Αν και λίγο παράξενα ντυμένοι, με πολύχρωμα, φουτουριστικά κολάν και παπούτσια ορεινού τρεξίματος, είναι ξεκάθαρο πως πρόκειται για τους Χρήστο Κατσάνο και Ηλία Σπυριδόπουλο! «Τι θέλετε εδώ πέρα μεσημεριάτικα;» τους ρωτάω, μα πριν καλά καλά τελειώσω την πρότασή μου ο Χρήστος με αρπάζει από τα χέρια και μου φωνάζει, «Γρήγορα! Πρέπει να έρθεις πίσω στο μέλλον μαζί μας, είναι ζήτημα ζωής και Ροδόπης!». Χωρίς δισταγμό μπαίνω στο αυτοκίνητο, τη στιγμή που ο Ηλίας γεμίζει το ρεζερβουάρ με τομάτες Lucia Baby! «Τώρα το μόνο που χρειαζόμαστε είναι μια μεγάλη κατηφόρα!» λέει ο Ηλίας. «Εδώ παρακάτω έχει μια αντιπυρική, είναι περίπου 700 μέτρα με 170 μέτρα αρνητικής υψομετρικής!» απαντώ. «Χρήστο θα τα καταφέρουμε;». Ο Χρήστος βγάζει ένα κομπιουτεράκι και κάνει κάτι πρόχειρους υπολογισμούς. «Είναι η μόνη μας ευκαιρία, φύγαμε!» Το “De Lorean” αρχίζει να τσουλάει στην κατηφόρα μαζεύοντας ταχύτητα. Το κακοτράχαλο τερέν κάνει ολόκληρο το αυτοκίνητο να κουδουνίζει από τις δονήσεις! Πολύχρωμα λαμπάκια ανάβουν ενώ την ίδια στιγμή προειδοποιητικά “ΜΠΙΠ” φανερώνουν πως κάτι δεν πάει καλά! Η αντιπυρική τελειώνει και μπροστά μας φαίνεται το στενό μονοπάτι που τρυπώνει μέσα στα πεύκα! Αρχίζει να με λούζει κρύος ιδρώτας, καθώς σκέφτομαι ότι κακώς μπήκα στο αμάξι μαζί με τον Χρήστο και τον Ηλία, πριν προλάβω μάλιστα να δω αν το δίπλωμα οδήγησής τους έληξε, και σύντομα θα καταλήξω χαλκομανία πάνω στα δέντρα χωρίς να προλάβω να τρέξω και τον RO.U.T! Ελάχιστα μέτρα έχουν απομείνει και ενώ η αδρεναλίνη μου χτυπάει κόκκινο βγάζω μια κραυγή τρόμου, «ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ………….»!

