Το Δασικό χωριό του Ερύμανθου δεν περιτριγυρίζεται από ρωμαϊκά οχυρά, όπως το Πετιμπονούμ και το Μπαμπαορούμ αλλά από ένα καταπληκτικό μικτό δάσος οξιάς, ελάτης, ερυθρελάτης, σημύδας και άλλων ειδών δέντρων. Αποτελεί κομμάτι του δάσους του όρους Φρακτού, γνωστό επίσης και ως Παρθένο Δάσος. Παρθένο διότι εδώ και χρόνια αναπτύσσεται και αναγεννιέται χωρίς καμία ανθρώπινη παρέμβαση! Εδώ λοιπόν, στην ανατολική πλευρά της Ελλάδας, ψηλά στις οροσειρές της ορεινής Ροδόπης, κάθε χρόνο διοργανώνονται τρεις ορεινοί αγώνες τρεξίματος, με αφετηρία και τερματισμό την είσοδο στο Δασικό χωριό. Παρότι οι δύο, Rodopi Advendurun 100 miler και Rodopi Challenge 50 miler, έχουν μεγαλύτερο αγωνιστικό ενδιαφέρον, εμείς ξεχωρίσαμε το μικρό αδερφάκι τους, τον Haidou Trail Party,για τον απλούστατο λόγο ότι τότε στήνεται το μεγαλύτερο μεταγωνιστικό τσιμπούσι! Μια πραγματική γιορτή, μέσα σε ένα μαγευτικό δασικό περιβάλλον, που σε κάνει να ξεχνάς τον λόγο που πραγματικά πήγες, δηλαδή τον ορεινό αγώνα 24 χιλιομέτρων και 1.400 μέτρων θετικής υψομετρικής.

Η απόφαση μου να τρέξω σε αυτόν τον αγώνα ήρθε έπειτα από αρκετά σχόλια που άκουγα εδώ και καιρό, για την ατμόσφαιρα που επικρατούσε κατά το συγκεκριμένο διήμερο. Σκεφτόμουν ότι μετά από έναν σκληρό αγώνα, όπως ο Olympus Mythical Trail, θα χρειαζόμουν σίγουρα διακοπές. Δίχως κανένα δισταγμό δήλωσα συμμετοχή, έκλεισα σπιτάκι και πλήρωσα τα έξοδα, τα δικά μου καθώς επίσης και της οικογένειάς μου, για το μεγάλο μπάρμπεκιου πάρτι μετά τον αγώνα. Αρκετά από τα μονοπάτια της περιοχής τα γνώριζα από τις προηγούμενες χρονιές που είχα τρέξει στον ROUT, όμως την συγκεκριμένη διαδρομή δεν την ήξερα καθόλου, μόνο όσα είχα ακούσει από τον Ηλία Σπυριδόπουλο, διοργανωτή, που έλεγε συνεχώς πόσο όμορφη είναι.

Παρασκευή πρωί και ως συνήθως οι ετοιμασίες για το ταξίδι μιας οικογένειας με δύο μικρά παιδιά, που έχουν καταπιεί τον Ακάθιστο Ύμνο, ξεκινούν από το μεσημέρι της προηγούμενης ημέρας! Και να φανταστείτε ότι πάλι ξεκινήσαμε αργοπορημένοι! Δεν με πειράζει όμως αυτή η ταλαιπωρία γιατί ξέρω πόσο όμορφα θα περνάμε σε μερικές ώρες. Κοζάνη, Ξάνθη και από εκεί προορισμός το Δασικό χωριό. Το ταξίδι είναι μεγάλο! Θα τολμήσω να πω τεράστιο και ας με χαρακτηρίσετε υπερβολικό! Έπειτα από αρκετές στάσεις για μαμ, τσίσα, νερό, μπισκοτόκρεμα, τσίσα ξανά, γάλα και πάλι τσίσα φτάνουμε επιτέλους στη Χαϊντού. Οι περισσότεροι θα έρθουν αύριο σκέφτομαι, καθώς βλέπω ότι δεν είναι πολλές οι σκηνές που έχουν στηθεί τριγύρω. Κάνει αρκετό κρύο, για μέσα Ιουλίου, και η υγρασία από την βροχή που είχε προηγηθεί «πηρουνιάζει» πραγματικά! Το ξύλινο σπιτάκι, με το νούμερο 11, που θα μείνουμε τα επόμενα δύο βράδια είναι κυριολεκτικά χωμένο μέσα στο δάσος. Βάζουμε τα καλοριφέρ στην πρίζα, φοράμε μπουφάν και βγαίνουμε μια βόλτα κοντά στον χώρο της γραμματείας και του εστιατορίου μέχρι να ζεσταθεί.

