Και ξεκινάμε ... τα πρωτα χιλιόμετρα κυλάν μια χαρα, ξεκούραστα, όμορφα μέρη, δασωμένα, μονοπάτια με αρκετή ρίζα αλλά σχετικά βατά, καλές ταχυτητες. Πρώτος σταθμός. Συνεχιζουμε ανεβαίνοντας στο αλπικό τερραίν όπου ποτάμια κυλάν σε πανέμορφα λιβάδια, ευφορία, χαλάρωση, πραγματικά όμορφες εικόνες.

Και τα δύσκολα πλέον ξεκινούν! ΟΙ ανηφόρες, παρατετεμένες σκληρές, απότομες. Κατεβάσματα ξανα σε αλπικές λίμνες οπου η θέα αποζημειώνει!! Με καλό ρυθμό συνεχίζουμε και φτάνουμε στο τρίτο καταφύγιο στο 45ο χιλιόμετρο και σε υψόμετρο 2000, πριν την κορυφή της Ανδόρρας Comapedrosa.

Η Ανάβαση στην κορυφή ειναι γροθιά στο στομάχι. Αν και οι αριθμοί με είχαν προϊδεάσει, 900+ υψομετρική σε σχεδόν 2,5 χλμ, αυτό που δεν περίμενα ήταν το τερέν. Μιλάμε για μια τεράστια σάρα με κοφτερές πέτρες μεγάλου μεγέθους που μετακινούνταν σχεδόν σε κάθε πάτημα. Σιγά σιγά ανεβαίνουμε στην κορυφή και μετά από μια ανάσα ξανά κάτω.

Τα πόδια αρχικά κομμένα αλλά σιγά σιγά ο ρυθμός αργού τρεξίματος επανέρχεται. Πάγος, χιόνι, τσουλήθρες, παγωμένα κομμάτια αλπικών λιμνών και η διάθεση ξαναέρχεται.

Φτάνουμε στο καταφύγιο στο 51ο χλμ. Λίγο φαγητό και με την στάση τα πρώτα σημάδια υποθερμίας κάνουν την εμφάνισή τους. Τρέμουλο, η νύχτα έρχεται.... Προσπαθούμε να βλέπουμε τα θετικά. Τουλάχιστον έχει περισσότερη δροσιά, αναπλήρωση υγρών από την ζεστή ημέρα και οι ρυθμοί αναπόφευκτα πέφτουν. Αργά και σταθερά μετά από μια επίπονη ανάβαση ξανανεβαίνουμε στα αλπικά λιβάδια. Επιτέλους ξανά τρέξιμο σε χορτάρι, τα πόδια ξεκουράζονται, αισιοδοξία!!!! Φτάνουμε στο καταφύγιο στο 60ο χλμ συνεχίζουμε δυνατά μέχρι την απότομη ανάβαση στο Bony de la Pica στο 67ο χλμ.

Μετά ξεκινά απότομη κατάβαση απο τα 2400 στα 900 σε 5 και κάτι χιλιόμετρα. Πέντε χιλιόμετρα κατάβασης σε 2,5 ώρες !!!!!! Το τερέν σαθρό, άκρως επικίνδυνο με πολλά εκτεθειμένα σημεία, όπου κρατιόσουν από σχοινιά και αλυσίδες. Σε αρκετά σημεία πραγματοποιούσαμε πραγματική καταρρίχηση... Ένιωθες πως ήσουν κυριολεκτικά πρωταγωνιστής σε ταινία επιβίωσης. Σαθρό έδαφος, σάρα, βλάστηση και ξανά από την αρχή. Σιγα σίγα η κλίση εξομαλύνεται αλλά αντε τρεξε με με διαλυμενους τετρακεφαλους. Επιτέλους φτάνουμε στον Κεντρικός Σταθμό στο 73ο χλμ Marginenda. Λύτρωση!

