Οι αγώνες Ecotrail ξεκίνησαν από τη Γαλλία, και το Παρίσι, με αφορμή την ανάγκη που είχαν οι δρομείς της Πόλης του Φωτός για έναν αγώνα ultra trail που να ξεκινάει και να τελειώνει δίπλα από την πόρτα τους. Η επιτυχία του αγώνα φάνηκε από την πρώτη κιόλας στιγμή αφού δεν άργησαν και άλλες ευρωπαϊκές πόλεις να μιμηθούν το παράδειγμα των Γάλλων. Πρώτα ακολούθησαν οι Βρυξέλλες ενώ φέτος ήταν η σειρά των Νορβηγών και των Νήσων Μαδέρα. Μάλιστα, οι Νορβηγοί διοργάνωσαν άλλους δύο αγώνες παράλληλα με τον Ecotrail των 50 μιλίων, έναν 45 και έναν 18 χιλιομέτρων συγκεντρώνοντας με αυτόν τον τρόπο κοντά στους 1000 δρομείς από διάφορες χώρες του κόσμου. Και για όσους δεν ήθελαν να τρέξουν, και απλά επιθυμούσαν να απολαύσουν τα πανέμορφα Φιόρδ, υπήρχε περίπατος 18 χιλιομέτρων που κινούταν πάνω στη διαδρομή των 80 χιλιομέτρων όπως και οι αγώνες των 45 και 18 χιλιομέτρων.

Η δική μου απόφαση να βρεθώ χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά για έναν αγώνα βουνού προέκυψε όταν δεν στάθηκα τυχερός στην κλήρωση για τα 100 μίλια του Mont Blanc. Την απόσταση και την περίοδο του αγώνα ήταν εύκολο να την προσδιορίσω, αυτό που με δυσκόλεψε αρκετά ήταν το ερώτημα “πού”. Βλέπετε, η τελευταία φορά που βρέθηκα στο εξωτερικό για αγώνες ήταν τον Αύγουστο του 1999, στο Λινιάνο της Ιταλίας για το πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα Άρσης Βαρών. Έκτοτε τα ταξίδια μου εκτός Ελλάδας γίνονταν για λόγους αναψυχής αποκλειστικά.

Τα κριτήρια της επιλογής του Oslo Ecotrail ήταν δύο. Αρχικά, η Νορβηγία, και το Όσλο, δύσκολα θα αποτελούσαν ταξιδιωτικό προορισμό για μένα, αφού υπάρχουν άλλα μέρη που θα ήθελα πρώτα να επισκεφτώ, οπότε ήταν μια καλή ευκαιρία να γνωρίσω τους περίφημους Βίκινγκς. Και έπειτα ο αγώνας ξεκινούσε και τερμάτιζε μέσα στην πρωτεύουσα της χώρα, γεγονός που με διευκόλυνε αρκετά αφού δεν είχα επιπρόσθετο άγχος να κλείσω εισιτήρια με άλλο μέσο μεταφοράς για κάποια άλλη πόλη της Νορβηγίας. Πρώτη φορά, λοιπόν, για τους Νορβηγούς διοργανωτές αλλά και για μένα, ως δρομέα αγώνων βουνού. Σ’ αυτή μου την πρώτη φορά, όμως, θέλησα εκτός από την Ελλάδα να εκπροσωπήσω και έναν από τους πιο όμορφους και ξεχωριστούς ορεινούς αγώνες της χώρας μας, κατά τη δική μου άποψη. Ο αγώνας αυτός δεν είναι άλλος από τον Rodopi Ultra Trail ή αλλιώς Rodopi Advendurun! Κατόπιν επικοινωνίας με τους Χρήστο Κατσάνο και Ηλία Σπυριδόπουλο βαφτίστηκα και εγώ άλλος ένας ROUT Ambassador και με λάβαρο το εθνόσημο και το σημαιάκι του ROUT έκλεισα τη βαλίτσα μου!

Φυσικά, σε αυτό μου το ταξίδι θα χρειαζόμουν και παρέα οπότε η σύζυγός μου ήταν η μόνη που προσφέρθηκε εθελοντικά να έρθει, με μοναδική προϋπόθεση βέβαια να μην τη σέρνω σε μονοπάτια και δάση και να δούμε όσα περισσότερα από τα αξιοθέατα του Όσλο μπορούσαμε! Οι όροι της συμφωνίας ήταν δίκαιοι γι’ αυτό δέχτηκα κατευθείαν! Ο αγώνας γινόταν το Σάββατο στις 23 του Μάη και εμείς θα βρισκόμασταν εκεί από το βράδυ της Τετάρτης, άρα θα είχαμε δύο ολόκληρες μέρες να τριγυρνάμε στην πρωτεύουσα της Νορβηγίας πριν αναχωρήσουμε για Ελλάδα την Κυριακή, με μια ενδιάμεση στάση στο Μιλάνο (όχι για ψώνια).

Η Νορβηγία είναι καταπληκτική χώρα μα και πάρα πολύ ακριβή! Γι’ αυτό αν σκεφτείτε του χρόνου να τρέξετε και εσείς στον Ecotrail του Όσλο σας προτείνω να φυλάξετε κάποιες οικονομίες στην άκρη για το σκοπό αυτό. Η χώρα, λοιπόν, είναι πράσινη, μεταφορικά και κυριολεκτικά! Παντού υπήρχαν δέντρα και δάση και λίμνες και ποτάμια, μοναδικά τοπία βγαλμένα από παραμύθι! Ο κόσμος χρησιμοποιούσε σχεδόν αποκλειστικά τα μέσα μαζικής μεταφοράς ενώ το 90% των αυτοκινήτων που κυκλοφορούσαν στο δρόμο ήταν υβριδικά ή ηλεκτροκίνητα! Και όταν λέω το 90% μη φανταστείτε ατελείωτες ουρές αμαξιών να κορνάρουν στα φανάρια, αλλά από 3 ως 5 σε κάθε φανάρι! Και όλα αυτά στην πρωτεύουσα της Νορβηγίας και μάλιστα στην καρδιά του εμπορικού κέντρου! Περιττό, δε, να σας πω ότι η ανακύκλωση ήταν κανόνας και δεν υπήρχε σκουπίδι στο δρόμο ούτε για δείγμα! Δικαίως, λοιπόν, θεωρείται η Νορβηγία μία από τις χώρες με τις καλύτερες συνθήκες διαβίωσης στον κόσμο.

