Μια πενταετία αργότερα συναντώ, σχεδόν καθημερινά, δρομείς και πεζοπόρους στο δάσος του Σέϊχ Σου όποια ώρα κι αν βγω, ό,τι καιρό και αν έχει, ενώ στην παραλία με τον Λευκό Πύργο μπορείς να δεις όχι μόνο δεκάδες δρομείς αλλά και άτομα που χαίρονται τον μοναδικό, σωστό ποδηλατοδρόμο της πόλης! Εντάξει ας μην υπερβάλλω, με καταρρακτώδη βροχή ή ανέμους με πολλά μποφόρ λίγοι είναι οι “τρελοί” που κυκλοφορούν. Δεν πρόκειται, όμως, να σταθώ στο πού οφείλεται αυτή η αλλαγή, ο καθένας μας έχει τους προσωπικούς του λόγους άλλωστε, όσο στο γεγονός ότι έχει αρχίσει να ακούγεται τελευταία η λέξη «Ομοσπονδία». Ομοσπονδία, με λίγα και απλά λόγια, σημαίνει ένα σύνολο ανθρώπων που έχει ένα κοινό σκοπό. Όσον αφορά τους αγώνες δρόμου στην άσφαλτο εκεί υπάρχει ήδη ένα τέτοιο σύνολο ανθρώπων, στο ορεινό τρέξιμο όμως αυτή είναι μια καινούρια έννοια, απέναντι στην οποία πολλοί από εμάς είμαστε ακόμα επιφυλακτικοί.

Πρόσφατα, και πιο συγκεκριμένα σε άρθρο το οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ, το Advendure ανακοίνωνε πως το ορεινό τρέξιμο θα αναγνωριστεί ως επίσημο άθλημα, ανοίγοντας έτσι ίσως τον δρόμο για την αναγνώρισή του ως Ολυμπιακό άθλημα. Το ορεινό τρέξιμο, λοιπόν, έχει την κατάλληλη ευκαιρία να εκμεταλλευτεί αυτήν την άνθηση ώστε να πετύχει μια θέση στoυς Ολυμπιακούς αγώνες. Και αν αυτό από μόνο του δεν σας λέει κάτι να σας γνωστοποιήσω ότι το άθλημα της ελληνορωμαϊκής πάλης - μάλιστα για δεύτερη φορά - αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε μια διαδικασία διαγωνισμού μαζί με άλλα 7 ολυμπιακά αγωνίσματα, για το ποιο θα συνεχίσει να υπάρχει από την Ολυμπιάδα του Ρίο, στη Βραζιλία, το 2016 και έπειτα. Με λίγα λόγια ένα από τα αρχαιότερα ολυμπιακά αγωνίσματα, με ρίζες που χάνονται στην αρχαιότητα ως τους αγώνες της Αρχαίας Ολυμπίας, κινδυνεύει να μείνει εκτός Ολυμπιάδας το 2020.

Φυσικά, οι ομοσπονδίες αυτών των αγωνισμάτων δεν θα κάτσουν με σταυρωμένα χέρια να περιμένουν την κληρωτίδα της Δ.Ο.Ε όμως θα παρουσιάσουν τις θέσεις και τα επιχειρήματά τους σε προσεχή συγκέντρωση. Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως μια οργανωμένη - αναγνωρισμένη ομοσπονδία μπορεί να προωθήσει καλύτερα ένα άθλημα και ίσως την περίοδο που ζούμε οι συνθήκες είναι οι καταλληλότερες για να καρποφορήσει μια Ελληνική Ομοσπονδία Ορεινού Τρεξίματος. Μην ξεχνάτε άλλωστε το άρθρο για τον ετήσιο απολογισμό του Advendure, το 2014 που δημοσιεύτηκε πριν λίγες μέρες.

Για να σας προλάβω, δεν είμαι υπέρ της δημιουργίας μιας ομοσπονδίας, διότι έχω ακούσει και έχω δει πολλά όλα αυτά τα χρόνια που κάνω Άρση Βαρών. Δεν είμαι όμως ούτε και κατά, αναποφάσιστος σαν αρκετούς. Προσπαθώ να ζυγίσω τα πράγματα ώστε να είμαι ήσυχος στο μέλλον με τη συνείδησή μου πως η επιλογή μου είναι σωστή. Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους και αυτό που δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς είναι η ακμή που γνωρίζει το ελληνικό ορεινό τρέξιμο. Και εδώ σταματούν όλα. Για να μπορέσει να προχωρήσει κανείς παρακάτω θα πρέπει να μπορεί να σκεφτεί παραπέρα από το «βγαίνω απλά για να τρέξω». Η Ελλάδα είναι κυρίως μια ορεινή χώρα με αμέτρητες ομορφιές! Δεν σας κρύβω πως όταν πρωτοξεκίνησα να τρέχω το έκανα γιατί πίστευα ότι προσωπικά ήταν ο μοναδικός τρόπος να επισκεφτώ μέρη που διαφορετικά δεν θα μπορούσα. Είναι, λοιπόν, μια ευκαιρία να προωθηθεί ο εναλλακτικός, ελληνικός τουρισμός ακόμα περισσότερο όχι μόνο στους ξένους αλλά και στους  Έλληνες που κάθε καλοκαίρι στριμωχνόμαστε στα καταστρώματα των πλοίων. Σκεφτείτε ότι μπορεί με αυτόν τον τρόπο να αποκτήσουν κάποιοι άνθρωποι δουλειά!

