ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ

Δευτέρα, 1 Αυγούστου > Αφού έμεινε άπραγος για πολλές μέρες στην Κατασκήνωση Βάσης περιμένοντας βελτίωση του καιρού, έφτασε η 1η Αυγούστου, η D-Day για τον Tomaz. Αφού σταμάτησε στο chorten (βουδιστική θρησκευτική κατασκευή) για να προσευχηθεί, τράβηξε το μονοπάτι προς τον παγετωνα, στη βάση της πλευράς Rupal, μιας από τις μεγαλύτερες ορθοπλαγιές στον κόσμο. Εκεί στο παρελθόν γράφτηκαν ιστορίες έπους και δράματα παίχτηκαν για κάποιους από τους σπουδαίους ορειβάτες του προηγούμενου αιώνα. Ήταν βράδυ της 1ης Αυγούστου όταν ξεκίνησε ο Tomaz και σκαρφάλωσε 1600 μέτρα υψομετρικής χωρίς να σταματήσει, μέσα σε 10 ώρες. Στις 4 το απόγευμα της Τρίτης 2 Αυγούστου, ανέφερε από τον ασύρματο στη βάση του ότι ήταν σε πολύ κακή κατάσταση «Έχω ακόμα 200 μέτρα μέχρι να φτάσω στο μπιβουάκ, τα πάντα πέφτουν τριγύρω μου εδώ πέρα, μόλις και ξέφυγα από μια χιονοστιβάδα νωρίτερα. Πήδηξα, είναι όπως στο Dhaulagiri II. Κρεμάστηκα στα πιολέ τρεις φορές…»

Στην επόμενη κλήση του, ο Tomaz είχε σκάψει ένα μπιβουάκ (χιονότρυπα για εκτεθειμένη διαμονή) στα 5700. Δεν ήταν σίγουρος αν θα μπορούσε να μαγειρέψει ένα φαγητό για να φάει κάτι, καθώς η τρύπα ήταν πολύ μικρή. «Τα πάντα είναι βρεγμένα, το χιόνι λιώνει τόσο γρήγορα που μικρά ρυάκια νερού τρέχουν σε όλο το μέρος, θα προσπαθήσω να κρατηθώ ζεστός και θα τυλίξω τα ρούχα μου μέσα σε έναν υπνόσακο κι εγώ θα μπω σ ένα bivy-sack. Θα προσπαθήσω να κοιμηθώ λίγο ή τουλάχιστον να ξεκουραστώ κάπως. Θα συνεχίσω την ανάβασή μου τα ξημερώματα, υπολογίζω στις 4 περίπου», είπε τρομοκρατημένος στην ομάδα του Base Camp.

Τετάρτη, 3 Αυγούστου > Μετά από τρεις ώρες ανάβασης την επόμενη μέρα, ο Tomaz έφτασε στο “Ground Zero”, μια περιοχή στα 6100 μέτρα ανάμεσα στα μπιβουάκ 1 και 2, μέσα σε πυκνή ομίχλη. Κι όμως, ακόμα και μετά από 10 ώρες σκαρφάλωμα χωρίς στάσεις, ο Tomaz είχε ελάχιστη πρόοδο. Θέλησε να σταματήσει και να φτιάξει την χιονότρυπά του αλλά δεν μπορούσε να βρει χώρο: μόνο απότομα, κανένα οριζόντιο πατάρι. Είχε ακόμα 300 μέτρα μέχρι να φτάσει στο 2ο μπιβουάκ, στα 6500 μέτρα. Στην επόμενη κλήση του ανέφερε «Είναι δύσκολα εδώ πέρα. Υπάρχει χιόνι σε μορφή μανιταριού, βράχια και λιωμένος πάγος. Δεν ξέρω… Προωθούμαι μόνο 20 μέτρα την ώρα!»
B.C. «Σε τι υψόμετρο βρίσκεσαι τώρα?»
Tomaz «Περίπου 6000, μπορεί και 6100»

