Η γνωστή και πλέον πολυσυζητημένη υπόθεση-μυστήριο του θανάτου του Γερμανού ορειβάτη Gunter Messner, το καλοκαίρι του 1970 στο Nanga Parbat του Καρακορούμ, μπήκε σε νέο επεισόδιο πριν λίγες ημέρες καθώς διανύει το 35ο έτος ‘ζωής’ της. Οι ατέλειωτες συζητήσεις αλλά και οι διαμάχες, που μάλιστα έφτασαν και στα δικαστήρια, αφορούν το κατά πόσο ευθύνεται ο Reinhold Messner εγκατέλειψε τον αδελφό του στην προσπάθειά του να ικανοποιήσει τις νεανικές ορειβατικές φιλοδοξίες του. Ο διάσημος Ιταλός ορειβάτης, στα 61 του χρόνια πλέον, φέρεται από τους επικριτές του πρώην συντρόφους του να έχει εγκαταλείψει στην τύχη του τον αδελφό του ο οποίος προσπάθησε να επιστρέψει από τη διαδρομή ανάβασης (Rupal) στη βάση του βουνού, μόνος και εξουθενωμένος, την ώρα που ο φιλόδοξος Reinhold επιχειρούσε μόνος του να πραγματοποιήσει την πρώτη διάσχιση στην ιστορία του «φονικού βουνού». Ο ίδιος ο Messner υποστηρίζει από τότε ότι τα πράγματα δεν συνέβηκαν έτσι αλλά ότι κατέβαιναν μαζί με τον αδελφό του από την άλλη πλευρά (Diamir), αναγκασμένοι από τις ιδιαίτερες συνθήκες που αντιμετώπιζαν, όταν μια χιονοστιβάδα τον παρέσυρε στο θάνατο. Κατά συνέπεια, οποιαδήποτε ανακάλυψη από την πλευρά Diamir θα δικαίωνε τον Messner ενώ το αντίθετο θα δικαίωνε τους αντιπάλους του.

Είναι δύσκολο να βάλει κανείς τα γεγονότα του Αυγούστου σε μια σειρά, καθώς οι πληροφορίες για την σπουδαία ανακάλυψη έφταναν συνεχώς από διάφορες πηγές και ήταν αλληλοσυγκρουόμενες. Όλα πάντως φαίνεται να ξεκίνησαν στις 17 Ιουλίου, όταν ένας ντόπιος οδηγός βουνού και πρώην βαστάζος του Messner, o Shamander Khan, φέρεται να βρήκε στη βάση του Nanga Parbat και σε υψόμετρο 4650 μέτρων, στην βόρεια πλευρά του βουνού, την Diamir. Το «σώμα» αποτελούσαν, σύμφωνα με τις φερόμενες ως μαρτυρίες του Khan λίγα κόκαλα μερικά ρούχα, οι αρβύλες ενώ έλειπε το κεφάλι από το πτώμα.

Η είδηση έγινε γνωστή περισσότερο από ένα μήνα αργότερα, στις 18 Αυγούστου, όταν η Πακιστανική εφημερίδα New Kerala δημοσίευσε την είδηση ότι κάποιος «…Najeeb Khan δήλωσε στο DPA (Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων) ότι ένας από τους οδηγούς του, ο Shamander Khan, ανακάλυψε το σώμα του Gunter Messner ένα μήνα νωρίτερα κοντά στην κατασκήνωση βάσης του Diamir, στα 4600 μέτρα. Είπε ότι ο οδηγός ανακάλυψε τα υπολείμματα καθώς το χιόνι έλιωσε υπερβολικά για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας του φέτος το καλοκαίρι εξαιτίας ενός πρωτοφανούς κύματος ζέστης».

