Είναι νωρίς στους Κήπους, η διαφορά με τους αγώνες των 21 και 10 χιλιομέτρων είναι ότι ο κόσμος είναι λιγοστός και αυτό κάνει την ατμόσφαιρα πιο οικογενειακή. Τα 80 έχουν ήδη φύγει και σκέφτομαι με χαρά τους γνωστούς με τους οποίους θα διασταυρωθώ. Είμαι νευρικός γιατί θέλω να τερματίσω, να περάσω την πλατεία που λέγαμε πριν και να μην έχω τραυματισμό, θέλω να πιάσω το στόχο μου.

Πάμε, «τρεχάτε», πρώτο γεφύρι, δεύτερο γεφύρι, η παρέα μου με ενθαρρύνει, πιο μετά η Ιουλία με τις φωτογραφιάρες της που πάντα την πειράζω και πάμε για 16-17 χιλιόμετρα μονοπάτι, κοίτη ποταμού, το μυαλό είναι στο δρόμο, το μυαλό είναι στο Βίκο. Είμαι ζωντανός, προσπεράσεις και σταθμοί ανεφοδιασμού. Ρίχνω κλεφτές ματιές στο τοπίο σαν να είμαι σε ένα λουνα παρκ, να ρουφώ κάθε ανάσα ποταμού, ίσκιου, δέντρων και φωτός. Το σώμα εναρμονίζεται. Σηκώνομαι σαν drone και βλέπω το φίδι των δρομέων και νιώθω δυνατός, το Πάπιγκο είναι μια ανηφόρα μακριά μας.

Η ανηφόρα θέλει ψυχή, πιάνω τον εαυτό μου να χαζεύει τα βουνά, τα σχήματα των βράχων και την απερίγραπτη ομορφιά του δάσους. Εδώ δεν χάνεσαι με τέτοια σήμανση αλλά θα ήθελα μερικούς χιλιομετροδείκτες. Ανεβαίνω για το Πάπιγκο ελαφρώς αφυδατωμένος. Συναντώ το Στέλιο με τον οποίο θα πάμε παρέα μέχρι το 37. Ο σταθμός έχει τα πάντα, η παρέα μου είναι εκεί και με βοηθάει, όπως είπε και η καλή εξηντάρα κυρία που ξέρει από αυτά, «Φύγε, πήρες βοήθεια και ψυχολογικά». Με εντυπωσίασε ένα πιτσιρίκι που πήρε τα παγούρια μου και τα γέμισε με εφηβική χαρά το ένα και με μεράκι για εθελοντισμό το άλλο, δεν ήταν νερό και ισοτονικό αυτά που μου έβαλε.

Φευγουμε για Μικρό Πάπιγκο και εκεί μαθαίνω ότι ο αγώνας είναι φέτος λίγο μεγαλύτερος και με +200 μέτρα υψομετρική. Δεν το έχω επιβεβαιώσει αλλά μάλλον ισχύει. Αρχίζει η ανάβαση για το καταφύγιο. Οι υπολογισμοί χρειάζονται καμιά φορά όπως και οι ασκήσεις επί χάρτου. Και τώρα είμαι εδώ και ανεβαίνω. Εϊ! Ο Καλοφύρης, ο Στεφανής, ο Κουρκουρίκης και πόσοι ακόμα κατεβαίνουν από την Αστράκα. Γνωστοί, ωραίοι τύποι, αγωνιστικά πρότυπα, Η ανηφόρα τι θέλει; Πες το! Ψυχή!η μεγάλη παρέα μας. Η ανηφόρα τι θέλει; Πες το! Ψυχή! Και ανεβαίνουμε όλοι το βουνό αργά, αργά σαν προσκύνημα στη μάνα γη. Τα συναπαντήματα γνωστών και φίλων από τα 80 και τα 42 έχουν την πλάκα τους καθώς είμαστε στα 1700 μέτρα, σε μια άκρη της Πίνδου και ακούς χαρούμενες φωνές μεταξύ δρομέων. Το καταφύγιο βρίσκεται σε τρομερό σημείο και μας υποδέχονται με κουδούνια και χιούμορ. Ο Σταθμός έχει απ όλα τα καλά, προσωπικά είμαι μέσα στο χρόνο μου και αρχίζουμε την κατηφόρα προς τη λίμνη Ρομπόζι, δίνοντας θάρρος και κουράγιο στους 80αρηδες που ανεβαίνουν.

