπαθείστε, ακόμη, να επιλέξετε έναν αγώνα που θα ταιριάζει αρκετά στα χαρακτηριστικά του WS100. Η δική μου επιλογή ήταν ο Corfu Mountain Trail ο οποίος κατά την άποψή μου είχε ομοιότητες, στο κομμάτι της διαδρομής και των καιρικών συνθηκών, με τον διάσημο αγώνα των 100 μιλίων. Το μυστικό, τώρα, για να καταφέρετε να συγκεντρώσετε αρκετά χρήματα για το ταξίδι είναι να αποταμιεύετε διαρκώς με όποιον τρόπο μπορείτε. Μπορεί να γελάσετε αλλά τα ψιλά από τα καθημερινά ψώνια του νοικοκυριού γέμισαν τον κουμπαρά-σπιτάκι που έχω δυο-τρεις φορές δίνοντάς μου τη δυνατότητα να πληρώσω για την ενοικίαση του αυτοκινήτου, για διεθνή διπλώματα, ESTA και διάφορα άλλα. Ξεκινήστε, λοιπόν, την αποταμίευση από τώρα ακόμη κι αν δε γνωρίζετε ότι θα πάτε στο WS100 του 2019!

 

Έγγραφα:

Και αυτή η θεματική ενότητα είναι εξίσου σημαντική με τις προηγούμενες αφού δίχως τα απαιτούμενα έγγραφα δεν υπάρχει περίπτωση να ταξιδέψετε! Ξεκινώ από το βασικότερο! Διαβατήριο σε ισχύ! Αν έχει λήξει ή αν δεν έχετε θα χρειαστεί να πάτε σε κάποια αστυνομική διεύθυνση ώστε να βγάλετε νέο ή να το ανανεώσετε. Όλη η διαδικασία, εφόσον έχετε συγκεντρώσει τα απαραίτητα δικαιολογητικά, θα πάρει λιγότερο από δέκα ημέρες, παρόλα αυτά μην το αφήσετε για τελευταία στιγμή. ESTA! Η ESTA είναι ένα είδος VISA με μικρότερη χρονική ισχύ και συνεπώς φθηνότερη από τη VISA. Η έκδοσή της είναι άμεση, γίνεται ηλεκτρονικά και το κόστος της είναι περίπου 15-20 δολλάρια. Επίσης, βασική προϋπόθεση είναι να έχετε διαβατήριο σε ισχύ! Αν αποφασίσετε να απευθυνθείτε σε κάποιο ταξιδιωτικό γραφείο για την έκδοσή της φροντίστε να μη σας πιάσουν κορόιδο με τα χρήματα που θα ζητήσουν! Το ίδιο πρέπει να προσέξετε αν κάνετε μόνοι σας την αίτηση για ESTA αφού υπάρχουν στο διαδίκτυο αρκετές ιστοσελίδες που παίζουν το ρόλο του μεσάζοντα και σας ζητούν στο τέλος να πληρώσετε γύρω στα 80-100 δολλάρια. Η κανονική ιστοσελίδα για την έκδοση ESTA ανήκει στην πρεσβεία των Ηνωμένων Πολιτειών.

 

 Διεθνές δίπλωμα οδήγησης! Αν έχετε σκοπό να νοικιάσετε αυτοκίνητο θα χρειαστεί να είστε κάτοχοι διεθνούς διπλώματος οδήγησης. Αυτό, βέβαια, που δε μου είπε κανείς εμένα, είναι πως αν είσαι κάτοχος νέου διπλώματος οδήγησης (τα στοιχεία πρέπει να είναι γραμμένα με λατινικούς χαρακτήρες) δεν υπάρχει ανάγκη μετατροπής του ήδη υπάρχοντος διπλώματος σε διεθνές αφού, πολύ απλά, είναι διεθνές! Φυσικά, όλα θυσιάζονται στο βωμό του χρήματος όπως και τα 50 ευρώ που έδωσα στην ΕΛΠΑ για να μετατρέψει το διεθνές δίπλωμά μου σε διεθνές! 

 

Δίπλωμα εθελοντικής εργασίας σε μονοπάτια ή αγώνες! Το συγκεκριμένο έγγραφο είναι ίσως μια πολιτική που πρέπει να υιοθετήσουν όλοι οι διοργανωτές αγώνων της χώρας μας. Με λίγα λόγια, δε σου επιτρέπεται η συμμετοχή στον WS100 αν δεν έχεις προηγουμένως προσφέρει τουλάχιστον 8 ώρες σχετικής εθελοντικής εργασίας με αυτήν που ανέφερα. Η προσκόμιση του συγκεκριμένου εγγράφου γίνεται ηλεκτρονικά και η χρονική διορία είναι μέχρι την 1η Ιουνίου της χρονιάς διεξαγωγής του αγώνα.