Μέσα στον Ιούλιο πάντως ο ίδιος ο Shamander Khan φέρεται να είχε δει την ίδια ημέρα μάλιστα (17 Ιουλίου), ένα πτώμα -ή τα υπολείμματά του- κοντά στο BC της πλευράς Diamir, δίπλα από το οποίο υπήρχε μια πλαστική ορειβατική μπότα! Το πτώμα (κόκαλα κυρίως) είχε ασιατικά χαρακτηριστικά και φορούσε ένα τζάκετ που μαρτυρούσε ότι ο νεκρός πρέπει να χάθηκε στη διάρκεια του ‘80 ή του ’90. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι είναι πιθανόν να ανήκει σε έναν από τους τρεις Κορεάτες που χάθηκαν στο Nanga το 1980.

Αυτή η εξέλιξη ξεσήκωσε τις αμφιβολίες σε όλους πλέον, για το τι πραγματικά συνέβη. Ο Khan είδε δύο πτώματα ή ένα? Αν όντως είδε δύο, τότε ποια υπολείμματα μαζεύτηκαν και παραδόθηκαν στον Messner? Αν ο Khan πάλι βρήκε ένα μόνο πτώμα, τότε θα πρέπει να βρήκε αυτό που περιγράφηκε με λεπτομέρειες και αναφέρεται σε Ασιάτη που φορούσε πλαστικές αρβύλες, οι οποίες δεν υπήρχαν ακόμα την εποχή (1970) που οι αδελφοί Messner ανέβηκαν στο Nanga.

Στις 31 Αυγούστου ο Messner μιλούσε τηλεφωνικά στη γερμανική εφημερίδα Die Zeit από το Nanga στο Πακιστάν: «Μόλις επιστρέψαμε από την περιοχή όπου βρίσκονται τα υπολείμματα. Υπάρχουν μερικά μεγάλα τμήματα του σκελετού κι ένα άρβυλο. Αυτό το παπούτσι έχει μερικά χαρακτηριστικά, ένα συγκεκριμένο τρόπο να δένονται τα κορδόνια, τρόπο που μόνο εμείς χρησιμοποιούσαμε. Επίσης και τα υπόλοιπα από το ρουχισμό είναι του αδερφού μου, από τις κάλτσες μέχρι το εξωτερικό παντελόνι. Υπάρχουν και μερικές τρίχες από μαλλιά που ανταποκρίνονται σ αυτόν. Αναμφίβολα τα υπολείμματα ανήκουν στον αδελφό μου και οι 14 άνθρωποι του τρέκινγκ-γκρουπ μου μπορούν να το καταμαρτυρήσουν αυτό».

Παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον το γεγονός ότι το γκρουπ που βρισκόταν μαζί του εκείνες τις μέρες, είχε οργανωθεί –μαζί με την εκδρομή- από την ίδια την εφημερίδα στην οποία ο Messner έδωσε τη συνέντευξη. Η εφημερίδα προωθεί ταξίδια κάτω από την επωνυμία “Zeit-Reisen”, ανάμεσα στα οποία υπήρχε και ένα τρεκ γύρω από το Nanga-Parbat, και το οποίο οδηγούσε ο Messner. Το ταξίδι σχεδιαζόταν για μήνες, ο Messner αναμενόταν στο βουνό πριν τα νέα για την ανακάλυψη έφταναν στον διεθνή τύπο.