Σχεδόν τελειώνοντας το σχοινί του, ο Tomaz ζήτησε από τον συνεργάτη του Aleš στο BC, να τον βοηθήσει να βρει ένα επίπεδο σημείο, βλέποντας με το κιάλι, όμως ο στόχος ήταν δύσκολος εξαιτίας της ομίχλης. Εντελώς κουρασμένος και αφυδατωμένος, τώρα άρχισε να χάνει τη ψυχραιμία του. 200 μέτρα πριν το σχεδιασμένο μπιβουάκ στα 6500 μέτρα, ο Tomaz ‘έπεσε’ πάνω σε κανονικό μέρος για κατασκήνωση! Το έδαφος βούλιαξε κάτω απ τα πόδια του κι έπεσε μέσα σε μια τρύπα. «Ο Tomaz δεν μπορεί να προσανατολιστεί καλά μόνος του. Δεν είναι πολύ σίγουρος που βρίσκεται, αλλά πιστεύει ότι είναι κάπου στα 6400 μέτρα», ανέφερε ένα μέλος της ομάδας του.

Πέμπτη 4 Αυγούστου >, ο Tomaz επικοινώνησε με την Βάση. «Δεν είχε ευχέρεια να μιλήσει, οι απαντήσεις του ήταν σύντομες και χαμηλόφωνες» ανέφερε η ομάδα του BC. Κάπου στη μέση ενός τμήματος όπου ο πάγος κρεμόταν από πάνω, δεν μπορεί να προωθηθεί ούτε προς τα πάνω αλλά ούτε και να γυρίσει προς τα πίσω αλλά ούτε και να πάει δεξιά. Ο Tomaz προσπάθησε να σκαρφαλώσει κάποια σεράκ στα αριστερά του για λίγες ώρες και μετά σταμάτησε. «Δεν σκαρφαλώνεται!» φώναξε στον ασύρματο –ένας χηλός τόνος στη φωνή του φανέρωνε την ανησυχία του. Μετά γύρισε στην τρύπα ξανά.

Κολλημένος στην τρύπα του, ο Tomaz κρύωνε, πονούσε και ήταν εξαντλημένος. Όταν προσπάθησε να φύγει από εκεί, έπεσε τρεις φορές και χτυπήθηκε από δύο πτώσεις λιθοπτώσεις. Στην πραγματικότητα «δεν ξέρει τί να κάνει και πού να πάει», ανέφερε η ομάδα του Tomaz. «Η ελπίδα για πρόοδο εξανεμίζεται από τις χιονοστιβάδες, που πέφτουν όλο και πιο συχνά. Οι πιστοί του σύντροφοι στην ομάδα της Βάσης του διάβαζε τα email συμπαράστασης που έφταναν από επισκέπτες του site και ορειβάτες απ όλο τον κόσμο, για να τον εμψυχώσουν. Όμως ο Tomaz μιλούσε πολύ σιγανά και δεν ήθελε να πει που σκόπευε να πάει. Τα τρόφιμά του λιγόστεψαν σε λίγα μπισκότα και τυρί. Στις 4 Αυγούστου ήταν κολλημένος σε μια κόψη στα 5900 μέτρα, το μόνο ασφαλές μέρος στο λαβύρινθο των χιονοστιβάδων και του πάγου.

