Μετά από λίγο καιρό, ο Απόστολος μου πρότεινε να τρέξουμε στην Αγγλία σ’έναν αγώνα, το Race to the Stones, που η συμμετοχή μας δεν προσφέρει ένα ποσό για μία μη-κερδοσκοπική οργάνωση(ΜΚΟ), αλλά σε αναγκάζει να μαζέψεις χρήματα για μία ΜΚΟ που διαλέγεις εσύ. Ο Απόστολος ήταν πολύ ενθουσιασμένος γιατί γνώρισε τους ανθρώπους που ίδρυσαν το Hellenic Hope και πρότεινε να τρέξουμε τον αγώνα το Ιούλιο 2014 και να μαζέψουμε χρήματα από κόσμο, για αυτή την οργάνωση. Αποφασίσαμε να καλύψουμε όλα τα προσωπικά έξοδά μας για τον αγώνα μόνοι μας και όλα τα υπόλοιπα λεφτά από τον κόσμο να πάνε κατευθείαν στο Hellenic Hope.

Οπότε αρχίσαμε να γράφουμε email σε φίλους και γνωστούς, να φτιάξουμε την ιστοσελίδα του Minoan Runner με πληροφορίες για το project μας (και την σελίδα στο Facebook), μία άλλη ιστοσελίδα που δίνεις λεφτά για το στόχο μας, και μοιράσαμε σελίδες στο Facebook προφίλ μας για το Hellenic Hope, Race to the Stones, και άλλα. Το Μάιο, πήγαμε στον Παρνασσό να φτιάξουμε βιντεάκια στ’Αγγλικά για την προώθηση του project και να δείξουμε τις ομορφιές της Ελλάδας. Η προσπάθειά μας ήταν στ’Αγγλικά κυρίως επειδή θέλαμε να ενημερώσουμε πολύ κόσμο εκτός Ελλάδος για το τι γίνεται στην Ελλάδα με τη κρίση (με τα παιδιά) και να δώσουμε μία έμπνευση να βοηθήσουνε. Μιλήσαμε με εταιρείες και εκπρόσωπους του marketing και συναντήσαμε πολύ κόσμο για να βρούμε τρόπους να μαζέψουμε λεφτά. Δεν ήταν καθόλου εύκολα, αλλά προτιμήσαμε να κάνουμε μία προσπάθεια με αποτυχία έστω, παρά να μην κάνουμε καθόλου προσπάθεια.

Τι εíναι το Hellenic Hope;

Εíναι μία ΜΚΟ που ιδρύθηκε στην Αγγλία και ο στόχος της είναι να βοηθήσει παιδιά από υποβαθμισμένες περιοχές στην Ελλάδα που υποφέρουν από την οικονομική κρίση, με τρόφιμα, ιατρικές υπηρεσίες, ρούχα, εκπαίδευση, και ψυχολογική υποστήριξη για να νιώθουν ότι έχουν ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Συνεργάζονται με μικρές ΜΚΟ στην Ελλάδα, όπως Οι Φίλοι του Παιδιού και το Κέντρο Αγάπης Ελευσίνας. Και τέλος, προσπαθούν να εμπνεύσουν ανθρώπους εκτός Ελλάδος να βοηθήσουν την Ελλάδα και να γνωρίσουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα παιδιά μες τη κρίση. Τα παιδιά είναι το μέλλον της χώρας μας.