Σε μια ακόμα αποκλειστική του τηλεφωνική συνέντευξη από το βουνό στην Die Zeit μία ημέρα νωρίτερα (30 Αυγούστου), είχε αρνηθεί μερικές δημοσιευμένες ειδήσεις που αναφέρονταν στο πτώμα που είχε βρεθεί στα 4600 και είχε κυλήσει μέχρι εκεί από το λιώσιμο των πάγων που προκάλεσαν οι ψηλές θερμοκρασίες και το οποίο αναπαυόταν πιο ψηλά, στα 7000 μέτρα, για 33 χρόνια. «Είναι ανοησίες» είχε δηλώσει «Το σώμα ήταν ακριβώς εκεί που βρέθηκε το κόκαλο του ποδιού πριν από πέντε χρόνια (Σημ.Α-Ζ: το 2000 είχε ξαναέρθει στην επικαιρότητα το θέμα από τον ίδιο τον Messner με την ανακάλυψη ενός οστού, το οποίο ισχυρίστηκε τότε ότι εξέτασε για DNA σε εργαστήρια στην Αυστρία) στο ακριβές σημείο όπου πάντα υπολόγιζα ότι βρισκόταν». Όταν ρωτήθηκε για το πώς η είδηση απλώθηκε στον ευρωπαϊκό τύπο, είπε: «Δεν έκανα επίσημη δήλωση για το θέμα. Μίλησα για τα ευρήματα σε έναν Σλοβένο ορειβάτη, ο οποίος διασώθηκε με έναν θεαματικό τρόπο από το Nanga Parbat (Σημ.Α-Ζ: εννοεί τον Tomaz Humar). Πολύ πιθανόν αυτός να μίλησε σε κάποιους. Δεν έχω εκπρόσωπο τύπου και δεν έχω κάποια απόδειξη για το ποιος θα μπορούσε να είναι αυτός. Αυτή εδώ είναι η πρώτη συνέντευξη που έχω δώσει».

Ο Tomaz Humar από τη δική του πλευρά, δεν φαίνεται να έχει αναφέρει τίποτα για το γεγονός ούτε στην ιστοσελίδα του αλλά ούτε κάπου αλλού. Εκείνο που είχε συμβεί και προέκυψε η πρώτη αναφορά στον τύπο, δεν ήταν ο ‘Σλοβένος ορειβάτης’ αλλά ο Najeeb Khan, σύνδεσμος -όπως αναφέρεται από την εφημερίδα New Kerala του Messner στο Πακιστάν και φυσικά πρόκειται για το δημοσίευμά της στις 18 Αυγούστου, με το οποίο ξεκίνησε η υπόθεση. Κάποια άλλα μέσα είχαν μιλήσει για «εκπρόσωπο τύπου του Messner» ενώ το ίδιο το DPA είχε αναφέρει αόριστα «πηγές πληροφόρησης».

Όταν είχε διαρρεύσει η είδηση της ανακάλυψης στα media, ο Messner βρισκόταν ήδη καθοδόν της διάσχισης με το γκρουπ των τουριστών στο Nanga Parbat. Και μάλιστα υπήρχε στο πρόγραμμα της πορείας η επίσκεψη σ αυτό το σημείο προς τα τέλη Αυγούστου. Στην ίδια συνέντευξή του της 30/08 στην Die Zeit, ανέφερε ότι «…όλα τα μέλη της πεζοπορικής ομάδας ήταν μάρτυρες» και συνέχισε λέγοντας ότι την επόμενη μέρα μάλιστα το γκρουπ θα έκανε μια θιβετιανή τελετή στο σημείο και θα έχτιζε ένα μικρό chorten στη μνήμη του Gunter, χωρίς όμως να γίνεται σαφές αν θα θαβόταν εκεί. Τέλος, στην ίδια συνομιλία του με την εφημερίδα ανήγγειλε μια συνέντευξη τύπου που θα έδινε σε ξενοδοχείο του Islamabad στις 4 Σεπτεμβρίου.