Αν και το ταξίδι μου είχε αγωνιστικό σκοπό, θα σας γράψω στα σύντομα για μερικά μέρη που αξίζει να επισκεφτείτε αν βρεθείτε στο Όσλο, πριν προχωρήσω στον Ecotrail των 50 μιλίων. Ξέρω, μπορεί να σας κουράσω όμως δείτε το σαν δωρεάν τουριστικό οδηγό. Εννοείται πως επιβάλλεται να δείτε από κοντά τους Βίκινγκς και τα πλοία τους! Οι Βίκινγκς ήταν από τους μεγαλύτερους θαλασσοπόρους της αρχαιότητας ενώ οι Θεοί και οι θρύλοι στους οποίους πίστευαν ήταν γι’ αυτούς ό, τι είναι για εμάς τους Έλληνες οι Θεοί του Ολύμπου και η μυθολογία. Πρώτη στάση, λοιπόν, το Vikingskipshuset, το μουσείο με τα πλοία των Βίκινγκς που διατηρούνται μέχρι σήμερα σε πολύ καλή κατάσταση! Επόμενος προορισμός το Vigelandsparken! Ένα πάρκο που κάλυπτε μία τεράστια έκταση μέσα στην πόλη του Όσλο, στολισμένο με διάφορα αγάλματα που αναπαριστούσαν τις ανθρώπινες σχέσεις ανάμεσα σε γονείς και παιδιά, ζευγαριών μεταξύ τους και άλλων (τη διάβασα την τελευταία πληροφορία, μη νομίζετε πως την ήξερα). Εκεί ήταν, κιόλας, που είδα και τους περισσότερους Νορβηγούς δρομείς να κάνουν την καθημερινή τους προπόνηση, αλλά και πολλές παρέες που απλά είχαν διαλέξει το μέρος για να γευματίσουν. Αμέσως μετά θα σταματήσουμε στην εθνική πινακοθήκη του Όσλο όπου βρίσκεται η περίφημη “Κραυγή” του Νορβηγού Munch μαζί με άλλα διάσημα έργα διάφορων γνωστών καλλιτεχνών. Και αφού κλείσαμε και με την κουλτούρα θα σας πω για το τελευταίο μουσείο που ήθελα να επισκεφτώ αλλά δυστυχώς δεν κατάφερα, το Frammuseet. Εκεί μέσα στεγάζεται το “Fram”, ένα από τα διασημότερα πρώτα πλοία που διέσχισαν το Βόρειο και Νότιο πόλο! Είπαμε, μεγάλοι θαλασσοπόροι οι Νορβηγοί! Τα αξιοθέατα όμως δεν τελειώνουν εδώ και για να νιώσεις πως τα είδες όλα, ή έστω τα περισσότερα, πρέπει να περπατήσεις στα υπέροχα Φιόρδ, δίπλα ακριβώς από τη θάλασσα. Φυσικά αυτό ήταν κάτι που δεν χρειάστηκε να κάνω αφού οι διοργανωτές του Oslo Ecotrail είχαν φροντίσει ώστε τα τελευταία χιλιόμετρα της διαδρομής, και των τριών αγώνων, να περνούν από εκεί οδηγώντας μας πάλι μέσα στην πόλη του Όσλο και στον τερματισμό!

Παραπάνω έγραψα πως η Νορβηγία είναι ακριβή χώρα, προσθέστε και κρύα! Δεν το έλεγες “Κάνει λίγο ψυχρούλα για Μάιο…” αλλά “Πάω να φορέσω ισοθερμικό και μπουφάν γιατί το δάγκωσα…”. Οι θερμοκρασίες ήταν γύρω στους 7 με 10 βαθμούς Κελσίου ενώ αν φυσούσε και αέρας η αίσθηση που ενιώθες ήταν πως επρόκειτο για χαμηλότερες θερμοκρασίες! Έτσι την πάτησα, λοιπόν, και πήγα ξεβράκωτος στ’ αγγούρια. Κρύωσα, αρρώστησα και αυτό μου κόστισε πολύ στον αγώνα!

Ο Ecotrail του Όσλο, και πιο συγκεκριμένα ο αγώνας των 80 χιλιομέτρων, ακολουθεί μια διαδρομή της οποίας η συνολική θετική υψομετρική δεν ξεπερνάει, για λίγα μέτρα, τα 2000. Παρόλα αυτά, η μεγαλύτερη δυσκολία του, έγκειται στο γεγονός πως πρέπει να κινηθείς γρήγορα σε διάφορα τερέν, από άσφαλτο και χωματόδρομο μέχρι κακοτράχαλο μονοπάτι και βάλτους! Οι υπολογισμοί μου, αν όλα πήγαιναν κατ’ ευχή, έδειχναν ένα χρόνο τερματισμού γύρω στις 7μιση ώρες μαζί με τις στάσεις στους σταθμούς. Δυστυχώς θα ανακάλυπτα πως τίποτα δεν θα πήγαινε βάσει σχεδίου και αυτός είναι ένας παράγοντας των αγώνων ultra που δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε!