 

Συνάλλαγμα! Το ξέρω. Το συνάλλαγμα δεν είναι έγγραφο αλλά χωρίς λεφτά δεν πας πουθενά οπότε είπα να το στριμώξω σ’ αυτήν τη θεματική ενότητα μιας που δεν κολλούσε αλλού. Το μοναδικό που πρέπει να προσέξετε, εδώ, είναι η προμήθεια που ενδέχεται να σας κρατήσουν. Προσωπικά, επέλεξα να μετατρέψω τα ευρώ μου σε δολλάρια, στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης, σε ανταλλακτήριο που κράτησε μηδενική προμήθεια.

 

Τα αεροπορικά εισιτήρια:

Εδώ, υπάρχει η γνωστή μέθοδος του “όσο νωρίτερα, τόσο καλύτερα” και φθηνότερα, εννοείται! Μόλις, λοιπόν, μάθετε πως έχετε κληρωθεί για τον αγώνα ψάξτε να κάνετε κράτηση ώστε να πετύχετε μια καλή προσφορά. Προσωπικά, έκλεισα εισιτήρια με Turkish Airlines από Θεσσαλονίκη για Κωνσταντινούπολη, από εκεί για Νέα Υόρκη και από Νέα Υόρκη για Σαν Φρανσίσκο. Η επιστροφή ήταν απευθείας από Σαν Φρανσίσκο για Κωνσταντινούπολη και έπειτα για Θεσσαλονίκη. Το συνολικό κόστος ήταν στα 860 ευρώ με δύο μεγάλες αποσκευές των 23 κιλών η κάθε μία. Ωστόσο, πρέπει να σας αποκαλύψω πως για την κράτηση των εισιτηρίων απευθύνθηκα σε ταξιδιωτικό γραφείο αφού όσο κι αν έψαξα μόνος δεν κατάφερα να πετύχω τιμή χαμηλότερη των 1.000 ευρώ.

 


Το ταξίδι:

Οπλιστείτε με αρκετή υπομονή και εφοδιαστείτε με βιβλία, mp3, videogame και ό,τι άλλο κατεβάζει ο νους σας ώστε να περάσουν ευκολότερα οι ώρες που θα βρίσκεστε στο αεροπλάνο. Από την άλλη, φυσικά, το θετικό με αυτά τα υπερατλαντικά ταξίδια είναι πως τα αεροσκάφη που εκτελούν αυτές τις πτήσεις έχουν αρκετές ανέσεις ώστε να περνάει ευχάριστα η ώρα. Κάθε θέση έχει προσωπικό σύστημα πολυμέσων, με οθόνη και ακουστικά, όπου μπορείς να παρακολουθήσεις πλήθος νέων ταινιών, να ακούσεις καθε είδους μουσική, να μαθαίνεις για το ταξίδι σου ή ακόμη και να βλέπεις οτιδήποτε βλέπουν οι πιλότοι μέσω ειδικά τοποθετημένων καμερών στην άτρακτο του αεροσκάφους! Επίσης, ακόμη κι αν δεν έχει κυλικείο μέσα στο αεροπλάνο, εσείς δε θα πεινάσετε διότι σερβίρουν τουλάχιστον δύο μίνι γεύματα και αρκετά άλλα σνακ για να σας κόψουν την όρεξη μέχρι τον τελικό προορισμό.

 

Το τζετ λαγκ:

Κάπου διάβασα πως για να αποφύγεις το τζετ λαγκ που σου προκαλούν τέτοιου είδους ταξίδια πρέπει να πίνεις αρκετό νερό κατά τη διάρκεια της πτήσης, να αποφεύγεις να τρως βαριά και να πίνεις αναψυκτικά καθώς επίσης και να προσπαθείς να παραμένεις ξύπνιος ώστε να κοιμηθείς για βράδυ την ώρα που νυχτώνει στον προορισμό σου. Η αλήθεια είναι πως μόνο τις δύο πρώτες μέρες που βρισκόμουν στη Νέα Υόρκη ένιωσα μια ελαφριά υπνηλία. Όλες τις υπόλοιπες ημέρες, τα συστήματά μου δούλευαν φυσιολογικά με αποτέλεσμα να συντονιστώ αρκετά γρήγορα με τα αμερικάνικα ρολόγια. Φυσικά, δε μπορώ να πω το ίδιο και τώρα που έχει, ήδη, περάσει περισσότερο από μια εβδομάδα που επέστρεψα και ακόμη κουτουλάω πρωί-βράδυ! Μάλλον, χρειάζομαι ρύθμισμα...