Γιατί τρέχω για φιλανθρωπία;

Γιατί όχι; Για τα τελευταία 15 χρόνια, τρέχω τουλάχιστον έναν αγώνα το χρόνο για φιλανθρωπικό σκοπό. Κάθε φορά (εκτός από αυτή τη φορά), ήταν ένας αγώνας που ένα ποσοστό από τη συμμετοχή μου πήγαινε σε μία ΜΚΟ η όλο το ποσό, γιατί υπήρχαν χορηγοί που κάλυψαν το κόστος του αγώνα. Έχω τρέξει τα τελευταία 9 χρόνια για την ΠΝΟΗ στο 10άρι στη Κλασσική Μαραθώνιο (και μία φορά το μαραθώνιο), 2 φορές στο Race for the Cure, μία φορά στο Ladies Run, κτλ. Γενικά, δεν μου αρκεί να είμαι μόνο δρομέας, ή αθλητής, ή ιστορικός, ή καθηγήτρια.  Νιώθω μία ευθύνη σαν άνθρωπος, σαν πολίτης, να γνωρίζω τι γίνεται στον κόσμο και ιδιαίτερα, στη κοινωνία μου και στο περιβάλλον όπου και να κατοικώ. Θέλω να προσφέρω βοήθεια όπου μπορώ και να προσπαθώ να προστατεύω το περιβάλλον μου. Οπότε, όταν έχω την ευκαιρία, προσπαθώ να προσφέρω στη κοινωνία μου και να την βελτιώνω όπως μπορώ. Η χώρα μας, η κοινωνία μας και το περιβάλλον μας δεν μπορούν να αλλάξουν και να γίνουν καλύτερα εάν καθόμαστε και παραπονιόμαστε για το παραμικρό, και λέμε πως φταίνε πάντα οι άλλοι και δεν κάνουμε κάτι εμείς για να το αλλάξουμε.

Ο Mahatma Ghandi είπε, «Be the Change you want to see in the world” (Γίνε εσύ η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο).Και η αλήθεια είναι ότι με έχει εμπνεύσει ο Dean Karnazes σ’αυτό το θέμα – ότι και να πιστεύουν οι δρομείς γι’αυτόν σαν αθλητής και υπερμαραθωνοδρόμος, χαίρομαι που ιδρύθηκε μία ΜΚΟ, KarnoKids, να πολεμήσει τη παχυσαρκία και την δίχως δραστηριότητα ζωή των παιδιών προτείνοντας ένα πιο φυσικό τρόπο ζωής σε αρμονία με τη φύση και την κίνηση. Ο Karnazes έχει εμπνεύσει πολύ κόσμο να αλλάξει τρόπο ζωής τρέχοντας ή να κάνουν φιλανθρωπία (ή και τα δύο). Έτρεξα το πρώτο μου ultra πριν 2 χρόνια και η αλήθεια εíναι ότι μου’δωσε μία έμπνευση το βιβλίο του, «Ο Υπερμαραθωνοδρόμος», και ακόμα, όταν βλέπω ότι ταξιδεύει παντού και δημιουργεί καινούργιους στόχους για φιλανθρωπία, χαίρομαι. Πολλοί μιλάνε εναντίον του, αλλά η απάντηση μου σ’αυτό εíναι, «Εσύ; Τι έχεις κάνει να αλλάξεις τον κόσμο ή τουλάχιστον, κάτι για το συνάνθρωπο σου ή το περιβάλλον σου;»

Πως πήγε ο αγώνας, Race to the Stones;

Ο αγώνας άρχισε στις 8:00 το πρωί 19 Ιουλίου σε ένα παλιό κτήμα παραγωγής γαλακτοκομικών στο Chinnor (μία ώρα έξω από το Λονδίνο), με 1600 άτομα περίπου. 700 από αυτούς έτρεξαν τα 100 χλμ συνεχόμενα και οι άλλοι διάλεξαν να τρέξουν ή να περπατήσουν σε 2 μέρες (με μία βραδιά κάμπινγκ στη μέση), ή μόνο 50 χλμ (ή το Σάββατο ή τη Κυριακή). Πήραμε τα νούμερα μας και βάλαμε το τσιπάκι στη θέση του και όσο πλησίαζε η ώρα της εκκίνησης, νιώθαμε μεγάλη ανυπομονησία και προσμονή να ξεκινήσουμε.