Σάββατο 6 Αυγούστου > Η μέρα βρήκε τον Tomaz να είναι ακόμα κολλημένος στην ράχη στα 5900 μέτρα, σε ένα στενό μέρος και 1-2 μέτρα και από τις δύο πλευρές από κάτω του το χιόνι να κατρακυλά συνεχώς. Η πρόγνωση του καιρού δίνει για τις επόμενες μέρες βαριές χιονοπτώσεις σ αυτό το υψόμετρο, με δυνατούς ανέμους. Όλη την προηγούμενη νύχτα η ομάδα υποστήριξης ήταν κρεμασμένη στα τηλέφωνα, αφού ο Tomaz είχε ήδη ζητήσει επιχείρηση διάσωσής του. Επιστρατεύτηκαν όλες οι γνωριμίες και ολόκληρη η ορειβατική κοινότητα προσφέρθηκε να βρει μια λύση. Ο Πακιστανός πρόεδρος της τοπικής ομοσπονδίας Nazir Sabir, παλιός φίλος του Tomaz, προσφέρθηκε να βρει ελικόπτερο. Βοήθεια ζητήθηκε και από τους συντελεστές του Eurocopter που τον περασμένο Μάιο κατάφεραν να προσγειώσουν το σκάφος τους στην κορυφή του Έβερεστ. Βέβαια είναι πολύ δύσκολο αυτή τη στιγμή να σηκωθεί το Eurocopter και να πετάξει μέχρι το Πακιστάν. Οι προσπάθειες στράφηκαν και στις Ελβετικές ομάδες διάσωσης, που θα μπορούσαν να διαθέσουν έναν πιλότο τους. Στην περίπτωση θα μπορούσε να βοηθήσει η Ινδία, που έχει μεγάλη εμπειρία σε τέτοιου είδους διασώσεις, όμως η πολιτική κατάσταση και οι σχέσεις με το Πακιστάν δεν ευνοούν κάτι τέτοιο. Τελικά το μεσημέρι του Σαββάτου ένα Πακιστανικό ελικόπτερο πέταξε προς το βουνό και προσγειώθηκε κοντά στο BC. Όμως έφυγε και πάλι, προκειμένου να ανεφοδιαστεί σε καύσιμα αλλά δεν επέστρεψε γιατί στο μεταξύ έκλεισε ο καιρός στο βουνό και κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο.

Κυριακή 7 Αυγούστου (ώρα 14:34) > Το ελικόπτερο πέταξε τελικά το πρωί πάνω στο βουνό αφού οι καιρικές συνθήκες ήταν καλές και κατάφερε να εντοπίσει και να φωτογραφήσει το σημείο όπου βρίσκεται εγκλωβισμένος ο Tomaž. Ο πιλότος πήρε μαζί του στην πτήση τον Aleš Koželj, τον άμεσο συνεργάτη του Tomaž ο οποίος φωτογράφησε και κινηματογράφησε το σημείο που βρίσκεται παγιδευμένος. Το σχέδιο είναι να πετάξει πάνω από το σημείο ένα ειδικό ελικόπτερο (ο Πακιστανικός Στρατός διαθέτει ένα και μάλλον θα το παραχωρήσει για την επιχείρηση) που θα ανασύρει τον Tomaž τραβώντας τον με σχοινί. Το ελικόπτερο έχει τη δυνατότητα αυτή καθώς το σημείο βρίσκεται σε περιοχή (ράχη που προεξέχει από την ορθοπλαγιά) που πάνω της μπορεί να σταθεί αιωρούμενο ένα ελικόπτερο και να ρίξει σχοινί. Έγινε προσπάθεια να ξανασηκωθεί το ελικόπτερο για να ρίξει τρόφιμα στον Tomaž αλλά ο αέρας ήταν πολύ δυνατός και το σχέδιο εγκαταλείφθηκε. Η λύση του Eurocopter απορρίφθηκε αφού δεν θα μπορεί να είναι στο βουνό πριν από την Τρίτη, πετώντας από την Ευρώπη. Η πτήση αναμένεται να γίνει το πρωί της Δευτέρας (08/08). Σε περίπτωση που ο Tomaž είναι τραυματισμένος, θα είναι έτοιμοι να του προσφέρουν ιατρική βοήθεια και μετά να τον μεταφέρουν σε νοσοκομείο στο Islamabad ή ακόμα και να τον μεταφέρουν αμέσως στη Σλοβενία.

Το ελικόπτερο σηκώνεται στον αέρα και πετά προς το βουνό για να εντοπίσει τον Tomaz Humar