Η γυναίκα μου με την κόρη μου κατευθύνονται στις κούνιες ενώ εγώ, με τον μπέμπη στο μάρσιπο, πάω να χαιρετήσω τους γνωστούς μου. Τους περισσότερους τους γνώρισα ως εθελοντές στους σταθμούς του ROUT. Ανάμεσά τους και ο Παναγιώτης ο Παπάζογλου από την Κομοτηνή, με τον οποίο τερματίσαμε παρέα, το 2012, τα 160 χιλιόμετρα της Ροδόπης. Παρόλο που όλους τους ξέρω τόσο λίγο, μερικές φορές δεν θυμάμαι ούτε τα ονόματά τους, νιώθω τόσο άνετα να βρίσκομαι στην παρέα τους! Ίσως τα βουνά να έχουν ένα μοναδικό και ταυτόχρονα διαφορετικό τρόπο να δένουν τους ανθρώπους. Χρήστος Κατσάνος και Ηλίας Σπυριδόπουλος παραπέρα ασχολούνται με τις ετοιμασίες του αγώνα και παράλληλα χαιρετούν με μια ζεστή αγκαλιά κάθε έναν που φτάνει στο Δασικό χωριό. Η ώρα είναι περασμένη πλέον για τα παιδιά μου, τα οποία υπό άλλες συνθήκες θα ήταν στα κρεβάτια τους, γι’ αυτό ξεκινάμε για το σπιτάκι μας. Τα αναμμένα καλοριφέρ έκαναν τα δύο υπνοδωμάτια φούρνο και πραγματικά νομίζω ότι εκείνο το βράδυ κάναμε έναν από τους καλύτερους ύπνους μας, οικογενειακώς! Ήταν λες και πέσαμε σε λήθαργο!

Η ημέρα του αγώνα. Πρωινό εγερτήριο στις 07:15 από τον Βενιαμίν της οικογένειας, γνωστό επίσης και ως Μπιμπίκο, παρατσούκλι που του έβγαλε η κόρη μου, ο οποίος ήταν ο μοναδικός που είχε τη δύναμη να σηκώσει το πάπλωμα! Ο ήλιος που μπαίνει από τα ξύλινα παραθυρόφυλλα φωτίζει σιγά σιγά το χώρο και σε γεμίζει όρεξη για τη νέα μέρα που ξεκίνησε. «Μακάρι να παραμείνει έτσι ο καιρός μέχρι το απόγευμα…», σκέφτομαι σταυρώνοντας τα δάχτυλά μου, αφού τα προγνωστικά μιλούν για βροχές και καταιγίδες… Δεν το θέλω για τον αγώνα αλλά για να βγούμε να παίξουμε με τα παιδιά μου και να χαρούμε. Ανυπομονώ σήμερα να συναντήσω όλους τους καλούς φίλους που έκανα όσο έζησα στην Ξάνθη, τον Τάσο Καλπάκη, τον Δημητριάδη Χρήστο και τον πρώην γείτονά μου Καραγιάννη Δημήτρη! Η γυναίκα μου χουζουρεύει στη ζεστούλα παρέα με τον μικρό που ξανακοιμήθηκε. Αντίθετα εγώ έχω ξυπνήσει για τα καλά και τώρα κάθομαι και ντύνω τις Barbie της Θαλίτσας μου. Δύσκολο πράγμα να έχεις κόρη, δεν φτάνει να ξέρεις να ντύνεις το παιδί σου, πρέπει και να ξέρεις να ντύνεις και τις κούκλες της. Η ώρα περνάει και αποφασίζω να ξυπνήσω τους υπναράδες για να ετοιμαστούμε.