Ο αγώνας είχε τα πάντα – καύσωνας (31 βαθμούς Κελσίου, που νιώθεις σαν 40 βαθμούς στην Αθήνα), φοβερή υγρασία, χλιαρή βροχή, και αργότερα, μία καταιγίδα με κεραυνούς, μπουμπουνητό, κρύα βροχή και χαλάζι (στο μέγεθος του κερασιού!). Όταν άρχισε ο αγώνας, άρχισε να βρέχει μετά από λίγα χιλιόμετρα, αλλά δεν το κατάλαβα πολύ γιατί έτρεχα κάτω από τα δέντρα σε ένα κομμάτι που λέγεται Grim’s Ditch. Σκέφτηκα ότι εάν συνέχιζε έτσι, δεν θα’ναι τόσο άσχημο να τρέχεις στη βροχή. Δεν έχω πολύ εμπειρία να τρέχω με βροχή – το “βάπτισμα” έγινε στον αγώνα Χορτιάτη Trail το Μάρτιο 2014, αλλά αυτό ήταν μόνο για 22 χλμ, και όχι για 100!

Παρ’όλο που έγραφε ότι θα’χουμε σταθμούς κάθε 10 χλμ, δεν ήταν πάντα έτσι. Μερικά ήταν μετά από 8 χλμ, άλλα σε 13 χλμ και άμα είσαι δρομέας που προσπαθείς να προγραμματίσεις τον αγώνα σου με ακρίβεια, θα σε χαλάσει αυτό. Ευτυχώς αποφάσισα να τρέξω με ένα σακίδιο με υδροδοχείο 1.5 λίτρων γιατί τελικά, ήπια πολύ με τη ζέστη και την υγρασία.

Σαν διαδρομή, δεν ήταν δύσκολη – δεν είχε πολύ υψομετρική (1250μ) και δεν είχε τεχνικά κομμάτια. Το έδαφος ήταν πολύ μαλακό χώμα και ασβεστόλιθος. Παρ’όλο που έβρεξε, δεν είχε πολύ λάσπη. Το δύσκολο για μένα ήταν το μεγάλο ποσοστό συνεχόμενου τρεξίματος (μου θύμισε έναν αγώνα ανώμαλο δρόμο στην Αμερική, και στην Ελλάδα, εíναι όπως ο αγώνας στη Σφενδάμη, αλλά για 100 χιλιόμετρα). Το ROUTκαι το Παρανέστι NaturaTrail ήταν πιο εύκολα γιατί εναλλάσσεται τρέξιμο με περπάτημα στις ανηφόρες και ξεκουράζεσαι. Και σε σχέση με τους Ελληνικούς αγώνες, το Race to the Stonesμετά από 30 χλμ, ήταν μονότονο γιατί έτρεχα σε πολλές ευθείες με οικόπεδα γύρω μου και δεν άλλαζε το τοπίο για ποικιλία. Έπρεπε να μπω μέσα στον εαυτό μου μετά από το 30 και να σκεφτώ το φιλανθρωπικό σκοπό που έτρεχα για να με βοηθήσει να συνεχίσω να τρέχω και όταν βρήκα τον τοίχο μου στο 40 η λίγο αργότερα, δυσκολεύτηκα πάρα πολύ αλλά η σκέψη αυτή με βοήθησε να τον ξεπεράσω.

Μάλλον ξέχασα να βάλω ηλεκτρολύτες στο νερό μου η είχα βαρεθεί, δεν είμαι σίγουρη. Τέλος πάντων, οι δαίμονες μου άρχισαν την κουραστική και αρνητική κουβέντα τους στο μυαλό μου και άρχισα να περπατάω λιγάκι. Μετά από τον κεντρικό σταθμό στο 48 όμως, περπάτησα πιο πολύ και είχα νεύρα. Δεν ερχόταν ο επόμενος σταθμός με τίποτα! Και αυτό το γεγονός με προβλημάτισε ακόμα περισσότερο και με έριξε ψυχολογικά. Εκεί σκέφτηκα τα παιδιά στην Ελλάδα που έχουν μεγαλύτερα καθημερινά προβλήματα από μένα, και έσπρωξα τον εαυτό μου να συνεχίσω. Κατάλαβα το πρόβλημα μετά από 1 ώρα και 45 λεπτά περίπου, όταν έφτασα στο σταθμό. Έκανα λάθος για την απόσταση μεταξύ τους – νόμιζα ότι ήταν 8 χλμ και τελικά ήταν 13, με αρκετές ανηφόρες μες στο ακάλυπτο μονοπάτι, χωρίς ένα σύννεφο στον ουρανό και πολύ υγρασία. Μετά από το σταθμό, συνήλθα σιγά σιγά και άρχισα να τρέχω με περισσότερη φόρα μέχρι τον τερματισμό.

