20 Ιανουαρίου 2006 - Ειρηνικός Ωκεανός, Νότια Αμερική [ΚΜ-?, Ημέρα 261η] > Στο κατάστρωμα του "Αγία Μαρίνα"
14-20 Ιανουαρίου
Με το που ανέβηκα στο κατάστρωμα του πλοίου, το πλήρωμα με καλωσόρισε με ζεστασιά και ενθουσιασμό. Μου προσφέρθηκε η καμπίνα του πρώτου αξιωματικού, ο οποίος έλειπε σε διακοπές στην Ελλάδα. Με κλιματισμό, διαστημικό, η απόλυτη πολυτέλεια, όταν σκεφτόμουν μάλιστα ότι πρόκειται να κοιμηθώ σε πάτωμα!!!
Ο καπετάνιος, ο κύριος Χρήστος Χριστοδουλάκος, ήταν φιλόξενος πέρα από κάθε προσδοκία. Αφού συστηθήκαμε, μου εξασφάλισε ότι η παραμονή μου στο πλοίο θα είναι όσο γίνεται πιο άνετη. Πέρασα πολλή ώρα στη γέφυρα κάνοντας ατέλειωτες ερωτήσεις για το πώς λειτουργεί το καθετί, πώς λειτουργεί το σύστημα και εκείνος ήταν κάτι περισσότερο από χαρούμενος που απαντούσε σε όλες μου τις απορίες. Σε διάφορες στιγμές άφησε ακόμα και τα καθήκοντά του για να με φωνάξει και να μου δείξει ένα σωρό από υπέροχα πράγματα που συμβαίνουν στον ωκεανό, πράγματα που διαφορετικά ούτε καν θα τα είχα προσέξει. Φυσικά, οι συζητήσεις μας δεν ήταν περιορισμένες σε θέματα που σχετίζονταν μόνο με το ταξίδι μας. Ένα μεγάλο ευχαριστώ σ αυτόν!!! Δυστυχώς δεν μπόρεσα να τραβήξω μια φωτογραφία μαζί του. Το πλήρωμα: ο Manolo από την Κόστα-Ρίκα, o Gustavo από την Κόστα-Ρίκα, ο Jorge από το Ελ-Σαλβαντόρ, ο Hector από τον Παναμά, ο Krisndat από την Γουϊάνα, ο Charles από την Γουϊάνα και ο Sorin από τη Ρουμανία. Ήμουν φυσικά ο μόνος επιβάτης στο πλοίο.
Γνωρίστηκα με όλους αυτούς αρκετά γρήγορα και κάθισα για λίγο με όλους. Περάσαμε σπουδαία και είχαμε πραγματικά ωραίες συζητήσεις. Είχα πραγματικά μεγάλο ενδιαφέρον να μάθω πολλά σχετικά με τη ζωή των ναυτικών, τις ανάγκες τους, τις ανησυχίες, τις φιλοδοξίες, την κοσμοθεωρία τους. Πέρασα πολλές ώρες στην κουζίνα κάνοντας στενές σχέσεις με το μάγειρα του πλοίου, τον Manolo, ο οποίος χάρηκε που μου έδειξε ένα σωρό μυστικά της μαγειρικής. Όλοι με φρόντισαν. Αυτές οι έξι μέρες στη θάλασσα ήταν τόσο πλούσιες όσο πολλές ημέρες δεν θα μπορούσαν ποτέ να είναι στη στεριά. Υπήρξε μια πρτοτυπία για μένα. Εύχομαι πραγματικά να διασταυρωθώ ξανά στο μέλλον με τα μονοπάτια τους. Σας ευχαριστώ όλους για τις αξέχαστες ημέρες.
Μια και το θυμάμαι, δεν έπαθα ναυτία ούτε μία φορά, παρότι είχαμε και το ανάλογο κούνημα… Επίσης, είχα πολύ ελεύθερο χρόνο για να διαβάσω πολύ, ΠΟΛΥ διάβασμα! Βιβλία ιστορίας, βιβλία ψυχολογίας, ταξιδιωτικές περιπέτειες… Κι ακόμα είχα το χρόνο για ενδοσκόπηση!!

08 Ιανουαρίου 2006 - Panama City, Παναμάς [ΚΜ-?, Ημέρα 249η] > Χριστούγεννα στο κρεβάτι
Αφού πέρασα δυο μέρες στο κρεβάτι ένιωσα καλύτερα, τα συμπτώματα υποχώρησαν, αλλά ακόμα νιώθω αρκετά αδύναμος. Ωστόσο, δεν μπορούσα να περισσότερο χρόνο και χρήματα στο ξενοδοχείο που έμενα. Έτσι, αποφάσισα να προσπαθήσω να επικοινωνήσω με το προξενείο της Ελλάδας στο San Jose για να ρωτήσω αν μπορούσαν να με φιλοξενήσουν για δύο μέρες εκεί, όσο ανάρρωνα. Η ανταπόκριση ήταν θετική κι έτσι πήρα το πρώτο λεωφορείο από το Liberia για το San Jose. Είμαι πραγματικά χαρούμενος γιατί ένα μεγάλο τμήμα του εθνικού δρόμου ήταν σε απαίσια κατάσταση.
Η Κόστα-Ρίκα είναι μια χώρα με απέραντη ομορφιά. Είναι σαφώς πιο αναπτυγμένη απ ότι οι υπόλοιπες χώρες της Κεντρικής Αμερικής. Το παράδοξο είναι ότι το οδικό της δίκτυο είναι σε πραγματικά κακή κατάσταση. Έχει πολύ τουρισμό και εισροή συναλλάγματος, ωστόσο δεν είναι τόσο οργανωμένη όσο κάποιος θα περίμενε. Εκείνο που παρατήρησα με ενδιαφέρον είναι ότι δεν υπάρχουν διευθύνσεις σ αυτές τις χώρες, μόνο περιγραφές από τοποθεσίες, όπως «100 μέτρα ανατολικά από την Pizza Hut στη βιομηχανική ζώνη…» Μας πήρε κάποιο χρόνο να εντοπίσουμε την UPS, απ όπου υποτίθεται θα παραλάμβανα ένα ανταλλακτικό για το ποδήλατο, που μου είχαν στείλει οι γονείς μου από την Ελλάδα.