 


Διασκέδαση:

Αφήστε τον Jim Walmsley να σπάει τα χρονόμετρα του Western States Endurance Run και εσείς απολαύστε το ταξίδι σας από την αρχή μέχρι το τέλος! Πρωταρχικός σας στόχος είναι να περάσετε όμορφα, να γεμίσετε τις βαλίτσες σας με αναμνήσεις κι εμπειρίες, άντε και κανένα σουβενίρ, και να επιστρέψετε χαμογελαστοί κι ευτυχισμένοι! Άλλωστε, μπορεί να μη σας δοθεί ξανά η δυνατότητα για ένα τέτοιο ταξίδι! Αν αποφασίσετε να ακολουθήσετε τα βήματά μου και να επισκεφτείτε πρώτα τη Νέα Υόρκη τότε υπάρχουν πάρα πολλά που μπορείτε να κάνετε για να γεμίσετε τις μέρες σας. Στις 4 ημέρες που βρέθηκα εκεί είχα αρκετό χρόνο για να ανέβω στο Empire State Building, να επισκεφτώ το Liberty Island και την κυρία Ελευθερία, να γυρίσω ολόκληρο το Central Park και να πάω στη συναυλία των Imagine Dragons αφού η τύχη μου ήθελε τις ίδιες ημέρες που ήμουν εκεί να βρίσκεται και ένα από τα αγαπημένα, ξένα συγκροτήματά μουσικής που ακούω!

 

 

Αφήνοντας πίσω την Ανατολική ακτή και κατευθυνόμενος στη Δυτική, βρέθηκα από τη μεγαλούπολη στην εξοχή της πολιτείας της Καλιφόρνια! Ήμουν, δε, τόσο τυχερός που οι άνθρωποι που με φιλοξένησαν στο σπίτι τους όχι μόνο με τάισαν, όχι μόνο πλήρωσαν τα ξενοδοχεία που έμεινα πριν και μετά τον αγώνα αλλά μου πρότειναν και πολύ ωραία μέρη για να δω όπως το Εθνικό Πάρκο “Big Trees με τις πανύψηλες σεκόγιες, σε ένα δάσος εκατοντάδων χρόνων που δε χόρταινες να χάνεσαι στα μονοπάτια του!

 

 

Δεν ήταν λίγες οι φορές, μάλιστα, που είπα στους οικοδεσπότες μου πως περνάω τόσο ωραία που, αλήθεια, δεν είναι ανάγκη να τρέξω στον αγώνα! Όπως, επίσης, όταν κατευθυνόμασταν στη Λίμνη Τάχο, όπου και θα μέναμε την ημέρα πριν την εκκίνηση, μέσω ενός καταπληκτικού ορεινού δρόμου, που σε ανέβαζε σχεδόν στα 3.000 μέτρα υψόμετρο, με πολυάριθμα μπαλκόνια για να σταματήσεις και να απολαύσεις τη θέα τριγύρω! Μα και η κωμόπολη στη λίμνη Τάχο, 15 μόλις λεπτά από την εκκίνηση στο Squaw Valley, ήταν ένα χειμερινό θέρετρο απίστευτης ομορφιάς με μία τεράστια λίμνη να δεσπόζει στο κέντρο της. Η διαστάσεις της λίμνης θύμιζαν τη δική μας Μεγάλη Πρέσπα μα τα νερά της ήταν τόσο κρυστάλλινα-διάφανα που όμοια δεν έχω ξαναδεί σε λίμνη! Η όχθη, στη μια πλευρά της λίμνης, είχε ψιλή άμμο, ξαπλώστρες, ομπρέλες ενώ στο βάθος υπήρχαν ταχύπλοα με τα οποία είχες τη δυνατότητα να πραγματοποιήσεις θαλάσσια σπορ. Πραγματικά, αν δεν βρισκόμουν στα +1.500 μέτρα υψόμετρο θα πίστευα πως είμαι σε κάποια κυκλαδίτικη παραλία!

 

 

Δεν υπήρξε στιγμή, στις δέκα ημέρες που πέρασα στις Ηνωμένες Πολιτείες, που είπα κουράστηκα και θέλω να γυρίσω πίσω. Οι καινούριοι φίλοι που έκανα φρόντιζαν κάθε μέρα να μου λένε για κάποιο καινούριο μέρος και να εξάπτουν τη φαντασία μου ολοένα και περισσότερο! Ευτυχώς, κάποια από αυτά, όπως το Grand Canyon, ήταν αρκετά μακριά για να πάω οδηγώντας...

