ADVENDURE - Προσκυνητής στο βουνό των Θεών και των ανθρώπων!

Προσκυνητής στο βουνό των Θεών και των ανθρώπων!

Από 15 Ιουλ 2021

Είναι αδιανόητο να θέλεις κάτι τόσο πολύ, να πιστεύεις ότι έχεις μια πιθανότητα να το πετύχεις και να μην κανείς τίποτα για αυτό! Η μοναχική περιπέτεια μου στον Όλυμπο είχε αρχή, μέση και τέλος, χαραγμένη στο μυαλό και την καρδιά μου, αποτελούμενη από τα αγαπημένα μονοπάτια των Mythical, Gulag, Lost και Rogkas. Μια συρραφή αυτών των αγώνων σε μία διαδρομή! Δεν ήταν μια απόφαση της στιγμής αλλά κάτι που είχα κατά νου πριν από πολύ καιρό, έμενε μόνο η υλοποίηση της όταν θα ερχόταν η κατάλληλη στιγμή. 

 

 

Η σπίθα

Έπειτα από τη συμμετοχή μου στο Mythical της προηγούμενης χρονιάς και με δεδομένο την ακύρωση αγώνων, την δυσκολία για να ταξιδέψω μακριά από την Ελλάδα για να αγωνιστώ, μοιράστηκα την σκέψη μου με τον προπονητή μου Σταύρο Μπαλιώτη, τον Αλέξανδρο Παγούνα της Vibram Hellas, καθώς και τον Λάζαρο Ρήγο. Παρά την αρχική τους έκπληξη, ενθάρρυναν και υποστήριξαν την απόφαση μου.

 

Μεσολάβησε ένα σημαντικό χρονικό διάστημα οργανωτικής και αγωνιστικής προετοιμασίας. Το project απέκτησε όνομα, εμπνευσμένο από τον Λάζαρο, ένα καλαίσθητο λογότυπο από τον Χρήστο Δάρτση καθώς και ένα εξαιρετικό Promo video από τον Δημήτρη Κατραντζη.

 

Το Olympus Pilgrim 350 ήταν γεγονός!

 

 

 

Με την δεδομένη υποστήριξη από VibramHellas,  EfaEnergy, Ergatikat, Metlife, HFPA, Νitro2Power, OlympionHemar, σε αυτό το εγχείρημα συνδέσαμε εξ ολοκλήρου όλες τις χορηγίες με την οικονομική ενίσχυση της Μονάδας Αυτιστικού Ατόμου ΕΛΠΙΔΑ, όπως άλλωστε έχουμε δεσμευτεί στο παρελθόν και θα συνεχίσουμε να κάνουμε και στο μέλλον.

 

Η αγωνιστική μου προετοιμασία ξεκίνησε σε συνεργασία με τον Σταύρο έπειτα από τον τερματισμό μου στο Utlo στην Ιταλία τον περασμένο Οκτώβριο.  Απαιτήθηκε ένα σημαντικό χρονικό διάστημα προπόνησης και προσαρμογής. Ο Όλυμπος ήταν ο προορισμός μου κάθε εβδομάδα, με την απαιτητική διαδρομή του Gulag να αποτελεί το πεδίο προπόνησης μου, είτε μόνος, είτε με συντροφιά. Γιώργος, Θρασύβουλος, Θεοχάρης,  Λάζαρος, ήταν η προπονητική μου παρέα.

 

Τώρα μήνες μετά δεν έχω παρά να τους ευχαριστήσω για την υποστήριξη τους, για όσα κέρδισα ως άνθρωπος κοντά τους και για τις σχέσεις μας, που σφυρηλατήθηκαν στο αφιλόξενο τερέν του Gulag, από τον Δεκέμβρη έως τον Ιούνιο. 

 

Μια σημαντική παράμετρος που άλλαξε τα δεδομένα ήταν η αλλαγή του Gulag από 100 Km σε 165 Km και από 3 κύκλους σε 5. Τάχθηκα δημοσίως υπέρ αυτής της αλλαγής πριν ακόμα ανακοινωθεί το Pilgrim, γνωρίζοντας πως το αρχικό μου πλάνο από 290 Km με 21500m θετικής υψομετρικής, αυξήθηκε σε 350 Km και 27000m, τη στιγμή που γνώριζαν το επερχόμενο εγχείρημα μου μόλις 5 άνθρωποι!