Πρωινό Σαββάτου. Η εκκίνηση θα δινόταν στις 10:00, σε μια στρόγγυλη πλατεία, δίπλα από το ξενοδοχείο που έμενα και 500 μέτρα περίπου από το καινούριο κτίριο της Όπερας του Όσλο. Εδώ, πρέπει να σας πω ότι οι Νορβηγοί διοργανωτές επιθυμούσαν ο αγώνας τους να αρχίζει και να τελειώνει πάνω στο κτίριο της Όπερας, κάτι που τελικά δεν κατέστη δυνατό αφού η Όπερα δεν άνηκε στην κοινότητα του Όσλο αλλά σε κάποια ιδιωτική επιχείρηση που προφανώς διαφωνούσε με τη συγκεκριμένη πρόταση (Τι, μόνο στην Ελλάδα θα γίνονται αυτά;). Στο Vaderlandspark, λοιπόν, όλα θυμίζουν μια τυπική εκκίνηση αγώνα! Μια μικρή γιορτή έχει στηθεί και στο χώρο καταφθάνουν συνεχώς δρομείς απ’ όλες τις πλευρές της πλατείας. Δυνατή μουσική, αναμνηστικές φωτογραφίες και πολλά πηγαδάκια από ‘δω και από ‘κει! Οι μόνοι που στέκονταν σαν τις καλαμιές στον κάμπο ήμασταν εγώ με τη γυναίκα μου, οι μοναδικοί Έλληνες του αγώνα που δεν καταλαβαίναμε “γρι” Νορβηγικά, περιμένοντας απλά για την εκκίνηση. Αυτό που σίγουρα δεν περνούσε απαρατήρητο ήταν το στημένο έπαθλο του νικητή δίπλα από την αψίδα της εκκίνησης. Δύο ηλεκτροκίνητα Nissan Leaf, δωρεάν για έξι ολόκληρους μήνες, στον πρώτο άντρα και στην πρώτη γυναίκα αντίστοιχα, έπαθλα μόνο για τον αγώνα των 80 χιλιομέτρων! Μάλιστα, σε περίπτωση που ο νικητής ήταν κάτοικος άλλης χώρας, το έπαθλο θα μεταφραζόταν σε χρηματικό ποσό και θα δινόταν αμέσως μετά τον τερματισμό! Καλό, ε; Στη γυναίκα μου, να φανταστείτε, άρεσε τόσο πολύ η ιδέα που μου έλεγε συνεχώς, μέχρι να δοθεί η εκκίνηση, ότι έπρεπε να βγω πρώτος, κάτι που και εγώ θα ήθελα πάρα πολύ…

Κάνοντας σκέψεις και όνειρα πέρασε ο χρόνος και ξεκινήσαμε όλοι μας να στριμωχνόμαστε ο ένας δίπλα από τον άλλον, καθώς η ώρα πλησίαζε δέκα. Ο ένας από τους διοργανωτές και εμπνευστής του Oslo Ecotrail πήρε το μικρόφωνο. Αφού μίλησε για ένα λεπτό περίπου στα Νορβηγικά, λέγοντας μάλλον πόσο ωραία θα περάσουμε, καλή επιτυχία και άλλα τέτοια ξεκίνησε την αντίστροφη μέτρηση από το δέκα, ευτυχώς στην αγγλική γλώσσα την οποία και καταλάβαινα! …3…2…1!!! Ο πρώτος μου ultra στο εξωτερικό μόλις γινόταν πραγματικότητα! Φεύγοντας, αποχαιρέτησα τη γυναίκα μου, που βρισκόταν παρακάτω και βιντεοσκοπούσε την εκκίνηση! Όπως αποδείχτηκε αργότερα, έκανε και η ίδια έναν μικρό ultra, τριγυρνώντας για άλλη μια μέρα στο Όσλο και χαζεύοντας τα αξιοθέατα!

Τα πρώτα χιλιόμετρα του αγώνα είναι ανηφορικά μέχρι και τον πρώτο σταθμό στο 15ο χιλιόμετρο. Ωστόσο η κλίση είναι πολύ μικρή, καθώς η συνολική θετική υψομετρική δεν ξεπερνά τα 2000 μέτρα, και μόνο κάποιες απότομες ανηφόρες 5 – 10 μέτρων σου κόβουν λίγο το ρυθμό. Το μεγαλύτερο κομμάτι της διαδρομής, μέχρι τον πρώτο σταθμό, κινείται αποκλειστικά μέσα στα καταπράσινα πάρκα του Όσλο! Για αρκετή ώρα τρέχουμε δίπλα από την όχθη ενός μικρού ποταμού, όπου σε ορισμένα σημεία τα νερά του είναι ήρεμα ενώ αλλού πέφτουν με ορμή από μικρούς καταρράκτες που έχουν σχηματιστεί! Αν και δε γνωρίζω Νορβηγικά καταλαβαίνω από τις χειρονομίες και τις εκφράσεις του κόσμου, που προσπερνάμε τρέχοντας, ότι μας συγχαίρουν και μας επικροτούν! Όμορφο συναίσθημα. Οι Νορβηγοί εκμεταλλεύτηκαν το γεγονός πως την περίοδο εκείνη αρχίζει να σκοτεινιάζει κατά τις 11:30 το βράδυ και γι’ αυτό όρισαν την εκκίνηση την ώρα που θα βρισκόταν αρκετός κόσμος στα πάρκα να τριγυρνάει ή να κάθεται! Μπράβο! Με διάθεση ανεβασμένη προσπαθώ να κυνηγήσω τους πρώτους που διαρκώς ανοίγουν το βήμα τους. Ο ρυθμός τους είναι γρήγορος ενώ τα πέτρινα και ασφάλτινα μονοπάτια των πάρκων δεν με βοηθούν καθόλου. “Δε βαριέσαι, θα κόψω λίγο. Άλλα τόσα χιλιόμετρα έχω.” σκέφτομαι και συνεχίζω παρατηρώντας τα όμορφα τοπία και χαμογελώντας στον κόσμο τριγύρω. Ένα γκρουπάκι δρομέων με ακολουθεί μισό λεπτό πιο πίσω. Κοιτώντας, όμως, εδώ και εκεί αφαιρούμαι και κάθε φορά που συμβαίνει αυτό χάνομαι! Είναι αποδεδειγμένο! Βγαίνοντας από ένα μονοπάτι του πάρκου συναντώ μια διασταύρωση. Αριστερά συνεχίζει ένας ανηφορικός χωματόδρομος ενώ δεξιά βγαίνεις στην άσφαλτο με τα αυτοκίνητα. Κάπου εδώ πρέπει να σας πω για την σήμανση του αγώνα. Ήταν εξαιρετική! Σε κάθε χιλιόμετρο υπήρχε πινακίδα όπου αναγράφονταν τα συνολικά χιλιόμετρα που απέμεναν ως τον τερματισμό και τα χιλιόμετρα που έπρεπε να διανύσουμε μέχρι να φτάσουμε στον σταθμό, ενώ στο ενδιάμεσο υπήρχαν κορδέλες. Ωστόσο η απόφαση της διοργάνωσης να αλλάξει τις κόκκινες κορδέλες με άλλες κίτρινου χρώματος, την τελευταία στιγμή, ήταν καταστροφική! Τουλάχιστον για μένα. Το λόγο τον εξήγησαν αλλά ήταν μάλλον στα Νορβηγικά ή στα Αγγλικά με Νορβηγική προφορά γιατί δεν θυμάμαι να κατάλαβα κάτι στην τεχνική ενημέρωση. Όπου, λοιπόν, οι κορδέλες ήταν ψηλά στο ύψος των ματιών όλα ήταν καλά. Όπου, όμως, ήταν χαμηλά, με τη φύση τριγύρω να οργιάζει, λόγω εποχής, τα μπουμπούκια να ανθίζουν και τα κίτρινα λουλουδάκια από τα ραδίκια να έχουν το ίδιο ακριβώς χρώμα με τις κορδέλες, τα πράγματα δυσκόλευαν εξαιρετικά αν ήθελες να κινηθείς γρήγορα! Ουκ ολίγες φορές χάθηκα! Και όπως είπε και η Βίκυ, πολύ καλή φίλη, ευτυχώς που δεν βγήκα παραδίπλα στη Σουηδία, αφού τα Νορβηγικά και τα Σουηδικά μου ακούγονται το ίδιο!