Έτσι φτάσαμε στις 4 Σεπτεμβρίου, όπου ο Messner έδωσε τη συνέντευξη τύπου στο Islamabad και παρουσίασε στους δημοσιογράφους μια δερμάτινη ορειβατική μπότα, δηλώνοντας ότι ανήκει στον χαμένο αδελφό του και ότι αποτελεί το βασικό πειστήριο της αλήθειας. Την ίδια ημέρα κυκλοφόρησε επίσημο δελτίο τύπου από την πλευρά του Reinhold Messner, το οποίο ανέφερε τα εξής: «Ο κύριος Messner ανακοίνωσε ότι τα υπολείμματα του αδελφού του βρέθηκαν στα χαμηλότερα τμήματα του παγετώνα Diamir από μια ομάδα ντόπιων που ειδοποίησαν ένα από τους πρώην βαστάζους του, τον κύριο Shamander Khan, ο οποίος μάζεψε τα οστά του αδελφού του μαζί με ένα ζευγάρι αρβύλες μεγάλου υψομέτρου και ειδοποίησε τον Messner για το εύρημα. Τώρα, αφού εξέτασε (ο Messner) τις ορειβατικές αρβύλες και το τζάκετ, ήταν σε θέση να τα αναγνωρίσει ως του αδελφού του. Ο Reinhold ενημέρωσε τα media ότι η ανακάλυψη των υπολειμμάτων του Gunter έβαλαν ένα τέλος σε όλες τις κατηγορίες και τα ψέματα των συκοφαντών του και απέδειξαν ότι όσα έλεγε μέχρι τώρα σε όλους ήταν αλήθεια. Το γεγονός αυτό δικαίωσε τον χαρακτήρα και την αξιοπιστία του. Τώρα όλες οι συζητήσεις πρέπει να φτάσουν σε ένα τέλος».

Εκείνο που δεν ανέφερε το δελτίο τύπου του Messner όμως, ήταν κάτι που μαθεύτηκε από έναν δημοσιογράφο του Associated Press που παραβρέθηκε στη συνέντευξη τύπου, ότι δηλαδή τα υπολείμματα του Gunter αποτεφρώθηκαν σε μια σεμνή τελετή κοντά στον τόπο της εύρεσής τους και ότι επιθυμία του Messner είναι η στάχτη να σκορπιστεί πάνω από τα Ιμαλάϊα!!! Τότε πλέον η αμφιβολία φούντωσε, σχετικά με το ακριβώς βρέθηκε και το τι τελικά συνέβη: υπάρχουν φωτογραφίες από το σώμα και τον τόπο που βρέθηκε? Θα γίνουν εξετάσεις DNA σε δείγμα από το εύρημα? Είχε δικαίωμα ο Messner να προβεί σε αποτέφρωση του πτώματος και από ποιόν πήρε άδεια για να το πράξει? Κι αν αποτέφρωσε κάποιο άλλο σώμα (αφού φέρεται να έχει ανακαλυφθεί και δεύτερο πτώμα) κι όχι αυτό του αδελφού του? Γιατί δεν ανέφερε κάτι γι αυτό στο επίσημο δελτίο τύπου που διανεμήθηκε και το άφησε να αιωρείται? Γιατί το μόνο αποδεικτικό στοιχείο ήταν μια μπότα και τίποτα περισσότερο? Πώς είναι δυνατόν να οργάνωσε συνέντευξη τύπου με συγκεκριμένο σκοπό, για τον οποίο δεν είχε προετοιμαστεί ανάλογα με τα κατάλληλα αποδεικτικά στοιχεία? Πώς κατέστρεψε μόνος του το πιο ατράνταχτο αποδεικτικό στοιχείο που θα τον αθώωνε μια για πάντα, μετά από 35 χρόνια ‘πολέμου’ και κατασυκοφάντησης?

Παρόλα αυτά, στις αντιδράσεις των δημοσιογράφων που ζητούσαν να γίνουν εξετάσεις DNA δεν κατάφερε να αντισταθεί παρά τις αρχικές του αντιρρήσεις «Δεν τα χρειαζόμαστε αυτά τα τεστ αλλά θα τα κάνουμε όπως και να έχει» φέρεται να δήλωσε. «Τα υπολείμματα βρέθηκαν στα 4300 μέτρα, μισή ώρα μακριά από την Κατασκήνωση Βάσης της πλευράς Diamir. Τα υπολείμματα δεν δείχνουν σημάδια από πτώση –είναι ξεκάθαρο ότι ο αδελφός μου θάφτηκε από χιονοστιβάδα». Τις αμέσως επόμενες μέρες το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel επικαλούμενο δηλώσεις του ίδιου του Messner, δημοσίευσε την είδηση ότι δείγματα του πτώματος που αναφέρθηκε ότι βρέθηκε στο Nanga Parbat έχουν ήδη σταλεί σε εργαστήριο του Μονάχου αλλά και κάποιου ακόμα στην Αυστρία, προκειμένου να γίνουν τεστ DNA.