 

Στο τρίμηνο που μεσολάβησε αυξήθηκε ο όγκος της προπόνησης και έμεινε απλά να γνωστοποιήσουμε, κάτι που έμοιαζε και ήταν απίστευτο. Όταν ανακοινώθηκε στις αρχές Απριλίου ήταν η στιγμή που ένιωσα πως πλέον δεν υπάρχει επιστροφή, με φίλους, συναθλητές, να εκπλήσσονται από τη απόφαση μου, βρέθηκα ήδη να ξεκινώ το προσκύνημα στον Όλυμπο πολύ νωρίτερα!

 

Όταν δεσμεύεσαι δημόσια, να δοκιμάσεις κάτι ξεχωριστό, που μπορεί να ξεπερνά τις δυνάμεις σου και δεν έχεις εγγυήσεις ότι θα το ολοκληρώσεις, αυτομάτως βάζεις τον πήχη ψηλά, το βάρος από τις προσδοκίες που έχουν όλοι από εσένα γίνεται συνεχώς μεγαλύτερο.

 

Το γνώριζα, το ένιωσα, το αποδέχτηκα!

 

 

Παράλληλα αυτή η δέσμευση ήταν και το κίνητρο μου, για να κάνω ότι περνάει από το χέρι μου, να βγάλω τον καλύτερο μου εαυτό. Μόνο με ισχυρό κίνητρο μπορείς να σταθείς και να κοιτάξεις κατάματα τον εαυτό σου, τις αμφιβολίες σου και να τις ξεπεράσεις.

 

Με λίγες ημέρες να απομένουν, παρακολουθώντας τις καιρικές συνθήκες, και σε συνεννόηση με τους ανθρώπους της διοργάνωσης που θα με υποστήριζαν, αποφασίσαμε την εκκίνηση στις 15 Ιουνίου 2021. Έπειτα από τόσους μήνες, η στιγμή πλησιάζει. Αμέτρητες ώρες προπόνησης, χιλιόμετρα με υψομετρικές ,οργανωτικές λεπτομέρειες, και τώρα επιτέλους μετρώ αντίστροφα και ανυπομονώ να ξεκινήσω και όπου, με βγάλει!

 

Μπροστά στην πρόκληση

Τρίτη, 15 Ιουνίου στις 22.00 είμαι στην εκκίνηση του Mythical, παρέα με μια ομάδα ανθρώπων που είναι  εκεί για να με ενθαρρύνουν στο ξεκίνημα μου, αλλά και να παραμείνουν στο πλάι μου για το επόμενο πενθήμερο. Για αυτούς τους ανθρώπους και μόνο, που ανιδιοτελώς βρέθηκαν εκεί από αγάπη προς το πρόσωπο μου, αξίζει να κάνω την δική μου υπέρβαση. Ξεκινάμε λοιπόν, μια εικόνα, που θα με συντροφεύει για πολύ καιρό!

 

 

Οι φωνές , το χειροκρότημα τους, τα λόγια του Λάζαρου ο οποίος με ακολουθεί για λίγα μέτρα πριν χαθώ στην μοναξιές του Oλύμπου, στιγμές που δεν θα ξεχάσω ποτέ!

 

Η βραδιά είναι υπέροχη και οι καιρικές συνθήκες ιδανικές.

 

Με συγκρατημένο ενθουσιασμό ακολουθώ μια διαδρομή που γνωρίζω καλά, μονοπάτια που αγαπώ και τα έχω ξανατρέξει κατά την διάρκεια της νύχτας στο παρελθόν. Στην ανάβαση για Xαντόλια, αναρωτιέμαι πόσες φορές ακόμα θα κατέβω και θα ανέβω από αυτό το σημείο. Αποφεύγω να κάνω τον υπολογισμό, έχω αποφασίσει να μην προτρέχω με τις σκέψεις μου, θα κάνω υπομονή , θα ζήσω .. το εδώ και τώρα.. κομμάτι-κομμάτι, βήμα-βήμα. 