Ξανά στον αγώνα και επιστροφή στο δίλλημα. Αριστερά χωματόδρομος ή δεξιά άσφαλτος; Με βάση την εμπειρία μου διάλεξα αριστερά, όχι πέστε, και ‘σεις το ίδιο δεν θα κάνατε; Βουνό τρέχουμε! Εννοείται πως χάθηκα αλλά ήμουν τυχερός διότι πρόλαβα να δω το γκρουπάκι που με ακολουθούσε να κατευθύνεται από την άλλη. Οι άτιμοι είχαν και έναν Νορβηγό μαζί τους που ήξερε την διαδρομή! Ήδη έχουμε τρέξει γύρω στα 7 με 8 χιλιόμετρα και αφήνουμε σιγά σιγά το Όσλο πίσω μας. Στα επόμενα χιλιόμετρα η διαδρομή κινείται σε δασικούς δρόμους μέσα σε δάσος γεμάτο από πεύκα! Βάζω τα δυνατά μου και ξαναπερνάω το γκρουπάκι με τους αθλητές που με προσπέρασαν πιο πριν. Μονάχα για λίγο όμως αφού μερικά μέτρα παρακάτω σταματάω διότι πάλι δεν έβλεπα σημάδι και ο χωματόδρομος έκανε διχάλα. Γυρίζω πίσω και ρωτάω τους υπόλοιπους “This way?”. Ο Νορβηγός, που ήξερε τη διαδρομή, μου δείχνει από την άλλη την κορδέλα που βρισκόταν χαμηλά στα αριστερά, δεμένη σε κάτι χορτάρια. Τον ευχαριστώ, στα Αγγλικά, και του λέω ότι καλύτερα να μείνει αυτός μπροστά. Μου απαντάει λέγοντας πως πρέπει να είσαι παρατηρητικός και σε εγρήγορση. “Δες ρε Χάρη που μας δουλεύουν και οι Βίκινγκς!”. “Ένας Ρήγος σας χρειάζεται!”. Τσατίζομαι και εγώ και τους αφήνω πάλι πίσω μου. Στο μεταξύ είχα αρχίσει να πιάνω το νόημα της σηματοδότησης οπότε πλέον είχα το νου μου και για κορδέλες χαμηλά, αριστερά και δεξιά. Τα επόμενα χιλιόμετρα ήταν όλα σε δασικό δρόμο που διέσχιζε το δάσος και παρότι διέκρινα αρκετά μονοπάτια να καταλήγουν στο δρόμο θυμόμουν πως στην τεχνική ενημέρωση ανέφεραν ότι από τον πρώτο σταθμό και έπειτα ακολουθούμε μονοπάτι, οπότε και με γλύτωσαν από νέες περιπέτειες. Κάπου εκεί ο χωματόδρομος ξαναέγινε άσφαλτος και βρέθηκα να τρέχω στη Νορβηγική εξοχή, ενώ στο βάθος εμπρός μου έβλεπα πια καθαρά το σταθμό στο 15ο χιλιόμετρο.

