Οι Αμερικανοί Steve House και Vince Anderson κατάφεραν να ανοίξουν νέα διαδρομή στην πλευρά Rupal του Nanga Parbat. Η επιτυχία για τους δύο ορειβάτες θεωρείται μεγάλη, αφού τόσο η δυσκολία της διαδρομής όσο και ο τρόπος αλλά και η διάρκεια της ανάβασής τους, έχουν όλα τα χαρακτηριστικά μιας πολύ σοβαρής προσπάθειας, η οποία ενδεχομένως θα ξαναφέρει τον House μπροστά στην κρίση της επιτροπής για το βραβείο Piolet d’Or (στα περσινά βραβεία η μη βράβευση του House για την σόλο και αλπική ανάβασή του στο Κ7 του Καρακορούμ προκάλεσε αρκετές συζητήσεις και αμφισβήτηση της αξιοπιστίας του συγκεκριμένου θεσμού).

O Steve House, μερικές ημέρες μετά την επιστροφή του από το βουνό στο Islamabad του Πακιστάν, έστειλε με e-mail λεπτομέρειες σχετικά με την ανάβαση τους η οποία ξεκίνησε την 1η Σεπτεμβρίου και κράτησε περισσότερο από μία εβδομάδα. Ο 36χρονος House, που ζει στο Oregon των ΗΠΑ, εμφανιζόταν φέτος για δεύτερη φορά στο Nanga και αυτή τη φορά διάλεξε να πραγματοποιήσει την αποστολή στο τέλος της ορειβατικής περιόδου του Καρακορούμ, προσδοκώντας σε καλύτερες καιρικές συνθήκες. Γι αυτή του την επιλογή τελικά δικαιώθηκε, αφού το φετινό καλοκαίρι ήταν από τα χειρότερα στην περιοχή, με πολλές χιονοπτώσεις αλλά και ψηλές θερμοκρασίες –αιτία για αποτυχία πολλών άλλων ορειβατικών αποστολών.

Το 2004, ο House μαζί με τον Bruce Miller, σχεδόν είχαν σκαρφαλώσει την Rupal, υποχωρώντας όμως στα 7500 μέτρα όταν ο House αρρώστησε. Αυτή τη φορά, ο House μαζί με τον Anderson αποφάσισαν να σκαρφαλώσουν στο τέλος της περιόδου (για το Καρακορούμ), φτάνοντας στη βάση του βουνού, μόλις ο Σλοβένος Tomaz Humar ήταν έτοιμος να ξεκινήσει την δική του απόπειρα πάνω στην ίδια διαδρομή –μια προσπάθεια που τελικά διακόπηκε με τον γνωστό τρόπο στις 10/08/05 στα 6500 μέτρα. Μετά από εγκλιματισμό στα τέλη Αυγούστου στη διαδρομή Schell, οι Anderson και House ξεκίνησαν στην κεντρική πλευρά στις 01/09 με εξαιρετικό καιρό. Το αξιοσημείωτο της πρώτης μέρας ήταν ότι αναγκάστηκαν να κάνουν έναν αγώνα δρόμου σ ένα μεγάλο χιονισμένο λούκι, από το οποίο κυλούν συνεχώς χιονοστιβάδες. Ο τεχνικός στόχος της διαδρομής εμφανίστηκε τη δεύτερη μέρα, όταν οι δύο άνδρες έκαναν στροφές που οδηγούσαν σ ένα βραχωμένο τμήμα με πάγο και σκεπασμένο με φρέσκο χιόνι, εκτεθειμένο και με ελάχιστη ασφάλεια. Αυτό το κομμάτι πήρε αρκετές ώρες για να βγει, με αβέβαιες ασφάλειες στο βράχο που δεν ήταν σταθερός και αρκετές λιθοπτώσεις, που σε μερικές περιπτώσεις έριχναν βροχή από θραύσματα.