 

Με ξεκούραστο ρυθμό συνεχίζω έως τον Σταυρό. Προσπαθώ να κινηθώ ήπια μιας και ξέρω τα χρονικά μου περάσματα από κάθε σημείο.

 

Συνεχίζω για Κορομηλιά, ένα από τα πιο όμορφα μονοπάτια του βουνού. Είναι περίεργο αλλά όσες φορές έχω περάσει από εκεί είναι νύχτα και ποτέ με το φως της ημέρας, παρόλα αυτά απολαμβάνω την διαδρομή με πολλές θετικές σκέψεις για την συνέχεια. Στο μυαλό μου η οικογένεια μου, αλλά και φίλοι μου που γνωρίζω πως θα ακολουθούν νοερά τα δικά μου βήματα στον Όλυμπο όλες αυτές τις ημέρες.

 

 

Πρέπει να παραμείνω αισιόδοξος, να είμαι ανθεκτικός, να έχω υπομονή. Τρέχω μόνος, αλλά νιώθω ότι δεν είμαι μοναχός μου σε όλο αυτό .. ένα όνειρο ζωής ξετυλίγεται μπροστά μου και αυτή είναι η στιγμή που θέλω να την ζήσω, μόνος στον Όλυμπο με “συντροφιά” όλους όσους στήριξαν αυτό το εγχείρημα. 

 

Φτάνω στην Κορομηλιά, ένας σταθμός έχει στηθεί για εμένα με την σύζυγο μου και τον Τάσο να με περιμένουν για ένα σύντομο ανεφοδιασμό και τις θερμότερες ευχές τους για την ανάβαση στα ψηλά του βουνού.

 

Η ανάβαση για Πετρόστρουγκα,, μου υπενθυμίζει ότι τα δύσκολα είναι μπροστά μου και είναι ανηφορικά. Όσο ανεβαίνω ο αέρας δυναμώνει ..όπως κάθε φορά που περνάω από εκεί την νύχτα.. η βραδιά γίνεται πιο κρύα και αέρας δυναμώνει συνεχώς και θα με συνοδεύσει μέχρι το οροπέδιο των Μουσών. Στο οροπέδιο φτάνω ξεκούραστος, 30 λεπτά πιο γρήγορα από το αναμενόμενο. Αυτό όμως που δεν μπορούσα να φανταστώ είναι όλα όσα θα ακολουθήσουν από εκεί και έπειτα!

 

Στο καταφύγιο Αποστολίδη με περιμένουν δυο αγαπημένοι φίλοι, διασώστες και συναθλητές, οι Συμβουλιδης και Λακιας. Ο Βαγγέλης με τον Γιώργο έχουν ανεβεί τις τελευταίες ημέρες στα Ζωνάρια για να εκτιμήσουν την κατάσταση καθώς οι χιονούρες στέκουν εκεί μέσα Ιουνίου … αυτά συμβαίνουν μόνο στον Ολυμπο!

 

 

Επειτα από ένα διάλλειμα για φαγητό και προετοιμασία του εξοπλισμού, ξεκινάμε λίγο μετά τις 4.00 τα ξημερώματα με κατεύθυνση την Μεσοράχι. Ο εξοπλισμός των δυο αγαπημένων μου φίλων, η περιγραφή και οι οδηγίες τους για το πως θα κινηθούμε, με βάζει σιγά-σιγά στο κλίμα! Με την ομίχλη άλλοτε να πυκνώνει και άλλοτε να υποχωρεί , την θερμοκρασία λίγο κάτω από το μηδέν και τον επιπλέον ρουχισμό να με ζεσταίνει αντιλαμβάνομαι πως θα περάσει αρκετή ώρα για να ξανατρέξω. Η πρώτη χιονούρα βρίσκεται λίγο πριν την πρώτη μύτη κάτω από το Στεφάνι. Σχοινιά, κραμπόν, μποντριέ, συνεχείς οδηγίες, με βάζουν σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση. Η παρουσία των φίλων μου εκεί είναι καθοριστική, η σιγουριά τους, η εμπειρία τους αποτελούν εγγύηση για το πέρασμα μου από τα Ζωνάρια. Έπειτα από αρκετά σημεία που είναι απαραίτητο το βάλε-βγάλε του εξοπλισμού , την ασφάλιση της διαδρομής στις αρκετές φονικές χιονούρες, αλλά και το κρύο που είναι αισθητό, πλησιάζουμε την Μεσοράχι. Επιτέλους ξαναμπαίνω στον αγώνα μου, με περίπου 2,30 ώρες καθυστέρηση,  αλλά αυτό δεν θα μπορούσε να είχε συμβεί χωρίς τον Βαγγέλη και τον Γιώργο. Δεν υπήρχε περίπτωση να περνούσα από εκεί χωρίς αυτούς, απλά θα είχα εγκαταλείψει!