Ο πρώτος σταθμός ελέγχου είχε όλα όσα χρειαζόταν ένας δρομέας που έτρεχε ένα γρήγορο αγώνα βουνού. Φυσικά, αναφέρομαι στην έλλειψη κανονικού φαγητού αλλά υποθέτω πως η δικαιολογία που υπήρχε μάλλον θα ήταν πως όλη η διαδρομή μέχρι εκεί δεν έκρυβε κάποια δυσκολία άρα και ο τελευταίος δρομέας θα περνούσε σχετικά γρήγορα από το σταθμό. Η αλήθεια είναι πως κάνω απλά εικασίες. Μαζί με τις μπανάνες, τα τσιπς και τα κομματάκια σοκολάτας θα ήθελα να υπάρχουν ζυμαρικά ή έστω κάποιο τοστ. Όσον αφορά τα υγρά εκτός από νερό και ισοτονικό υπήρχαν πολλά τενεκεδένια κουτάκια γνωστού ενεργειακού ποτού, κάτι που μου προκάλεσε εντύπωση αφού οι ξένοι αθλητές φάνηκε πως το προτιμούσαν ιδιαίτερα! Μικρή στάση, λοιπόν, στο σταθμό για να γεμίσω τα φλασκιά μου, δύο μπανάνες στο χέρι και ξεκίνημα για την πρώτη καλή ανηφόρα του αγώνα, η οποία δεν έχει τεράστια θετική υψομετρική, 200 μέτρα ανάβαση σε απόσταση 3 χιλιομέτρων, όμως έχει πολύ τεχνικό μονοπάτι! Από εδώ και έπειτα ξεκινάει και η ομορφιά του Oslo Ecotrail! Ο σταθμός είναι λιγότερο από μισό χιλιόμετρο πίσω μου κι όμως νιώθω πως περπατώ για ώρες χαμένος μέσα στο δάσος! Παρότι το ίχνος του μονοπατιού είναι ολοφάνερο μοιάζει σαν να έχουν εισβάλλει σ’ αυτό οι ρίζες των δέντρων μην αφήνοντας περιθώριο για να χωρέσουν τα πόδια! Ο ήλιος που πριν από λίγο φώτιζε τα πάντα και μας ζέσταινε ελαφρώς, ξαφνικά χάθηκε, μη μπορώντας να διαπεράσει τις πυκνές φυλλωσιές των δέντρων! Η ησυχία του δάσους διακόπτεται μόνο από το θόρυβο κάποιου άλλου δρομέα! Κάπου εδώ αρχίζει και ο οργανισμός μου να νιώθει εξάντληση. Νιώθω αδυναμία να πιέσω και αυτό οφείλεται στο γεγονός πως κρύωσα και αρρώστησα από τη μέρα που έφτασα. Αποφασίζω να δώσω στον εαυτό μου ένα περιθώριο να συνέλθει και περπατάω. Δεν βγαίνω χαμένος από την απόφασή μου αφού το ίδιο το τοπίο σου ζητάει να σταματήσεις και να το απολαύσεις! Το τερέν εναλλάσσεται συνεχώς και το μονοπάτι πότε είναι γεμάτο κλαδιά και ρίζες, πότε κακοτράχαλο με αρκετές φυτεμένες πέτρες και πότε γεμάτο λάσπη λόγω της καταιγίδας της προηγούμενης μέρας. Η ώρα περνάει και εγώ δεν μπορώ να βρω τον καλό μου εαυτό! Ήδη αρκετοί συναθλητές μου έχουν αρχίσει και με προσπερνάνε. Άσχημες σκέψεις περνούν από το μυαλό μου, σκέψεις εγκατάλειψης, αφού ο αγώνας δεν εξελίσσεται όπως επιθυμώ. Όμως εκείνη την ώρα, σαν από μηχανής θεός, η διαδρομή έρχεται να με λυτρώσει καθώς βγαίνω σε ένα άνοιγμα του μονοπατιού όπου βλέπω ακριβώς μπροστά μου μια απέραντη λίμνη! Στέκομαι ακριβώς στην όχθη της. Είναι περιτριγυρισμένη από πεύκα και έλατα ενώ το βαθύ, σκούρο μπλε του νερού αποπνέει ένα μυστήριο! Δεν υπάρχει περίπτωση να εγκαταλείψω πλέον γιατί θα μετανιώνω όλη μου τη ζωή για τις εικόνες που έχασα. Συνεχίζω τώρα με άλλη διάθεση, σε μονοπάτι που κινείται για αρκετά μέτρα δίπλα από την όχθη της λίμνης, πριν στρίψει πάλι με κατεύθυνση το δάσος. Παρακάτω, χωμένη μέσα στα δέντρα βρίσκεται μια οικογένεια με τα μικρά της που είχαν κατασκηνώσει εκεί από πριν. Μας χειροκροτούν και μας δίνουν κουράγιο! Τη θέση του μονοπατιού παίρνει πάλι δασικός δρόμος. Ξεκινώ να τρέχω και πάλι για να καλύψω τη χρονική διαφορά που έχασα. Το κομμάτι αυτό του αγώνα μοιάζει, από άποψη κόσμου, πραγματικά σαν να κάνεις βόλτα στην πόλη του Όσλο!

Πεζοπόροι, ποδηλάτες, δρομείς, οικογένειες με μικρά παιδιά και ηλικιωμένοι που έκαναν τη βόλτα τους. Όλοι απολάμβαναν τη φύση. Ο δασικός δρόμος ανηφορίζει, κατηφορίζει και αλλάζει κατεύθυνση αρκετές φορές. Άλλοτε κινείται πολύ κοντά στη λίμνη, που πρωτοείδα πιο πριν, και άλλοτε χάνεται ξανά μέσα στο δάσος. Εικόνα που δεν θα ξεχάσω με τίποτα, ένα ζευγάρι ηλικιωμένων που κάθονται σε ένα παγκάκι ακριβώς μπροστά από την όχθη της λίμνης και δείχνουν λες και ο χρόνος σταμάτησε γι’ αυτούς. Την προσοχή μου τραβάει ξαφνικά η κόκκινη ταμπέλα της σηματοδότησης. Άλλα 6 χιλιόμετρα για τον επόμενο σταθμό και 51 μέχρι το Όσλο και τον τερματισμό. Τα 6 χιλιόμετρα περνούν σχετικά γρήγορα καθώς ανυπομονώ να φτάσω στο Holmenkollen όπου βρίσκεται ο δεύτερος σταθμός αλλά και η Ολυμπιακή ράμπα του σκι για άλματα. Το έργο αυτό ήταν τόσο μεγάλο που ακόμα και δεκάδες χιλιόμετρα μακριά, στο Όσλο, μπορούσα να το διακρίνω εύκολα να ορθώνεται μέσα από τα δέντρα! Αυτό που αντίκρισα όταν πλησίασα μου φάνηκε ακόμα πιο μεγαλειώδες, ίσως επειδή δεν είχα δει ποτέ από κοντά κάτι παρόμοιο. Σε αυτό το σημείο κάναμε ένα μικρό κύκλο πριν βρεθούμε στο σταθμό, που ήταν στη βάση του πύργου, αλλά πρέπει να ήταν σκόπιμο διότι μόνο έτσι μπορούσαμε να θαυμάσουμε τον πύργο με την τεράστια ράμπα απ’ όλες τις πλευρές.