 

Μετακίνηση:

Στην προηγούμενη ενότητα αναφέρθηκα αρκετά στα μέρη που επισκέφτηκα κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μου και για το λόγο αυτό οφείλω να σας πω τον τρόπο που τα επισκέφτηκα. Τις ημέρες, λοιπόν, που βρισκόμουν στη Νέα Υόρκη το μοναδικό μέσο μεταφοράς που χρησιμοποίησα ήταν το Μετρό και, φυσικά, τα πόδια μου! Αν και το Manhattan φαντάζει τεράστιο, θα χρειαστείς μια μέρα το πολύ για να καταλάβεις πώς να κινείσαι ώστε να το μάθεις. Υπάρχουν διάφορες γραμμές του Μετρό μα αυτές που κινούνται κατά μήκος του Manhattan και εξυπηρετούσαν εμένα περισσότερο ήταν οι 1, 2, 3, B και D. Το κόστος για κάθε διαδρομή του Μετρό είναι  3 δολλάρια. Βέβαια, με τα ίδια χρήματα μπορείς να νοικιάσεις ποδήλατο για μισή ώρα και να γνωρίσεις την πόλη με ένα διαφορετικό τρόπο. Μάλιστα, η ιδέα αυτή είναι αρκετά καλή μιας που το Manhattan είναι σχεδόν επίπεδο στο μεγαλύτερο μέρος του! Ωστόσο, για να νοικιάσεις ποδήλατο χρειάζεται απαραίτητα να έχεις ενεργοποιημένες τις υπηρεσίες διαδικτύου στο κινητό τηλέφωνο ώστε να γνωρίζεις από πού μπορείς να πάρεις κάποιο ποδήλατο μα και πού μπορείς να το αφήσεις μέσω της ειδικής εφαρμογής. Συνεπάγεται, άρα, ότι χρειάζεται να κάνεις σύνδεση τηλεφώνου με αμερικάνικο νούμερο ή να ενεργοποιήσεις το roaming φεύγοντας από Ελλάδα, κάτι για το οποίο θα μιλήσουμε παρακάτω.

 

 

Όσο για την Καλιφόρνια, εκεί τα πράγματα ήταν ευκολότερα. Το ολοκαίνουριο Ford focus που νοίκιασα, κόστισε 160 ευρώ για 6 ημέρες και ήταν το μοντέλο με τον πιο πλούσιο εξοπλισμό! Το αναφέρω αυτό διότι είχε εργοστασιακό GPS, σε απευθείας σύνδεση με δορυφόρο ώστε να σε προειδοποιεί για κάθε είδους μποτιλιάρισμα στο οποίο πλησίαζες! Φυσικά, μέχρι να το ανακαλύψω, πήρα μια γερή δόση από το μποτιλιάρισμα στο Σαν Φρασίσκο τις ώρες αιχμής. Η ενοικίαση έγινε μέσω της ιστοσελίδας rentalcars.com όπου έχεις τη δυνατότητα να επιλέξεις εκτός από το αυτοκίνητο που θες, αν επιθυμείς πρόσθετη ασφάλιση αυτοκινήτου, παράδοση αυτοκινήτου δίχως γεμάτο ντεπόζιτο καυσίμου, χρήση ειδικής κάρτας για είσοδο σε δρόμους με διόδια και άλλα πολλά. Είναι αυτονόητο πως καθετί έχει και το ανάλογο κόστος. Προσωπικά, σαν έρθει η ώρα να επισκεφτείτε την Καλιφόρνια, σας προτρέπω να νοικιάσετε αυτοκίνητο διότι θα έχετε τη δυνατότητα να γνωρίσετε πολλά περισσότερα μέρη απ’ ότι αν μετακινηθείτε με Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Θυμηθείτε μονάχα να τηρείτε αυστηρά τα όρια ταχύτητας και εξασκηθείτε στο πόσα χλμ/ω αντιστοιχούν σε μιλ/ω.

 

Επικοινωνία:  

Παραπάνω σας μίλησα για τη δυνατότητα που έχετε να αγοράσετε κάρτα SIM με αριθμό τηλεφώνου των Ηνωμένων Πολιτειών και ειδικό πακέτο για τουρίστες, με αρκετό χρόνο ομιλίας και αρκετά Giga-Byte για επικοινωνία με τα αγαπημένα σας πρόσωπα πίσω στην Ελλάδα. Το κόστος του συγκεκριμένου πακέτου κυμαίνεται από 30 εως 50 δολλάρια και ορίζεται από το μέρος που θα αγοράσεις την κάρτα. Εντός του χώρου του αεροδρομίου, για παράδειγμα, είναι ακριβότερη! Η διάρκεια του πακέτου είναι ένας μήνας και μετά απλώς πετάς την κάρτα στα σκουπίδια. Τα καταστήματα όπου μπορείτε να αγοράσετε τα συγκεκριμένα πακέτα επικοινωνίας είναι τα T-Mobile. Εναλλακτικά, μπορείτε να ενεργοποιήσετε τις υπηρεσίες roaming του δικτύου κινητής τηλεφωνίας που χρησιμοποιείτε στην Ελλάδα αλλά πιστέψτε με δεν αξίζει τον κόπο διότι το κόστος είναι τουλάχιστον διπλάσιο, αν μιλάμε για παραμονή 10 ημερών. Τέλος, μπορείτε να κάνετε το ίδιο με εμένα και απλώς να χρησιμοποιείτε ασύρματο δίκτυο wi-fi όπου βρίσκετε κάποιο ανοικτό. Εδώ, υπάρχει περιορισμός αλλά το γεγονός πως είμαστε στις Η.Π.Α τον καταργεί αφού υπάρχει πλήθος ελεύθερων ασύρματων δικτύων σε καταστήματα, σταθμούς Μετρό και δημόσιους χώρους.