Ειλικρινά ο μοναδικός λόγος που δεν εγκατέλειψα εδώ ειναι οτι ειχαμε 5.5 ωρες για τον κόφτη. Αλλά από κούραση είχα πραγματικά πολύ μεγαλύτερη ακόμα και από τα 164 του ROUT. Και δεν ειχαμε κάνει τη μισή διαδρομή....

Λίγη ξεκούραση, λίγο φαγητό, κάλτσες, κρέμες, ξεκινάμε. Μετά από λίγο ήρθε το ξημέρωμα. Εγω ψόφιος. Δεν μπορούσα να βάλω το ένα πόδι εμπρός από το αλλο. Ο Νίκος σε πολύ καλύτερη κατάσταση αγχωμένος με ρωτά τι έχω. Δεν ξέρω, άπλα δεν μπορώ να «δώσω». Μετά από λίγο ζαλάδα. Εκει αγχώνομαι και μέσα στη ζάλη συνειδητοποιώ ότι έχω φάει πολύ λίγο τις τελευταίες ώρες λόγω της πολύ τεχνικής κατάβασης και καθόλου γλυκόζη. Οπότε ξεκινώ να πίνω σιγα σιγα τζελ και να τρωω γλυκα κινουμενος πολυ αργα γιατι υπάρχει και αίσθημα αναγούλας. Νιώθω σιγά σιγά τις δυνάμεις μου να επανέρχονται. Έκπληκτος αρχίζω και ανεβάζω ρυθμό και ένα κύμα αισιοδοξίας με γεμίζει... Ι am back at the game !!!!

Χιλιόμετρο 86 πλέον και έχοντας ανακτήσει δυνάμεις πλήρως ξεκινά μια από τις μεγαλύτερες αναβάσεις του αγώνα. Pic Negre, από τα 1200μ στα 2700μ. Το πρώτο κομμάτι αν και με κλίση είναι δασωμένο. Σαν να ανεβαίνεις αντιπυρική. Μετά αλπικό, η κλίση μικρότερη αλλάπλέον το νεό πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε είναι καιρός. Ανυποφορη ζεστη. Νερό τέλος. Ήλιος εκτυφλωτικός. Πραγματικά εδω αν ήσουν βραδυ θα ήταν φανταστικά αλλά τώρα... ΚΟΛΑΣΗ. Σαν να ανεβαίνεις στην Δρακόλιμνη στο Ζαγόρι μέρα μεσημέρι.

Ευτυχως η κατάσταση στην κατάβαση ήταν ευκολότερη. Μονοπατι κανονικό μετα απο λίγο. Σταθερό τρέξιμο... ξεκούραση για τα πόδια. Τα χιλιόμετρα κυλούν για λίγο. Μετά ξαναμπαίνουμε σε δάσος και τα όμορφα μέρη δίνουν αισιοδοξία και κουράγιο.

Νερά τρέχουν, η φύση στους ρυθμούς της, αδιαφορεί για τον άνθρωπο. Άνετη ανάβαση μέχρι το καταφύγιο Illa στο 116ο χλμ.

Αισιοδοξία. Ίσως το μόνο καταφύγιο που υπάρχει πραγματική όρεξη από τους εθελοντές για βοήθεια. Πρώτη φόρα που τρώμε ζεστά μακαρόνια. Μάλλον εδώ οι εθελοντές είναι δρομείς - ορειβάτες και καταλαβαίνουν... Εδω είναι ο δεύτερος κόφτης και είμαστε 6 ώρες πριν. Φοβερή ικανοποίηση αν και ξέρουμε πως έχουμε ακόμα 54 χιλιόμετρα.