Ο κύριος Γιάννης και η γυναίκα του η Στέλλα (η οποία είναι Κοσταρικανή) με φιλοξενούν στο σπίτι τους στο San Jose. Σήμερα με γύρισαν δεξιά κι αριστερά για να κάνω μερικές ιατρικές εξετάσεις, και είχα την ευκαιρία να επισκεφτώ μια κλινική για να με δει παθολόγος, ώστε να είμαι βέβαιος ότι η υγεία μου είναι σε καλή κατάσταση πριν συνεχίσω. Όλα φαίνονται εντάξει. Η κακή διατροφή και οι γρήγορες αλλαγές στο περιβάλλον είναι οι αιτίες για τα σύντομα διαστήματα ασθένειας, όπως αυτό που πέρασα πριν από δύο μέρες. Είναι βέβαιος ότι αυτό θα συμβεί και πάλι πριν από το τέλος του ταξιδιού μου. Είναι φυσικό αλλά όχι και ευχάριστο.
Όπως και να έχει, ας έχουμε όλοι ένα καινούργιο χρόνο που θα εκπληρώσει όλες μας τις επιθυμίες… Είμαι βέβαιος ότι θα έχω. Αυτός που πέρασε ήταν υπέροχος. Τώρα είμαι περισσότερο σε θέση να εκτιμήσω ότι μου συμβαίνει, καλό ή κακό.
Μια εκδρομή σε ένα πανέμορφο κοντινό χωριό και ένα μπάρμπεκιου με ανθρώπους που πέρασα δύσκολες ώρες προσπαθώντας να καταλάβω (αυτές οι προφορές είναι πράγματι σκληρές!), συνεχίστηκε από μια ακόμα μέρα στο San Jose, γνωρίζοντας από κοντά την “casa grieca” (το ελληνικό σπίτι), ήταν όλες οι δραστηριότητες με τις οποίες καταπιάστηκα. Αυτό μου έδωσε την ευκαιρία να διαβάσω πολλά Ισπανικά και να αναλάβω δυνάμεις από το ξαφνικό διάστημα ασθένειας που εμπόδισε την πορεία μου. Πέρα απ αυτό, απόλαυσα πραγματικά αυτό το διάλειμμα και αύριο ξεκινάω ανανεωμένος για μια ακόμα φορά!
Ατυχώς, η πρώτη μέρα στο δρόμο δεν ήταν και σπουδαία εμπειρία. Ξύπνησα εντάξει, αλλά όταν βρέθηκα στο δρόμο είχα έντονες ημικρανίες, παρόμοιες με εκείνες που πέρασα πριν από μερικές μέρες. Υποθέτω ότι δεν ανέλαβα ή δεν ξεκουράστηκα αρκετά. Παρόλα αυτά, έκανα 85 χιλιόμετρα μέχρι να μην μπορώ να πάω πιο πέρα. Ο δρόμος ανηφόρισε περισσότερο από 2000 μέτρα, από το San Jose –το οποίο βρίσκεται στα 1100 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Τελείωσα σταματώντας και κατασκηνώνοντας στο πλάι του δρόμου σε υψόμετρο 3200 μέτρα, ακριβώς λίγο πιο κάτω από το ψηλότερο σημείο που φτάνει ο δρόμος. Πέρασα πολλές ώρες ξεκούρασης και την επόμενη μέρα όλα έδειχναν καλύτερα.
Η Κόστα-Ρίκα είναι πράγματι όμορφη (καταπράσινη). Μου αρέσουν στ αλήθεια τα βουνά (οι Cordilleras) που διασχίζουν ολόκληρη τη χώρα. Κι ο Παναμάς είναι επίσης λοφώδης αν και το υψόμετρο είναι αρκετά χαμηλότερο. Η πρώτη νύχτα στον Παναμά κοιμήθηκα σ ένα φυλάκιο της αστυνομίας πάνω στον εθνικό δρόμο. Απόψε απολαμβάνω πολυτελή μεταχείριση από μια Μεξικάνικη οικογένεια που ζει στον Παναμά, και την οποία συνάντησα σε ένα εστιατόριο που σταμάτησα για να φάω. Πραγματικά καλοί άνθρωποι… Θα βρίσκομαι στην Πόλη του Παναμά σε δύο μέρες.
Έφτασα στο Panama City, τον τελικό μου προορισμό στην Κεντρική Αμερική. Επισκέφθηκα την Ελληνική Πρεσβεία, συνάντησα τον τοπικό ιερέα και μέλη της ελληνικής παροικίας. Θα μείνω με την οικογένεια του κυρίου Δημήτρη Ταγαρόπουλου, τον οποίο συνάντησα στο Houston του Τέξας. Φαίνεται ότι όλοι με συμβουλεύουν να μην επισκεφτώ την Κολομβία. Έτσι, η μόνη μου επιλογή είναι να πετάξω για το Quito του Εκουαντόρ και να ξεκινήσω από εκεί το ταξίδι μου για την Νότια Αμερική. Θα ξέρω περισσότερες λεπτομέρειες τις αμέσως επόμενες ημέρες.