 


Διατροφή:

Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα αν ταξίδευα δε θα σχολίαζα το συγκεκριμένο θέμα όμως θα βρίσκεστε στη βασίλισσα του junk food και η εύρεση ποιοτικού φαγητού μπορεί να γίνει πραγματικός μπελάς! Σας λέω την αλήθεια, όλη η Νέα Υόρκη μύριζε τηγανητό λάδι και μπέργκερ! Τα περισσότερα μάρκετ πουλούσαν ανθυγιεινά τρόφιμα και όλα ήταν τυποποιημένα. Ευτυχώς, στη γειτονιά του Harlem που έμεινα είχε ένα μεγάλο μάρκετ που προωθούσε τη νοοτροπία της σωστής και πιο υγιεινής διατροφής με βιολογικά προϊόντα, φρούτα και λαχανικά, μαγειρευτό φαγητό και φρέσκο ψωμί! Στην Καλιφόρνια, τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα! Οι οικοδεσπότες μου ήταν χορτοφάγοι και πρόσεχαν πάρα πολύ τη διατροφή τους. Να ξεκαθαρίσω ένα πράγμα, χορτοφάγος δεν είμαι, όχι ότι είναι κακό φυσικά, μα τόσο ανθυγιεινά δεν ήθελα να τρέφομαι! Καλό το μπέργκερ, καλά και τα τάκος αλλά με μέτρο ρε παιδιά! Φροντίστε, λοιπόν, κατά την άφιξή σας εκεί να βρείτε από νωρίς κάποιο μάρκετ που να πουλάει πιο φρέσκα και όχι τυποποιημένα προϊόντα έτσι ώστε να μπορείτε να μαγειρεύετε οι ίδιοι το φαγητό σας. Κάτι που θα προτιμήσετε, άλλωστε, και για οικονομικούς λόγους. 

 

Ιατρική ασφάλιση:

Δε θα γράψω πάρα πολλά για την ενότητα αυτή καθώς επέλεξα να μην ασφαλιστώ για ιατρική περίθαλψη κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μου στις Η.Π.Α. Εσείς, φυσικά, αν επιλέξετε να ασφαλιστείτε πρέπει να αναφέρετε στην ασφαλιστική εταιρία πως έχετε σκοπό να τρέξετε έναν ορεινό αγώνα 100 μιλίων ώστε να είστε απόλυτα καλυμμένοι. Ωστόσο, κάτι τέτοιο διπλασιάζει το κόστος ασφάλισης από 50 σε 100 ευρώ και κάτι ψιλά. Υπάρχει και η λύση να ασφαλιστείτε μέσω ITRA, όμως θα χρειαστεί πρώτα να κάνετε μια εγγραφή, που περιέχει κάποιο μικρό ποσό σαν ετήσια συνδρομή, και έπειτα να συνεχίσετε με την ασφάλιση, κάτι που δεν έκανα τον κόπο να ψάξω περισσότερο.  Ίσως ήταν απερισκεψία από μέρους μου γιατί αν έσπαγε ο διάολος το ποδάρι του και έσπαγα κι εγώ κανένα ποδάρι τότε θα χρειαζόταν να πληρώσω μια περιουσία στα νοσοκομεία για να με διορθώσουν! Και ήμουν πολύ τυχερός διότι λίγο έλειψε να γίνει το κακό όταν έφαγα μια περιποιημένη τούμπα...

 

 


Λαγός και πλήρωμα υποστήριξης:

Ή αλλιώς pacer & crew! Δέκα μέρες, περίπου, πριν την αναχώρησή μου για τις Η.Π.Α αποφάσισα πως ήθελα να χρησιμοποιήσω pacer για τον αγώνα μου. Η σκέψη αυτή προέκυψε όταν ψάχνοντας την ιστοσελίδα της διοργάνωσης για νέα και πληροφορίες σχετικά με τον αγώνα έπεσα πάνω στη λίστα όλων αυτών που ήθελαν να γίνουν λαγοί για κάποιον αγωνιζόμενο. Ήταν πάρα πολλοί και όλοι τους σχεδόν ανέφεραν, στο σύντομο μήνυμα σχετικά με τους ίδιους, πόσο ήθελαν να τρέξουν στο WS100 έστω και μ’ αυτόν τον τρόπο, κάποια από τα χιλιόμετρα της διαδρομής!