Όσο κυλούσαν οι μέρες από την πρώτη διαρροή της είδησης στα μέσα Αυγούστου, ήταν προφανές ότι η αλήθεια στην υπόθεση αποτελούσε ένα παζλ, στο οποίο τα κομμάτια προστίθονταν σιγά-σιγά και με παράξενο τρόπο. Η πλευρά Messner έδινε ολοένα και περισσότερο ότι κάτι προσπαθεί να κρύψει. Το αμερικάνικο site ExplorersWeb.com, από τα πλέον έγκυρα μέσα στο χώρο της ορειβασίας, προσπάθησε να επικοινωνήσει με το γραφείο του Messner στην Αυστρία ζητώντας να πληροφορηθεί σε συγκεκριμένες παραμέτρους της υπόθεσης αλλά δεν έλαβε μέχρι και σήμερα καμία απάντηση, όπως αναφέρει.

Παρά τη σιωπή του ωστόσο για τα στοιχεία της ανακάλυψης της 17ης Ιουλίου, ο 61χρονος πλέον Reinhold δεν στάθηκε φειδωλός στις κατηγορίες εναντίον των επικριτών του, πρώην συντρόφων του της αποστολής του 1970, οι οποίοι επιμένουν ότι ο Messner ψεύδεται. Λίγες μέρες μετά τη συνέντευξη στο Islamabad, και συγκεκριμένα στις 7 Σεπτεμβρίου, δημοσιεύτηκαν δηλώσεις του στο Αυστριακό περιοδικό News, όπου o Messner ήταν λάβρος κατά των επικριτών του «Αυτό που μου έκαναν, μοιάζει ακριβώς με εκείνο που έκαναν οι Γερμανοί στους Εβραίους στη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου. Με έστησαν στη γωνία και με κατηγόρησαν για αδελφοκτονία, για κάποιον που θυσίασε τον αδελφό του για χάρη των προσωπικών του φιλοδοξιών. Είπαν ότι έστειλα τον Gunter πίσω στην πλευρά από την οποία ανεβήκαμε, την ίδια ώρα που εγώ αποφάσισα να τραβερσάρω το βουνό από την άλλη πλευρά. Αυτοί οι ξεροκέφαλοι που κάνουν τέτοιες υποθέσεις, έχουν αποδείξει ότι είναι άθλιοι απατεώνες, ψεύτες και εγκληματίες –καθώς λανθασμένες κατηγορίες δολοφονίας αποτελούν έγκλημα». Σχετικά με τα προσωπικά του συναισθήματα, ο Messner παραδέχτηκε ότι «…δεν αισθάνομαι ηθικές τύψεις, αλλά ένα είδος συναισθηματικής ενοχής. Νιώθω ένοχος που επέζησα τη στιγμή που ο αδελφός μου πέθανε –μου φαίνεται άδικο. Μπορεί να συγκριθεί με τις τύψεις που ένιωθαν όσοι Εβραίοι επέζησαν στο Ολοκαύτωμα: Γιατί επέζησα απ αυτή την απόλυτη κόλαση –αναρωτιούνται- τη στιγμή που εκατομμύρια πέθαναν κάτω από φοβερές συνθήκες?»