Ο σταθμός τροφοδοσίας του Holmenkollen αποτελούσε παράλληλα και το σημείο έναρξης του αγώνα των 45 χιλιομέτρων, ενώ ήταν αρκετά πιο πλούσιος από τον προηγούμενο. Τα λουκάνικα και τα μπιφτέκια που έψηναν εκεί, ομολογουμένως, μου είχαν τρυπήσει τη μύτη από το προηγούμενο χιλιόμετρο! Μη μπορώντας να αντισταθώ, και γνωρίζοντας πως λίγο κρέας θα με τόνωνε, άρπαξα μια αραβική πίτα και έχωσα μέσα ένα μπιφτέκι. Υπήρχε και κέτσαπ με μουστάρδα αλλά το προτίμησα σκέτο, φοβούμενος για ανεπιθύμητες συνέπειες λόγω αρρώστιας και κρυώματος. Πολλές φορές έχω φάει μπιφτέκι όμως τόσο ζουμερό δε μου φάνηκε καμία! Πραγματικό ταλέντο στο μπάρμπεκιου ο Νορβηγός ψήστης! Γέμισα πάλι τα φλασκιά μου, ήπια λίγο κόκα κόλα, άρπαξα και λίγο σκέτο ψωμί για το δρόμο και ξεκίνησα. Ανηφορίζοντας την άσφαλτο, δίπλα από τον τεράστιο πύργο, είδα αρκετές φορές τους Νορβηγούς να κατεβαίνουν με ταχύτητα, κρεμασμένοι με ένα συρματόσχοινο, από την κορυφή ως τη βάση του πύργου. Φυσικά! Μια τεράστια ράμπα για σκι, άχρηστη τώρα που δεν υπήρχε χιόνι, θα μπορούσε να μετατραπεί σε ένα τεράστιο “Λούνα Παρκ” για όλους! Μπροστά μου, λίγα μέτρα παραπάνω, ένας εθελοντής ήταν υπεύθυνος ώστε να μας στείλει προς τη σωστή κατεύθυνση που έπρεπε να ακολουθήσουμε. Αφήνω πίσω μου το Holmenkollen και την Ολυμπιακή ράμπα και ξαναμπαίνω σε κακοτράχαλο μονοπάτι με πέτρα χωρίς πολύ βλάστηση αυτή τη φορά. Μαζί μου και μια κοπέλα, μάλλον Νορβηγίδα, ξένη πάντως σίγουρα. Ακόμα 5 χιλιόμετρα μέχρι να φτάσουμε στο ψηλότερο σημείο του αγώνα που βρισκόταν περίπου 500 μέτρα πάνω από τη στάθμη της θάλασσας. Και επειδή πέρασε αρκετή ώρα από τότε που χάθηκα τελευταία αποφασίζω σε μια διασταύρωση να συνεχίσω ευθεία το μονοπάτι και να μην ακολουθήσω στα δεξιά μου έναν χωματόδρομο. Η Νορβηγίδα που μ’ ακολουθεί από πίσω κάνει το ίδιο λάθος! Την πήρα στο λαιμό μου… Ευτυχώς μερικοί δρομείς πιο πίσω, στρίβοντας σωστά προς το χωματόδρομο, μας είδαν και μας φώναξαν. Γυρίζουμε γρήγορα και σκέφτομαι πως είναι καλύτερα να μην πηγαίνω μόνος καθόλου. Συνεχίζω παρέα τους σαν το “ΜουγγοΘόδωρο ” αφού μιλάνε μεταξύ τους και δεν μου δίνουν σημασία. Περνώντας δίπλα από κάποια σπίτια εντύπωση μου προκαλούν οι στέγες τους. Πάνω στα κεραμίδια τους υπάρχει χώμα και ολόκληρη η σκεπή είναι καλυμμένη με λουλούδια και αγριόχορτα! Αυτό θα πει Πράσινο σπίτι! Ο χωματόδρομος μας οδηγεί μέσα στο δάσος όπου λίγο πιο κάτω σε ένα μεγάλο άνοιγμα ξεπροβάλει μπροστά μας ένα πανύψηλο παρατηρητήριο ενώ λίγο πιο κάτω το δάσος σφύζει από ζωή! Αμέτρητα παιδιά κάθε ηλικίας έτρεχαν πάνω και κάτω και σκαρφάλωναν στα δέντρα σαν μαϊμουδάκια, φορώντας πάντα τον κατάλληλο εξοπλισμό ασφαλείας. Βλέπετε, οι Νορβηγοί είχαν μετατρέψει αυτό το κομμάτι του δάσους σε κάτι σαν πίστα αναρρίχησης για όλες τις ηλικίες! Οι πολλές φωνές και τσιρίδες σε συνδυασμό με τα μικρά παιδάκια που έτρεχαν γύρω δικαίως μας πήραν το μυαλό και έτσι χαθήκαμε για άλλη μια φορά! Βέβαια, ο κόσμος εκεί που μας παρακολουθούσε κατάλαβε ότι πηγαίναμε λάθος και φρόντισε να μας βοηθήσει!