Το οροπέδιο καίγεται, βλέπω τις αγελάδες, το πράσινο χαλί, τα έρημα βουνά, την επιβλητική απεραντοσύνη τους και αισθάνομαι τυχερός. Είμαι πια κουρασμένος, το είπα από την αρχή. Μέχρι το 37,7 όπου υπήρχε σταθμός, πραγματικά, ο αγώνας μου φάνηκε ατελείωτος. Μετά από το κατηφορικό κομμάτι, ανεβαίνουμε προς τον Αυγερινό και περνάμε το γκρεμό δεξιά μας, όπου αν πέσεις, οι αρκούδες θα κάνουν πικ νικ με την πάρτη σου. Όμορφα μονοπάτια σε οδηγούν με κάθε βήμα στην υπέρβαση, στη βαθιά προσπάθεια να βρεις ποιος είσαι και αν το έχεις βρει να το κρατήσεις. Το χω γράψει και αλλού, η κατηφόρα, ειδικά μετά από 38 χιλιόμετρα είναι μια κόλαση. Τελευταίος σταθμός στο 39 και ξέρω πια ότι θα περάσω την πλατεία. Κατεβαίνω τη Σκάλα Τσεπέλοβου και μπαίνω στο χωριό ως νικητής, ευχαριστημένος για κάθε βήμα. Σε 7΄44 τερματίζω κάτω από τα δέντρα στο παρκάκι του Τσεπέλοβου.

Το «πάρκο» του αγώνα έχει πράγματα να δεις και να κάνεις. Το τεχνο-μασαζ της ostracon, τα παπούτσια και τα ρούχα των γνωστών εταιριών, τα σουβλάκια και τις μπύρες που τιμήθηκαν δεόντως. Είναι υπέροχο που βλέπεις ζευγάρια, μόνους, παιδιά, μεγάλους και μικρούς. Έχει την αίσθηση της γιορτής και αυτό κάνει ευχάριστη την παραμονή στο χώρο. Το βράδυ του Σαββάτου μετά τις απονομές και τους παράλληλους τερματισμούς 80αρηδων έγινε και ένα ροκ παρτάκι με το Γιαννιώτη τραγουδιστή Γιώργο Γάκη.

Την επόμενη μέρα, είχα την ανάγκη να συμμετάσχω ως εθελοντής. Έμενα δίπλα στον πρώτο σταθμό των 21 χιλιομέτρων. Δεν δίστασα στιγμή, παρά τα βαριά πόδια μου, να κατέβω να δώσω νερό και ένα καλό λόγο σε όσους αθλητές πέρναγαν, παρέα με άλλους 6-7 εθελοντές. Να φέρω ένα παράδειγμα ότι στον αγώνα των 100 μιλίων Hardrock των Η.Π.Α. έχεις την υποχρέωση να έχεις συμμετοχή σε αγώνα ως εθελοντής.

Ο Αγώνας του Ζαγορίου είναι ένας από τους καλύτερους στην Ελλάδα. Ότι οργανώνεται σωστά, λειτουργεί και σωστά. Ο κύριος Τζουμάκας και η κυρία Καλογήρου μαζί με το πλήθος των μελών της διοργάνωσης, των εθελοντών, το σύλλογο του Τσεπέλοβου καταφέρνουν να παρέχουν ένα άρτιο δρομικό γεγονός σε μια πολύ δύσκολη συγκυρία για τη χώρα μας. Εύχομαι του χρόνου να «χωρέσει» ένα vertical, μια σκυταλοδρομία, μια ομαδική χρονομέτρηση ή κάποιος άλλος «παιχνιδιάρικος» αγώνας. Να τονίσω ότι βρήκα ελάχιστα σκουπίδια από δρομείς. Θα πρέπει του χρόνου να μην αφήσουμε τίποτα πίσω μας. Καλές διαδρομές.

Photo (c): Μιχάλης Αναγνωστόπουλος, The North Face Zagori Mountain Running