21 Δεκεμβρίου 2005 - Choluteca, Ονδούρα [ΚΜ-27880, Ημέρα 231η] > Rapidamente!!! Κεντρική Αμερική, ο καιρός ζεσταίνει
Ένα πραγματικά γρήγορο πέρασμα από τις μικροσκοπικές χώρες στην Κεντρική Αμερική (2-3 μέρες στην κάθε μια). Το διαβατήριό μου γέμισε από σφραγίδες! Από τη στιγμή που μπήκα στο Μεξικό άρχισα να μαθαίνω Ισπανικά, και τώρα περνάω καλά με τους ανθρώπους, αφού καταλαβαίνω τα περισσότερα από αυτά που μου λένε.
Η Γουατεμάλα είναι καταπράσινη από βλάστηση και γεμάτη από όμορφους ηφαιστειακούς κώνους. Κοιμάμαι όπως πάντα σε βενζινάδικα, σε αστυνομικούς σταθμούς, στα σύνορα, παντού. Συναντώ διαφορετικά είδη ανθρώπων. Υποθέτω ότι κάποιος μπορεί να σκέφτεται ότι παίρνω μερικά ρίσκα, αισθάνομαι όμως ασφαλής κι έχω πραγματικά καλή αντιμετώπιση από όλους. Είναι πραγματικά ενδιαφέρον. Οι περισσότεροι άνθρωποι με προειδοποιούν να είμαι προσεκτικός τις νύχτες, να προσέχω τους κλέφτες κλπ, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι που συναντώ είναι απλά εντάξει. Μου προσφέρουν πράγματα, τους αρέσει να συζητούν μαζί μου και να μαθαίνουν για το ταξίδι μου. Δεν ανησυχώ ούτε καν κι όταν αφήνω το ποδήλατό μου τριγύρω, χωρίς ακόμα και να το κλειδώνω. Βέβαια, είναι φυσιολογικό να έχεις μια κακή εμπειρία μέσα σε τόσο πολλές καλές, κάτι που δεν έχει συμβεί με μένα ακόμα.
Δυο νύχτες πριν κοιμόμουν σε ένα βενζινάδικο, κοντά σε ένα μοτέλ, όταν με πλησίασαν δύο γοητευτικές κοπέλες. Είπαν ότι ήταν μοντέλα (σκέφτομαι ότι μάλλον ήταν πιο λεπτές ακόμα αλλά ποιος νοιάζεται). Έκαναν πολλές ερωτήσεις σχετικά με αυτό που κάνω και μου έδωσαν ένα όμορφο φιλί πριν φύγουν. Ακόμα κι αν ήμουν πραγματικά βρώμικος και ντρεπόμουν γι αυτό, ήταν ωραία η αίσθηση! Το επόμενο βράδυ είχα ένα δωρεάν δείπνο σ ένα εστιατόριο και τους βοήθησα στη δουλειά την ώρα που έκλειναν. Εκεί γνώρισα έναν φύλακα, που με προσκάλεσε να μείνω στο φυλάκιό του σ ένα κοντινό τουριστικό κέντρο (πισίνες κλπ). Δέχτηκα και εκείνο το βράδυ γνώρισα μια ολόκληρη ομάδα από αστυνομικούς. Ήταν όλοι τους πολλοί καλοί και περάσαμε πολύ όμορφα μέχρι αργά.
Μόλις χθες, έφτασα στα σύνορα της Ονδούρας, μόλις την ώρα που σουρούπωνε. Πριν πέσω για ύπνο σ ένα παγκάκι κάπου έξω από το Γραφείο Μετανάστευσης, πήγα να φάω κάτι για βραδινό και να αγοράσω νερό. Όσο έτρωγα, κάποιοι τύποι απ το διπλανό τραπέζι με κοιτούσαν. Στο τέλος βρέθηκα καλεσμένος στο τραπέζι τους περνώντας σπουδαία όσο κουβεντιάζαμε. Ήταν εργάτες που έκαναν έργα στους αυτοκινητόδρομους. Μου αγόρασαν ακόμα και ένα ποτό. Αυτοί οι τύποι μπορούν πράγματι να πιούν …τη μια βότκα πίσω απ την άλλη. Στο τέλος δεν ήταν ικανοί να γυρίσουν ούτε πίσω στο σπίτι τους!!! Μ αρέσουν στ αλήθεια αυτές οι επαφές με τυχαίους ανθρώπους παντού. Είναι μια πρόκληση να μπορείς να βρίσκεσαι στο επίπεδο του καθενός, την ίδια όμως στιγμή αντιλαμβάνομαι ότι δεν είναι και τόσο εύκολο.

16 Δεκεμβρίου 2005 - Tapachula, Μεξικό [ΚΜ-27095, Ημέρα 226η] > Τη νύχτα πριν την είσοδό μου στο Μεξικό είχα κοιμηθεί σ ένα ξενοδοχείο στο Brownsville, αν και ένας Έλληνας φίλος είχε κανονίσει να μείνω με μια οικογένεια. Ένιωθα υπερβολικά βρώμικος ακόμα και για να επιχειρήσω να μπω στο σπίτι τους. Έτσι, τους τηλεφώνησα για να τους ευχαριστήσω και πήγα σ ένα ξενοδοχείο.
Εκεί φυσούσε δυνατά ολόκληρη τη μέρα. Το πρωί ετοιμάστηκα να φύγω και τότε αντιλήφθηκα ότι η ένταση του ανέμου είχε δυναμώσει κι άλλο. Παρόλα αυτά είχε φτάσει η ώρα να μπω στο Μεξικό. Η διαδικασία στα σύνορα ήταν αρκετά απλή. Είχα ακούσει πολλούς ανθρώπους που με προειδοποιούσαν για το Μεξικό κι έτσι ετοίμασα τον εαυτό μου για το χειρότερο. Πραγματικά ένιωσα έκπληξη όταν διαπίστωσα ότι όλοι στην πλευρά του Μεξικού ήταν υπερβολικά ευγενικοί και εξυπηρετικοί. Συμπλήρωσα την αίτηση της μετανάστευσης με μεγάλη ταχύτητα και βρέθηκα στο δρόμο έξω από το Matamoros με κατεύθυνση το νότο.