Τα δευτερόλεπτα κυλούν και αποφασίζω να ανοίξω τα μάτια μου, αφού κανονικά θα έπρεπε να είχε ακουστεί το “ΜΠΑΜ”! Δεν βρίσκομαι πλέον στο Σέιχ Σου. Ο φιδογυριστός, ασφαλτοστρωμένος δρόμος, μέσα σε αυτό το καταπράσινο δάσος Οξιάς, είναι μια αρκετά γνώριμη εικόνα! «Είμαστε στο δρόμο για το Δασικό Χωριό του Ερύμανθου!» φωνάζω. «Πώς βρεθήκαμε εδώ; Γιατί είναι απόγευμα αφού ήταν μεσημέρι; Τι ώρα είναι τώρα;». «Γρήγορα, είσαι μπερδεμένος από το ταξίδι στο χωροχρόνο! Πρέπει να κατεβούμε, δεν έχουμε πολύ χρόνο, θα καταλάβεις.» μου εξηγεί ο Χρήστος. «Σε λίγο θα σταματήσεις εδώ με το αμάξι σου γιατί ο μικρός σου έχει κάνει εμετό από τις πολλές στροφές. Εσύ, δηλαδή ο άλλος εσύ, θα κατεβείς για να φέρεις από το πορτμπαγκάζ τα υγρά μαντηλάκια και καθαρά ρούχα. Δεν θα προλάβεις όμως διότι θα γλιστρήσεις και θα πέσεις μέσα στην πλαγιά με τα ξερά φύλλα. Μη φοβάσαι δεν θα χτυπήσεις πολύ, θα σε φροντίσουμε εμείς. Εκείνη τη στιγμή θα αλλάξεις θέσεις με τον εαυτό σου. Κατάλαβες;» Κοιτώντας σαστισμένος τον Ηλία γνέφω καταφατικά. «Γρήγορα! Έρχονται, άναψε και τα alarm!» φωνάζει ο Χρήστος, «Κρύψου!». Πίσω από τον θάμνο, στριμωγμένος ανάμεσα στον Κατσάνο και τον Σπυριδόπουλο, δεν μπορώ να πιστέψω πως όλα όσα μου είπαν είναι πραγματικότητα! Βλέπω τον εαυτό μου που κατεβαίνει από το αυτοκίνητο, μέσα βρίσκεται η γυναίκα και τα παιδιά μου, μα καθώς πηγαίνω στο πίσω μέρος παραπατώ και πέφτω εν ριπή οφθαλμού μέσα στην πλαγιά! «Τώρα!» μου ψιθυρίζει ο Χρήστος. «Φέρσου φυσιολογικά και άσε τα υπόλοιπα σε ‘μας.» Ανοίγω το πορτμπαγκάζ και παίρνω τα μαντηλάκια και μια αλλαξιά ρούχα. Ανοίγοντας την πόρτα του μικρού δεν ξέρω τι είναι πιο άσχημο, η εικόνα ή αυτή η μυρωδιά ξινισμένου γάλακτος. «Αααχχ ρε Παυλή, χάλια έγινες αγόρι μου!» του λέω. Την ώρα που καθαρίζουμε τον μικρό με την γυναίκα μου περνάει από εκεί ο φίλος Παναγιώτης Παπάζογλου. «Για Haidou Trail Party καλά πάω;» ρωτάει πειραχτικά. Χαιρετιόμαστε και αφού του εξηγώ τι πάθαμε δίνουμε ραντεβού σε λίγο στο Δασικό Χωριό. “Haidou Trail Party…” όλα σιγά σιγά αρχίζουν να κάνουν νόημα!

Μπαίνοντας στο Δασικό Χωριό του Ερύμανθου πάντα με διακατέχει μια αίσθηση γαλήνης, ηρεμίας και χαράς. Δεν γνωρίζω αν είναι το μαγευτικό τοπίο ή οι υπέροχες αναμνήσεις από αυτό το μέρος. Όπως και να ‘χει πάντως ξέρω πως θα περάσω άλλο ένα φανταστικό διήμερο παρέα με την οικογένειά μου, αγαπημένους φίλους, τρέχοντας στην μοναδική Ροδόπη και στο τέλος διασκεδάζοντας στο καθιερωμένο, μεταγωνιστικό μπάρμπεκιου πάρτι της διοργάνωσης! Ήδη αρκετοί φίλοι, γνωστοί θαμώνες του Δασικού χωριού, βρίσκονται εκεί και απολαμβάνουν τη δροσερή νύχτα και τον έναστρο ουρανό! Ζητώ το κλειδί από τον Θανάση για το γραφικό, ξύλινο σπιτάκι και πηγαίνουμε να ξεφορτώσουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα για να προλάβουν να χαρούν και λίγο τα παιδιά πριν έρθει η ώρα του ύπνου.

Μπουφάν, μακριά παντελονάκια και έξω πάλι! Θυμάμαι το ταξίδι μου στον χωροχρόνο, πριν από λίγη ώρα, και δεν μπορώ να μην παραδεχτώ το παράδοξο που συμβαίνει. Εδώ ο χρόνος σταματά! Εδώ τα πάντα παγώνουν μόλις φεύγεις και ζωντανεύουν ξανά μόλις πατήσεις το πόδι σου! Αυτή είναι η μαγεία της Ροδόπης! Η Παρασκευή θα τελειώσει γρήγορα με συζητήσεις γύρω από τους αγαπημένους μας αγώνες, το ορεινό τρέξιμο και Εδώ τα πάντα παγώνουν μόλις φεύγεις και ζωντανεύουν ξανά μόλις πατήσεις το πόδι σου! Αυτή είναι η μαγεία της Ροδόπης!τα σχέδιά μας για το μέλλον. Καληνυχτίζουμε τους φίλους μας και κατευθυνόμαστε στο σπιτάκι με το Νο3. Ο Παυλής, η Θάλεια και η γυναίκα μου ήδη χασμουριούνται! Σύντομα θα κάνουμε ακόμη έναν από τους καλύτερους ύπνους της ζωής μας! Μάλιστα, ήμουν τόσο σίγουρος πως όλοι μας θα “ξεραθούμε” που ένωσα τα δύο κρεβάτια και έβαλα τα παιδιά μου να κοιμηθούν το ένα δίπλα στο άλλο! Σε διαφορετική περίπτωση αυτό θα ήταν απλώς μια κακή ιδέα, όμως τώρα φαινόταν στα προσωπάκια τους ότι και αυτά ζητούσαν το ίδιο! «Καληνύχτα παιδάκια και όνειρα γλυκά!»