Ο καιρός έξω είναι υπέροχος! Λίγη συννεφιά και αρκετή πρωινή δροσούλα επιβάλλουν να φοράς μακρυμάνικο μπλουζάκι.  Κατευθύνομαι στην γραμματεία φορώντας, αντί για μακρυμάνικο, τον Μπιμπίκο μέσα στο μάρσιπο. Έχω μάθει πως θα διεξαχθεί και μίνι αγώνας ενός μιλίου για όλους τους μικρούς μας φίλους και πάω να τον δηλώσω. Δυστυχώς μου απαγορεύουν τη συμμετοχή του διότι δεν έχει βγάλει ακόμα δόντια και για τιμωρία δίνουν σε εμένα το νούμερο «28». Με αυτό εγκατέλειψα πριν κάποιες μέρες τον OMT 100.Ευτυχώς που δεν πιστεύω σε δεισιδαιμονίες. Το υπόλοιπο πρωινό κυλάει παίζοντας μπάλα μαζί με τη γυναίκα και την κόρη μου, ταΐζοντας το γιο μου και συζητώντας με πολλούς φίλους που έχουν αρχίσει να φτάνουν στο Δασικό χωριό. Η θετική ατμόσφαιρα αρχίζει να σε προετοιμάζει για αυτό που θα ακολουθήσει, και δεν αναφέρομαι στον αγώνα που ξεκινάει στις 16:00.

Τις δυόμιση περίπου ώρες που μου απομένουν μέχρι την εκκίνηση θα ήθελα να τις περάσω ξαπλώνοντας χαλαρά αλλά αυτό είναι αδύνατον! Βέβαια το να περνάω το χρόνο μου με τα παιδιά μου είναι κάτι που με γεμίζει ψυχικά και ψυχολογικά ακόμα και αν τα κυνηγώ φωνάζοντας. Άρα από δύναμη είμαστε καλά! Τα ρούχα και τη ζώνη υδροδοσίας που θα φορέσω τα έχω ετοιμάσει από πριν διαφορετικά ακόμα θα έτρεχα να πάω στην εκκίνηση. Και εκεί που πιστεύεις ότι δεν θα ηρεμήσουν ποτέ απλά πατάνε το διακόπτη και πέφτουν ξερά! Μα πώς γίνεται αυτό; Η γυναίκα μου, χωρίς να χρονοτριβεί, με φιλάει, μου εύχεται καλή επιτυχία και πάει ευθύς για ύπνο, εφαρμόζοντας τον χρυσό κανόνα «Να κοιμάσαι όποτε κοιμούνται!».  Τι έχει να τραβήξει όσο εγώ θα τρέχω… Ετοιμάζομαι και φεύγω τρέχοντας για το χώρο της εκκίνησης αφού μου έχουν μείνει περίπου δέκα λεπτά μέχρι να ξεκινήσει ο αγώνας.

Πάντοτε, σε όλους τους αγώνες μου, πηγαίνοντας στην εκκίνηση νιώθω να πλημμυρίζω από ενθουσιασμό! Πιστεύω, για κάποιο παράξενο λόγο, ότι πάω να κάνω κάτι μεγαλειώδες! Έχει έρθει αρκετός κόσμος να τρέξει τα 24 χιλιόμετρα της Χαϊντού! Ανάμεσά τους η φίλη, και συνάδελφος στη δουλειά, Ξένια Καζιμίροβα, η οποία λίγο αργότερα θα τερμάτιζε πρώτη απ’ όλες τις γυναίκες που συμμετείχαν αλλά και πέμπτη στη γενική κατάταξη!  Ο Χρήστος Κατσάνος δίνει τις τελευταίες οδηγίες στους δρομείς αλλά δεν ακούω και πολλά αφού δεν έχω πάψει να χαιρετώ και να συνομιλώ με γνωστούς! Μονάχα στην αντίστροφη μέτρηση σταματώ και ετοιμάζομαι να πατήσω το Garminνα ξεκινήσει να γράφει. …..3, 2, 1…! Φύγαμε!