Δευτέρα, 8 Αυγούστου (ώρα 19:05) > Μια μέρα που πέρασε χωρίς αποτέλεσμα, αφού οι καιρικές συνθήκες δεν επέτρεψαν την επιχείρηση διάσωσης του Tomaž -αν και μέχρι την τελευταία στιγμή όλοι έτρεφαν ελπίδες ότι το ελικόπτερο θα πετάξει. Μια ακόμα μέρα γεμάτη ανησυχία για τους ανθρώπους της Κατασκήνωσης Βάσης, που άυπνοι περίμεναν βελτίωση του καιρού αλλά και τον Tomaž να τους μιλήσει στον ασύρματο. «Του έχουν απομείνει μόνο 4 μπαταρίες –οι τελευταίες του- γι αυτό και δεν τον ακούσαμε μέχρι τις 10 χθες το βράδυ», ανέφερε η ομάδα σήμερα το πρωί. «Κάθε τόσο τον καλούμε στον ασύρματο, με τις μισοτελειωμένες του όμως μπαταρίες δεν μπορεί να μας ακούσει, τον ακούμε όμως εμείς. Του λέμε ότι πρέπει να μένει ζεστός και να κινείται όσο μπορεί περισσότερο στη μικρή του χιονότρυπα».

Οι προβλέψεις του καιρού δεν είναι και τόσο ενθαρρυντικές. «Έβρεχε όλη τη νύχτα στο BC και χιόνιζε πάνω από τα 5000 μέτρα. Εξαιτίας της χαμηλής νέφωσης μπορούσαμε να δούμε μόνο τους πρόποδες του βουνού, πάνω απ αυτούς μόνο ομίχλη. Σήμερα το ελικόπτερο δεν μπορούσε να απογειωθεί».
Τελικά στις 10:20 το πρωί, ο ασύρματος ζωντάνεψε –ο Tomaž καλούσε επιτέλους. «Μας είπε ότι κρυώνει πολύ, ότι είναι βρεγμένος και φοβάται για κρυοπαγήματα» ανέφερε η ομάδα του αμέσως μετά. «Η Δρ Anda τον συμβούλεψε να πάρει λίγη Ασπιρίνη και Adelat, να προσπαθεί να κινείται όσο γίνεται περισσότερο. Κι ακόμα πρέπει να προσπαθήσει να λιώσει λίγο χιόνι για να πιει λίγο ζεστό υγρό» ανέφερε η ομάδα. «Πιστεύουμε ότι πρέπει να σκάψει την χιονότρυπά του για να την διατηρήσει καθαρή ολόκληρη τη νύχτα, αφού όλη τη νύχτα χιόνιζε πολύ δυνατά. Υποθέτουμε ότι το πρωί μάλλον θα κοιμήθηκε. Του διαβάσαμε τα emails από τα αδέλφια του και του είπαμε τα νεότερα από την επιχείρηση της διάσωσης. Υπολογίζουμε ότι σήμερα θα έχουμε καλύτερο καιρό». Αυτό το τελευταίο, δυστυχώς δεν επιβεβαιώθηκε. Ωστόσο οι προβλέψεις του καιρού είναι θετικές για τις επόμενες τρεις ημέρες, ενώ μετά αναμένεται εκ νέου επιδείνωση.

Στο μεταξύ η επισκεψιμότητα του Humar.com έχει εκτοξευτεί στα ύψη, καθώς επισκέπτες απ όλο τον κόσμο μπαίνουν συνεχώς για να μάθουν νεότερα από την υπόθεση. Την 1η Αυγούστου, ημέρα της αναχώρησης του Tomaž για την ορθοπλαγιά, οι επισκέψεις είχαν φτάσει τις 4000 περίπου. Πέντε μέρες μετά (Σάββατο 6) ο αριθμός αυτός ξεπέρασε τις 50000, αναγκάζοντας τους τεχνικούς του site να πάρουν πρόσθετα μέτρα για να αντέξει η ιστοσελίδα στον όγκο των επισκέψεων.