Σάββατο. Το ελάχιστο φως που μπαίνει από τα παραθυρόφυλλα με ξυπνάει γλυκά. Απόλυτη ησυχία! Τα παιδιά ούτε που ακούστηκαν όλη νύχτα, ούτε για τσίσα! Το ρολόι δείχνει 07:00 και όμως νιώθω ότι έχω κοιμηθεί περισσότερο από 24 ώρες. Σηκώνομαι πρώτος πρώτος, γεμάτος ενέργεια για να απολαύσω αυτήν την ησυχία. Μια ώρα αργότερα επικρατεί πανδαιμόνιο μέσα στο σπιτάκι με το Νο3. Μπορείτε να φανταστείτε πως αν ένας ενήλικας ξυπνάει γεμάτος ενέργεια μετά από τέτοιον ύπνο, δύο μικρά παιδιά, που κοχλάζει το αίμα τους σαν πυρακτωμένη λάβα, απλώς δεν μπορείς να τα τιθασεύσεις, ακόμα κι αν είσαι Θεός2! Τι κάνεις; Τα αμολάς να τρέξουν έξω και να φάνε τον τόπο για να ξεχυθεί όλη αυτή η ενέργεια και να ισορροπήσει το διαγαλαξιακό Φενγκ Σούι!

Η μέρα έξω είναι υπέροχη και προμηνύεται αρκετά ζεστή! Καμία σχέση με πέρυσι που έβρεχε και κυκλοφορούσες παντού με μπουφάν. Οι πρώτοι κατασκηνωτές έχουν ήδη στήσει τις σκηνές τους. Μερικοί τριγυρίζουν στα μονοπάτια του Δασικού χωριού ενώ άλλοι κάθονται στο γρασίδι κουβεντιάζοντας. Καλημερίζω τον Κατσάνο που έρχεται να χαιρετήσει την οικογένειά μου και ‘μένα. «Τι κάνω; Είμαι καλά;» τον ρωτάω. «Πετάς! Πήγαινε να πάρεις νούμερο.» μου απαντάει, μη μπορώντας να καταλάβει που το πάω. Σκέφτομαι ότι αν υπάρχουν δύο “Εγώ” σίγουρα υπάρχουν και δύο “Κατσάνοι”. Μάλλον δεν πέτυχα τον σωστό! Στο κιόσκι που δίνουν τα νούμερα δηλώνω συμμετοχή και την κόρη μου, στον μικρό αγώνα για τα παιδιά. Σίγουρα θα ξετρελαθεί!

Η ώρα περνάει δίχως να το πάρεις είδηση παίζοντας με τα παιδιά σε ένα τόσο όμορφο μέρος! Φυσικά, μαζί με την ώρα, περνάει και η ενέργεια που είχαμε πιο πριν με αποτέλεσμα η γυναίκα μου να πάει να ξεκουραστεί λιγάκι. Ευκαιρία για εξερεύνηση! Παίρνω τον Μπιμπή στους ώμους και την Θαλίτσα από το χεράκι και ανηφορίζουμε τον χωματόδρομο από τον οποίο επιστρέφει η διαδρομή του αγώνα στο Δασικό χωριό! Λίγο παραπάνω δεν αργούμε να συναντήσουμε το μονοπάτι που χάνεται μέσα στις οξιές. Η κόρη μου, μάλιστα, το διασκεδάζει αρκετά ψάχνοντας και βρίσκοντας τα αντανακλαστικά σημάδια, για τη νύχτα, που βρίσκονται καρφωμένα στους κορμούς των δέντρων! Εδώ πρέπει να κάνω μια παρένθεση και να σας πω ότι το να βλέπω στα μάτια των παιδιών μου πώς ζωντανεύουν όλες οι εικόνες που διαβάζουμε στα παραμύθια, για μαγεμένα δάση και χιονάτες, είναι μια εμπειρία που θα μου μείνει αξέχαστη!