Ξεκινάμε βιαστικά αφού έχουμε τεχνική κατάβαση και σε 2.5 ώρες ξαναδύει ο ήλιος και θέλουμε να προλάβουμε να διανύσουμε όσο το δυνατόν περισσότερα χιλιόμετρα με το φως. ο Ηλιος δυει οταν ξεκινάμε την ανάβαση ξανά. Προβλημα. Η σηματοδότηση δεν είναι καθόλου καλή. Ανάβουμε τους φακούς μας στην μέγιστη ένταση ωστε να βλέπουμε τα σήματα. Πραγματικά πολύ αραιά. Με άλλους αθλητές αρχίζουμε και ψάχνουμε. Τελικά φθανουμε παλι στην αλπική ζώνη διασχίζοντας σχεδόν κάθετα κομμάτια προσπαθωντας να βρουμε σηματα. Συνεχίζουμε πλέον με καλύτερη σήμανση αλλά όχι ιδανική. Διανύουμε παγωμένο χιόνι, λίμνες, χειμάρρους και μετα απο μια κατάβαση πάλι σε άκρως τεχνικό πεδιο κατακοποι φτανουμε στο 130ο χλμ δεύτερος σταθμος ανεφοδιασμου.

Φαγητό, dropbag, αλλαγή κάλτσας και φύγαμε. Ηθικό ακμαίο! 7.5 ώρες πριν τον κόφτη Έμειναν ακριβώς 40 χλμ, ένας μαραθώνιος. Θα τα καταφέρουμε!

Πραγματικά αυτά τα 12 χλμ απο το 130 έως το 142 ήταν για εμάς εφιαλτικά. Μιλάμε για τη νύχτα, δεύτερη νύχτα σε κίνηση όπου για 4 ωρες τσαλαβουτάγαμε σε λασπωμένα νερα πάνω από τον αστράγαλο. Ανάβαση σε ένα πεδίο με απολυτη βλαστηση νερα να τρεχουν μεσα στη λάσπη και σε αρκετά σημεία να τραβάς με τα χερια τα φυτα ωστε να ανεβεις. Οδηγούσα μπροστά βάσει εμπειρίας χειμερινού βουνού προσπαθωντας να φτασω στο επόμενο σήμα χρησιμοποιώντας ισοϋψείς του ανάγλυφου. Πλέον όντας βρεγμένοι με το που σταματούσες για πανω από 3 λεπτά ξεκινούσε υποθερμία - ρίγη - τρέμουλο. Συνεχής κίνηση σε ανύπαρκτο μονοπάτι. Βλέπω το ρόλοι. Φτάνουμε κορυφή στα 2600μ. Αέρας μανιασμένος. Έχω φορέσει τα πάντα και τρέμωΕίμαστε στα 2200μ και πρέπει να πάμε στα 2600. Ποτε θα τελειώσει η καταραμένη βλάστηση και η λάσπη; Μετά πατάμε χιόνι παγωμένο και ξεκινά πραγματική ανάβαση σε λούκια. Σκάψιμο με το πόδι και το μπατόν, και ανάβαση σε παγωμένο χιόνι, χρησιμοποιώντας και τα χέρια. Σχεδόν ανάβαση χειμερινού βουνού για ένα χιλιόμετρο! Εγώ, ο Νίκος και ένας Ιάπωνας μαζί μας. Η παρέα εμπνέει μια ασφάλεια σε αυτές τις καταστάσεις. Φτάνουμε κορυφή στα 2600μ. Αέρας μανιασμένος. Έχω φορέσει τα πάντα και τρέμω.

Πλεον εχω μπει σε κατάσταση επιβίωσης. Ξεκινώ να τρέχω, με ολη μου τη δύναμη να ζεσταθώ. Εννοώ σπριντ, τρέξιμο πανικού σε τεχνική κατηφόρα. Η αδρεναλίνη κάνει τη δουλειά της. Αρχίζω και ζεσταίνομαι. Συνέρχομαι. Συνεχίζουμε την κατάβαση πλέον αργά, εξαντλημένοι. Ξημέρωμα...

Σταθμός Incles 142χλμ. 5.5 ώρες πριν τον κόφτη.