Θεωρώ δεδομένο πως αυτή η πρόταση έχει ειπωθεί και από άλλους και πως όλοι οι ορεινοί αγώνες που γίνονται έχουν και αυτό το σκοπό, όμως η μεσολάβηση μιας ομοσπονδίας θα επιφέρει περισσότερη οργάνωση και κατά την ταπεινή μου γνώμη καλύτερα αποτελέσματα. Για παράδειγμα, είναι άδικο ένας αγώνας να μαζεύει περισσότερα από χίλια άτομα και κάποιος άλλος να έχει πολύ λίγες συμμετοχές, ειδικά όταν διεξάγεται σε ένα πανέμορφο μέρος όπως το Πήλιο. Ο multistage αγώνας του Κενταύρου, για το 2014, είναι ένα τρανό παράδειγμα! Όπως επίσης θεωρώ λάθος να γίνονται δύο διαφορετικοί αγώνες, ίδιας εμβέλειας, στο ίδιο μέρος και μάλιστα να χρησιμοποιούν το ίδιο μονοπάτι για αρκετές δεκάδες χιλιόμετρα (Rodopi Advendurun – Virgin Forest Trail). Μια ομοσπονδία αναγνωρισμένη και αποδεκτή απ’ όλους μπορεί να ρυθμίσει τέτοιου είδους θέματα ευκολότερα.

Κάτι άλλο που μπορεί να επιτευχθεί με την ύπαρξη μιας ομοσπονδίας είναι κάποια προνόμια για δρομείς – μαθητές. Είναι κρίμα να υπάρχουν νέα παιδιά που τρέχουν, που αγαπούν το βουνό και θυσιάζουν ώρες από το διάβασμά τους και στο τέλος να μην κερδίζουν τίποτα. Προσοχή! Για μένα η χορηγία κάποιας εταιρίας είναι δώρο άδωρο για έναν μαθητή Γ’ λυκείου που δεν θα καταφέρει να περάσει στην πανεπιστημιακή σχολή που επιθυμεί μόνο και μόνο για να είναι αθλητής της ομάδας της…. Μια ενεργή ομοσπονδία, λοιπόν, θα μπορεί ευκολότερα να πετύχει ένα ποσοστό πριμοδότησης μορίων ή ίσως την εισαγωγή μετέπειτα σε κάποια σχολή χωρίς εξετάσεις. Ας μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για το τρέξιμο στο βουνό και όχι μόνο αποκλειστικά για το βουνό και αν δεν βοηθήσουμε τη νέα γενιά τότε ποιους θα βοηθήσουμε; Να επισημάνω δε, ότι μ’ αυτόν τον τρόπο θα υπάρχουν περισσότερα κίνητρα για τους νέους να ακολουθήσουν το ορεινό τρέξιμο!

Ένα ακόμα σημαντικό θέμα που μπορεί να ρυθμιστεί καλύτερα αν δημιουργηθεί μια ομοσπονδία ορεινού τρεξίματος είναι τα κριτήρια που απαιτεί κάθε αγώνας ώστε να μπορεί κάποιος να συμμετέχει καθώς επίσης και κάποια κοινά πρωτόκολλα διοργάνωσης και ασφάλειας. Το να οργανώσει κάποιος έναν αγώνα και να ορίσει ότι κριτήρια θέλει αυτός μπορεί να καταλήξει μέχρι και επικίνδυνο. Το να έχεις πολύ αυστηρά κριτήρια θα απομακρύνει τον κόσμο από τον αγώνα και συνάμα από τα βουνά! Αντιθέτως, αν τα κριτήρια είναι “ανύπαρκτα” τότε πραγματικά θέτεις σε κίνδυνο τις ζωές ανθρώπων! Και επειδή ποτέ δεν πάνε όλα κατ’ ευχή πρέπει να υπάρχει ένα πρωτόκολλο με κάποιες ενέργειες στις οποίες θα καταφεύγει ο εκάστοτε διοργανωτής ώστε να εξασφαλίζει την ακεραιότητα των συμμετεχόντων ή ακόμα και να ζητάει τη γνώμη της ομοσπονδίας για το αν πρέπει να διεξαχθεί ο αγώνας. Ένα σύνολο ανθρώπων - ομοσπονδία, αποδεκτή - το τονίζω ξανά - απ’ όλους εμάς μπορεί να σηκώσει ευκολότερα το βάρος της απόφασης μια διοργάνωσης που ματαιώθηκε/αναβλήθηκε για διάφορους λόγους με λιγότερες ίσως διαφωνίες και έριδες.