 

 

Όσο και αν αγαπώ τον Όλυμπο ,όσο και αν η ολοκλήρωση του Pilgrim είναι ένα όνειρο για εμένα, τίποτα από όλα αυτά δεν αξίζουν για να πάρεις ρίσκα που δεν μπορείς να διαχειριστείς, τίποτα δεν αξίζει περισσότερο  από την ίδια την ζωή!

 

Θα γυρνούσα την πλάτη μου και θα κατέβαινα το βουνό! Θα εγκατέλειπα και δεν θα είχα την παραμικρή αμφιβολία εάν έκανα το σωστό ή όχι. Η δίκη τους συμμετοχή στον δικό μου αγώνα, μου επέτρεψε να συνεχίσω και μου υπενθύμισε πόσο σημαντικό είναι να έχεις δίπλα σου ανθρώπους διατεθειμένους να στηρίξουν τον δικό σου στόχο, το δικό σου όνειρο!

 

Έχει ξημερώσει και με το ηθικό στα ύψη ξεκινώ τον Γολγοθά της ανάβασης στο Σκολιό. Η ομίχλη πυκνώνει και η κορυφή δεν φαίνεται πουθενά.

 

Μετά την Κακόσκαλα, προσπαθώ να ακολουθήσω τη διαδρομή με το βλέμμα να ψάχνει το Σκολιό. Κινούμαι όσο γίνεται πιο κάθετα και ελαφρώς αριστερά. Επιτέλους η κορυφή είναι ορατή. Φτάνω έως το τσιμεντένιο κολονάκι ,ακουμπάω το χέρι μου πάνω, και κατηφορίζω με κατεύθυνση τον Άγιο Αντώνιο. Οι εναλλαγές του καιρού, ο αέρας, η ομίχλη, όσα έχουν προηγηθεί στα Ζωνάρια με κάνουν να θέλω να τελειώσω σύντομα με αυτό το σημείο της διαδρομής. Το  Mythical είναι εκτεθειμένο για περίπου 20-25 χιλιόμετρα σε υψόμετρο που έχει τους δικούς του κανόνες. Όσο και αν είσαι ξεκούραστος, όσο και εάν  έχεις καθαρό μυαλό, υπάρχουν πράγματα και συνθήκες που δεν μπορείς να επηρεάσεις, και αυτό είναι που κάνει το συγκεκριμένο αγώνα ξεχωριστό.

 

 

Έπειτα από τον Άγιο Αντώνη ακολουθεί κακοτράχαλο και επίπονο κατέβασμα. Η θερμοκρασία έχει ανεβεί και αφαιρώ ρουχισμό, αλλά όχι για πολύ καθώς με το κατέβασμα μου επανέρχεται δυνατός αέρας, κόντρα στην δίκη μου πορεία. Έως το διάσελο της Μεταμόρφωσης κάνω υπομονή για να τελειώσει το μαρτύριο. Από εκεί ξεκινά η ατελείωτη κατάβαση και ο καιρός αλλάζει στο δευτερόλεπτο με τον ήλιο να καίει στην κυριολεξία. Συνεχίζω ελεγχόμενα, σε καλό ρυθμό, περνώντας από Σέλωμα, Μπιχτέσι, Πηγάδι. Συνειδητοποιώ πως έχουν περάσει πολλές ώρες χωρίς φαγητό, παρά μόνο με τα σνακ που έχω πάνω μου. Ο Αηγιαννης είναι ο επόμενος στόχος ,εκεί θα έχω όλα όσα χρειάζομαι και αγαπημένα πρόσωπα να με περιμένουν. Ακολουθεί ανάβαση για το Λειβαδακι, όπου η νύστα με ταλαιπωρεί αρκετά, επανέρχομαι λίγο πριν την κατάβαση για τα Πριόνια, και συνεχίζω για το τελευταίο μέρος της διαδρομής έως τον Λάκκο. Ο πρώτος αγώνας του Pilgim ολοκληρώνεται με την μικρότερη δυνατή καταπόνηση και κόπωση.