Δυο εφιαλτικές μέρες
Ο αντίθετος άνεμος στη διάρκεια των επόμενων δύο ημερών με έκανε να εύχομαι να βρίσκομαι οπουδήποτε αλλού. Πιστεύω ότι ήταν ο χειρότερος αέρας που είχα σε ολόκληρο το μέχρι τώρα ταξίδι μου. Το ποδήλατο δεν μπορούσε να κινηθεί καν. Τα πρώτα λίγες εκατοντάδες χιλιόμετρα έγιναν μέσα σε σκονισμένα χωράφια. Ο αέρας έπαιρνε την κορυφή από το χώμα και δημιουργούσε θύελλες σκόνης σε πολλά σημεία του κεντρικού δρόμου. Όχι μόνο πέρασα δύσκολες ώρες ποδηλατώντας κόντρα στον δυνατό άνεμο, αλλά έπρεπε κιόλας να αντιμετωπίσω την άμμο σε όλο μου το κορμί, όπως και στα μάτια μου. Όταν βρήκα ένα μικρό άδειο κτίριο σε μια άκρη του δρόμου –όπου θα διανυκτέρευα- το δέρμα μου είχε γίνει σκουρότερο και ήμουν καταβρώμικος.
Η πρώτη Μεξικάνικη φιλοξενία
Ο αέρας καταλάγιασε σταδιακά μετά από ένα διήμερο. Το τοπίο τώρα ήταν λιβάδια, διάστικτα από κάκτους και λόφοι άρχισαν να εμφανίζονται. Καθώς ποδηλατώ σε έναν λόφο, ένα αυτοκίνητο σταματά μπροστά μου και βγαίνει μια γυναίκα που γνέφει προς το μέρος μου. Αποδεικνύεται στο τέλος ότι ζει στο Τέξας και είναι κι αυτή ποδηλάτισα. Είναι ιδιοκτήτης ενός βενζινάδικου στην επόμενη πόλη και με προσκαλεί να πάω εκεί. Φτάνω εκεί το επόμενο πρωί, αφού είχα περάσει τη νύχτα στο ύπαιθρο –έπρεπε μάλιστα να διώξω ένα ζώο που έξυνε έξω απ τη σκηνή τα πράγματά μου και δεν με άφηνε να κοιμηθώ. Η κυρία αυτή είναι πάρα πολύ ευγενική και μου έδωσε πολλή τροφή για το δρόμο αφού μου πλήρωσε πρώτα και το πρωινό που έφαγα. Εκεί γνώρισα έναν Αμερικάνο ταξιδευτή που τον έλεγαν Gypsy Jim και ήταν στο δρόμο του προς το Cancun με το αυτοκινούμενο τροχόσπιτό του.
Οι Μεξικάνοι είναι όμορφοι άνθρωποι γενικά. Νιώθω πολύ οικεία ακόμα κι αν στην αρχή ένιωσα αρκετά επιφυλακτικός, έχοντας επηρεαστεί από τις κουβέντες διαφόρων ανθρώπων. Με χαιρετούν συνεχώς κορνάροντάς μου από τα αυτοκίνητά τους, κάποιοι απ αυτούς έρχονται και μου μιλούν. Μια νύχτα είχα σταματήσει σε έναν αλευρόμυλο και ο φύλακας με άφησε να κοιμηθώ μέσα. Χθες κοιμήθηκα σε ένα παρατημένο σπίτι μαζί με έναν ακόμα «κύριο», ο οποίος τυχαίνει να περνά εκεί τις νύχτες του και να προσέχει την αυλή το πρωί.
Μια μέρα γεμάτη προβλήματα
Σήμερα ξύπνησα και αντιλήφθηκα ότι είχα πάθει λάστιχο. Κανένα πρόβλημα… το έφτιαξα στα γρήγορα μόνος μου. Σε κάποιο σημείο, αρκετά χιλιόμετρα έξω από το Poza Rica το ποδήλατό μου γλίστρησε και η μπροστινή ρόδα χτύπησε στο πεζοδρόμιο. Στράβωσε αρκετά άσχημα. Κι εγώ ο ίδιος επίσης είχα μερικά γδαρσίματα, καθώς προσπάθησα να ισορροπήσω το ποδήλατο. Καθώς σήμερα ήταν «ημέρα ξενοδοχείου», έπιασα ένα δωμάτιο και προσπάθησα να ισιώσω τον τροχό μου. Παρότι διορθώθηκε, είναι αρκετά στραβός ακόμα. Ωστόσο, μπορώ ακόμα να καβαλήσω το ποδήλατο κι όπως ελπίζω δεν θα έχω κανένα σοβαρό πρόβλημα στο δρόμο. Τώρα βρίσκομαι στον Τροπικό του Καρκίνου. Υπάρχουν πολλοί λόφοι, πράγμα που κάνει την καθημερινή ποδηλασία πιο ενδιαφέρουσα και αρκετά πιο δύσκολη. Εκεί έξω είναι ζούγκλα με μπανανιές και οργιώδη βλάστηση παντού.
Ο δρόμος που μοιάζει ατελείωτος
Οι εμπειρίες μου με τους Μεξικάνους βελτιώνονται μέρα με τη μέρα. Όλοι είναι πραγματικά καλοί μαζί μου. Κοιμάμαι συνέχεια έξω, σε εστιατόρια, σε ξωκλήσια στα βουνά. Οι άνθρωποι κάθε φορά με χαιρετούν με ενδιαφέρον και μου επιτρέπουν να κοιμάμαι στις ιδιοκτησίες τους. Τις προηγούμενες μέρες η ποδηλασία μου ήταν σκληρή σαν κόλαση. Πήρα μια καλή γεύση για το πώς θα είναι οι Άνδεις εκεί κάτω στο Νότο. Σε δύο μέρες ανέβηκα περισσότερα από 5000 κάθετα μέτρα. Σήμερα συνάντησα δυο φίλους ποδηλάτες, οι οποίοι μου κέρασαν το μεσημεριανό γεύμα και με ξενάγησαν στην Oaxaca. Είναι μια υπέροχη αποικιακή πόλη στο νότιο Μεξικό.