Τρίτη 9 Αυγούστου (ώρα 18:23) > Παράθυρο ελπίδας άνοιξε για τον Tomaž, καθώς τρία ελικόπτερα βρίσκονται στη βάση του βουνού. Μάλιστα, αυτήν ακριβώς την ώρα (13:25 CET) δύο απ αυτά ήδη πετούν κοντά στην ορθοπλαγιά, αξιοποιώντας ένα άνοιγμα του καιρού. Όλοι εύχονται να καταφέρουν να σταθούν πάνω από τον Tomaž και να τον τραβήξουν με το σχοινί της σωτηρίας ξανά στη ζωή. Είναι όμως πολύ πιθανόν να μην τα καταφέρουν και σε τέτοια περίπτωση να του πετάξουν εφόδια για να καταφέρει να αντέξει μια ακόμα νύχτα –την 6η συνεχόμενη- στο χείλος της αβύσσου.
Η κινητοποίηση ήταν κολοσσιαία το τελευταίο 24ωρο, με τους υπουργούς εξωτερικών του Πακιστάν και της Σλοβενίας να συνεννοούνται για τα διαδικαστικά ζητήματα. Ο Πακιστανός υπουργός K. Kasuri διαβεβαίωσε τον Σλοβένο ομόλογό του ότι η κυβέρνησή του θα καταβάλει κάθε προσπάθεια για να σώσει τη ζωή του Tomaž. Δύο πιλότοι από το Zermat της Ελβετίας ταξιδεύουν για το Πακιστάν, μεταφέροντας ένα ειδικό βιντς που χρησιμοποιείται στις Άλπεις για ανάσυρση παγιδευμένων ορειβατών, ελπίζοντας ότι θα μπορέσουν να το χρησιμοποιήσουν σε ένα από τα ελικόπτερα Lama που βρίσκονται στο Πακιστάν. Θα πρέπει να αναφέρουμε ότι τα δύο από τα τρία ελικόπτερα που έφτασαν νωρίς το μεσημέρι στο BC, στα 3500 μέτρα, είναι Lama. To Lama είναι ένα ειδικό ελικόπτερο που διαθέτει ισχυρό κινητήρα και ειδικεύεται στη μεταφορά βαριών φορτίων σε μεγάλο υψόμετρο. Στις Άλπεις χρησιμοποιείται μάλιστα για heli-ski, μεταφέροντας σκιέρ σε κορυφές απ όπου ξεκινούν καταβάσεις. Όλοι οι ειδικοί στις διασώσεις θεωρούν ότι πρόκειται για την καλύτερη δυνατή επιλογή ελικοπτέρου για την περίπτωση του Humar.

Η προηγούμενη νύχτα ήταν εφιαλτική για τον Tomaž, ο οποίος ξενύχτισε μέσα σε συνεχή χιονόπτωση, ξεθάβοντας τον εαυτό του από το χιόνι που τον έθαβε στη μικρή λακκούβα (τελικά) σε σήμα U και όχι χιονότρυπα, όπως πίστευαν μέχρι τώρα οι άνθρωποι της ομάδας του. Χρησιμοποιεί τους αγκώνες του καθώς είναι ξαπλωμένος μπρούμητα, για να σπρώχνει το χιόνι και να διατηρεί ένα ζωτικό χώρο για το σώμα του. Μια χιονοστιβάδα φρέσκου χιονιού πέρασε από το σημείο που έχει καταφύγει αλλά χωρίς ευτυχώς μοιραία αποτελέσματα (η χιονόπτωση συνεχίστηκε αδιάκοπη μέχρι και νωρίς σήμερα το μεσημέρι). Η θερμοκρασία είχε πέσει τη νύχτα στους -5 βαθμούς αλλά το χιόνι που συνέχιζε να λιώνει από κάτω δημιουργούσε μικρά ρυάκια που μούσκευαν τον Tomaž και τα μουσκεμένα ρούχα πάγωναν πάνω του, κάνοντας την κατάσταση τραγική. Στις 8:30 το πρωί κάλεσε από τον ασύρματο «Αν καιρός μείνει έτσι, δεν θα κρατήσω για πολύ ακόμα, αυτό δεν είναι πια μπιβουάκ, τρέχουν από παντού νερά πάνω μου και τα πάντα παγώνουν». 

Ο ίδιος διατηρεί την ψυχραιμία του αλλά του είναι πολύ δύσκολο να ακολουθήσει τις οδηγίες της γιατρού της αποστολής, μετά και την 5η νύχτα στο ίδιο σημείο. Η Δρ Anda του έδωσε εντολή να πίνει όσο περισσότερα ζεστά υγρά μπορεί (λιωμένο χιόνι με τσάι αν γίνεται), αφού η αφυδάτωση επιταχύνει τα κρυοπαγήματα. Όμως αυτός είπε ότι κάθε μέρα πίνει λιγότερο από ένα λίτρο στο σύνολο! Είναι δύσκολο να «μαγειρέψει» σε ένα τόσο στενό σημείο, εξάλλου όπως είπε καίει τη τελευταία του φιάλη.