Ένα σύνολο που αποτελείται από περισσότερους από 100 δρομείς ξεχύνεται τρέχοντας μέσα από το Δασικό χωριό. Όλοι χαμογελούν και είναι ευτυχισμένοι που επιτέλους ξεκίνησε μια ακόμα περιπέτεια! Βλέποντας αργότερα το βίντεο της εκκίνησης θα έλεγα πως μου θύμιζε τους ανυπότακτους Γαλάτες, που ξεχύνονται μέσα από το χωριό τους, για να επιτεθούν στους καψερούς Ρωμαίους κατακτητές απλά και μόνο για να δώσουν μερικές μπούφλες και να περάσουν καλά! Και φυσικά το έθιμο απαιτεί τέτοιου είδους εξορμήσεις να συνοδεύονται στο τέλος και από ένα γιορτινό τσιμπούσι! Γι’ αυτό μετά τη δική μας αναχώρηση, οι ψήστες του Haidou Trail Party έχουν ανάψει τα «μαγκάλια» και ζεσταίνουν τα κάρβουνα! Ο καπνός που ανεβαίνει μέχρι ψηλά μαρτυράει πως καίγεται το δάσος της Ροδόπης! Πουθενά όμως δεν θα δείτε την Πυροσβεστική αφού και αυτοί οι ίδιοι ξέρουν τι γίνεται κάθε χρόνο, τέτοια μέρα! Τον αγώνα και όλα τα σχετικά θα τα περιγράψω παρακάτω αρκετά συνοπτικά αφού αυτή η διοργάνωση δεν έχει σκοπό να αναδείξει νικητές αλλά χορτασμένους! Είπαμε, πρόκειται για τσιμπούσι!

Από τα πρώτα κιόλας μέτρα μπαίνω μπροστά και οδηγώ την «κούρσα». Τα inov8 XTalon 190 που φοράω απλά είναι η καλύτερη επιλογή για το τερέν της Ροδόπης! Έχω πρόσφυση και κράτημα παντού και το μόνο που μου απομένει να κάνω είναι να χαζεύω τη διαδρομή καθώς τρέχω. Μια μοναδική διαδρομή που θυμίζει έντονα μικρογραφία του ROUT. Ακόμα και η βροχή, που έχει αρχίσει να ξαναπέφτει, δένει αρμονικά με το τοπίο, ενώ η μυρωδιά αυτού του φρεσκοβρεγμένου χώματος ανοίγει νέους ορίζοντες στην αίσθηση της όσφρησης! Ακούω την αγαπημένη μου μουσική και σκέφτομαι την οικογένειά μου, που θα με περιμένει στον τερματισμό να μου χτυπάει τις κουδούνες, καθώς κατηφορίζω μέσα σε μονοπάτια που κρύβουν τα δέντρα από το φως του ήλιου! Προσπαθώ να απολαύσω τον αγώνα όσο πιο πολύ μπορώ διότι θα ξαναπεράσει ένας χρόνος μέχρι να ξανατρέξω στα ίδια μονοπάτια. Και παρότι το μονοπάτι κάποια στιγμή δίνει τη σειρά του σε χωματόδρομο, που συνεχίζει για περίπου 2 – 3 χιλιόμετρα, η φυσική ομορφιά που σε περιβάλλει σε «καταπίνει» και σε κάνει δικό της!