 

 Οι ατελείωτοι κύκλοι του Gulag

Πλέον έχω μπροστά μου το Gulag! Tο μεγαλύτερο εμπόδιο ψυχικά και σωματικά, νιώθω έτοιμος από καιρό για αυτό, γνωρίζω καλά τι με περιμένει αλλά έχω αποφασίσει να επιμείνω μέχρι να το τερματίσω. Νωρίς το πρωί ξεκινάω το 1ο από τους 5 κύκλους. Νιώθω καλά, ξέρω ότι θα πρέπει να το κάνω ξανά και ξανά, αλλά παραμένω ψύχραιμος, χωρίς αμφιβολίες. Δεν υπάρχουν οι προκλήσεις της χθεσινής ημέρας , όμως υπάρχει μια απίστευτη  ψυχική δοκιμασία, την οποία μπορώ να ελέγξω εξ ολοκλήρου, με αυτά που σκέφτομαι, με όσα νιώθω και κυρίως με τον ρυθμό μου.

 

 

Το προηγούμενο βράδυ είχα πει στον Λάζαρο ότι το Gulag είναι σαν να τρέχω ‘’εντός έδρας’’ και το εννοούσα. Ανάβαση Χαντόλια ξανά, εναλλαγές με τρέξιμο , περπάτημα, σε ρυθμό που θα μπορούσα να αγωνίζομαι για ημέρες. Η διαδρομή έχει πολλές ιδιαιτερότητες αλλά δυο διαφορετικοί παράγοντες θα με επηρεάσουν στους πρώτους 3 κύκλους. Ο πρώτος ήταν η έντονη νύστα που ένιωθα η οποία μου έκοβε τον ρυθμό. Δεν μπορώ να θυμηθώ πόσες φορές ξάπλωσα στα μονοπάτια για να κοιμηθώ για λίγα δευτερόλεπτα, για 1-2 λεπτά. Ο  δεύτερος παράγοντας ήταν η κίνηση μου στο Ε4. Όσες φορές και εάν περάσω από εκεί, έχω την ίδια δυσκολία να κινηθώ στον ρυθμό που θέλω .Με τα πόδια φορτωμένα με 100-150-200 χιλιόμετρα και με υψομετρικές άνω των 10.000-15.000 μέτρων αυτό γίνεται ακόμα πιο δύσκολο, μα ακόμα και όταν τελείωνε το “προσκύνημα” στο Ε4 ακολουθούσε η ανάβαση από Παππου Καλύβι έως Τσουκνίδα.

 

 

Με ανάπτυγμα 4,5 Km και 1050m θετικής υψομετρικής, να με γονατίζει, τα χαμόγελα ήταν μετρημένα. Από εκεί και έπειτα όμως η κατάβαση για Αηγιαννη ήταν γλυκιά, εκεί με περίμενε ένας σταθμός, σαν όαση, που δεν είχε να ζηλέψει σε τίποτα από σταθμούς διοργανώσεων που έχω τρέξει σε Ελλάδα και Εξωτερικό. Σταθμός, αποκλείστηκα για εμένα, για ένα και μόνο αθλητή. Τα λόγια είναι φτωχά για να ευχαριστήσω όλους αυτούς τους ανθρώπους, τον Τάσο, τον Λάζαρο, τον Στέλιο, την σύζυγο μου Μαρία και όσους βρέθηκαν κατά διαστήματα εκεί.

 

Στο Gulag βέβαια κλείνοντας κύκλο, αλλάζει και η φορά, το ίδιο δύσκολο, το ίδιο επίπονο, όσο και αν το μυαλό προσπαθεί να σε ξεγελάσει, να σε παρηγορήσει, ότι αυτή η κατεύθυνση είναι πιο εύκολη, πιο βατή.. αποβαίνει μάταιο. Ανάβαση από Γκόλνα, με κατεύθυνση Αηγιαννη , παρεταταμένη ανάβαση για Τσουκνιδα και έπειτα κατάβαση. Από το κιόσκι της Γκόλνας η κατάβαση έχει τους δικούς τις κανόνες. Απότομη κλίση, έδαφος που γλιστρά ακόμη και στεγνό, πτώσεις, κάνουν την κακοτράχαλη κλασική κατάβαση από την Γκόλνα να φαίνεται πιο εύκολη!