Την εξερεύνησή μας θα διακόψει η κοιλιά του Παυλή που έχει δώσει σήμα στο μικρό εγκέφαλό του ότι πλησίασε η ώρα του μεσημεριανού! Η αλήθεια είναι πως και εγώ είχα αρχίσει να πεινάω… Πλησιάζοντας ξανά στο Δασικό χωριό η δυνατή μουσική, που παίζει από το πρωί, μαρτυράει ότι η γιορτή έχει αρχίσει εδώ και ώρα! Και σίγουρα πρόκειται για μια γιορτή που χρόνο με το χρόνο μεγαλώνει και προσελκύει περισσότερο κόσμο! Όποιον και αν ρωτήσετε, που βρέθηκε εδώ στα μέσα του Ιούλη, αυτό θα σας πει. Το Haidou Trail Party είναι μια γιορτή για μικρούς και μεγάλους! Οι περισσότεροι δρομείς που θα απολαύσουν μία από τις ομορφότερες διαδρομές αγώνων, κατά την άποψή μου, βρίσκονται ήδη στο Δασικό χωριό του Ερύμανθου και περιμένουν την εκκίνηση που θα δοθεί στις 16:00. Ανάμεσα σε όλους αυτούς διακρίνω και πολλούς καλούς φίλους που χαίρομαι πραγματικά που τους βλέπω πάλι διότι κατάφεραν, παρά τις όποιες δυσκολίες που ζούμε, να δώσουν το παρών! Το δίωρο που απομένει μέχρι να ξεκινήσει ο αγώνας θα φάμε οικογενειακώς στο εστιατόριο. Οι μικροί εξερευνητές μου δεν θα αργήσουν να κοιμηθούν μετά το φαγητό και έτσι εγώ θα καταφέρω να ετοιμαστώ με την ησυχία μου.

Στην είσοδο του Δασικού χωριού έχουμε συγκεντρωθεί όλοι για να καταχειροκροτήσουμε τους αυριανούς ultra runners της Ροδόπης! Ο “Haidou Kids Race” είναι το πιο σημαντικό γεγονός αυτού του διήμερου και αυτό που όλοι, και όχι μόνο όσοι είμαστε γονείς, ανυπομονούμε να δούμε! Οι μικροί δρομείς, αφού ολοκληρώσουν την κυκλική διαδρομή θα παραλάβουν εκτός από το μετάλλιο και ένα μικρό κεσεδάκι δροσερά τοματίνια Lucia! Μα έφτασε και η ώρα οι μικροί μας φίλοι να δώσουν τη σκυτάλη σε εμάς, τους πιο μικρούς, γιατί όπως έγραψα και παραπάνω η Ροδόπη είναι ένα μέρος όπου ο χρόνος δεν κυλάει φυσιολογικά! 131 μεγαλόσωμα παιδιά έχουμε στηθεί στην εκκίνηση για τα 24 μαγευτικά χιλιόμετρα, με 1400 μέτρα θετικής υψομετρικής, του “Haidou Trail Race 2015”. …10…9…8…7…6…5…4…3…2…1!!!