Αποφάσισα να μείνω μια ακόμα μέρα στην Oaxaca για να ξεκουραστώ και να πλύνω ρούχα, προκειμένου να ετοιμαστώ για το μακρύ μου ταξίδι στην Κεντρική Αμερική. Το πρωί περπάτησα στους δρόμους του ιστορικού κέντρου της Oaxaca θαυμάζοντας την όμορφη αρχιτεκτονική των εκκλησιών και των ταβερνών. Κούρεψα τα μαλλιά μου μια ακόμα φορά και εντελώς τυχαία έπεσα πάνω στον μοναδικό Έλληνα που ζει στην Oaxaca. Ο κύριος αυτός κατάγεται από τη βόρεια Ελλάδα. Θα γευματίσουμε στο σπίτι του και αύριο θα έχω μια συνέντευξη με τον τοπικό τύπο. Σήμερα είναι η γιορτή της Παρθένου της Γουαδελούπης (Virgin de Guadelupe), μια από τις κύριες θρησκευτικές φυσιογνωμίες στο Μεξικό. Συναντήθηκα πολλές φορές με δρομείς που τους ακολουθούσαν οργανωμένα πληρώματα, για να τιμήσουν την Παρθένο. Βλέποντάς τους πάνω στο βουνό στη μέση του πουθενά, ήταν πέρα από κάθε πίστη. Φαντάζομαι ότι θα σκέφτονται κι αυτοί για μένα το ίδιο… Τις τελευταίες δύο μέρες ρίχτηκαν πολλά πυροτεχνήματα σε ολόκληρη την πόλη. Είναι μια μεγάλη γιορτή εκεί πέρα. Η Oxaca είναι κάτι που πρέπει να δει κάποιος οπωσδήποτε στο Μεξικό!!! Δεν επισκέφτηκα ακόμα κανέναν αρχαιολογικό χώρο, αν και έχω δει καταπληκτικές φωτογραφίες απ αυτούς. Είμαι σίγουρος ότι θα έχω αυτή την ευκαιρία όσο θα ταξιδεύω.

23 Noεμβρίου 2005 - Houston, Η.Π.Α. [ΚΜ-24369, Ημέρα 203η] > Το πιο απρόσμενο συμβάν από την αναχώρησή μου απ το οικογενειακό μου σπίτι στο Mt. Vernon της Virginia, το οποίο σηματοδοτεί το ξεκίνημα του τελευταίου μέρους του ταξιδιού μου, μετά από ένα αναζωογονητικό διάλειμμα από την ποδηλασία μου –ήταν η συνάντηση με έναν Αμερικάνο τζέντλεμαν, τον κύριο John Shumate. Ήταν σχεδόν ηλιοβασίλεμα εκεί, είχα σταματήσει σε κάτι θάμνους για να πάω βιαστικά στην τουαλέτα (της φύσης). Καθώς επέστρεφα στο ποδήλατό μου, σταμάτησε δίπλα και με ρώτησε για το ταξίδι μου. Μετά από μια σύντομη κουβέντα, τελείωσε προσκαλώντας με στο σπίτι του. Ήταν πολύ ενδιαφέρουσα προσωπικότητα και είχε κι αυτός κάνει μερικά μεγάλα ταξίδια επίσης (ωτοστόπ στη Νότια Αμερική στα δεκαοχτώ του!).
Με σύστησε και σε μια άλλη οικογένεια, αυτήν του κυρίου Andrew Kassoff, στο Blacksburg, VA, όπου έμεινα δυο μέρες αργότερα. Ο κύριος Kassoff ασχολούνταν με ορειβασία και αναρρίχηση μέχρι πριν λίγα χρόνια κι έτσι είχαμε πολλά κοινά.
Το Tennessee και η Alabama μου προσέφεραν πολλή εύκολη ποδηλασία, κυρίως μέσα σε καλλιεργήσιμες εκτάσεις, οι οποίες έρχονταν σε αντίθεση σε κάποιους αρκετά απότομους λόφους στη NΔ Virginia. Καθώς κατευθύνομαι νότια, προσέχω περισσότερα ερειπωμένα κτίρια, παρατημένα αυτοκίνητα στην άκρη του δρόμου, μια γενική εντύπωση ότι η ιδιοκτησία δεν τυχαίνει φροντίδας.
Δυο νύχτες νωρίτερα κοιμήθηκα κάτω από ένα μεγάλο γείσο μιας εκκλησίας. Είχα ακούσει για μια επερχόμενη καταιγίδα αλλά δεν είχα καμία ένδειξη για το πώς θα μπορούσε να είναι. Δεν ξαναέζησα ποτέ πιο πριν στη ζωή μου κάτι τέτοιο. Είμαι ευγνώμων για το γεγονός ότι δεν βρισκόμουν έξω ποδηλατώντας εκείνες τις φοβερές 3-4 ώρες που κράτησε. Ξεκίνησε περίπου στις 10 το βράδυ και τελείωσε τις πρώτες ώρες της επόμενης μέρας. Ο αέρας ήταν πολύ δυνατός. Μπορούσα να δω το στροβίλισμα του νερού στον αέρα και να ακούσω το κροτάλισμα της βροχής στη στέγη του κτιρίου. Το επόμενο πρωί έμαθα ότι υπήρξαν επιβεβαιωμένοι πολλαπλοί ανεμοστρόβιλοι δύο από τους οποίους στην Alabama -στην οποία εγώ βρισκόμουν- με δύο νεκρούς. Είμαι πραγματικά ευτυχής που δεν βρισκόμουν κοντά σε κάποιον απ αυτούς. Τώρα μπορώ να κατανοήσω κάπως καλύτερα τη δύναμη της φύσης και την καταστροφική της δύναμη.