 

 

Το μυϊκό κοπάνημα συνεχιζόταν φυσικά με την εκ νέου επιστροφή από εκεί στο Ε4 και πάλι από την αρχή ξανά και ξανά. Καμία λογική, σε μια διαδρομή φτιαγμένη απλά για να δοκιμάζει τα νεύρα σου και να σου θυμίζει τον πόσο γλυκιά και λυτρωτική είναι η εγκατάλειψη! Μια πιθανή εγκατάλειψη θα την “κουβαλούσα" για χρόνια και είμαι βέβαιος πως θα έδινα πολλά για γυρίσω τον χρόνο πίσω και να πάρω διαφορετικές αποφάσεις και να παραμείνω στη διαδρομή του Pilgim μέχρι τον τερματισμό. Αυτή η σκέψη και μόνο με έκανε να “σκοτώσω” μέσα μου εδώ και πολλούς μήνες την εναλλακτική της εγκατάλειψης!

 

Το Gulag απαιτεί διαχείριση ψυχική, σωματική! Πρέπει να κάνεις delete σε σκέψεις του τύπου: “σε ποιον κύκλο είμαι ,πόσο έχω ακόμα, πόση ώρα θέλω να κλείσω τον κύκλο κτλ.” Απλά συνεχίζεις, μέρα-νύχτα και θα σηκώσεις κεφάλι όταν ολοκληρώσεις. Δεν είχα καμία αμφιβολία για αυτό, γνώριζα την διαδρομή, τον χρόνο που απαιτείται για να περάσω από κομβικά σημεία.

 

Είναι θεότρελο να φτάνεις με πολύ κόπο, έπειτα από 10 ώρες στο ίδιο σημείο από όπου ξεκίνησες το πρωί και απλά να κανείς μεταβολή σε δευτερόλεπτα πριν προλάβεις να αναπνεύσεις, γνωρίζοντας πως θα απαιτηθεί μεγαλύτερη προσπάθεια, περισσότερες ώρες για να ξαναβρεθείς στο ίδιο σημείο, από την αντίστροφη φορά και να κλείσεις τον επόμενο κύκλο. Σε τσαλακώνει ψυχικά, σου σπάει τον τσαμπουκά!

 

 

Μια χαρακτηριστική στιγμή ήταν όταν ολοκλήρωσα τον 3ο κύκλο, με 2-3 συναθλητές να παρακολουθούν την στιγμή που κάνω αυτήν την μεταβολή για την αρχή του 4ου κύκλου και να με χειροκροτούν σαστισμένοι! Βλέπω την απορία τους, την απόγνωση τους! Με ρωτάνε πως αντέχω να ξεκινήσω και πάλι από την αρχή! Δεν ένιωθα τίποτα εκείνη την στιγμή, ήμουν άδειος πνευματικά, δεν είχα συναισθήματα, απλά δεν το επέτρεψα στον εαυτό μου να επηρεαστεί! Στο μυαλό μου έχει κλειδώσει πως “δεν υπάρχει τερματισμός του Pilgrim εάν δεν ξεπεράσω το εμπόδιο του Gulag”.

 

Δεν υπάρχει αναμέτρηση με την διαδρομή, με το βουνό, παρά μόνο με τον εαυτό μου. Σε όλη την διάρκεια του είχα πλήρη επίγνωση της προσπάθειας μου! Δεν θυμάμαι ποτέ τον εαυτό μου να είναι τόσο συγκεντρωμένος, τόσο αποφασισμένος. Δεν χρειάζονται σκέψεις, δραματικές αποφάσεις , αρκεί να έχεις θετική διάθεση και να συνεχίζεις χωρίς υπολογισμούς και συναισθήματα.  

