Και κάπως έτσι δηλώσαμε συμμετοχή εγώ, ο Παντελής και ο φίλος μου ο Σπύρος. Αλλά δεν περίμενα να κληρωθούμε καθώς ήταν μικρές οι πιθανότητες. Την ημέρα που κληρωθήκαμε όλοι, είχα σηκωθεί και χόρευα στο γραφείο. «Φύγαμε για Chamoniiiiiiiix» τραγούδαγα! Γιούυυπι! Ούτε όταν πήραμε το Euro to 2004 τέτοια χαρά. Και έκατσα αμέσως κάτω κι έβγαλα πρόγραμμα αγώνων μέχρι τις 28 Αυγούστου. «Θα κάνω δύο σοβαρά long» σκεφτόμουνα, «τον Όλυμπο και το Ζαγόρι. Και ενδιάμεσα θα κάνω και άλλους μικρότερους αγώνες. Και ενδυνάμωση. Οπωσδήποτε ενδυνάμωση να μην πονάει ο ώμος μου που υποφέρω κάθε φορά. ..»

Και κάπως έτσι έφτασα τρεις εβδομάδες πριν τον αγώνα να αισθάνομαι πανέτοιμη. Κανένας τραυματισμός, όλα υπέροχα από προπόνηση, ηθικό ακμαιότατο, εισιτήρια διαμονή κανονισμένα ,φύγαμε για διακοπές πριν τον αγώνα ώστε να είμαστε και ξεκούραστοι! Και τα αθλητικά μαζί μας στα ελληνικά νησιά να τελειώσουμε τις τελευταίες προπονήσεις στην Κεφαλονιά και στην Σύρο. Όλα τέλεια, τέλεια, τέλεια! Σωστά;

Κοίτα να δεις που τελικά δεν πήγαν όλα ακριβώς σωστά. Γιατί όταν εμείς κάνουμε σχέδια, κάποιος λίγο πιο ψηλά γελάει μερικές φορές. Ακριβώς στην αρχή των διακοπών μου, μού ήρθε κανονικά η περίοδος μου. Κανένα πρόβλημα θα πείτε. Όλα καλά. Σήμερα, δυομιση εβδομάδες μετά, αυτή συνεχίζει ακάθεκτη. Εκεί. Με λυσσαλέο πείσμα και κόντρα σε κάθε λογική. Και οι γιατροί, ψύχραιμοι, μού δίνουν τα προβλεπόμενα φάρμακα στις προβλεπόμενες δοσολογίες ζητώντας μου να χαλαρώσω και να πάω να ξαπλώσω σε καμία παραλία. Κι εγώ η καημένη τους άκουσα τις πρώτες δέκα μέρες. Αλλά πόσο ακόμα; Έχω αρχίσει και ζαλίζομαι και πλέον δεν βγάζω άκρη αν πονάω γιατί είμαι ακόμα αδιάθετη ή έχω πιαστεί από την ακινησία.

Γιατί τις πρώτες ημέρες πήγαινα κανονικά για τρέξιμο. Μετά όμως οι πόνοι και οι ζαλάδες υπερίσχυσαν. Και το τελευταίο Long που έκανα ήταν 16 χιλιόμετρα στις 13/8. Και από τότε τίποτα. Ζιπ. Νιέντο. Νέκρα δηλαδή. Και να θέλω να ηρεμήσω πλέον δεν μπορώ. Κάθε μέρα παρακαλάω να σηκωθώ και να μην αιμορραγώ και κάθε μέρα απογοητεύομαι. Και δεν ξέρω τι θα κάνω την Πέμπτη που θα είναι η εκκίνηση. Το σίγουρο είναι ότι αναθεώρησα το τι είναι σημαντικό και βέβαια αναθεώρησα και το τι μπορεί να σου συμβεί. Γιατί το συγκεκριμένο είναι κάτι άγνωστο, πρωτόγνωρο, αχαρτογράφητο. Δεν τραυματίστηκα. Δεν τραβήχτηκα. Δεν κάθισα στο ρεύμα να κρυώσω . Κι όμως βρέθηκα να μην μπορώ να τρέξω. Και η αλήθεια είναι ότι τρόμαξα κιόλας. Και σκέφτομαι συνέχεια, «κι αν είναι κάτι άλλο; Γιατί δεν σταματάει; Κάνω κάτι λάθος; Θα έχω πρόβλημα στο μέλλον;»

Τώρα, το μόνο που θέλω είναι να μπορέσω να σταθώ στην εκκίνηση μαζί με τόσους άλλους αθλητές από όλο τον κόσμο και να μπορέσω να τρέξω. Ξαφνικά οι αγωνίες που είχα πριν, αν θα βρέχει, αν θα χιονίζει, πόσο νερό θα κουβαλήσω; Πόσα τζελάκια να πάρω; Χάθηκαν κάπου στο βάθος του μυαλού μου ως μη σημαντικά. Αυτά είναι δευτερεύοντα. Θα τα κανονίσω. Σε τόσους αγώνες έχω τρέξει. Θα δω τις συνθήκες και θα αποφασίσω. Και αντικαταστάθηκαν από κάτι πραγματικά σημαντικό: Θα μπορέσω να σταθώ στα πόδια μου χωρίς να κινδυνεύσω και να είμαι στην γραμμή εκκίνησης; Και φυσικά θα μπορέσω να τερματίσω; Και πότε θα το ξέρω αυτό; Πρέπει να βάλω ένα όριο; Ή θα σηκωθώ το πρωί και θα δω πώς θα είμαι;

Η απάντηση είναι ότι δεν ξέρω. ΔΕΝ ΞΕΡΩ με κεφαλαία γράμματα. Δεν είμαι χαζή και με νοιάζει να είμαι καλά. Ναι, συμφωνώ με όλους που μου τονίζουν η υγεία πάνω από όλα. Εγώ το έχω πει πρώτη από όλους και το έχω γράψει χιλιάδες φορές. Να υποχωρήσουμε σήμερα, ώστε να μπορέσουμε να αγωνιστούμε άλλη μέρα. Οι ευκαιρίες τελικά πάντα υπάρχουν και πάντα επανεμφανίζονται. Αλλά…. Υπάρχει και αυτό το αλλά πάντα. Και είναι απλό:

Θα ήθελα να τον τρέξω αυτόν τον αγώνα φέτος. Και δεν θα το βάλω κάτι μέχρι την τελευταία στιγμή...