Σήμερα το πρωί ήμουν για μια ακόμα φορά κάτω από το υπόστεγο μιας εκκλησίας. Η θερμοκρασία στις 6:15 το πρωί ήταν -6. Σηκώθηκα πολύ σύντομα απ τον ύπνο μου και έκανα ξέφρενα ποδήλατο για να φτάσω στο επόμενο βενζινάδικο και να ζεσταθώ. Έχω σχεδόν φτάσει στη Νέα Ορλεάνη και κάνει ακόμα απαίσιο κρύο εδώ κάτω. Πότε θα τελειώσει? Αν λάβει κανείς υπόψη τον παράγοντα “wind chill” (Σημ.Α-Ζ: την υποκειμενική αίσθηση του κρύου που προκύπτει από τη σχέση μεταξύ θερμοκρασίας και έντασης ανέμου) στη διάρκεια της ποδηλασίας, η πτώση της θερμοκρασίας φτάνει στους -20οC, κάτι που είναι πραγματικά κρύο! Υπάρχει ένα μέρος του ποδιού μου –γύρω απ τον αστράγαλο- το οποίο είναι εντελώς ακάλυπτο και στο έλεος του παγωμένου αέρα. Τι να κάνουμε, είναι κι αυτό ένα μέρος του ταξιδιού… Τις τελευταίες λίγες μέρες κάνω ποδήλατο σαν τρελός, προσπαθώντας να φτάσω στο Χιούστον έγκαιρα, πριν τη Μέρα των Ευχαριστιών, ελπίζοντας να βρω έξτρα λαμπάκια για τον φακό κεφαλής μου. Κάνοντας ποδήλατο στη Λουϊζιάνα και στο Τέξας, ήταν μάλλον μονότονο εξαιτίας του επίπεδου του επίπεδου εδάφους της περιοχής και της έλλειψης δέντρων. Το προηγούμενο βράδυ έμεινα σ ένα μοτέλ που ανήκει σε Ινδιάνους. Ήταν πραγματικά καλοί και δεν ήθελαν να με χρεώσουν για το δωμάτιο όταν ανακάλυψαν ότι είμαι ταξιδευτής. Τελικά κατέληξα στο να τους πληρώσω ένα μικρό ποσό για τη διανυκτέρευση. Τώρα βρίσκομαι στο Ελληνικό Προξενείο στο Χιούστον αλλά δεν κατάφερα να βρω αυτά τα μικρά λαμπάκια. Φαντάζομαι ότι πρέπει να ελπίζω πως το τελευταίο που έχω θα κρατήσει κάπως. Κι αυτό επίσης είναι μέρος του ταξιδιού… Σε λίγες μέρες θα είμαι στα Μεξικάνικα σύνορα.
Η ζωή είναι καταπληκτική… Έτσι, προς το τέλος της μέρας νιώθω κάπως απογοητευμένος επειδή δεν έχω βρει το λαμπάκι που χρειαζόμουν. Είμαι έτοιμος να εγκαταλείψω την προσπάθεια και να τα μαζέψω για να φύγω από το Χιούστον. Μια από τις κυρίες στο Προξενείο -οι οποίες με βοήθησαν πραγματικά πολύ- φέρνει μια εκτύπωση από μια εταιρεία στο Κολοράντο. Τυχαίνει να έχουν το λαμπάκι που ψάχνω. Την ίδια ώρα είμαι σε μια συνάντηση με μια Ελληνίδα, η οποία είναι καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Χιούστον. Καθώς είναι αργά το βράδυ με προσκαλεί να μείνω τη νύχτα στο σπίτι της. Τα πράγματα δείχνουν να φωτίζουν για μένα. Τελικά παραγγέλνω τα λαμπάκια και κανονίζω να μου σταλούν στο Brownsville, από όπου θα τα παραλάβω από ένα Holiday Inn σε τρεις μέρες. Πέρασα τη βραδιά με την κυρία Βαλεντίνη και τον David, έχοντας ένα τεράστιο μπουφέ για δείπνο, σε ένα μεγάλο Κινέζικο εστιατόριο και συναντώντας πολλούς ανθρώπους –Έλληνες και μη Έλληνες- οι οποίοι με υποδέχτηκαν με μεγάλο ενθουσιασμό. Είχα μια σπουδαία βραδιά μετά απ όλα αυτά!
Έχω αποφασίσει να μείνω μερικές επιπλέον ημέρες στο Χιούστον και να περάσω τη Μέρα των Ευχαριστιών ανάμεσα στην υπέροχη παρέα της κυρίας Valentini και του David. Θα ξεκουράζομαι μακριά απ το ποδήλατό μου, τρώγοντας σπουδαίο φαγητό για μια ακόμα φορά και κάνοντας ετοιμασίες για το μακρύ μου ταξίδι. Αυτές τις γραμμές τις γράφω από το Εργαστήρι Γλώσσας στο Πανεπιστήμιο του Χιούστον, όπου η κυρία Valentini είναι επικεφαλής του Γαλλικού Τμήματος. Μόλις γευμάτισα με αρκετούς άλλους Έλληνες καθηγητές στο Πανεπιστήμιο του Χιούστον. Μια σπουδαία περίοδος επαναφόρτισης !