Η συμπαράσταση επώνυμων και ανώνυμων είναι συγκινητική, καθώς εκατοντάδες μηνύματα συμπαράστασης συνεχίζουν να φτάνουν στην ιστοσελίδα του Tomaž. Ανάμεσά τους κι ο Reinhold Messner –γνωρίζει καλά το βουνό και οι δικές του μνήμες είναι τραγικές- ο οποίος ανάμεσα στα άλλα και αφού αναφέρει ότι ο Tomaž είναι ένας από τους καλύτερους ορειβάτες της εποχής μας, έγραψε ότι η λύση του σχοινιού είναι η πιο κατάλληλη για την διάσωσή του.

Στη μακριά μέρα που πέρασε και πάλι χθες Δευτέρα, ο Tomaž πρότεινε από τον ασύρματο να πραγματοποιηθεί ένας έρανος στη χώρα του για τη δημιουργία ενός Παιδιατρικού Νοσοκομείου, για να δώσει ελπίδα στα παιδιά που αποτελούν το μέλλον. Πήρε την αφορμή από τη συγκινητική συμπαράσταση χιλιάδων συμπατριωτών του που συγκινημένοι από την περιπέτειά του ζητούσαν να βοηθήσουν με κάθε τρόπο. Στο σχετικό μήνυμα που δημοσιεύτηκε στο site με τη βοήθεια της ομάδας του Tomaž αναφέρεται ανάμεσα στα άλλα «...Είμαι ευγνώμων για κάθε ζεστή σκέψη σας και σφίγγω τα δόντια. Χθες μου διάβασαν ένα μήνυμα από κάποιο κοριτσάκι, που προσεύχεται να γυρίσω ζωντανός απ το βουνό. Και αυτό μου έδωσε μια ιδέα, καθώς είμαστε ενωμένοι όλοι εδώ σαν αδέρφια και όχι σαν εχθροί. Γι αυτό και σας απευθύνω έκκληση, ώστε να διώξουμε από μέσα μας τη ντροπή και να χτίσουμε ένα νοσοκομείο για παιδιά… Ας ανοίξουμε τα χέρια μας και τις καρδιές μας, είμαι χαρούμενος που είμαστε πάλι όλοι μαζί σαν ένας άνθρωπος –ενωμένοι. Σας ευχαριστώ ξανά που είστε μαζί μου με την καρδιά και την ψυχή σας, μου δίνει εμπιστοσύνη και η ιδέα ότι είμαστε ενωμένοι με κρατά ζεστό».

Τετάρτη 10 Αυγούστου (ώρα 23:46) > Τέλος στο θρίλερ με τη ζωή του Tomaž, έδωσαν δύο Πακιστανικά στρατιωτικά ελικόπτερα το πρωί. Ο Tomaž Humar επέστρεψε ζωντανός στη βάση του βουνού κι έπεσε στις αγκαλιές των συντρόφων του αλλά και των πιλότων που του έσωσαν τη ζωή. Ο επίλογος της επώδυνης αυτής περιπέτειας ήταν ευχάριστος και γέμισε ανακούφιση μερικά εκατομμύρια συμπατριώτες του Tomaž πίσω στην πατρίδα του τη Σλοβενία, αλλά και αρκετές χιλιάδες ορειβάτες που έμειναν καθηλωμένοι για 5 τουλάχιστον μέρες μπροστά στους υπολογιστές τους, παρακολουθώντας ώρα με την ώρα τις εξελίξεις όπως τις παρουσίαζε η ομάδα υποστήριξης από τη βάση του Nanga Parbat. O Tomaž είναι απόλυτα καλά στην υγεία του εκτός από μερικά κρυοπαγήματα, που όμως σύμφωνα με τη γιατρό της αποστολής δεν εμπνέουν ανησυχία.