Highlights –Grim’s Ditch, δύο οικόπεδα γεμάτα παπαρούνες, η διάσχιση στο ποτάμι Thames που έβλεπα πλωτά σπίτια, τα ασπρόμαυρα άλογα σ’ενα οικόπεδο, τρέχεις σ’ενα αρχαίο μονοπάτι 5000 ετών το Ridgeway,οι νεολιθικοί λίθοι στο Avebury (που τρέξαμε ανάμεσα τους) κοντά στο τερματισμό, και σε κάθε σταθμό τροφοδοσίας οι εθελοντές που ήταν θετικοί και στη διάθεση μας για τα πάντα (και με χαμόγελο).

Επιδοσή μου - 11 ώρες 32 λεπτά, 5^η γυναίκα γενικής από 175 αθλήτριες που τερμάτισαν και 42^η γενικής από 601 αθλητές που τερμάτισαν. Είχα στόχο να κάνω καλύτερο χρόνο από το περσινό ρεκόρ στις γυναίκες και το κατάφερα! Παρ’όλο αυτό, στο τερματισμό ένιωσα τη ψυχή μου να πλημμυρίζει από το συναίσθημα για τον όμορφο σκοπό που έτρεχα και ένιωσα πως είμαι και εγώ ένα μέρος από ένα σύνολο ανθρώπων που αγωνίζονται συλλογικά για έναν κόσμο πιο όμορφο δίνοντας τη ψυχή τους, το χαμόγελο τους, το χρόνο τους ότι μπορεί και όπως μπορεί ο καθένας, ενδιαφέρον για το συνάνθρωπο και αγάπη.

Και ο Απόστολος πήγε πολύ περήφημα στον αγώνα, το πρώτο trail ultra του με 13 ώρες και 56 λεπτά και τερμάτισε χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα και ένα τεράστιο χαμόγελο.

Τρέξιμο και φιλανθρωπία στην Ελλάδα

Στην Ελλάδα, είμαστε σε μία καλή αρχή στο θέμα φιλανθρωπία μέσα στο τρέξιμο. Συνήθως υπάρχουν αγώνες ασφάλτου που δίνουν ένα ποσό από τη συμμετοχή σ’ένα ΜΚΟ, όπως το Ladies Run που φέτος θα δώσει 5 ευρώ από κάθε συμμετέχοντα στο Δεσμός ή στη Κλασσική Μαραθώνιο (και αγώνες 5 και 10 χλμ) που συνεργάζονται με ΜΚΟ όπως η MDARunner, η  ΦΛΟΓΑ, και η ΕΛΕΠΑΠ, η άλλους αγώνες, όπως το Race to the Cure, που τρέχουν για τον καρκίνο μαστού. Τα τελευταία χρόνια, πιστεύω ότι υπάρχει μία αύξηση σε αγώνες ασφάλτου που κάνουν μία προσπάθεια να προσφέρουν κάτι παραπάνω στη κοινωνία  και αισθάνομαι μία αύξηση στον ενδιαφέρον του πληθυσμού.

