Ένα γράμμα προς τον TOR...

Από 29 Σεπ 2022

Η διαδρομή ως εδώ δεν ήταν εύκολη. Ο δρόμος δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα. Με θυμάμαι πολλές φορές να πέφτω, να σηκώνομαι, και βρίζοντας την ώρα και τη στιγμή που αποφάσισα να ασχοληθώ με το ορεινό τρέξιμο, να συνεχίζω στα τυφλά την πορεία μου σε ένα αδιέξοδο. Μια πορεία της οποίας παρέκκλινα τόσες και τόσες φορές αναζητώντας μια σωτήρια διέξοδο χωρίς να ξέρω όμως ποια.

Ματαιοδοξία, εγωισμός ή μήπως κάτι άλλο;

Έχανα κατά καιρούς την πίστη μου στον εαυτό μου. Τον μισούσα. Ευχόμουν να είχαν έλθει τα πράγματα διαφορετικά. Ευχόμουν να είχα παραμείνει ονειροπόλα όπως παλιά, μακριά από στόχους. Οι στόχοι νομίζω ότι καταστρέφουν τα όνειρα. Οι στόχοι έχουν περιορισμούς, έχουν διάρκεια, τα όνειρα όχι. Οι στόχοι απαιτούν δράση, σκληρή δουλειά, η επίτευξη τους θα μας φέρει αντιμέτωπους με διάφορες προκλήσεις που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε.

Ευχόμουν κατά καιρούς να μην είχα μεγαλώσει. Ευχόμουν η αθωότητα των πρώτων συμμετοχών μου σε αγώνες ορεινού τρεξίματος να είχε μείνει ανέγγιχτη. Είχε περάσει σχεδόν μισή ντουζίνα χρόνια από τότε που αγόραζα τα πρώτα μου trail running παπούτσια.

Δεν είχα απαντήσεις και δεν είχα μέχρι τότε. Μέχρι που στην πρώτη γνωριμία μαζί σου κατάφερα τελικά να δω το φως να ανατέλλει από τις κορυφές που περιφρουρούν την πανέμορφη αυτή κοιλάδα της Αόστα και να τρυπώνει δειλά-δειλά μέσα μου από τις “χαραμάδες” που επίτηδες είχα αφήσει.

Δεν είχα απαντήσεις γιατί ως τότε θέλοντας να δοκιμάζω τις αντοχές και τα όριά μου ξανά και ξανά, είχα συνειδητοποιήσει ότι η στιγμή που θα τα ανακάλυπτα μπορεί να μην ερχόταν ποτέ.

Έτσι ήμουν και ένοιωθα ένα χρόνο και κάτι ακόμα πριν, στα μέσα Σεπτεμβρίου του 2021, λίγο πριν σε γνωρίσω.

Και κάπως έτσι έφθασα στο σήμερα. Σεπτέμβριος 2022,συγκεκριμένα τέλος του μήνα. Δυο σχεδόν χρόνια από την αρχή αυτού μου του ταξιδιού. Ενός άλλοτε μαγευτικού, άλλοτε άγριου, άλλοτε αλλοπρόσαλλου μα πάντοτε περιπετειώδους ταξιδιού. Ενός ταξιδιού που μου έδωσε μια άλλη διάσταση στην “προσωπική” μου διαδρομή και άλλη δυναμική στην εμπιστοσύνη μου προς τον εαυτό μου. Ένα ταξίδι που με αξίωσε στο μέσο της διαδρομής του, να σε γνωρίσω για πρώτη φορά το 2021 και φέτος το 2022, λίγες μόνο ημέρες πριν να ξανανταμώσω μαζί σου.

Αν θέλω σήμερα να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου, πρέπει να παραδεχτώ πως τελικά σου είμαι ευγνώμων. Σου είμαι ευγνώμων γιατί αν και κάπως αργά στη ζωή μου, άρχισα να ξεχωρίζω την αλήθεια από το παραμύθι. Πέρυσι συμμετείχα στο δικό σου παραμύθι, φέτος όμως συμμετείχες εσύ στη δική μου πραγματικότητα, στην δική μου αλήθεια.

Σου είμαι ευγνώμων για το κάθε μάθημα που μου έχεις δώσει απλόχερα σε αυτά τα δυο χρόνια γνωριμίας μας, για την κάθε συμβουλή σου πως να ξεπερνάω τα δύσκολα εμπόδια που συναντούσα στην διαδρομή, που με πείσμωναν να προσπαθήσω περισσότερο, και που έκαναν τα καθημερινά εύκολα αντιμετωπίσιμα. Σου είμαι ευγνώμων επειδή εκεί στα δύσκολα μου κρατούσες το χέρι και μου έλεγες “ είμαι εδώ για σένα και θα είμαι πάντα”. Σου είμαι ευγνώμων και δεν σου κρατάω κακία επειδή εκεί που κουτρουβαλώντας στην πλαγιά σου με πήρες από το χέρι και έκανες τις πληγές μου πιο ανώδυνες και τα δάκρια απογοήτευσης και πόνου δάκρυα χαμόγελου.