 

Η ολοκλήρωση του 5ου κύκλου σκόρπισε αισιοδοξία και στον πιο απαισιόδοξο. Έπειτα από 266 Km με 20.000m θετικής υψομετρικής, και με δυνάμεις για την συνέχεια, η πρώτη μου σκέψη ήταν η διαχείριση και η αποφυγή τραυματισμών. Με περισσότερες από 90 ώρες και την φυσιολογική σωματική φθορά , η ψυχολογία μου ανέβηκε και η διαδρομή του Lost θα άλλαζε επιτέλους και την πορεία που θα ακολουθούσα.

 

 

Στα μονοπάτια του LOST

Με ένα ακόμα νυχτερινό ξεκίνημα μπήκα στα μονοπάτια της διαδρομής. Είχα κόπωση, αλλά και δυνάμεις, ένιωθα την νύστα αλλά επανερχόμουν μετά από λίγο, ήθελα να τελειώσω το συντομότερο αλλά και να παραμείνω σε αυτήν την πανέμορφη διαδρομή και να την απολαύσω.

 

Ένα απίστευτο κοντράστ συναισθημάτων για περίπου 15-16 ώρες με έχει κατακλύσει . Ακόμα και ο ρυθμός μου, άλλοτε γίνεται αγωνιστικός και άλλοτε κινούμαι οικονομικά σε ρυθμούς Ultra.

 

Σίγουρα η πολύωρη απομόνωση και το γεγονός ότι λειτούργησα χωρίς ιδιαίτερα συναισθήματα για δεκάδες ώρες στο Gulag, με κάνουν να απολαμβάνω το Lost. Στάση στα Πριόνια το καταμεσήμερο, με το  τελευταίο μεγάλο εμπόδιο της ανάβαση στο Γομαροστάλι, να είναι μια μεγάλη πρόκληση. Κινούμε επιθετικά, σαν να ξεκινά και να τελειώνει ο αγώνας εκείνη την στιγμή. Προσπαθώ να τελειώσω όσο γίνεται πιο γρήγορα από εκεί και έπειτα να κατηφορίσω από Πετρόστρουγκα για Κορομηλιά, για πρώτη φορά με το φως της ημέρας, να απολαύσω την διαδρομή ως τον Λάκκο, στο Λιτόχωρο. Εκεί έχει συγκεντρωθεί κόσμος, φίλοι, συναθλητές , η οικογένεια μου, περιμένουν τον τερματισμό μου. 

 

Το απόγευμα της Κυριακής, έπειτα από 118 ώρες ολοκληρώνω το Lost εν μέσω αποθέωσης! Μια ξεχωριστή στιγμή για μένα!. Αγκαλιάζοντας τα παιδιά μου, θέλω να σταματήσει ο χρόνος! Όσο και αν ο ενθουσιασμός είναι διάχυτος, μου μένει άλλη μια διαδρομή η τελευταία, η αγαπημένη μου, ο Rogkas.

 

Rogkas και ... η στιγμή που τόσο ονειρεύτηκα

Θέλω να πιω το ποτήρι μέχρι το τέλος, να ολοκληρώσω το προσκύνημα, την προσπάθεια μου! Το βράδυ ξεκινώ, νιώθω ανέλπιστα καλά, έπειτα από την τελευταία ανάβαση μου στα Χαντόλια, τρέχω με όσες δυνάμεις έχω. Προφανώς η καλή μου ψυχολογία με ωθεί να προσπαθήσω περισσότερο και να φτάσω γρήγορα στην γραμμή του τερματισμού. Υπολογίζω πως τις πρώτες πρωινές ώρες θα έχω τερματίσει, αρκεί να αποφύγω κάποιον τραυματισμό, σκέφτομαι βέβαια πως εδώ που έφτασα θα συρθώ εάν χρειαστεί μέχρι το τέλος! Μετά από μια γρήγορη ανάβαση στην Τσουκνιδα την τελευταία μου έπειτα από 345 Km, κατηφορίζω σταδιακά. Εάν και πλησιάζω στο τέλος ο ρυθμός μου πέφτει, φτάνω στο Ντελή, μια ανάσα ακόμη έως το κιόσκι της Γκόλνας άλλη μια κατάβαση σκέφτομαι και έπειτα τελείωσα!