Γυρίζω πίσω να δω αν με ακολουθεί κάποιος και δεν βλέπω κανέναν. Νιώθω σαν να τρέχω μόνος, σαν να βγήκα να προπονηθώ σε ένα από τα πιο αγαπημένα μέρη μου! Δεν σταματώ να κοιτάζω τριγύρω και να φωτογραφίζω με το μυαλό μου εικόνες. Σαλαμάνδρες που βρέθηκαν στο διάβα μου, φρεσκοκομμένα ξύλα και πριονίδι, πεσμένοι κορμοί δέντρων που πέρασα από πάνω, πηγές με νερό, καταπράσινες φτέρες, ένα ξύλινο παγκάκι, ίσως και δύο, έλατα, οξιές και πολλοί εθελοντές που ήταν εκεί για να μας στηρίξουν! Μέχρι και την τελευταία κορυφή, περίπου στο 21^ο χιλιόμετρο, είμαι πρώτος έχοντας μια καλή διαφορά από τον δεύτερο. Εκεί είναι και το πιο μαγευτικό σημείο της διαδρομής! Η θέα είναι απλά απερίγραπτη! Μια καταπράσινη θάλασσα απλώνεται γύρω μου και μπροστά μου, χαμηλά στο βάθος, βλέπω τις στέγες από τα σπιτάκια του Δασικού χωριού και το «ντουμάνι» που δηλώνει μονάχα ένα πράγμα, το γλέντι έχει αρχίσει!

Ξεκινώ την κατάβαση αλλά η μυρωδιά από τα λουκάνικα και τα σουβλάκια έχει μπερδέψει την κρίση μου γι’ αυτό και παρακάτω χάνω τα σημάδια και χάνομαι! Έχω κατέβει περί τα 150 μέτρα υψομετρικής αλλά στο σημείο που βρίσκομαι έχω οπτική επαφή με την κορυφή που βρισκόμουν προηγουμένως. Φωνάζω δυνατά στον σταθμό, που είναι ψηλά για να με βοηθήσει. Ευτυχώς με ακούνε και μου λένε ότι το μονοπάτι είναι από την αντίθετη πλευρά. Γυρίζω και ανηφορίζω γύρω στα 50 μέτρα υψομετρικής για να ξαναβγώ στο τελευταίο σηματοδοτημένο σημείο. Φτάνοντας εκεί που έκανα το λάθος βλέπω τον δεύτερο, ο οποίος με το πεντάλεπτο περίπου που είχα χάσει, μόλις με είχε φτάσει. Με ρωτάει αν χάθηκα και μου λέει ότι και αυτός την πάτησε πέρυσι στο ίδιο σημείο. Δεν πειράζει του απαντώ και αποφασίζω πλέον να τα δώσω όλα μέχρι το τέρμα! Ο ρυθμός που κατεβαίνω το μονοπάτι τώρα είναι αρκετά γρήγορος και ενώ στην αρχή ακούω τα βήματα του φίλου δρομέα πίσω μου μετά από λίγο δεν ακούω τίποτα. Αυτή η μικρή διαφορά είναι απλά μια ανάσα και δεν πρόκειται να σταματήσω ούτε στιγμή. Βγαίνοντας από το μονοπάτι συναντώ τρεις χωματόδρομους. Πάω γρήγορα και δεν μπορώ να διακρίνω τα σημάδια οπότε κόβω λίγο και φωνάζω σε κάτι εθελοντές πιο πίσω προς τα πού είναι η σωστή κατεύθυνση.