Επίσης ένα ακόμα θέμα που μας απασχολεί όλους είναι και το οικονομικό! Πιστεύω πως τα ¾ των δρομέων, για να μην πω περισσότεροι, συχνά απορρίπτουν κάποιο αγώνα που θέλουν να πάνε λόγω των πολλών εξόδων. Ένας ορεινός αγώνας σε κάποιο νησί σίγουρα δεν έχει τις συμμετοχές ενός ορεινού αγώνα στην υπόλοιπη ηπειρωτική Ελλάδα. Πολλοί διοργανωτές, σωστά σκεπτόμενοι, κανονίζουν δωρεάν μεταφορά με πούλμαν ή διαμονή με χαμηλότερο κόστος και κάτι τέτοιο είναι πολύ θετικό! Σκεφτείτε τώρα παράλληλα με αυτές τις ενέργειες να υπάρχει μια ομοσπονδία που θα μπορεί να ζητάει κρατικές επιχορηγήσεις ώστε να προσφέρει σε εμάς ακόμα περισσότερα! Φανταστείτε έναν αγώνα που θέλετε να τρέξετε πάρα πολύ, δεν θα ήταν ευκολότερο για εσάς, οικονομικά, αν δεν είχατε να πληρώσετε τη διαμονή; Τα χρήματα που θα δίνατε για το ξενοδοχείο μπορεί να γίνονταν ένα έξτρα εισιτήριο για να σας συνοδεύσει ο/η σύζυγος ή κάποιος/α φίλος/η που θα έκανε τουρισμό, εναλλακτικό όπως λέγαμε παραπάνω!

Και ας μην ξεχάσουμε κάτι εξίσου σημαντικό με όλα τα προηγούμενα. Αυτή τη στιγμή σε κανέναν ορεινό αγώνα τρεξίματος δεν υφίσταται εξέταση αντί – ντόπινγκ! Η δημιουργία μιας ομοσπονδίας μπορεί να θεσπίσει τέτοιου είδους εξέταση, όχι γιατί «Ο Χάρης πέρασε τον Δημήτρη, μήπως αυτός παίρνει αναβολικά;» αλλά για να προστατεύσει αρχικά όλους μας από βλαβερές για τον οργανισμό ουσίες και να εξασφαλίσει την εκ των προτέρων ισάξια συμμετοχή όλων! Φυσικά δεν γίνεται, διότι θα ήταν κουτό και συνάμα θα κόστιζε αρκετά, σε κάθε αγώνα να πραγματοποιείται εξέταση αντί – ντόπινγκ. Ερχόμαστε έτσι σε ένα ακόμα θέμα που μια ομοσπονδία μπορεί να ορίσει ευκολότερα, την ιεραρχία των ορεινών αγώνων. Κακά τα ψέματα, ένας ultra-trail αγώνας 100 μιλίων δεν είναι ίδιος με έναν αγώνα 20 χιλιομέτρων, όπως διαφέρει σημαντικά και ένας αγώνας με περισσότερες από 500 συμμετοχές από κάποιον άλλο με εντελώς τοπικό χαρακτήρα. Έπειτα από αυτήν την ταξινόμηση των αγώνων θα είναι πιο εύκολο να αποφασιστεί πότε και πού θα γίνονται οι έλεγχοι αντί – ντόπινγκ.