 

Δεν χρειάστηκα πολύ, είμαι και λίγο πονόψυχος, οπότε επικοινώνησα με τον Christopher Thomas, έναν τύπο που έγραφε “…είτε πάμε για ρεκόρ είτε απλά για να τερματίσουμε, είμαι μέσα...”. Σκέφτηκα, λοιπόν, ότι αυτή η νοοτροπία έμοιαζε αρκετά με τη δική μου. Τους στόχους μου τους ήξερα οπότε πήγαινα για να διασκεδάσω και ό,τι ήθελε ας γίνει! Είμαι άνθρωπος που έχω μάθει να τα κάνω όλα μόνος και γι’αυτό το να συνεργαστώ με κάποιον, σ’ αυτό το κομμάτι της ζωής μου, δε μου είχε συμβεί ξανά! Για την ακρίβεια, επικοινώνησα με τον Christopher και του είπα “...εντάξει, θέλω να είσαι ο pacer μου αλλά από εκεί και πέρα δε ξέρω τι άλλο πρέπει να κάνω γιατί δεν έχω αγωνιστεί ποτέ έτσι στο παρελθόν... ”. Η απάντησή του ήταν καθησυχαστική λέγοντάς μου πως δε χρειαζόταν να κάνω τίποτα. Ο ίδιος μαζί με τη γυναίκα του θα φρόντιζαν να έχω έξτρα πάγο σε κάποιους από τους σταθμούς και θα με συνόδευε στα τελευταία 60 χιλιόμετρα του αγώνα. Το γέλιο είναι πως γνωριστήκαμε από κοντά δέκα λεπτά πριν την εκκίνηση. Μέχρι τότε επικοινωνούσαμε με mail και πάλι καλά υπήρχε το Instagram για να δούμε ο ένας τη φάτσα του άλλου.

 

Η βοήθεια των δυο τους στους σταθμούς θα ήταν αρκετά πιο χρήσιμη για κάποιον που ήθελε να μπει, να τσιμπήσει κάτι, να του δώσουν γεμάτα παγούρια και να φύγει. Μα, έμπλεξαν με ‘μένα, το Σαλονικιό που ξόδευα χαλαρά δέκα λεπτά με ένα τέταρτο σε κάθε σταθμό. Παρόλα αυτά, όταν τρέχαμε με τον Christopher μέσα στη νύχτα, σε κάποιο σημείο μετά το πέρασμα του ποταμού, ήμουν τόσο αφυδατωμένος που ζαλιζόμουν και έβλεπα θολά. Εκείνη ήταν η στιγμή που χρειάστηκα τον καινούριο φίλο μου περισσότερο! Με πήρε χαμπάρι και μπήκε μπροστά μου δίνοντας ένα χαλαρό ρυθμό και ρίχνοντας κλεφτές ματιές πίσω του. Κάπως έτσι συνεχίσαμε για 10 μίλια, περπατοτρέχοντας, μέχρι να συνέλθω πάλι και να βάλω μπροστά τις μηχανές. 10 μίλια που μου φάνηκαν πολλά περισσότερα μα που, ευτυχώς, είχα καλή παρέα!

 

Εξοπλισμός:

 Ο Western States Endurance Run δεν έχει υποχρεωτικό εξοπλισμό παρά μονάχα ένα δεύτερο φακό κεφαλής με ανταλλακτικές μπαταρίες. Όλο αυτό μπορεί να λειτουργήσει ως ευχή ή ως κατάρα. Το να κουβαλάτε 3-4 κιλά εξοπλισμό επάνω σας μέσα στο καρκαΐλι σίγουρα δεν είναι ό,τι καλύτερο. Από την άλλη αν χρειαστείτε κάτι και δεν το έχετε τότε πολλά μπορούν να πάνε από το κακό στο χειρότερο. Το θέμα εδώ είναι αρκετά προσωπικό για τον καθένα και, δυστυχώς, δε μπορώ παρά να περιγράψω εν συντομία το δικό μου εξοπλισμό. Στο σακίδιο μου είχα ένα λίτρο υγρά, 3 τζελ, 3 μπάρες, saltstick, perpeteum και ηλεκτρολύτες σε μορφή αναβράζοντος δισκίου. Δύο φακούς ένα καπελάκι και αυτά ήταν όλα. Κάποιοι είχαν επιλέξει να αλλάξουν παπούτσια και ρούχα μετά το πέρασμα του ποταμού μα αληθινά εγώ δεν έβρισκα νόημα να το κάνω αφού ήμουν σίγουρος πως όπου έβρισκα νερά θα τσαλαβουτούσα για να δροσιστώ. Ευτυχώς, η Tecnica Hellas μου χορήγησε για τον αγώνα τα νέα Maxima 2.0 τα οποία είχαν εξαιρετική διαπνοή, στέγνωναν ταχύτατα και κράτησαν άνετες τις πατουσίτσες μου για 160 χιλιόμετρα δίχως το ίχνος της παραμικρής φουσκάλας!

