Από τότε φυσικά οι αστοχίες αυτές όχι μόνο θεραπεύτηκαν αλλά ο αγώνας έγινε καλύτερος οργανωτικά και από εφάμιλλης απόστασης αγώνες αποκλειστικά ασφάλτινους και συνεπώς ευκολότερους στη διοργάνωσή τους (σε μια ασφάλτινη υπεραπόσταση πέρυσι κατά τη διάρκεια 2 νυχτών προσφέρθηκαν μετά βίας ένα ζεστό τσάι και μία ζεστή σούπα). Τερματίζοντας φέτος για δεύτερη φορά μετά το 2012 (έτυχε τότε να έχω το προνόμιο της ελληνικής …….μοναξιάς !) αναθεώρησα αυτή την άποψη της αιτίας της «κόντρας» μετά από μια σειρά αναστοχασμούς κατά τη διάρκεια και μετά την ολοκλήρωση του αγώνα.

Ο Δόλιχος είναι ο δυσκολότερος αγώνας υπεραπόστασης  ανοικτής διαδρομής που υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα (255 χλμ. - 4.500 μ. υψομετρική - υβριδικό ανάγλυφο ασφάλτου, χώματος, μονοπατιού, κοίτης φαραγγιού και ορμητικού ποταμιού – 2 συνεχόμενες νύχτες αγώνα – 48 ώρες χρονικό όριο). Συνδέει 2 αρχαιολογικούς τόπους με ιδιαίτερη ιστορική αξία και επισκεψιμότητα, τους Δελφούς με την Αρχαία Ολυμπία. Η διοργάνωσή του δεν εξαρτάται από δημόσιο χρήμα (που κατά τη γνώμη μου τους καιρούς που ζούμε θα πρέπει να παραμένει ανέγγιχτο και να διοχετεύεται αποκλειστικά στην ανακούφιση θυμάτων της ανθρωπιστικής κρίσης που βιώνει εδώ και 5 χρόνια η χώρα), είναι αυτοχρηματοδοτούμενος με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει (στην  Ελλάδα δεν είδα κάποια ΜΚΟ, Σύλλογο ή Οργάνωση να μιλάει για «έλλειμμα» παρά μόνο για «περίσσευμα» και τις περισσότερες φορές αυτό να διοχετεύεται σε «διάφορες δαπάνες και σκοπούς» με εντελώς αδιαφανείς διαδικασίες) και βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά στο κέφι, τη χαρά και την όρεξη των Γιάννη Γερμακόπουλου και Δήμητρας Κούρκουλα συνεπικουρούμενοι από τους Μιχάλη Πασχαλίδη, Νεόφυτο Τζουανάκη, Ελένη Καπρανίδου και τον Πρόεδρο του Συλλόγου ΟΛΥΜΠΙΟΙ και παλιού Γενικού Αρχηγού της ΑΕΚ Δημήτρη Παπασταύρου καθώς επίσης και μιας σειράς εξαίρετων εθελοντών και στελεχών στους σταθμούς τροφοδοσίας και ιατρικής – φυσιοθεραπευτικής φροντίδας.

Για να συμμετάσχει κανείς στον Δόλιχο θα πρέπει να έχει τα εξής κίνητρα:

α) να θέλει να εξασφαλίσει ένα κριτήριο πρόκρισης για άλλους αγώνες (π.χ. Σπάρταθλον)
β) να θέλει να γνωρίσει και απολαύσει μια νέα διαδρομή
γ) να θέλει να ανακαλύψει καλύτερα τον εαυτό του και τα όριά του

Για το α) υπάρχουν ευκολότερες και λιγότερο επώδυνες λύσεις όπως π.χ. τα 100 χλμ. Ψάθας-Αλεποχωρίου αφιερώνοντας εκεί μια ολόκληρη μέρα ενός Σαββάτου του Φλεβάρη. Ειδικότερα για το Σπάρταθλον ο Δόλιχος αυτή τη στιγμή μπαίνει μέσα σε έναν αόριστο «κουβά αγώνων» τουλάχιστον 220 χλμ. με μέγιστο χρονικό όριο τις 41 (άνδρες) και 43 (γυναίκες) ώρες που κατά τη γνώμη μου αδικεί και τον συγκεκριμένο αγώνα αλλά και τους συμμετέχοντες σ’ αυτόν δρομείς.

Για το β) ισχύει περισσότερο το κομμάτι μετά τη Ναύπακτο όπου ο μέσος δρομέας θα βρεθεί το χάραμα ενώ παράλληλα υπάρχει εναλλακτική αγωνιστική (και ανταγωνιστική) λύση για το κομμάτι της διαδρομής της Πελοποννήσου από τον γνωστό Αέθλιο που είναι ταυτόχρονα και ένας αγώνας κριτήριο για το Σπάρταθλον με συγκριτικά (κατά τη γνώμη μου) «ευνοϊκότερα» χρονικά όρια.

Για μένα επομένως υπερισχύει σαν κίνητρο το γ). Ο Δόλιχος απευθύνεται στον δρομέα υπεραποστάσεων που επιζητεί την εμπειρία της δυσκολίας της συνδυασμένης κίνησης σε όλα τα τερέν με σκοπό την καλύτερη ανακάλυψη του εαυτού και των ορίων του. Δεν φτάνει να είσαι μόνο «ασφάλτινος» γιατί θα παρασυρθείς στα πρώτα 110 χλμ από την ταχύτητα και μετά στα βουνά θα χτυπήσεις «τοίχο». Δεν φτάνει να είσαι μόνο «βουνίσιος» γιατί κινδυνεύεις να «σπάσεις» τα πόδια σου στην άσφαλτο ή/και να πας αργά οπότε να μπεις ταλαιπωρημένος ή/και καθυστερημένος στο βουνό. Πρέπει να είσαι όπως είπε πολύ εύστοχα ο συναθλητής μου Παναγιώτης Μαστροπέρρος «υβριδικός» δρομέας υπεραποστάσεων, να μπορείς δηλαδή να κινείσαι με άνεση παντού. Πάνω από όλα όμως πρέπει να είσαι «υπερβατικός» δρομέας τρέχοντας με εναλλασσόμενους ψυχικούς και εγκεφαλικούς παλμούς.

Στην Ελλάδα οι δρομείς των υπεραποστάσεων είναι λίγοι. Λιγότεροι ακόμη οι «υβριδικοί» δρομείς. Ακόμη πιο λίγοι οι δρομείς που δεν προτάσσουν την χρησιμοθηρία και τον ωφελιμισμό (θα πάω εκεί να πάρω την πρόκριση χωρίς να κουραστώ ιδιαίτερα και μετά να τρέξω στον αγώνα-στόχο που έχω θέσει κλπ. κλπ.) σε σχέση με την αγνή αίσθηση της ελευθερίας της υπεραπόστασης. Ο Δόλιχος θα πλαισιώνεται πάντα από λίγους δρομείς, ανήσυχους και τολμηρούς, γι’ αυτό και το φετινό εξωπραγματικό ρεκόρ των 37 ωρών του μεγάλου δρομέα Eusebio Bochons πολύ δύσκολα θα καταρριφθεί στο μέλλον.

Γιάννης Παπαμιχαήλ