Ένα σύνολο ανθρώπων, εκλεγμένο από εμάς, με κοινό σκοπό και όραμα για οτιδήποτε αφορά το ορεινό τρέξιμο μπορεί να χειριστεί καταλληλότερα άλλο ένα μείζον θέμα. Αυτό των προπονητών. Πολλοί από εμάς προπονούμαστε μόνοι μας άλλοι πάλι εμπιστεύονται κάποιον άλλο να τους βγάλει ένα πρόγραμμα. Επ’ ουδενί λόγω δεν λέω ότι ο ένας ή ο άλλος τρόπος είναι σωστός, απλώς μια ομοσπονδία θα έχει δικαίωμα να εξετάσει κάθε πιστοποίηση για τον αν κάποιος είναι όντως προπονητής και τι είδους. Φαντάζομαι ότι κανένας μας δεν θα εμπιστευόταν την υγεία του σε κάποιον γιατρό χωρίς πτυχίο, το ίδιο θέλω να πιστεύω πως ισχύει και εδώ. Δεν έχω σκοπό να στοχοποιήσω κάποιον, άλλωστε ξέρω λίγους μόνο προπονητές και όλοι τους είναι σωστοί σ’ αυτόν τον τομέα. Φυσικά η φύση του ορεινού τρεξίματος είναι τέτοια, αυτή τη στιγμή, που εφόσον μπορείς να προπονείσαι μόνος κανείς δεν μπορεί να τιμωρήσει κάποιον άλλον που σε προπονεί βγάζοντας σου ένα πρόγραμμα έναντι κάποιας αμοιβής. Αυτό, λοιπόν, που μπορεί να κάνει μια ομοσπονδία είναι απλά να μας προστατεύσει υποδεικνύοντας ποιοι έχουν πιστοποίηση, είτε είναι πτυχίο Τ.Ε.Φ.Α.Α ή άδεια προπονητή αναγνωρισμένη από την Γενική Γραμματεία Αθλητισμού, για να μας προπονήσουν. Αυτά σε πρώτη φάση. Στη συνέχεια μπορούν να πραγματοποιηθούν σεμινάρια προπονητών και εξετάσεις αποκλειστικά για το ορεινό τρέξιμο, όπου θα μπορεί να βγάλει άδεια προπονητή, αναγνωρισμένη πάλι από την Γενική Γραμματεία Αθλητισμού, όποιος το επιθυμεί για να εξασκήσει και επαγγελματικά την προπονητική στο ορεινό τρέξιμο. Αυτό, λοιπόν, που θα μπορεί να επιτύχει μια ομοσπονδία σε αυτήν την περίπτωση με τα σεμινάρια θα μοιάζει ίσως με τα προπονητικά camp που διοργανώνονται τελευταία, μόνο που θα είναι αρκετά πιο επίσημα και ίσως να μπορούν να σου εξασφαλίσουν κάποιο εισόδημα.

Στον αντίποδα όλων των παραπάνω θετικών στοιχείων στα οποία μπορεί να συμβάλλει μέγιστα η δημιουργία μιας ομοσπονδίας, είναι η ανθρώπινη φύση. Ή μάλλον για να το πω σωστότερα η κακή και πονηρή ανθρώπινη νοοτροπία του να ασχολείσαι μόνο με το προσωπικό συμφέρον σου και να προωθείς τον εαυτό σου και την εικόνα σου εκμεταλλευόμενος την θέση ή το αξίωμα που σου έχει δοθεί! Για τον παραπάνω λόγο είναι πολύ σημαντικό πριν ψηφιστεί καν μια ομάδα ανθρώπων που θα αποτελούν την Ελληνική ομοσπονδία ορεινού τρεξίματος, να δημιουργηθεί μια επιτροπή που θα ορίσει έναν κανονισμό με βάση τον οποίο θα ακολουθήσουν όλα τα υπόλοιπα. Η επιτροπή αυτή θα πρέπει να είναι άτομα αποδεκτά από όλους τα οποία θα μπορούμε εμείς ως δρομείς να τα ψηφίσουμε. Το πώς θα συμβεί αυτό δεν είναι τόσο εύκολο αλλά δεν είναι και ακατόρθωτο. Το Advendure διατηρεί ένα έγκυρο αρχείο όλων μας που έχουμε συμμετάσχει σε κάποιον ορεινό αγώνα. Ο καθένας μας θα έχει και μία ψήφο και η ψηφοφορία μπορεί να γίνει σε πραγματικό χώρο και χρόνο ή ακόμα και μέσω διαδικτύου εφόσον υπάρξουν οι κατάλληλες δικλείδες ασφαλείας του αποτελέσματος. Με τον ίδιο τρόπο, αφού ψηφιστεί η επιτροπή και βγει ο κανονισμός, θα μπορεί στη συνέχεια να ψηφιστεί και το σύνολο των ατόμων που θα απαρτίσουν την ομοσπονδία.

«Ενός κακού μύρια έπονται» λέει ο σοφός λαός και το παραπάνω ίσως είναι και το μοναδικό, που μπορώ να σκεφτώ, στην περίπτωση της δημιουργίας ομοσπονδίας, που όμως μπορεί να σβήσει το έργο και τα όνειρα πολλών πριν καν το αντιληφθούμε. Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό, αν ποτέ έρθει αυτή η ώρα, να εμπιστευτούμε το ορεινό τρέξιμο σε ανθρώπους που δεν θα είναι καιροσκόποι!

Θεοχάρης Λεζπουρίδης

Photo ©: magneticjunction.com, Chris Hitchcock, coast-magazine.com