 

Ο αγώνας:

Από πού να ξεκινήσω και που να τελειώσω! Το να βρίσκεται κάποιος και να αγωνίζεται σε τέτοιου μεγέθους διοργανώσεις είναι πραγματική αποκάλυψη! Το έζησα πέρυσι στο Ultra Trail Mont Blanc και το βίωνα πάλι τώρα! Όλο το μέρος, από το Squaw Valley μέχρι το Auburn, θύμιζε παλλόμενη καρδιά δρομέα που χτυπούσε δυνατά καθώς πλησίαζε τον τερματισμό! Σκόπιμα, δε θέλω να γράψω πάρα πολλά για τον αγώνα και τη διαδρομή γιατί είναι κάτι που έχω την ανάγκη να το κρατήσω μέσα μου! Μπορεί με αυτόν τον τρόπο να σας παρακινήσω περισσότερο για να δηλώσετε συμμετοχή του χρόνου. Φυσικά, υπάρχουν κάποια πράγματα που θα σχολιάσω ώστε να βοηθήσω όποιον αποφασίσει να κάνει το ίδιο ταξίδι.

 

Το πρώτο και συνάμα κυριότερο είναι η ζέστη! Δε ξέρω εσείς πώς τα πάτε με τη ζέστη, ούτε όλοι οι υπόλοιποι που τερμάτισαν τον WS100, αλλά για μένα οι 106 βαθμοί Φαρενάιτ ήταν κολλαστήριο! Ίσως αν το έβλεπα σε Κελσίου (41.1 βαθμοί) να ένιωθα λιγάκι καλύτερα επειδή θα έβλεπα διψήφιο αντί για τριψήφιο αριθμό. Μπο@ρδες! Η ζέστη είναι ζέστη και μερικές φορές δεν παλεύεται! Όπως, για παράδειγμα, όταν είναι καταμεσήμερο και κατηφορίζεις τα φαράγγια της διαδρομής και σε χτυπάει στα μούτρα η αποπνικτική υγρασία σα τριαξονικό με ρυμούλκο που ήρθε κι έπεσε επάνω σου! Παιδιά, τόσο πολύ με νευριάζει η ζέστη που ακόμη και τώρα που τα γράφω όλα αυτά θυμώνω... Διαχειριστείτε, λοιπόν, τη ζέστη προσπαθώντας πριν αναχωρήσετε για Αμερική να έχετε τρέξει αρκετά σε παρόμοιες, υψηλές θερμοκρασίες. Έχετε στο νου σας να ενυδατώνεστε συχνά και σωστά όχι μόνο κατά τη διάρκεια του αγώνα αλλά τουλάχιστον τις τρεις τελευταίες εβδομάδες πριν την εκκίνηση. Πράγμα που σημαίνει αρκετούς ηλεκτρολύτες!

 

 

Στον αγώνα κάνουν μεγάλη χρήση πάγου και νερού με πάγο είτε για να πιεις είτε για να λουστείς κανονικά! Πολύ προσοχή με τον πάγο καθώς, προσωπικά, κατέληξα πως αυτός ήταν ο λόγος που με έβγαλε εκτός χρονοδιαγράμματος για κανένα δίωρο. Οι πολύ υψηλές θερμοκρασίες εκείνη τη μέρα έρχονταν σε μεγάλη αντίθεση με τα παγωμένα νερά κάτι που δεν άργησε να μου προκαλέσει σπασμούς στο στομάχι που εκδηλώθηκαν ως έντονο πρήξιμο. Όσο περνούσε η ώρα, τόσο χειρότερα ήταν το στομάχι μου και τόσο δεν ήθελα να φάω ή να πιω τίποτα. Κάπως έτσι την πάτησα αργότερα μέσα στη νύχτα που αφυδατώθηκα εντελώς. Δεν ήταν τάση για έμετο, αυτό που ένιωθα, απλώς ένα ενοχλητικό φούσκωμα που δεν έλεγε να φύγει και που δεν πέρασε από το μυαλό μου ότι έφταιγε ο πολύ πάγος. Χρησιμοποιήστε, λοιπόν, τον πάγο αλλά όσοι έχετε προϊστορία με το στομάχι σας στους αγώνες προσπαθείστε να προφυλάξετε αυτήν την περιοχή του σώματός σας από τα παγωμένα νερά. Βρέξτε πόδια, χέρια, κεφάλι και πλάτη αλλά μακριά από το στομάχι και την κοιλιά! Επίσης, αποφύγετε να πίνετε παγωμένο νερό όσο κι αν το επιθυμείτε! Με ευχαριστείτε αργότερα.