Μη ρωτήσετε για κορδέλες, εγώ δεν είδα πουθενά! Μάλλον οι μικροί διάολοι, που έτρεχαν αριστερά και δεξιά, τις τράβηξαν, μη γνωρίζοντας για το σκοπό που είχαν τοποθετηθεί. Ηρεμία και πάλι (ανεκτίμητο αγαθό) και σύμφωνα με τα στοιχεία του Garmin σε λίγο θα ξεκινήσω να κατηφορίζω. Ευτυχώς γιατί είχα μάθει τα πάντα για το τελευταίο παιδί της Νορβηγίδας “Μενεγάκη” από το παρεάκι που ακολουθούσα και που δεν είχε βάλει γλώσσα μέσα όλη αυτήν την ώρα! Αργά και διακριτικά, για να μην παρεξηγηθούν, αρχίζω να ανοίγω το ρυθμό μου και να απομακρύνομαι. Το μπιφτέκι και το ψωμί είχαν κάνει τη δουλειά τους και εγώ ένιωσα αμέσως πως μπορούσα να διατηρήσω αυτόν τον γρήγορο ρυθμό. Ο δασικός δρόμος στριφογυρίζει μέσα στο πυκνό δάσος πάντα χάνοντας υψομετρική. Κάποιοι άλλοι δρομείς που με είχαν περάσει τώρα είναι μπροστά μου και είναι η σειρά μου να τους προσπεράσω. Ένας εδώ, ένας εκεί, άλλος πιο κάτω, είχα πάρει φόρα και τους άφηνα πίσω μου. Κάποιος αποφασίζει να με ακολουθήσει και για ένα δυο χιλιόμετρα πάμε παρέα. Προσπαθώ να κοιτάζω συνεχώς για κίτρινες κορδέλες και αυτό δεν είναι εύκολο, γι’ αυτό και στην επόμενη διασταύρωση στρίβω και πάλι λάθος! Ας είναι καλά ο φίλος που με ακολούθησε και με φώναξε να γυρίσω. Η διαδρομή μας οδηγεί και πάλι σε άσφαλτο και στην Νορβηγική εξοχή. Εκεί σε μια στροφή του δρόμου, δίπλα ακριβώς από μερικά σπίτια, οι κάτοικοι έχουν φτιάξει έναν πρόχειρο σταθμό, εκτός αγώνα, προσφέροντας δροσερό νερό, λίγο χυμό, κόκα κόλα και ενεργειακά ποτά. Ευτυχώς, γιατί είχαμε αρκετά χιλιόμετρα ακόμα μέχρι τον επόμενο σταθμό και το νεράκι δεν πάει ποτέ χαμένο! Συνεχίζω να τρέχω στην άσφαλτο που πλέον δεν είναι τόσο φιλική με τα πόδια μου. Ποτέ δεν είχαμε καλές σχέσεις και τώρα δεν έχει αλλάξει κάτι. Πριν προλάβω να σκεφτώ πως οι γάμπες μου έσφιξαν υπερβολικά η άσφαλτος δίνει τη σειρά της σε χωματόδρομο ο οποίος περνάει δίπλα από κάτι χωράφια. Αυτός είναι και ο χωματόδρομος που θα μας οδηγήσει στο δυσκολότερο κομμάτι του αγώνα, αφού προηγηθεί μια παρατεταμένη ανάβαση και πάλι μέσα από το δάσος. Κάπου εκεί γνώρισα και τον Gordon. Ultra με καταγωγή Λονδίνου. Κούτσαινε λίγο και τον ρώτησα αν ήταν καλά. Όλα καλά μου απαντάει και συνεχίζουμε παρέα. Στα επόμενα χιλιόμετρα γνωριζόμαστε καλύτερα και μου λέει πως έχει επισκεφτεί την Ελλάδα και την Θεσσαλονίκη και ότι του άρεσε πάρα πολύ! Τον προσκαλώ να έρθει ξανά, όποτε θέλει, και να συμμετάσχει σε Ελληνικούς ορεινούς αγώνες. Ο χωματόδρομος στενεύει ολοένα και περισσότερο μέχρι που λίγο παρακάτω γίνεται πάλι μονοπάτι γεμάτο ρίζες δέντρων και πέτρες! Οι φυλλωσιές για άλλη μια φορά μας κρατούν δροσερούς, σχηματίζοντας μια αδιαπέραστη στέγη για τον ήλιο από πάνω μας. Κάποια στιγμή με την άκρη του ματιού μου νομίζω πως βλέπω χιόνι. Δεν μου φαίνεται περίεργο, βρίσκομαι αρκετά βόρεια, μακριά από ηλιόλουστες παραλίες, οπότε το χιόνι ήταν αναμενόμενο. Αυτό που δεν περίμενα ήταν μια τεράστια έκταση που είχε μετατραπεί σε έναν παγωμένο βάλτο λόγω του λιωμένου χιονιού! Μάλιστα, αυτό που ανέβαζε το επίπεδο δυσκολίας ήταν πως η χαμηλή βλάστηση, πάνω στην οποία κινούμασταν, δεν μας άφηνε να διακρίνουμε τα καθαρά σημεία που θα μπορούσαμε να πατήσουμε. Το αποτέλεσμα ήταν να βουλιάζουμε συνέχεια μέσα σε παγωμένα νερά, μερικές φορές μέχρι το γόνατο! Το κομμάτι αυτό της διαδρομής μου πήρε αρκετή ώρα για να το διασχίσω αφού δεν μπορούσα με τίποτα να τρέξω, και εγώ και ο Gordon, που γελούσε όταν με άκουγε κάθε φορά να βρίζω τον Λόκι, τον κατεργάρη θεό της σκανδιναβικής μυθολογίας! Έπειτα από αρκετά “πλάτς πλούτς”, σε ένα δυο χιλιόμετρα που μου φάνηκαν πολύ περισσότερα, το έδαφος άρχισε και πάλι να γίνεται στέρεο και επιτέλους μπορούσα να ξανατρέξω! Παρέα με τον Gordon ακολουθούσαμε και πάλι το μονοπάτι, περνώντας πολλές ξύλινες, αυτοσχέδιες γέφυρες, το οποίο μας οδηγούσε, χαμηλότερα πλέον, σ’ άλλο ένα μοναδικό σκηνικό! Αυτό που με μάγευε στον Oslo Ecotrail ήταν πως εκεί που έτρεχες μέσα σ’ ένα ξεχασμένο μονοπάτι, βαθιά στο δάσος, εντελώς ξαφνικά βρισκόσουν μπροστά από μια υπέροχη λίμνη, με μια μικρή ξύλινη μαρίνα, που έμοιαζε σαν ο Θεός να θέλησε να σπάσει την μονοτονία του πράσινου, με το πινέλο του, χρησιμοποιώντας αρκετό σκούρο μπλε χρώμα! Και αυτό επαναλαμβανόταν αρκετές φορές! Περιμετρικά της λίμνης για λίγο και μπροστά από την είσοδο του μονοπατιού που πρέπει να ακολουθήσουμε δεσπόζει ένα μπρούτζινο άγαλμα αρκούδας που μου θύμισε έντονα αυτό που βρίσκεται στην πλατεία του Μετσόβου! Μαγεμένος από τη Νορβηγική φύση δεν καταλαβαίνω πως περνούν τα χιλιόμετρα και πολύ σύντομα φτάνω στον τρίτο και τελευταίο σταθμό του αγώνα στο 62ο χιλιόμετρο.