Ένα χρωματιστό ποτάμι που αποτελείται από δρομείς κάθε ηλικίας ξεχύνεται ταχύτατα προς το κάτω μέρος του Δασικού χωριού, όπου περνώντας από μια μικρή πύλη θα ξεκινήσει το ταξίδι του. Το μονοπάτι είναι στενό και όση ώρα κινείται μέσα στο δάσος κρύβει αρκετές παγίδες κάτω από τα ξερά φύλλα. Στα σημεία που οι φυλλωσιές κρύβουν τον ήλιο είναι δύσκολο να διακρίνεις τα κλαδιά όμως αυτό έχει και τα πλεονεκτήματά του αφού με 33 βαθμούς θερμοκρασία κανείς δεν θέλει να έχει τον ήλιο να τον καίει. Πολύ σύντομα το μονοπάτι θα μας οδηγήσει αριστερά σε ανηφορικό χωματόδρομο όπου πραγματικά νιώθεις να σιγοψήνεσαι από τη ζέστη όσο η ώρα περνάει! Ευτυχώς ο Ηλία Σπυριδόπουλος πιο κάτω θα μας ξαναβάλει μέσα στο δάσος, σε ένα ανηφορικό μονοπάτι που βρίσκεται από την πίσω πλευρά της κορυφής Χαϊντού και που κινείται περιμετρικά της. Η κλίση του είναι αρκετά απότομη με αποτέλεσμα να μικρύνω τα βήματά μου και να πιάσω ένα ρυθμό πιο αργό που να μου επιτρέπει όμως να τρέχω. Κοιτάζοντας πίσω μου βλέπω ένα λαχανί μπλουζάκι, είναι ο φίλος Κώστας Τριανταφύλλου με τον οποίο πέρυσι τερματίσαμε παρέα! «Άντε Κώστα, πάμε δυνατά!» του φωνάζω και βάζω πάλι κάτω το κεφάλι. Η απότομη ανηφόρα δεν θα κρατήσει πολύ όμως. Πολύ γρήγορα θα βρεθούμε στον πρώτο σταθμό ανεφοδιασμού που βρίσκεται σε ένα άνοιγμα του δρόμου πάνω στο οδικό δίκτυο που οδηγεί στο χωριό Λειβαδίτη. Ο σταθμός είναι λιτός και έχει αρκετό νερό και ισοτονικό ώστε να αναπληρώσουμε μερικά από τα υγρά του σώματος που χάσαμε μέχρι το σημείο εκείνο. Αναμνηστική φωτογραφία και ξεκινώ να κατηφορίζω την άσφαλτο που θα με οδηγήσει σε 500 περίπου μέτρα ξανά μέσα στο δάσος!

Ξαφνικά, ακούω θόρυβο πίσω μου. Κοιτάζω στα κλεφτά και βλέπω ένα “Λύκο”! Φορούσε και αυτός λαχανί μπλουζάκι και στην αρχή τον μπέρδεψα με τον Κώστα. Φυσικά, ο “Λύκος” δεν ήταν κακός και όπως αποδείχτηκε παρακάτω κάναμε και καλή παρέα μαζί! Ο λόγος για τον Μουρατίδη Φώτη από την Αλεξανδρούπολη και από την ομάδα των γνωστών “Λύκων”! Ο Φώτης με προσπέρασε λέγοντας ότι ο Κώστας ήταν λίγο πιο πίσω. Τον ακολουθώ πλέον και λίγο πριν το μονοπάτι συναντάμε καμιά εικοσαριά αγελάδες, από τις παχιές, που βόσκουν ελεύθερες στα δάση της Ροδόπης, οι οποίες έχουν στρογγυλοκάτσει μέσα στη μέση και μας φράζουν το δρόμο! Ως άλλος Cowboy φωνάζω ένα “ΜΜΠΠΡΡΡΡΡΡΡ” και οι αγελάδες σκορπούν ευθύς αμέσως! Δύο από αυτές ακολουθούν το μονοπάτι και τη διαδρομή του αγώνα και πηγαίνουν αρκετά γρήγορα για τα κιλάκια τους! Ο Φώτης τις έχει πάρει στο κατόπι και δεν προλαβαίνει να δει το σημάδι του αγώνα που βρίσκεται στα δεξιά μας και οδηγεί σε νέο ανηφορικό μονοπάτι. Στο μεταξύ μας έχει φτάσει και ο Κώστας και πλέον έχουμε σχηματίσει μια τριάδα που πηγαίνει σαν τρενάκι.