Ας δούμε πώς περιγράφει η ομάδα υποστήριξης το χρονικό της διάσωσης:
«Στις 4:30 πμ ήμασταν ήδη έξω από τα αντίσκηνά μας, παρατηρώντας τον νυχτερινό ουρανό. Τα άστρα είχαν εξαφανιστεί, το μπλε του ουρανού έσβηνε ήδη από το κόκκινο χρώμα του ήλιου πίσω από τον ορίζοντα και κάλυπτε τα πάντα –εκτός απ το βουνό! Το Nanga Parbat ήταν καλυμμένο από ομίχλη. Η ομίχλη σκέπαζε το βουνό απ άκρη σ άκρη, αλλά μετά σταδιακά άρχισε να διαλύεται.
«Στις 5:30 πμ αρχίσαμε να κοιτάμε την ώρα, βαθειά ανήσυχοι. Παρότι είχαμε ενημερώσει τους πιλότους μία ώρα νωρίτερα ότι ο ουρανός ήταν καθαρός, δεν είχαν εμφανιστεί ακόμα. Ούτε κι ο Tomaž είχε ακουστεί στον ασύρματο. Αυτό ήταν αφύσικο, γιατί ξέραμε ότι η επιχείρηση διάσωσης θα γινόταν νωρίς το πρωί. Ξαφνικά ακούσαμε έναν ήχο μουγκρητού: οι πιλότοι δεν είχαν χάσει το χρόνο τους –είχαν ξαναρίξει μια ματιά στο διαθέσιμο υλικό και μετά απογειώθηκαν!
«Τελικά, δόξα το θεό, ο Tomaž κάλεσε στον ασύρματο! Είχε σχεδόν παγώσει –η νύχτα ήταν ξάστερη και κρύα. Δεν είχε κλείσει μάτι όλη νύχτα και είχε κρατηθεί ζεστός σκάβοντας το χιόνι. Ίσα που κατάφερε να επιζήσει τη νύχτα και τα χαράματα έπεσε τελικά για ύπνο. Ήταν το μουγκρητό των ελικοπτέρων που τον ξύπνησε τελικά.
«Μπορούσαμε να ακολουθήσουμε με το βλέμμα μας το ελικόπτερο που πλησίασε στην πλαγιά κι έκανε μετά πάλι πίσω –«Μπορώ να το δω», φώναξε στον ασύρματο ο Tomaž. Την ίδια στιγμή ο πιλότος επιβεβαίωσε ότι εντόπισε έναν ορειβάτη ντυμένο στα κόκκινα. «Ο Tomaž περίμενε, ασφαλισμένος από δυο παγόβιδες μ ένα σχοινί χαλαρά δεμένο ώστε να μην παραπαίει προσπαθώντας να συγκρατεί το βάρος του σχοινιού. Το ελικόπτερο τον πλησίασε, έριξε ένα σχοινί, ο Tomaž το άρπαξε, τυλίχτηκε μ αυτό, σήκωσε το χέρι του για να επιβεβαιώσει ότι ήταν εντάξει και το ελικόπτερο σηκώθηκε και πάλι… Όμως είχε ξεχάσει να λύσει τον κόμπο που τον ασφάλιζε στις παγόβιδες. Ευτυχώς αυτός λύθηκε, αλλιώς…