Στο βουνό πάντως, χρειάζεται δουλειά ακόμα αλλά το καλό είναι ότι υπάρχουν καινούργιες αισιόδοξες πρωτοβουλίες. Ένα καλό παράδειγμα εíναι ο αγώνας Μονοπάτι Αρκάδων Ποιμένων στο Βαλτεσινίκο, ένας αγώνας που οργανώνει ο Παύλος Διακουμάκος από τη καρδιά του με πολύ αγάπη για τη ΦΛΟΓΑ, που θα γίνει για πέμπτη φορά το Σεπτέμβριο, και φέτος σκοπεύω να πάω να τον υποστηρίξω. Ένα άλλο καλό παράδειγμα εíναι ο αγώνας Tihio Race που διοργάνωσε το περασμένο Μάιο, η Ασημίνα Συλαίου, βοηθώντας το έργο της ΦΛΟΓΑΣ με τα λεφτά από τις συμμετοχές. Μετά υπάρχουν και δρομείς που το κάνουν και από μόνοι τους, σχεδιάζουν διαδρομές και challenges όπως ο Λευτέρης Παρασκευάς για το ΕΛΕΠΑΠ.

Εíναι πολύ καλές κινήσεις και ελπίζω να δούμε μελλοντικά περισσότερες προσπάθειες στο βουνό και ίσως έναν αγώνα μεγάλης απόστασης για φιλανθρωπικό σκοπό. Εάν κάθε δρομέας έβαζε έναν αγώνα το χρόνο για φιλανθρωπία, φαντάσου πόσα λεφτά θα μπορούσαμε να μαζέψουμε για άλλους συνάνθρωπους μας που έχουν ανάγκη ή για το περιβάλλον ή για τα ζώα. Μπορεί να φαίνετε πολύ μικρό, αλλά ο καθένας μας και η κάθε μία από εμάς μπορούμε με κάτι τόσο απλό να κάνουμε έστω και ένα βήμα παραπέρα κάνοντας αυτόν τον κόσμο που ζούμε λίγο καλύτερο.

Κλείνοντας, θέλω να ευχαριστήσω όλους που έδωσαν χρήματα για το Hellenic Hope και πίστεψαν σε μας. Ευχαριστώ πολύ τον Απόστολο Baranowski για την ιδέα του, για την εμπιστοσύνη του σε μένα γι’αυτό το project, τη συνεργασία του και τη βοήθεια του στα δύσκολα. Θέλω να ευχαριστήσω το Hellenic Hope και ιδιαιτέρως τον Μάνο Παπαθεοφάνους που μας εμπιστεύτηκαν, μας χάρισαν θετική ενέργεια και μας καμάρωσαν και μας αγκάλιασαν με πολύ αγάπη σε όλο το εγχείρημα αυτό. Θέλω να ευχαριστήσω θερμά τον προπονητή μου, τον Δημήτρη Κασίμη, για την προετοιμασία μου για τον αγώνα, και, μαζί με τον Κώστα Λάμπρου της INOV-8, έτρεξαν πολύ τις τελευταίες μέρες πριν τον αγώνα μου, να παραλάβω ρούχα και παπούτσια για τη δοκιμασία μου στην Αγγλία. Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους που μας υποστήριξαν με τη θετική ενέργειά τους και την αγάπη τους – οι φίλοι, οι συγγενείς, οι συνάδελφοι, και άλλοι που δεν μας ξέρανε προσωπικά αλλά μας καμάρωναν, ευχαριστώ ιδιαιτέρως τη καλή μου φίλη Ελομίδα Βισβίκη για τη προσφορά της στο Hellenic Hope και σε μένα προσωπικά. Και τέλος, ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Τάκη Τσογκαράκη και στον Δημήτρη Τρουπή του Advendure, που με κάλεσαν να γράψω αυτό το άρθρο για το κοινό.

Links για περισσότερες πληροφορίες:

Mπορείτε να βοηθήσετε το Hellenic Hope εδώ

Για περισσότερες πληροφορίες για το HellenicHope μπορείτε να δείτε εδώ

Για πληροφορίες για το Minoan Runner μπορείτε να δείτε εδώ

Rannelle Mc Coy