Οι πατούσες πλέον πονάνε. Βγάζω παπουτσια, τα πόδια εχουν ανοιξει απο τις 5 ώρες στα νερά. Με βλεπει μια νοσοκόμα με ξαπλώνει με τυλίγει με κουβερτες. Βλέπω το Νίκο να εχει ξεκινήσει να κρυώνει. Ξεκίνα φίλε του λέω. Θα σε προλαβω. Ειναι η πρωτη φορα που χωριζομαστε στο μεγαλο αυτο ταξιδι. Η νοσοκόμα με τυλίγει με κουβέρτες αφου εχω αρχισει να τρεμω παλι. (πλεον συνηθισα). Καθως ειμαι ξαπλωμενος μου καθαριζει και βάζει γάζες στις πατούσες. Με παίρνει ο ύπνος. Για 7 λεπτα.

Σηκώνομαι, ετοιμάζω σακίδιο και φεύγω. Εχουν περασει 45 λεπτα. Αλλά είμαι άλλος άνθρωπος. Αυτα τα 7 λεπτα υπνου πραγματικα καθαρισαν το μυαλο μου και με ξεκούρασαν ασύλληπτα. Ασε που πλέον δεν πονούν τα πέλματα. I am back again, alive and kicking. Δύο κορυφες εμειναν, 28 χιλιόμετρα. Και πρέπει να προλάβω και το Νίκο να τελειώσουμε παρέα αυτο το ταξιδι.

Η ανάβαση της πρώτης κορυφής σκληρή αλλά «δίνω» σαν μανιακός. Μετα απο 2 ωρες και κάτι πετυχαίνω τον Νίκο. Χαρά μεγάλη!!. Προτελευταίος σταθμος. Μια κυρία αρχίζει και με μπουκώνει με πεπόνι και προσούτο. Αγαπώ τους Έλληνες μου λέει. Χαβαλές!!! Άντε, μία κορυφή μας έμεινε. Δυνατή ανάβαση αλλά πλέον ξέρουμε ότι πάμε για τερματισμό. Άλλη ψυχολογία... 

Χιλιόμετρο 155. Πλέον είμαστε στην τελευταία κορυφή. Καταβαση 15 χλμ. Περπατημα στην αρχή και μετά τρέξιμο. Γέλια, ηρεμία. Χαβαλές. Σταθμός χιλιόμετρο 158. Φόρτωμα νερό και λίγο φαγητό.

Δώδεκα χιλιόμετρα έμειναν. Δασικός δρόμος αλλά αφόρητη ζέστη. Τρέξιμο μία αργό και μία γρήγορο. Αντε φτάνουμε. Τελειωνει το νερό, υπομονή σε λιγο έφτανουμε, ζέστη και υγρασία ψυχοβγάλτης.

Επιτέλους το χωριό. Μας περιμένει η γυναίκα του Νίκου και η κόρη του. Όλοι μαζι περνάμε τον τερματισμό με επεφυμιες και χειροκροτήματα. Τερματισμος!!!! Εμπειρία ζωής!!!

Ξεκίνησαν στον αγώνα 376 ατομα τερματισαν 162. Εμείς τερματίσαμε στην θέση 115 μετά από σχεδον 57 ωρες.

Ας αναφέρουμε τα θετικά και αρνητικά του αγωνα για όποιον/α θέλει να δοκιμαστεί

Θετικά

• Πανέμορφα μέρη, αλπικές λίμνες, πάγος, χιόνι, ψηλά περάσματα. Μέρη που χαράσσονται στην μνήμη.
• Το συναίσθημα του να τερματίζεις έναν από τους δυσκολότερους αγώνες σου δινει μεγαλη σιγουρια ωστε να δοκιμασεις πλέον και άλλα πράγματα. Έχοντας περάσει από έναν τετοιο αγώνα έχεις διαχειριστεί αρκετά τις ψυχικές και σωματικές σου δυνάμεις.
• Σχετικά μικρό κόστος συμμετοχής, διαμονής και ευκολία πρόσβασης από την Βαρκελώνη, 3 ώρες οδικώς.