2 Noεμβρίου 2005 - Νew York, Η.Π.Α. [ΚΜ-21425, Ημέρα 181η > Σήμερα αναχωρώ για Washington D.C. μετά από αρκετό χαλάρωμα, ίσως περισσότερο απ ότι χρειάζεται. Έκανα βέβαια ποδήλατο αλλά πολύ λίγο σε σχέση με αυτό που έχω συνηθίσει. Στην Νέα Υόρκη έφτασα ουσιαστικά στις 25 του Οκτώβρη και έμεινα μέχρι σήμερα, 2 Νοέμβρίου. Είδα αρκετούς φίλους. Συναντήθηκα με έναν παλιό συμμαθητή μου από το ‘Ανατόλια’, τον Κώστα Μιχαηλίδη, με τον οποίο είχα κάνει ποδηλασία στο παρελθόν.
Ακόμα συνάντησα τον Γιάννη Καναβάτσα, ο οποίος είναι ο άνθρωπος που με προώθησε στην ποδηλασία. Θυμήθηκα και τη μικρή ιστορία που με συνδέει μ αυτόν τον άνθρωπο:
Πριν αρκετά χρόνια, όταν μετακόμισα στην ΝΥ για το μεταπτυχιακό μου, είχα ένα παλιό Peugeot, το οποίο ακόμα και σήμερα χρησιμοποιώ για τις μετακινήσεις μου στη Θεσσαλονίκη. Άρχισα λοιπόν να κάνω μ αυτό το ποδήλατο από μόνος μου διαδρομές στην πόλη της ΝΥ και αργότερα και έξω απ αυτήν, διανύοντας αρκετά χιλιόμετρα. Τυχαία μια μέρα γνώρισα κάποιον ποδηλάτη, που ήταν από τους καλύτερους ποδηλάτες πίστας στην Αμερική. Έκανε προπόνηση με ένα καλό γκρουπ –κάποιοι απ αυτούς είχαν λάβει μέρος στο Tour de France. Με κάλεσε να βγαίνω κι εγώ προπόνηση μαζί τους και αποδέχτηκα βέβαια. Κάναμε 3-4 μέρες τη βδομάδα προπόνηση δρόμο. Ο άνθρωπος αυτός ήταν ο Γιάννης Καναβάτσας.
Αργότερα, ο Γιάννης με σύστησε στον Γκας Καρπαθάκη, από τον οποίο ουσιαστικά αγόρασα το πρώτο αξιόλογο ποδήλατο δρόμου. Ο Γκας έχει το μαγαζί του στην Αστόρια. Έτσι λοιπόν άρχισε η πορεία μου στην ερασιτεχνική ποδηλασία. Θεωρώ πως αν δεν είχαν συμβεί όλα αυτά μπορεί να μην έκανα αυτή την προσπάθεια τώρα.
Ο Γκας Καρπαθάκης, όσο ήμουν στην ΝΥ αυτές τις μέρες τώρα, μου πρόσφερε ένα σωρό ανταλλακτικά δωρεάν (χορηγία). Καινούργια λάστιχα, κασέτα, αλυσίδα, δίσκο… Με βοήθησε όσο δεν φανταζόμουν, του χρωστάω πολλά!!!
Όταν θα φτάσω στην Ουάσινγκτον θα μείνω κι εκεί 2-3 μέρες, για να δω τους υπόλοιπους φίλους μου και μετά αρχίζει μια μεγάλη πορεία μέχρι τη Νότια Αμερική.

23 Οκτωβρίου 2005 - Boston, Η.Π.Α. [ΚΜ-20947, Ημέρα 172η]Το Α-Ζ αναδημοσιεύει μήνυμα του Βασίλη, που καταχωρήθηκε στο Forum χθες
"Δυστυχώς δεν έχω συχνή πρόσβαση στο Internet, αλλά για ποιο λόγο no news? (Σημ.Α-Ζ: Ο Βασίλης αναφέρεται σε δημοσίευση επισκέπτη στο Forum του Α-Ζ, με τίτλο “no news good news?”). Τα νέα είναι καλά. Βρίσκομαι στη Βοστώνη των ΗΠΑ και κάνω ένα μικρό διαλειμματάκι από την καθημερινή ποδηλασία, απολαμβάνοντας φίλους και γνωστούς. Σύντομα θα βρίσκομαι στη Νέα Υόρκη, όπου θα μείνω επίσης αρκετές ημέρες για να διευθετήσω και κάποιες δουλειές πριν αναχωρήσω για το μεγάλο ταξίδι στη Νότια Αμερική.
"Ευχαριστώ τους συγγενείς, φίλους και γενικά όλο τον κόσμο που δείχνει ενδιαφέρον και που υποστηρίζει την προσπάθεια που κάνω. Τελευταία, πηγαίνω σε ελληνικά σχολεία της ομογένειας και συζητώ με παιδιά για το ταξίδι μου. Αυτό που τους λέω και που πλέον πιστεύω θερμά, είναι πως ο κόσμος είναι κατά βάθος «καλός». Οι προσωπικές φιλοδοξίες και κυρίως η πλεονεξία που εκφράζεται σε συλλογικό επίπεδο και μέσω της πολιτικής –ειδικά στο δυτικό κόσμο- αλλοιώνουν τον εύπλαστο κατά τη γνώμη μου και αγνό χαρακτήρα του ανθρώπου.
"Αυτή είναι μια γενική εικόνα που έχω σχηματίσει μέχρι τώρα για τους ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Ουσιαστικά, έχω διευρύνει αρκετά τους ορίζοντές μου -παρόλο που έχω ξαφνιαστεί από μεμονωμένα επεισόδια κατά την πορεία μου- και πλέον νιώθω πως δύσκολα θα με σοκάρει κάτι. Το ίδιο συμβαίνει και με τις καιρικές συνθήκες απέναντι στις οποίες το σώμα και το μυαλό μου σταδιακά δημιουργεί ανοσία. Τα πολλά χιλιόμετρα καθημερινά, έχουν γίνει ρουτίνα, ανεξάρτητα από τα εμπόδια που μπορεί να αντιμετωπίσω. Επίσης έχω συνηθίσει σε μια απλή διαβίωση στην ύπαιθρο, εκεί όπου δεν βρέχομαι βέβαια, καθώς και το οποιοδήποτε φαγητό, που κύριο σκοπό έχει την παροχή ενέργειας για τη συνέχιση του ταξιδιού μου. Υπάρχουν βέβαια και οι εξαιρέσεις σε αυτόν τον τρόπο ζωής, που με επαναφέρουν προσωρινά σε μια άλλη πραγματικότητα, με πιο πολλές ανέσεις και ευκολίες.
