Αυτόν τον Θεό που παίζει μέσα στα ρεύματα των ποταμών και «γλείφει» τις πέτρες με ορμή και βαβούρα ακολουθώντας τη ροή δίχως γιατί.

Αυτόν τον Θεό που αιωρείται μέσα στα υδροσταγονίδια της ομίχλης και δεν φοβάται να λουφάξει στις θεόρατες κορυφές, τριγυρνώντας μόνος, μη βλέποντας τα δέντρα και τους θάμνους παρά μόνο σιωπηλά περιμένοντας τη χρυσή ζεστασιά του ήλιου.

Αυτόν τον Θεό που κατοικεί μέσα στις υπεραιωνόβιες παρουσίες του νερού στους επιβλητικούς παγετώνες, εκεί που αποκαλύπτονται μυστήρια και γνώση, που δεν υπήρχε πρότινος.