Είμαστε τυχεροί που έχει ανηφόρα σε αυτό το σημείο, σκέφτομαι! Περπατώντας για λίγο έχουμε την ευκαιρία να δούμε οι ίδιοι τη μαγεία του Παρθένου Δάσους της Ροδόπης! Σε κάθε βήμα το φως του ήλιου που τρυπώνει από τις φυλλωσιές αλλάζει τα χρώματα του δάσους. Άλλοτε τα χρώματα από τα δέντρα και τα φύλλα τους είναι πιο έντονα, πιο ζωντανά και φωτεινά και άλλοτε, όταν σκοτεινιάζει λίγο, παίρνουν ένα απαλό καφέ, φθινοπωρινό χρώμα σαν αντανάκλαση του φωτός στα ξερά πεσμένα φύλλα. Το δροσερό αεράκι που φυσάει εδώ ψηλότερα έρχεται να δροσίσει τα σώματά μας και να μας βγάλει από αυτήν την παραμυθένια Νιρβάνα! Κάπως έτσι οι τρεις μας θα φτάσουμε λίγο πριν τα μισά περίπου της διαδρομής όπου βρίσκεται και ο κεντρικός σταθμός ανεφοδιασμού του αγώνα τον οποίο θα ξανασυναντήσουμε πριν ξεκινήσουμε την τελευταία δυνατή ανάβαση.

Στον σταθμό υπάρχει αρκετός κόσμος, εθελοντές αλλά και φίλοι που ήρθαν να μας δουν να περνάμε! Μας συγχαίρουν και μας ρωτούν αν χρειαζόμαστε κάτι. Το μάτι μου πέφτει σε κάτι πιατέλες γεμάτες δροσερό καρπούζι! Δεν μπορώ να αντισταθώ! Κάνω ένα μικρό διάλειμμα και πιάνω ένα κομμάτι. Βάλσαμο! Να είχα και λίγο τυρί… Τρώω άλλες δύο μπουκιές και αφήνω πίσω μου το καρπούζι με βαριά καρδιά. Πρέπει να προλάβω τον Φώτη και τον Κώστα που έφυγαν πριν από μισό λεπτό. Το θυμάμαι αυτό το κομμάτι του αγώνα, ανηφορικός χωματόδρομος για κανένα χιλιόμετρο και μετά στρίβουμε δεξιά σε κατηφορικό μονοπάτι μέσα σε πυκνό δάσος οξιάς. Τρέχω λίγο γρηγορότερα να προλάβω τους άλλους δύο που δεν έχουν απομακρυνθεί πολύ. «Ρε παιδιά να βγάλουμε και καμιά φωτογραφία!» φωνάζω. Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα αρχίσαμε να το διασκεδάζουμε περισσότερο οι τρεις μας. Δεν ήμασταν πλέον αντίπαλοι, δεν προσπαθούσαμε να κερδίσουμε ο ένας τον άλλον, γίναμε τα φιλαράκια που βγήκαν να κάνουν μαζί μια προπόνηση στο αγαπημένο τους μέρος! Πότε ο Κώστας μπροστά, πότε ο Φώτης και πότε εγώ, δίναμε όλοι ρυθμό και “τραβούσαμε” ο ένας τον άλλον! Άλλωστε κάποια στιγμή το είπαμε κιόλας, πως θα τερματίζαμε όλοι παρέα! Τα χιλιόμετρα κυλούσαν γρήγορα και το Garmin απλά επιβεβαίωσε πως τρέχαμε γρηγορότερα από πέρυσι. Θα σπάζαμε το ρεκόρ διαδρομής σίγουρα.

Μονοπάτι, αρκετός χωματόδρομος και πριν οδηγηθούμε ξανά σε νέο μονοπάτι στα δεξιά μας πρέπει πρώτα να σκαρφαλώσουμε μια κάθετη, δασωμένη πλαγιά γύρω στα 20 μέτρα. Στο σημείο αυτό η διοργάνωση πολύ σωστά είχε τοποθετήσει βοηθητικά σχοινιά καθώς λόγω της πολύ απότομης κλίσης μπορούσες να γλιστρήσεις πολύ εύκολα! Δίνοντας κουράγιο ο ένας στον άλλον περνάμε κι αυτό το εμπόδιο και συνεχίζουμε την ανάβαση στη δασωμένη πλαγιά, που όμως τώρα είναι πιο εύκολο να τρέξεις λίγο. Μπαίνω μπροστά και δίνω έναν αργό, σταθερό ρυθμό. Οι Φώτης και Κώστας βρίσκονται πίσω μου και ακολουθούν από κοντά! Ξερά φύλλα παντού, πεσμένοι κορμοί δέντρων και μερικά ρυάκια συνθέτουν την εικόνα που αντικρίζουμε αλλά και έναν τερέν που εγκυμονεί κινδύνους κάθε φορά που το μονοπάτι κατηφορίζει απότομα. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως μιλάμε για ένα από τα πιο όμορφα μέρη της χώρας μας, γι’ αυτό και είναι εξαιρετικά εύκολο να αφαιρεθείς σε κάθε εικόνα που μαγνητίζει το βλέμμα. Ευτυχώς για εμάς, οι διοργανωτές έχουν κάνει άψογη δουλειά με τη σηματοδότηση τοποθετώντας μικρές πινακίδες με το λογότυπο του Rodopi Advendurun, αντανακλαστικά σημάδια, για όσους τους πιάσει η νύχτα, και μπογιά σε αρκετά σημεία.