Ο φίλος δρομέας που με ακολουθεί μου φωνάζει να πάω ίσια κάτω. Δευτερόλεπτα αργότερα τον ακούω που μου λέει «Μπράβο! Πολύ δυνατός!» και λίγο μετά, καθώς τρέχουμε αφηνιασμένα, μου ζητάει να του κάνω την τιμή να τερματίσουμε παρέα. Η απάντησή μου είναι καταφατική. Μπαίνουμε στο Δασικό χωριό μαζί και λίγο πριν τερματίσουμε τον αφήνω και στρίβω στα δεξιά μου που βρίσκεται η οικογένειά μου! Παίρνω την κόρη μου αγκαλιά, η γυναίκα μου είναι αρματωμένη με το γιο μέσα στον μάρσιπο και δεν θέλω να τους ταρακουνήσω,  και γυρίζω να τερματίσω. Ο φίλος δρομέας δεν είχε κόψει την κορδέλα αλλά με περίμενε υπομονετικά.Ο Χρήστος μας φόρεσε τα μετάλλια και μας ανακοίνωσε ότι οι 2 ώρες και 28 λεπτά είναι και νέο ρεκόρ αγώνα!

Αυτό που ακολούθησε, απλά θα προσπαθήσω να το περιγράψω με λίγες λέξεις όσο πιο πιστά μπορώ. Οι τερματισμοί διαδέχονταν ο ένας τον άλλο με σα σε ένα κλίμα χαράς και ενθουσιασμού! Παράλληλα είχε αρχίσει το φαγοπότι, γι’ αυτό έγιναν άλλωστε όλα, και έβλεπες παντού πιάτα και παγωμένες μπύρες να πηγαινοέρχονται. Μέχρι και μουσική είχε το πρόγραμμα, και όχι τον βάρδο Κακοφωνίξ αλλά ζωντανή ορχήστρα! Όλα θύμιζαν γιορτή! Και όταν έπεσε το σκοτάδι απλά ανάψαμε πυρσούς και φακούς και συνεχίσαμε! Μία από τις πιο όμορφες εμπειρίες της ζωής μου έφτανε στο τέλος της. Επιστροφή, αργά τη νύχτα, στο ξύλινο σπιτάκι με το νούμερο 11 που θα μας χάριζε άλλον ένα ληθαργικό, οικογενειακό ύπνο!

Το επόμενο πρωινό ξαναγύρισα στην καθημερινότητά μου και στον αιώνιο αγώνα του να μεγαλώσεις τα παιδιά σου σωστά! Σιγά μη με άφηναν να χαρώ τη νίκη μου. Η κόρη μου φόρεσε το μετάλλιο στο μπλε και το ροζ πόνι μαζί και έκανε το κύπελλο μπανιέρα για την Barbie. Αυτά όμως είναι τα ωραία! Ετοιμάσαμε τα πράγματά μας και αφού αποχαιρετήσαμε όλους τους φίλους μας ξεκινήσαμε, αργοπορημένοι και πάλι, για άλλη μια επιστροφή με αρκετές στάσεις για μαμ, κακά, νερό, τσίσα , φρουτόκρεμα και τα λοιπά.

Και έτσι τελείωσε ο Haidou Trail Party 2014! Όμως νιώθω την υποχρέωση να πω κάποια πράγματα, πριν κλείσω, αν θέλω να είμαι δίκαιος. Ο φίλος που τερματίσαμε παρέα λέγεται Κώστας Τριανταφύλλου. Δεν τον γνωρίζω προσωπικά αλλά αυτό που μου ζήτησε, λίγο πριν τον τερματισμό, μαζί με το γεγονός πως περίμενε να κόψουμε παρέα την κορδέλα υποδεικνύει τον χαρακτήρα του! Δεν ξέρω ποιος θα έβγαινε πρώτος αν το παλεύαμε και οι δύο ως το τέλος, μα σε εκείνα τα τελευταία μέτρα φάνηκε πως για κανέναν από τους δυο μας δεν μετρούσε η πρωτιά! Μέσα μας είχαμε μάλλον κερδίσει πιο πριν αυτό που θέλαμε. Μάλιστα στην απονομή μου έδωσε το κύπελλο του πρώτου νικητή λέγοντας ότι αυτό κανονικά μου ανήκει. Κώστα σε ευχαριστώ φίλε για την τιμή που μου έκανες εσύ να τερματίσουμε παρέα! Εις το επανιδείν.

Λεζπουρίδης Θεοχάρης a.k.aKakotrahallous