Αρνητικα

• Δεν είναι δρομικός αγώνας. Δεν είναι τα υψομετρικά, είναι το τερέν που σε διαλύει κυριολεκτικά. Απαραιτητη η πολυ βαθια γνωση κινησης σε βουνο, ακόμα και σε χειμερινό πεδίο με πάγο και χιόνι. Πολλά εκτεθειμένα σημεία.. Το 40% του αγώνα δεν είναι σε μονοπάτι καθόλου. Είναι κίνηση off trail. Ενα αλλο 30% ειναι μονοπατι αλλα σαν τα χειροτερα ελληνικα, πολλη σαθρη πετρα σαν να τρεχεις σε χείμαρρο χωρίς νερό. Ενα 30% ειναι μονοπατι βατο. Ενδεικτικα να αναφερω πως ανθρωποι που τερματισαν το Tor des Geants για πάνω από μια φορά, εδώ εγκατέλειψαν.
• Σήμανση: Νυχτερινή σήμανση σε μεγάλο μέρος ελλιπής. Έχω τον Petzl Nao ισως τον δυνατότερο φακό της αγοράς και τον είχα στην δυνατότερη σκάλα για να βλέπω τα ανακλαστικά. Πολλές φορές πηγαίναμε μαντεύοντας. Αν υπηρχε ομιχλη θα ειχαμε σοβαρο προβλημα. Ενδεικτικα αναφερω πως στο ROUT δεν αντιμετώπισα κανένα πρόβλημα με την σημανση στη νυχτα ever.
• Σταθμοί Ανεφοδιασμού. Με ελάχιστες εξαιρέσεις 2-3 σταθμούς καταφυγια που ηταν σε μεγαλα υψομετρα, όπου πλαισιώνονταν από ορειβάτες - δρομείς οι υπόλοιποι σταθμοί ήταν πολύ ανεπαρκείς. Δεν υπήρχαν καρέκλες για να κάτσεις και καθόσουν στο πάτωμα η όρθιος, είχαν τα ίδια φαγητά, Κρύα φαγητά ακόμα και σε κεντρικούς σταθμούς μέσα στην πόλη!!! Με αποκορύφωμα το να παίρνει ο αθλητής το dropbag του και να το πηγαίνει στο φορτηγό ο ίδιος στη διάρκεια του αγώνα... Υπήρχαν 8 κρεβάτια για 400 ατομα και απλα σου έδειχναν ένα χώρο στο πάτωμα να κοιμηθείς αν ήθελες. Πως να το κάνεις αυτό χωρίς στρώμα και κουβέρτα και κυρίως για εμας που δεν είχαμε ομάδα υποστήριξης .... Είναι το 2o ultra μου αλλά σε έναν αγώνα που έχεις κύριους σταθμούς μεσα σε πολεις το να μην εχεις ζεστο φαγητό και κουβέρτες και καρέκλες ειναι ανεπίτρεπτο, όταν σε αγωνες στην ελλαδα (πχ ROUT) με ελάχιστους πόρους, στην άκρη του πουθενά έχεις ζεστό φαγητό και στις 2:00 τα ξημερώματα. 
• Σχεδίαση Διαδρομής. Πολλές φορές κατά τη διάρκεια του αγώνα ένιωσα πως κάνουμε κομμάτια απλά για να βάλουμε υψομετρική. Δηλαδή αντί να κινείσαι προς μια κορυφη απο την ισοϋψή σιγά σιγά, ξαφνικά κατέβαινες και μετά ανέβαινες χωρίς λόγο. Ή είχες έναν χείμαρρο και δίπλα έναν δασικό δρόμο και το μονοπάτι σε περνούσε από τον χείμαρρο και όχι από τον δασικό, χωρίς λόγο. Είμαι υπέρ των δυσκολιών σε έναν αγώνα αλλά να υπάρχει και μια λογική στη σχεδίαση. Ο σκοπός δεν είναι η ταλαιπωρία αλλά η διάσχιση.
• Ούτε μετάλλιο ούτε τίποτα. Ενα ελαστικο band που γραφει finisher.

Εμπειρία για να την θυμάσαι ....