 

 

Η κατάβαση της Γκόλνας φαίνεται ατελείωτη, το μονοπάτι φαντάζει πιο μακρύ, αλλά φτάνει στο τέλος του. Η απόλυτη λύτρωση!

 

Πόσες φορές είχα φανταστεί αυτήν την στιγμή .. πόσες φορές την ονειρεύτηκα!

 

Πέρασα από τα Χαντόλια 9 φορές, κατέβηκα την Γκόλνα για 5η φορά και την ανέβηκα άλλες δυο, αλλά εδώ τελειώνει πλέον για εμένα!

 

Μια απίστευτη εμπειρία ζωής ολοκληρώνεται. Αναμφίβολα θα με συντροφεύει για πάντα. Ένα στοίχημα με τον εαυτό μου, μια προσωπική πρόκληση, μια προσωπική υπέρβαση ολοκληρώθηκε.‘Όλα όσα έζησα, σκέφτηκα και αποφάσισα κατά την διάρκεια αυτής της μοναχικής προσπάθειας μου, στις ανηφοριές του Ολύμπου, ήταν το μεγαλύτερο μάθημα από όσα έχω ζήσει στα 41 μου χρόνια.

 

Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο, αρκεί να δουλέψεις σκληρά , να είσαι αποφασισμένος, και να πιστεύεις στον εαυτό σου! Μπορούμε να είμαστε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας κάθε ημέρα και για πέντε ημέρες έβγαλα από μέσα μου ότι καλύτερο είχα, εκπλήσσοντας και μένα τον ίδιο! Δεν υπάρχουν όρια σε αυτά μπορούμε να κάνουμε, τα όρια μας τα θέτουμε εμείς, αρκεί να ωθήσουμε τον εαυτό μας σε περιοχές πιο μακρινές, πιο προκλητικές.

 

Ένα μεγάλο ευχαριστώ είναι μικρό για όλους όσους στήριξαν στην προσπάθεια μου, στάθηκαν στο πλευρό μου και έζησαν την περιπέτεια μου! 

 

Το προσκύνημα μου ολοκληρώθηκε στις 21 Ιουνίου, 5:30 το πρωί έπειτα από 127 ώρες 28 λεπτά και 37 δευτερόλεπτα! Μετά από 350 χιλιόμετρα , 27.000 μέτρα θετικής υψομετρικής ανάβασης, η αγκαλιά της οικογένειας μου στον τερματισμό αποτελεί το σημαντικότερο έπαθλο του Pilgrim!

 

Θωμάς Πουρλίδας

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

@SCARPAspa Golden Gate ATR - Ένα πραγματικά "All Terrain" παπούτσι: Αναλυτικό review από το @Advendure_Net :… https://t.co/ZhYWgC1GTd
Norcha 2021 - A unique Adventure Race in Portugal: Interview with Mr Pedro Pinto, General Director of the race:… https://t.co/pI3aN2oWtv
Αόρατες παρουσίες και παιχνίδια του μυαλού .. ένα άρθρο για τις ψευδαισθήσεις και τα παιχνίδια του μυαλού στις υπερ… https://t.co/3Gg9eCb56m
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

SCARPA Golden Gate ATR - Ένα πραγματικά "All Terrain" παπούτσι!

HARTA SERIES 2022, το Ελληνικό πρωτάθλημα ορεινού τρεξίματος, οι λεπτομέρειες

Ο Άνθρωπος της Υπερβατικής Συμπεριφοράς

H The North Face έδωσε το παρών στην παγκόσμια σύνοδο κορυφής COP26 για την κλιματική αλλαγή!

Το πακέτο του Chianti Ultra Trail 2022 για το Advendure!!

Από την θάλασσα στην κορυφή των Λευκών Ορέων - Sfakia Sky Marathon!

To La Sportiva® Lavaredo Ultra Trail® συμμετέχει στο UTMB® World Series 2022!

Σακίδια GREGORY, ποιοτικά ορειβατικά / πεζοπορικά σακίδια!

Η Hoka One One βασικός χορηγός του UTMB®!

Τι προσμέναμε και τι μας έλειψε από το Rout Classic 100 miles 2021!

To ROUT Classic 100 miles δεν έγινε φέτος... ή μήπως έγινε;

#sheisoutdoors, the first European award dedicated to women's outdoor sports products returns in a winter version!