«Στις 6:30 το πρωί ο Tomaž φιλούσε το έδαφος. Στην πραγματικότητα έπεσε στα γόνατά του αφού με δυσκολία μπορούσε να περπατήσει από την εξάντληση. Τον ξάπλωσαν σε έναν υπνόσακο, έκλαψε, τους αγκάλιασε όλους και δεν σταμάτησε να ευχαριστεί τα πληρώματα των ελικοπτέρων. Τον άλλαξαν αμέσως από τα βρεγμένα ρούχα και παπούτσια –τα πόδια του ήταν που κινδύνευαν περισσότερο. Η Δρ Anda συμπέρανε ότι υποφέρει από κρυοπαγήματα σε αρχικό στάδιο, αλλά ευτυχώς διέγνωσε ότι δεν υπάρχει μόνιμη βλάβη. Αυτό που ήθελε ο Tomaž ήταν λίγο υγρό και μετά οι λέξεις άρχισαν να τρέχουν. Αποφάσισε να μείνει στο BC για να ξεκουραστεί. Ίσως να αποφασίσει να φύγει για το Islamabad αύριο. Φυσικά επικοινώνησε με την οικογένειά του και με τον καλό του φίλο τον Nazir Sabir που βοήθησε τόσο σ αυτή την υπόθεση.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ: Ο Tomaz Humar γεννήθηκε το 1969 και από το 1994 ξεκίνησε την καταπληκτική καριέρα του στην ορειβασία, με τη συμμετοχή του στην αποκαλούμενη «αποστολή του καταδικασμένου» που κατάφερε να κατακτήσει την κορυφή Ganesh V (6986) στο κεντρικό Νεπάλ. Ήδη τον επόμενο χρόνο (1995) ήταν το μοναδικό μέλος μιας αποστολής για το Annapurna που κατάφερε να φτάσει μέχρι την κορυφή. Το 1996 μαζί με τον Vanja Furlan σκαρφαλώνουν τη βορειοδυτική κόψη του Ama Dablam (6856) και κερδίζουν το βραβείο Piolet d’ Or. Την ίδια χρονιά σκαρφαλώνει σόλο στην απάτητη κορυφή Bobaye (6808). Το 1997 είναι κακή χρονιά, η αποστολή στο Nuptse δεν πάει καλά, καθώς ο σύντροφος του Humar σκοτώνεται στην κορυφή. Το 1998 ο Humar γίνεται ο πρώτος μη Αμερικανός που σκαρφαλώνει σόλο μια από τις δυσκολότερες διαδρομές βράχου στον κόσμο στο El Capitan (The Reticent Wall VI). Το 1999 σε μια 9ήμερη προσπάθεια, σκαρφαλώνει σόλο την απάτητη νότια Πλευρά του Dhaulagiri και φτάνει μέχρι τα 8000 μέτρα πριν εγκαταλείψει την προσπάθεια. Η ανάβασή του προκάλεσε παγκόσμια αίσθηση και τον κατέταξε πλέον ανάμεσα στους μεγάλους ορειβάτες της εποχής μας. Το Δεκέμβριο του 2000 σε ένα ατύχημα σπάει και τα δυο του πόδια και εγκαταλείπει για πολύ καιρό την ορειβασία. Επανέρχεται το φθινόπωρο του 2002, ανεβαίνοντας το Shisha Pnagma (8048). Το 2004 ανεβαίνει την νότια ορθοπλαγιά του Aconcagua και κερδίσει μια θέση στα βραβεία Piolet d’Or. Όπως πιστεύει ο ίδιος σχετικά με την ορειβατική δράση στα Ιμαλάια: «Δεν υπάρχει έλλειψη από ορειβατική δουλειά στα Ιμαλάια, υπάρχει έλλειψη εργατών και η θέληση για δουλειά». Στο Nanga Parbat βρέθηκε και το 2003, προσπαθώντας για μια σόλο τραβέρσα του βουνού (επανάληψη της διαδρομής Messner), όμως οι κακές καιρικές συνθήκες και οι ασυνήθιστα ψηλές θερμοκρασίες χάλασαν τα σχέδιά του. Φέτος επανήλθε με νέο στόχο: σόλο νέα διαδρομή στην πλευρά Rupal! Η πλευρά Rupal -η νότια του βουνού- είναι μια γιγάντια ορθοπλαγιά, με συνολική υψομετρική διαφορά πάνω από 3000 μέτρα! 

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 2012 > Ο Tomaz Humar σκοτώθηκε τον Νοέμβριο του 2009 στη βόρεια ορθοπλαγιά του Langtang Lirung στο κεντρικό Νεπάλ. Μετά από πτώση έμεινε τραυματισμένος για λίγες μέρες μέχρι να ξεψυχήσει αβοήθητος σε υψόμετρο 6000 μέτρα. Το ελικόπτερο διάσωσης απλά μετέφερε τη σωρό του όταν εντοπίστηκε η σωρός του