Στον σταθμό του Fossum μας υποδέχονται χειροκροτώντας οι εθελοντές! Από το σημείο εκείνο πριν αρκετές ώρες είχε ξεκινήσει ο αγώνας των 18 χιλιομέτρων αλλά και ο Nordic Walk για αυτούς που απλά ήθελαν να πεζοπορήσουν. Ο σταθμός έχει όσα και ο προηγούμενος στο Holmenkollen. Σνακ, αλμυρά και γλυκά, νερό, αναψυκτικά, ισοτονικά και από φαγητό μπιφτέκι και λουκάνικο πάλι. Θα ήθελα να υπήρχε λίγο ρύζι ή μακαρόνια, και αυτό είναι κάτι που ανέφερα αργότερα στους διοργανωτές, όταν ρωτήθηκα. Σε αυτά τα τελευταία 18 χιλιόμετρα που απέμειναν ο φίλος Gordon αναγκάστηκε, λόγω του τραυματισμού, του να μείνει πίσω ενώ εγώ χάθηκα αρκετές φορές, όντας μόνος πλέον. Φεύγοντας από το Fossum ακολουθούσαμε δασικό δρόμο, ο οποίος εναλλασσόταν με μονοπάτι για πολύ λίγο μόνο. Ήταν φανερό πως πλησιάζαμε στο Όσλο ολοένα και περισσότερο γιατί ο δασικός διέσχιζε πλέον κατοικημένες περιοχές αλλά και διότι βλέπαμε και πάλι αρκετό κόσμο!

Περίπου 12 χιλιόμετρα πριν τον τερματισμό οι κίτρινες κορδέλες μας απομακρύνουν από τον δασικό και μας οδηγούν σε ένα καταπληκτικό φαράγγι που βρίσκεται μια ανάσα από την πρωτεύουσα της Νορβηγίας! Το μονοπάτι στο φαράγγι είναι αρκετά τεχνικό και κακοτράχαλο με πολλές ανηφόρες και κατηφόρες που μπορεί να κουράσουν τον αθλητή! Σημύδες, ιτιές και πλατάνια δημιουργούν ένα μοναδικό τοπίο που σε συνδυασμό με τον ήχο του τρεχούμενου νερού συνθέτουν άλλη μια υπέροχη ανάμνηση στο μυαλό μου! Πάνω κάτω, αριστερά δεξιά και ξάφνου βγαίνω σε μια σιδερένια γέφυρα, μήκους περίπου 20 μέτρων, κάτω από την οποία τα βράχια σχηματίζουν ένα θεαματικό καταρράκτη απ’ όπου πέφτει ορμητικά το νερό! Συνεχίζω, έχοντας στο νου μου την απορία για το τι απέμεινε ακόμα να δω από αυτήν την πανέμορφη χώρα. Το φαράγγι τελειώνει και το μονοπάτι γίνεται ξανά χωματόδρομος που καταλήγει τελικά σε άσφαλτο. Μέσα από την άσφαλτο και ανάμεσα από κάτι κτίρια οδηγούμαι χωρίς να το γνωρίζω στο γνωστό Φιόρδ του Όσλο, συνολικού μήκους μεγαλύτερου των 100 χιλιομέτρων! Σ’ αυτό το κομμάτι της διαδρομής που διέσχιζε το Φιόρδ υπήρχαν αμέτρητοι, δαντελωτοί κόλποι και εμείς τρέχαμε πάνω σ’ ένα ξύλινο μονοπάτι που κινούταν κατά μήκος της ακτογραμμής! Κάθε τόσο συναντούσα παγκάκια με Νορβηγούς που καθόντουσαν απλώς και ατένιζαν τη θάλασσα ενώ, όπου υπήρχε λίγο παραπάνω χώρος, κάποιοι πιο τολμηροί φορούσαν το μαγιό τους και έκαναν ηλιοθεραπεία! Για βουτιά στο νερό ούτε κουβέντα! Στα 6 χιλιόμετρα που απομένουν, και αφού έχω αφήσει πίσω μου το Φιόρδ, συναντώ τον Erlend από την Νορβηγία, ο οποίος δοκίμαζε πρώτη φορά τις δυνάμεις του σε ultra βουνού! Πριν τερματίσουμε παρέα με το φίλο Νορβηγό θα του πω πολλές φορές πόσο πολύ μου άρεσε η διαδρομή! Τα τελευταία χιλιόμετρα της διαδρομής είναι ασφάλτινα και η καταπόνηση για τα πόδια τεράστια!

Το μόνο παρήγορο είναι πως στα δεξιά μας υπάρχουν εκατοντάδες ιστιοφόρα, αραγμένα σε πολλά μικρά λιμανάκια, να περιμένουν υπομονετικά για το επόμενό τους ταξίδι. Κάτι που πραγματικά μου έκανε εντύπωση ήταν όταν ο Erlend μου ζήτησε να ανεβώ στον πεζόδρομο για να μην τρέχω στον ποδηλατόδρομο, εξηγώντας μου πως έπρεπε να σεβαστώ αυτούς που εκείνη την ώρα ποδηλατούσαν! Είχαμε τρέξει περισσότερα από 70 χιλιόμετρα κι όμως δεν ένιωθε σαν να του άνηκε ο κόσμος, καθώς πλησιάζαμε στον τερματισμό, γι’ αυτό και θεώρησα πως το καλύτερο που μπορούσα να κάνω ήταν απλά να ακολουθήσω το παράδειγμα του Νορβηγού φίλου. Μπήκαμε στο Όσλο από μια πλευρά της πόλης όπου υπήρχαν καφετέριες και πάρα πολύ κόσμος, τόσος που δυσκολευόσουν να περάσεις από ανάμεσά τους! Εδώ, λοιπόν, ήταν και το μοναδικό κομμάτι του αγώνα όπου η συμπεριφορά των Νορβηγών με δυσαρέστησε καθώς πολλοί από αυτούς απλά δεν έκαναν στην άκρη για να περάσεις. Ευτυχώς η διοργάνωση κατάλαβε το λάθος της και ήδη προανήγγειλε πως το 2016 δεν θα επαναληφθεί το ίδιο! Αντικρίζοντας το μεγάλο, λευκό κτίριο της Όπερας ξέρω πια ότι το ταξίδι μου φτάνει στο τέλος του. Πριν την αψίδα του τερματισμού με περιμένει η γυναίκα μου που θέλει να με καλοπιάσει φιλώντας με για να αποθανατίσει τα χάλια μου.

Ο χρόνος μου 8 ώρες και 46 λεπτά. Σίγουρα αν ήμουν καλύτερα θα έκανα μια ώρα λιγότερο, όμως αυτό που συνεχώς γυρίζει στο μυαλό μου είναι να μπορούσα να γυρίσω πίσω το χρόνο 8 ώρες και 46 λεπτά για να ξαναζήσω τον Oslo Ecotrail…