Ήταν η τελευταία μεγάλη ανηφόρα της διαδρομής. Το μονοπάτι ανηφορικό και δύσκολο, στρωμένο με μαύρα, πορώδη ηφαιστειακά χαλίκια, περίπου δύο χιλιόμετρα πριν τον τερματισμό. Περνώ ένα γκρουπ Γάλλων πεζοπόρων, που στέκονται εκστασιασμένοι μπροστά στη θέα στα αριστερά μας. Το απέραντο γαλάζιο του ουρανού και της θάλασσας, το ηφαίστειο που μοιάζει τόσο κοντά, σαν να μπορείς να το αγγίξεις με τα δάχτυλα σου, η “αδικημένη” Θηρασιά λίγο πιο μακριά και η καλντέρα να απλώνεται μπροστά μας με όλη της τη μεγαλοπρέπεια. Σταματώ το τρέξιμο και στρέφομαι προς “αυτήν”. Μένω για ελάχιστο χρόνο να κοιτώ σιωπηλός, ώσπου αυθόρμητα, μαζί με τους Γάλλους, ξεφεύγει από μέσα μου ένα «Wow!». Ύστερα συνεχίζω προς τον τερματισμό με διπλή χαρά, τόσο για τη στιγμή της ολοκλήρωσης ενός όμορφου αγώνα, όσο και για τις εικόνες της Σαντορίνης που ξετυλίχθηκαν απλόχερα μπροστά μου.