Μόλις σήμερα που ολοκληρώνεται αυτή η αναφορά του Α-Ζ στα γεγονότα της υπόθεσης “Gunter Messner”, το ExplorersWeb.com δημοσιεύει φωτογραφίες του δεύτερου (?) πτώματος που ανακαλύφθηκε την ίδια ημέρα με την (μη επιβεβαιωμένη από άλλες πηγές) ανακάλυψη του πτώματος του Gunter Messner. Ο Ισπανός ορειβάτης Manuel Vazquez έλυσε τη σιωπή του, όπως δηλώνει ο ίδιος και έστειλε τις φωτογραφίες που τράβηξε ο ίδιος στο επίμαχο σημείο της πλευράς Diamir. Ο Vazquez συμμετείχε σε μια αποστολή που επιχειρούσε φέτος το καλοκαίρι το Nanga. Κάποια μέρα του ζητήθηκε να πάει στο συγκεκριμένο και επίμαχο σημείο με κάποιο σύντροφό του γιατί βρέθηκαν κάποια υπολείμματα και έπρεπε κάποιοι να πάνε μέχρι εκεί για να βοηθήσουν στην αναγνώριση. Έτσι, ο Vazquez πήρε τη φωτογραφική του μηχανή και πήγε. Το ημερολόγιο έδειχνε 17 Ιουλίου, μέρα δηλαδή που κατά κόρον αναφέρθηκε ως ημέρα ορόσημο στις εξελίξεις της υπόθεσης.

Όπως αναφέρει ο ίδιος στο άρθρο που δημοσιεύει το ExplorersWeb.com «Στη διάρκεια αυτών των τελευταίων μηνών, παρακολουθώ με μεγάλο ενδιαφέρον τα νέα σχετικά με την εύρεση των υπολειμμάτων του Gunter Messner. Υπάρχουν αλληλοσυγκρουόμενα γεγονότα, αμφισβήτηση, ισχυρισμοί, διαψεύσεις κλπ» Στη συνέχεια κι ενώ δηλώνει ότι θέλει να μείνει μακριά απ όλα αυτά για να μην έρθει σε σύγκρουση με τον Messner, αποφάσισε να μιλήσει και να δημοσιεύσει τις φωτογραφίες γιατί πιστεύει ότι «…τα υπολείμματα που είδα έχουν το ίδιο δικαίωμα να αναγνωριστούν και να δοθούν στην οικογένεια του ορειβάτη που χάθηκε». Από τις φωτογραφίες πάντως που δημοσιεύονται είναι ξεκάθαρο ότι ο συγκεκριμένος νεκρός σε καμία περίπτωση δεν χάθηκε το 1970 αλλά τουλάχιστον 10 χρόνια αργότερα. Σε μία απ αυτές φαίνεται η ετικέτα ενός ρούχου, όπου γράφει “Made in Japan” και σε μια άλλη, μια πλαστική ορειβατική μπότα που κυκλοφορούσε στην δεκαετία του ’80. Έτσι, το σίριαλ συνεχίζεται και η κατάσταση στην υπόθεση Gunter Messner είναι πολύ πιο περίπλοκη –και πιο επιβαρυμένη για τον Reinhold- απ ότι πριν το φετινό καλοκαίρι.

ΣΥΝΤΟΜΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΨΕΩΝ ΤΩΝ ΔΥΟ ΠΛΕΥΡΩΝ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ GUNTER MESSNER ΤΟ 1970

Εκείνο που καταγράφηκε στην ιστορία είναι ότι μια σειρά από συγκυρίες (καιρός, ώρα, έλλειψη εξοπλισμού, φυσική κατάσταση του Gunter) οδήγησαν τα δύο αδέλφια να ξεκινήσουν την κατάβασή τους προς την λιγότερο απότομη Πλευρά Diamir. Μετά από δύο ημέρες κατάβασης που τους έφεραν και τους δύο στα όρια της κατάρρευσης, ο Reinhold μπήκε μπροστά για να ανιχνεύσει τη διαδρομή που ακολουθούσαν ανάμεσα στις ρωγμές του παγετώνα. Όταν γύρισε πίσω να βρει τον αδελφό του, ανακάλυψε ότι αυτός είχε εξαφανιστεί κάτω από μια χιονοστιβάδα. Σύμφωνα με τον Tom Dauer, ορειβάτη και συντάκτη του περιοδικού Berge, οι απόψεις των δύο πλευρών για το τι συνέβη τον Ιούνιο του 1970 στο Nanga Parbat συνοψίζονται στις εξής θέσεις:

1) Σύμφωνα με τον Reinhold Messner – Πλευρά Diamir

«Γύρω στις 2 το απόγευμα στις 26 Ιουνίου 1970, ο Reinhold Messner και ο αρχηγός της αποστολής Karl Maria Herrlingkoffer συμφωνούν από τον ασύρματο για μια σόλο απόπειρα για την κορυφή από τον Reinhold σε περίπτωση που την επόμενη μέρα ο καιρός θα είναι κακός. Στις 8 το απόγευμα, ο Reinhold, ο Gunter και ο Gerhard Baur ανεβαίνουν προς τη μικρή σκηνή στην Κατασκήνωση 5 (7350μ). Μια κόκκινη φωτοβολίδα εκτοξεύεται από τo BC (Κατασκήνωση Βάσης), το συμφωνημένο σινιάλο για τον κακό καιρό. Όμως η κόκκινη φωτοβολίδα είναι λάθος και εκτοξεύεται παρά τις καλές προβλέψεις».

«Στις 2 τα ξημερώματα της 27ης Ιουνίου, ο Reinhold ετοιμάζεται για την απόπειρα της κορυφής. Αφήνει τον Gunter και τον Baur ενώ είναι ακόμα σκοτάδι. Σκαρφαλώνει το «Λούκι Merkl». Στο τέλος του (εκεί που γίνεται κάθετο), το αφήνει και πάει δεξιά σε ένα πατάρι που οδηγεί σε ευκολότερο έδαφος. Ο αδελφός του Gunter, που στο μεταξύ τον ακολούθησε με δική του πρωτοβουλία λίγες ώρες αργότερα, τον προφταίνει σε αυτό το σημείο. Μαζί τραβερσάρουν γύρω από τον Νότιο Αυχένα (8042), φτάνουν στο V που σχηματίζεται ανάμεσα στο Νότιο Αυχένα και στην ράχη της κορυφής και ακολουθούν την τελευταία μέχρι την κύρια κορυφή (8125). Εκεί φτάνουν στις 5 το απόγευμα. Μετά από μια ώρα περίπου τα δυο αδέλφια ξεκινούν την κατάβαση».

«Ο Gunter είναι εξασθενημένος και καθυστερεί πίσω. Εκφράζει το φόβο του σχετικά με το κατέβασμα της πλευράς Rupal (της διαδρομής που ανέβηκαν). Ο Reinhold συμφωνεί με τον δισταγμό να κατέβουν από το V που είχαν περάσει στο ανέβασμα και κατευθύνονται προς την αυλακιά Merkl, όπου και διανυκτερεύουν στο ύπαιθρο (bivouac). Το επόμενο πρωί υπάρχει μια ανταλλαγή φράσεων φωναχτά από απόσταση, ανάμεσα στον Reinhold και στον Felix Kuen, ο οποίος μαζί με τον Peter Scholz ετοιμάζονται να κάνουν τη δεύτερη ανάβαση της αποστολής. Ο Kuen δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται τη δύσκολη θέση του Reinhold και συνεχίζει προς την κορυφή. Τα αδέλφια αναγκάζονται τώρα να κατέβουν από την πλευρά Diamir. Μετά από ένα ακόμα μπιβουάκ φτάνουν στη βάση της ορθοπλαγιάς. Για να ανιχνεύσει τη διαδρομή, ο Reinhold προηγείται 1-2 ώρες από τον αδελφό του, μερικές φορές χάνοντας και την οπτική επαφή μαζί του. Αφού ο Reinhold περιμένει αρκετή ώρα κάτω από τον παγετώνα, επιστρέφει για να ψάξει για τον αδελφό του. Δεν μπορεί να τον βρει. Ο Reinhold αναφέρει αργότερα ότι ο Gunter προφανώς θάφτηκε κάτω από μα χιονοστιβάδα».