"Βρίσκομαι κοντά στη μέση του ταξιδιού μου και ήδη φαντάζει σαν ένα όνειρο. Νιώθω πως είμαι μέσα σε μια δίνη συνεχούς κίνησης, σε μια πλημμυρίδα εικόνων και εμπειριών. Έχω τόσες ιστορίες να αφηγηθώ, που μου έχουν κάνει εντύπωση για τον ένα ή τον άλλο λόγο.
Από τη μια είμαι έτοιμος να ξεκουραστώ και να αναλογιστώ τι έχω περάσει και από την άλλη επιθυμώ να συνεχίσω και να ολοκληρώσω αυτό το υπέροχο και συνάμα δύσκολο ταξίδι, για να εμπλουτίσω ακόμα περισσότερο τον εσωτερικό μου κόσμο εκπληρώνοντας ένα από τα όνειρά μου."

10 Οκτωβρίου 2005 - Vancouver, Καναδάς [ΚΜ-19600, Ημέρα 157η] Στον Καναδά βρίσκεται από χθες ο Βασίλης, μετά από ένα 20ήμερο περίπου που πέρασε στη Νέα Ζηλανδία, τον «παράδεισο» όπως αποκαλεί ο ίδιος το σπάνιο αυτό νησί του Ειρηνικού. Νωρίτερα είχε τύχει καταπληκτικής υποδοχής στις μεγάλες πόλεις της Αυστραλίας και κυρίως στη Μελβούρνη, όπου τα media ασχολήθηκαν μαζί του και πρόβαλαν την προσπάθειά του. Στο μήνυμά του που έφτασε χθες στο Α-Ζ, ο Βασίλης επικοινωνεί απ το Vancouver στις ακτές του Ειρηνικού, στο δυτικό τμήμα της χώρας. Αφού κάνει ένα μικρό tour στην γύρω περιοχή, θα πετάξει για τα ανατολικά, στο Μόντρεαλ, απ όπου θα ξεκινήσει την κάθοδο για το νότο -έγκαιρα όπως ελπίζει, ώστε να γλυτώσει τον επερχόμενο χειμώνα. Γράφει στο μήνυμά του:
«…Ήμουν στη Νέα Ζηλανδία 19 ημέρες. Ο καιρός στο Νότιο Νησί ήταν κατά κύριο λόγο καλός. Η Νέα Ζηλανδία είναι γνωστή για τις πολλές βροχές της και τον απρόβλεπτο καιρό της. Πέρασα από καταρρακτώδεις βροχοπτώσεις, τρελούς ανέμους (έως και 90 χιλιόμετρα την ώρα) αλλά και ηλιόλουστες μέρες. Τρελές ανηφόρες! Μάλιστα στο Dunedin υπάρχει ένας δρόμος που κατέχει το Ρεκόρ Guinness για τον δρόμο με τη μεγαλύτερη κλίση στον κόσμο. Το Νότιο Νησί είναι ένας παράδεισος τοπίων. Το Βόρειο είχε αρκετές βροχές και δυστυχώς πέρασα μέρη χωρίς να βλέπω τίποτα, για παράδειγμα ένα ηφαίστειο στο κέντρο του. Τέλειωσα νωρίτερα, κυρίως λόγω του άσχημου καιρού. Τα χιλιόμετρά μου είναι 19.600 αυτή τη στιγμή. Ο κόσμος εδώ όπως και στην Αυστραλία είναι φιλικός αλλά τίποτα το εξαιρετικά ιδιαίτερο, όπως στην Ασία. Το φαγητό μου περιορίστηκε σε φτηνά υλικά (κυρίως ψωμί και μαρμελάδα). Έβαλα και μερικά κιλά και είμαι στα 70. Μάλλον θα χρειαστεί να αλλάξω τη διατροφή μου σύντομα. Κοιμάμαι κυρίως σε εξωτερικούς χώρους, χωρίς αντίσκηνο, όπου βρω υπόστεγο… Οι θερμοκρασίες σπάνια πέρασαν τους 12 βαθμούς και τα πρωινά, το θερμόμετρο ήταν κολλημένο στο μηδέν. Συνήθισε το σώμα μου και έκανα ποδήλατο άνετα πάνω από τους 5 βαθμούς. Ο ρυθμός έπεσε λίγο, λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών, της μορφολογίας του εδάφους (αρκετά βουνά) και γιατί συνεχώς σταματούσα για φωτογραφίες. Το ποδήλατο δυστυχώς άρχισε να μου τρώει αρκετά χρήματα, γιατί ήρθε η ώρα να αλλάξω αρκετά πράγματα. Τα γρανάζια είχαν φαγωθεί και άλλαξα κασέτα και ένα δίσκο, σύντομα θα αλλάξω λάστιχα…»
Θα πρέπει να αναφέρουμε τέλος, ότι ο Βασίλης με την προσπάθειά του επιχειρεί να συγκεντρώσει δημοσιότητα αλλά και χρήματα για τους σκοπούς της μη κυβερνητικής οργάνωσης «PRAKSIS», η οποία προσφέρει υπηρεσίες ιατρικής περίθαλψης και ψυχοκοινωνικής υποστήριξης σε περιθωριακές ομάδες του πληθυσμού (άστεγοι, πρόσφυγες, οικονομικούς μετανάστες, ουσιοεξαρτώμενους, θύματα σωματεμπορίας, κλπ)