 

Νούμερο δύο, εθελοντές. Εκμεταλλευτείτε τους όσο το δυνατόν περισσότερο! Είναι εκεί, είναι πάρα πολλοί και είναι πάρα πολύ πρόθυμοι να βοηθήσουν! Κάθε φορά που πλησίαζα σε κάποιο σταθμό ανακοίνωναν το νούμερό μου μερικά μέτρα νωρίτερα με τη χρήση μεγαφωνικής έτσι που μόλις έφτανα στο χώρο του σταθμού ερχόταν κάποιος εθελοντής και ήταν πάντοτε δίπλα μου μέχρι τη στιγμή που θα έφευγα. Σκέτη βδέλλα ένα πράγμα αλλά με την καλή έννοια! Σα να ήμασταν όλοι οι δρομείς χρεωμένοι σε συγκεκριμένους εθελοντές από πολύ πιο πριν. Για μένα, όλο αυτό δε λειτουργούσε και πολύ διότι όπως ανέφερα παραπάνω έχω μάθει να τα κάνω όλα μόνος στους σταθμούς οπότε τώρα απλώς έσερνα και κάποιον από πίσω μου. Εσείς, όμως, έχετε αρκετό χρόνο να οργανωθείτε καλύτερα πάνω σ’ αυτό μέχρι να αγωνιστείτε στον WS100 του 2019! Τέλος, προετοιμαστείτε για μια διαδρομή που έχει τα πάντα! Τεχνικά μονοπάτια που θέλουν προσοχή, απότομες καταβάσεις, δύσκολες αναβάσεις, παρατεταμένα κομμάτια σε δασικούς δρόμους και κάτι κουκουνάρια σε μέγεθος μεγάλου παπουτσιού!

 

Η πολυπόθητη ασημένια πόρπη!

100 μίλια, 1 μέρα. Αυτό είναι το μοτό του Western States Endurance Run και αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος για να κερδίσεις ένα από τα πιο ωραία τρόπαια στον κόσμο, την ασημένια πόρπη! Θα σας αποχαιρετίσω, λοιπόν, με μια μικρή ιστορία που δε γνώριζα, και έμαθα από άλλους, για την ασημένια πόρπη. Πριν αρκετά χρόνια, το συγκεκριμένο τρόπαιο κέρδιζαν μόνο όσοι τερμάτιζαν εντός του 24ώρου. Όλοι οι υπόλοιποι, που τερμάτιζαν από τις 24 μέχρι τις 30 ώρες, έφευγαν με άδεια χέρια σε αντίθεση με τώρα που γίνονται κάτοχοι της χάλκινης πόρπης. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να γίνεται ένας χαμός στα μονοπάτια του αγώνα, με δρομείς που πίεζαν τους εαυτούς τους πολύ περισσότερο από τις δυνατότητές τους και που αναπόφευκτα οδηγούνταν στην εξάντληση και τελικά στην εγκατάλειψη! Για τον παραπάνω λόγο, η διοργάνωση αποφάσισε πως αυτό που συνέβαινε εγκυμονούσε κινδύνους για κάποιους δρομείς και καθιέρωσε την απονομή της χάλκινης πόρπης σε όσους τερμάτιζαν πέραν του 24ώρου.

 


Θεοχάρης Λεζπουρίδης   

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

"Crossing Costa Brava with a stage run – An interview with Tomàs Llorens Marès regarding the @CostaBravaRun 2019!:… https://t.co/U45kD0ur5T
"Μια περιπέτεια αναρρίχησης στα βάθη της Σιβηρίας!", το οδοιπορικό της αναζήτησης των μυστηριωδών Sundrun Pillars α… https://t.co/gLn81n6vAM
"Lailias Mountain Running: Πρέπει να πας στο Lailias!": Παρουσίαση της διοργάνωσης που θα γίνει στα όρη Βροντούς, σ… https://t.co/Oqj4mgUuAH
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Πεζοπορήστε στο βουνό με Salomon!

Διασχίζοντας την Costa Brava με έναν αγώνα Stage Run – Συνέντευξη με τον Tomàs Llorens Marès για το CBSR 2019!

Μια περιπέτεια αναρρίχησης στα βάθη της Σιβηρίας!

Lailias Mountain Running: Πρέπει να πας στο Lailias!

La Sportiva Stream GTX®

Αναμνήσεις και εικόνες από τον φετινό Rodopi Ultra Trail

Σωματικές αλλαγές στους αθλητές ορεινού τρεξίματος και πως μπορούν να βοηθηθούν από την προπόνηση!

To Tor des Geants γιορτάζει και γίνεται … Tor des Glaciers | 450k | 32.000 D+!

Ξεκινά η «μάχη» για μία από τις τελευταίες μεγάλες προκλήσεις της Εξερεύνησης και της Περιπέτειας, τη μοναχική διάσχιση της Ανταρκτικής!