Μάθε όμως ότι κράτησα και πολλά όμορφα πράγματα από σένα. Υπήρχαν στιγμές που χανόμουν κι εγώ σαν παιδί σε στιγμιαίες περιπλανήσεις στα περασμένα, σε αρκετά προδομένα όνειρα. Κάθε φορά όμως που θυμόμουν και ανέτρεχα στην περυσινή μου γνωριμία μαζί σου, το έκανα γιατί ποτέ δεν είχα αποδεχθεί ότι όλα αυτά είχαν τελειώσει στην πρώτη μας γνωριμία.

Κατά βάθος προσδοκούσα φέτος να τα ξαναζήσω. Σε θυμάμαι μόνο και μόνο γιατί μου δίδαξες να μαθαίνω από τα λάθη μου και ήλπιζα να μην τα επαναλάβω.

Σε ήξερα πλέον καλά αν και συνέχιζα να σε γνωρίζω όλο και περισσότερο κάθε μέρα που περνούσε τον τελευταίο χρόνο. Πριν δώδεκα περίπου μήνες είχαμε γνωριστεί. Ήμουν φοβισμένη, στραπατσαρισμένη, αγχωμένη, προβληματισμένη. Με πήρες εσύ τότε από το χέρι και με ανέσυρες και πάλι στο φως. Περπατούσαμε μαζί και εγώ συναρμολογούσα συνεχώς και κολλούσα τα σπασμένα μου κομμάτια. Μέχρι το τέλος της τότε μας συνάντησης.

Κρατούσα το χέρι σου και δεν το άφηνα λεπτό. Μπορούσα να κλείσω τα μάτια μου και να σε αφήσω να με οδηγήσεις, σου είχα τυφλή εμπιστοσύνη.

Φέτος δεν προσπάθησες να μιμηθείς τον παλιό σου εαυτό γιατί έτσι και αλλιώς ποτέ δεν θα ήταν ο ίδιος. Ακόμα και αν προσπάθησες, θα έλεγα ότι απέτυχες οικτρά. Ούτε εγώ εξάλλου ήμουν. Πως θα μπορούσα άλλωστε;

Το τι πραγματικά είχε συμβεί ήταν κάτι διαφορετικό από το περυσινό τον εαυτό σου, τον εαυτό μου.

Φέτος μέτρησα ένα σωρό πρωτόγνωρες καταστάσεις, ανάμεικτα συναισθήματα…

Μου παρουσιάστηκες όπως σου αρμόζει και όπως το ήθελα και εγώ τόσο πολύ. Κοίταξες να μου συμπεριφερθείς σαν γίγαντας προς γίγαντα και όσο καιρό βρισκόμουν σε κάποιο σου σταυροδρόμι, σε κάποια απότομη κατηφόρα ή ανηφόρα, προσπαθούσες απλά να μου προσφέρεις κάτι διαφορετικό, κάτι άλλο, κάτι ομορφότερο. Με έκανες να προσπαθώ να κάνω και πάλι σωστές επιλογές ή τουλάχιστον σωστές. Για αυτό σ’αγαπώ…

Ξανακλήθηκα να σε συναντήσω και το έκανα. Επέλεξα πλέον φέτος ανάμεσα στη λογική και το αγνό, το σπάνιο, το αληθινό συναίσθημα. Προσπάθησα με όλες μου τις δυνάμεις να μην σκέφτομαι το προσωπικό μου όφελος και δεν το μετάνιωσα . Φέτος δεν μετρούσα απώλειες αλλά ευρήματα, δεν υπολόγιζα ανασφάλειες αλλά δυνάμεις, δεν ένοιωθα μοναξιές αλλά παρέες.

Φέτος ήθελα να ανακαλύψω ανθρώπους. ‘Όχι εσένα εγωίσταρε…

Ανθρώπους που θα έκαναν χώρο στη δική τους καθημερινότητα για να χωρέσουν οι δικοί μου απλοί προβληματισμοί. Ήθελα να αναγνωρίσω μάτια και να διακρίνω ψυχές. Ήθελα να συμπονώ με όσους μάχονταν να σε γνωρίσουν για πρώτη φορά και άλλους που πονούσαν από την δική σου απόρριψη.

Τα είχα σκεφθεί καιρό όλα αυτά που σου γράφω.

Ένα παραμύθι ήσουν και είσαι, ένα όμορφο παραμύθι.

Ένα παραμύθι που ήθελα να ξαναζήσω και έζησα…ένα παραμύθι που αυτή την φορά δεν είχε το κλασικό “happy end”…ήθελα να σε ζήσω ξανά…

…γιατί το ίδιο για δεύτερη φορά είναι πλέον επιλογή.

 

Dragana Cejovic

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