Την 3η μέρα, η ομάδα ξέφυγε από τη διαδρομή που είχε ακολουθήσει ο House το 2004, καθώς οι βαριές χιονοπτώσεις της φετινής χρονιάς είχαν φουσκώσει τα πεδία χιονιού που είχαν περάσει πριν ένα χρόνο οι House και Miller. Σε κάθε περίπτωση, ο House ανέφερε ότι «…το direct πιλιέ αποτελεί μια πιο αισθητική και δύσκολη διαδρομή. Η συγκίνηση του να προσπαθείς μια νέα διαδρομή που έχει μερικά σοβαρά ερωτηματικά κέρδισε». Οι δύο σκαρφάλωσαν μια μακριά σειρά από παγωμένα λούκια και μετά τραβερσάρισαν δεξιά για να προσεγγίσουν έναν παγετώνα που κρέμεται πάνω από την πλαγιά, στο μέσο της Rupal, μετά από 18 ώρες σκαρφαλώματος. Σ αυτό το σημείο έκαναν μπιβουάκ στα 6.100 μέτρα περίπου.

Ανήσυχοι για την έξοδο απ αυτό τον παγετώνα, χάρηκαν όταν ανακάλυψαν μια μέτριας δυσκολίας ράμπα την επόμενη μέρα, η οποία οδηγούσε σε χιονισμένες πλαγιές πάνω από μια τεράστια βράχινη ορθοπλαγιά. Μετά από μια παρακινδυνευμένη διανυκτέρευση, την τέταρτή τους πάνω στην πλαγιά, σκαρφάλωσαν αργά σε ένα ψηλό σημείο κατασκήνωσης, περίπου στα 7400, πολύ κοντά στο ψηλότερο σημείο της αποστολής του 2004.

Στις 06/09 ξεκίνησαν για την κορυφή κάτω από εξαιρετικές καιρικές συνθήκες. Δυο σχοινιές μικτού πεδίου και αρκετό βαθύ ασταθές χιόνι, ήταν το αποκαρδιωτικό ξεκίνημα, αλλά σύντομα το χιόνι έσφιξε και γύρω στο μεσημέρι συνάντησαν το πάνω τμήμα της διαδρομής Messner, περίπου στα 8000 μέτρα. Είχαν μαζί τους μόνο 5 λίτρα υγρά, λίγη τροφή και 50μέτρα 5άρι σχοινί. Αργά το απόγευμα έφτασαν στην προκορυφή του Nanga και έκαναν ένα σύντομο διάλειμμα, καθώς ο House στέγνωσε τις κάλτσες του στο ζεστό απογευματινό ήλιο ενώ ο Anderson πήρε έναν σύντομο ύπνο. Έφτασαν στην κορυφή στις 17:45 με ζεστό και καιρό και καθαρό ουρανό. Το σκοτάδι τους βρήκε όταν κατηφόριζαν από τις χιονισμένες πλαγιές της κορυφής και στις 3 τα ξημερώματα, 24 ώρες μετά το ξεκίνημά τους, επέστρεψαν στον αντίσκηνό τους.

Τους πήρε ακόμα μιάμιση μέρα για να κατέβουν το υπόλοιπο της πλευράς από τη Διαδρομή Messner. Στο τελευταίο μπιβουάκ τους, στα 5400 μέτρα, μπορούσαν να δουν χαμηλά κάτω τα βεγγαλικά και να ακούσουν τα τύμπανα από τους χωρικούς, οι οποίοι παρακολουθούσαν την πορεία τους με κιάλια. Ο House έγραψε «Εξαντλημένοι από τις 8 μέρες στην προσπάθεια και με ελάχιστο αλλά πολύτιμο ύπνο, φτάσαμε στην κατασκήνωση στις 2 το μεσημέρι (στις 8 Σεπ.) σε μεγάλη χαρά της ομάδας υποστήριξης και των άλλων ντόπιων».
 

- Περισσότερα για τον Steve House

- Περιγραφή της αποστολής από τον Steve House (στα αγγλικά)