2) Σύμφωνα με τους Hans Saler και Max Von Kienlin – Πλευρά Rupal

«Όταν οι Reinhold και Gunter ξεκίνησαν την κατάβασή τους από την κορυφή, ο Gunter εξουθενωμένος, -αλλά χωρίς να έχει προσβληθεί από την ασθένεια του υψομέτρου- αποφασίζει να κατέβει από την Πλευρά Rupal (την οδό της ανάβασης). Υπολογίζει σε ‘ευκολία’ στην κατάβαση, αφού άλλα μέλη της αποστολής τους έχουν φιξάρει σχοινιά στο Λούκι Merkl κάτι που θα τον βοηθούσε. Τα αδέλφια χωρίζουν κι ο Reinhold κατηφορίζει προς την Αυλακιά Merkl. Μετά από το μπιβουάκ που κάνει, το πρωί της 28ης Ιουνίου βλέπει κάτω στην πλευρά Rupal με την ελπίδα να δει τον αδελφό του ή τα ίχνη από τις πατημασιές του, αλλά χωρίς να τα καταφέρει. Στις 6 το πρωί αρχίζει να φωνάζει τον Gunter. Περνά η ώρα μέχρι τις 9 το πρωί. Κανένα ίχνος από τον Gunter ο οποίος πρέπει να έχει απομακρυνθεί πολύ εφόσον κατηφορίζει. Αντί γι αυτόν, βλέπει τον Felix Kuen και τον Peter Scholz, οι οποίοι ανεβαίνουν από την Κατασκήνωση 5 και έχουν απόσταση μεταξύ τους αφού τους χωρίζουν 30 μέτρα σχοινιού. Γύρω στις 10 πμ ο Reinhold ανταλλάσσει από απόσταση κουβέντες φωναχτά με τον Kuen».

«Τώρα γνωρίζει ότι αυτοί δεν έχουν συναντήσει τον Gunter. Σύμφωνα με τον Kuen, o Reinhold τους συμβουλεύει να πάρουν από γύρω τον Νότιο Αυχένα από τα αριστερά, αφού αυτή είναι η ευκολότερη επιλογή. Ίσως όμως ελπίζει ότι έτσι είναι πιθανόν να βρουν κάπου εκεί και τον Gunter. Λέει στον Kuen για την πρόθεσή του να κατέβει από την πλευρά Diamir, δεν μπορεί να βοηθήσει τον αδελφό του πια. Μετά αρχίζει να κατηφορίζει. Πέντε ημέρες αργότερα, στις 3 Ιουλίου, συναντά την ομάδα της αποστολής. Πού πέθανε ο Gunter παραμένει άγνωστο».

Ο Tom Dauer γράφει και για τα γεγονότα που ακολούθησαν στη συνάντηση του Reinhold με τους υπόλοιπους ορειβάτες: «Όταν ο Reinhold συνάντησε τα μέλη της αποστολής στις 3 Ιουλίου 1970, μετά την οδύσσειά του, μόνος και περισσότερο νεκρός παρά ζωντανός, αγκαλιάζει τον Von Kienlin. Στο ημερολόγιό του ο Von Kienlin έγραψε ‘Αυτός (o Reinhold) με κοίταξε στα μάτια και κλαίγοντας με αναφιλητά ψελλίζει, ‘Που είναι ο Gunter?’ Με πιάνει σοκ, τον κρατώ σφιχτά ‘πώς?’ ‘Δεν είναι εκεί ο Gunter?’ Αδυνατώ να τον ρωτήσω. Ο Reinhold ψελλίζει και πάλι ‘Που είναι ο Gunter?’… (Ημερολόγιο Max Von Kienlin)».

«Στο ταξίδι της επιστροφής, ο Reinhold παραμένει απαθής και καταβεβλημένος. O Von Kienlin είναι ανήσυχος για την ‘φυσική και κοινωνική επιβίωση’ του φίλου του. Τον συμβουλεύει να σκεφτεί τι θα πει στο κοινό πίσω στην πατρίδα, στους γονείς τους. Μ αυτό τον τρόπο, η χιονοστιβάδα έγινε ένα επιχείρημα και ακόμα και σήμερα θεωρείται σαν μια πιθανή αιτία θανάτου του Gunter».