Δίχως να το καταλάβουμε, πλησιάζουμε πάλι στον κεντρικό σταθμό, έχοντας συμπληρώσει ένα μεγάλο κύκλο. Το θυμάμαι από την προηγούμενη χρονιά όπου μετά από δύο ξύλινα παγκάκια μέσα στο δάσος μου έμεναν άλλα 500 μέτρα. Αυτή τη φορά στο σταθμό δεν θα κάτσω καθόλου, αφήνω το καρπούζι για άλλη ώρα, παίρνω μια χούφτα πατατάκια και ξεκινώ για την τελευταία δυνατή ανάβαση του αγώνα. Μας χωρίζουν 300 περίπου μέτρα θετικής υψομετρικής μέχρι να βρεθούμε στο ψηλότερο σημείο της διαδρομής, την κορυφή Χαϊντού. Σε κάθε άνοιγμα που κάνουν τα δέντρα σταματάμε με τον Κώστα και τον Φώτη και κοιτάζουμε τη θέα. Πράσινο ως εκεί που φτάνει το μάτι! Πόσο συναρπαστικό είναι να νιώθεις αυτήν την απεραντοσύνη να ξεδιπλώνεται μπροστά σου! Είμαι σίγουρος πως αν ο αγώνας γινόταν Οκτώβρη, παράλληλα με τον Rodopi Advendurun, σ’ αυτό το σημείο που σταθήκαμε θα υπήρχε μεγάλος συνωστισμός αφού τα χρώματα από τα φύλλα της φθινοπωρινής Ροδόπης θα μας καλούσαν να μείνουμε για πάντα εκεί, όπως οι Σειρήνες τον Οδυσσέα! Λίγα μέτρα ακόμα ως την κορυφή. Εκεί μας περιμένουν δύο φίλοι της μεγάλης οικογένειας του RO.U.T για να σημειώσουν τα νούμερά μας. Τους ζητάμε να μας βγάλουν μια φωτογραφία τους τρεις μας πριν φύγουμε για τον τερματισμό. Άλλωστε σκοπός είναι να το διασκεδάσουμε και να φύγουμε από το Δασικό χωριό με τα σακίδιά μας γεμάτα νέες αναμνήσεις και εικόνες!

Τα τελευταία 2 με 3 χιλιόμετρα της διαδρομής αποτελούνται κυρίως από μονοπάτι, ένα μονοπάτι που άλλοτε σε πάει δεξιά και άλλοτε αριστερά, αλλάζοντας πολλές φορές εντελώς ξαφνικά κατεύθυνση και χάνοντας διαρκώς υψομετρική. Βγαίνοντας στον τελευταίο χωματόδρομο ο Κώστας βρίσκεται ακριβώς μπροστά μου ενώ ο Φώτης έμεινε πίσω για κάποιο λόγο. Η δυνατή μουσική που ακούγεται από το Δασικό χωριό του Ερύμανθου προδίδει πως το ταξίδι μας φτάνει στο τέλος του. Στα τελευταία αυτά μέτρα υπάρχει αρκετός κόσμος που μας χειροκροτεί και μας επευφημεί. Ανάμεσά τους για ακόμα μία φορά η μικρούλα Ηλέκτρα, συνομήλικη του γιού μου, που μας παρακολουθεί και μας εμψυχώνει! Όσοι από εσάς αγωνιστείτε στον Rodopi Advendurun θα τη βρείτε σίγουρα να σας περιμένει σε κάποιο σταθμό για να σας προσφέρει λακέρδα, ρεβίθια, τσίπουρο και την αγάπη της! Το χωριό πια είναι μπροστά μας. Ο Κώστας κάνει μια μικρή παύση στο ρυθμό του και με περιμένει να τερματίσουμε παρέα. Είναι δυνατόν; Μήπως γύρισα πίσω στο χρόνο πάλι και δεν το κατάλαβα; Έτσι ακριβώς τερματίσαμε και το 2014! Χέρι χέρι με τον Κώστα κόβουμε παρέα την κορδέλα του τερματισμού κάνοντας για ακόμη μια χρονιά ρεκόρ διαδρομής! Η γυναίκα και τα παιδιά μου είναι εκεί να με συγχαρούν! Τους αγκαλιάζω, τους φιλώ και τρώω λίγο από το παγωτό που είχε η κόρη μου στο χέρι της. Βάλσαμο! Ο τρίτος φίλος της παρέας, ο Φώτης, θα τερματίσει δύο λεπτά μετά από εμάς, στα χαρτιά μόνο, διότι για ‘μένα τερμάτισε μαζί μας!

Το “Haidou Trail Race” τελείωσε. Το “Haidou Trail Party” μόλις αρχίζει! Οι ψήστες έχουν πιάσει δουλειά και κάθε ένας που τερματίζει αλλάζει γρήγορα και παίρνει μέρος στο μπάρμπεκιου race, έναν αγώνα που δεν αναδεικνύει νικητή αλλά χορτασμένο! Ο κόσμος όλος είναι συγκεντρωμένος γύρω από την αψίδα του τερματισμού για να χειροκροτεί ταυτόχρονα και τους δρομείς που τερματίζουν. Η διοργάνωση έχοντας πραγματοποιήσει έναν υπέροχο αγώνα προχώρησε παραπέρα και ανέλαβε να διοργανώσει στην εντέλεια και το μεταγωνιστικό Party! Έτσι τοποθέτησε υπαίθρια τραπέζια και πάγκους, για να μην κάθεται κάτω ο κόσμος, αλλά και μεγάλες τέντες σε περίπτωση που ο καιρός αποφάσιζε να χαλάσει τα σχέδιά τους. Λείπει κάτι; Όχι! Οι διοργανωτές είχαν φροντίσει ώστε αργότερα να υπάρχει και ζωντανή μουσική στο Party! Και ποιος άλλος θα ήταν πιο κατάλληλος από τον Αντώνη Μουσαδέ για να τραγουδήσει, μέλος της οικογένειας του RO.U.T και συνθέτης του τραγουδιού του αγώνα! Κάπως έτσι θα μας βρει η νύχτα, να γλεντάμε και να διασκεδάζουμε, ευτυχισμένοι που καταφέραμε για άλλη μια χρονιά να βρεθούμε σ’ αυτό το μέρος.

Τα παιδιά μου, που έτρεχαν όλη τη μέρα όσο τα μάτια τους ήταν ανοιχτά, άρχισαν να χασμουριούνται και ‘μείς σαν οικογένεια θα κατευθυνόμασταν στο ξύλινο σπιτάκι με το No3 για να γεμίσουμε τις μπαταρίες μας! Αφού βάλαμε τα παιδιά να ξαπλώσουν μαζί είπα στη γυναίκα μου πως θα βγω λίγο έξω να πάω ξανά στο γλέντι. Κλείνοντας την εξώπορτα άκουσα ένα “ΨΨΨιιτττττ…” που ερχόταν μέσα από τα δέντρα. Πλησιάζοντας είδα τον Χρήστο Κατσάνο και τον Ηλία Σπυριδόπουλο, ντυμένους πάλι με αυτά τα φουτουριστικά, πολύχρωμα ρούχα!

«Γρήγορα, δεν έχουμε πολύ χρόνο! Πρέπει να έρθεις μαζί μας!» μου φώναξε χαμηλόφωνα ο Χρήστος.

«Ωχ!!! Όχι πάλι…..!!!» σκέφτηκα.

Φωτό ©: Θεοχάρης Λεζπουρίδης, Κώστας "Perivleptos" Καστανιώτης