WHO IS WHO

Ο Βασίλης γεννήθηκε το 1975 στη Θεσσαλονίκη και μετά τα γυμνασιακά χρόνια βρέθηκε στην Αμερική για σπουδές ψυχολογίας μέχρι το 2000. Στη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας εργάστηκε στην ομάδα ψυχοκοινωνικής μέριμνας του στρατού. Μετά, ασχολήθηκε με διάφορες επαγγελματικές δραστηριότητες, λίγο ή καθόλου σχετικές με το αντικείμενο της επιστήμης του.
Με τα σπορ περιπέτειας γνωρίστηκε στα 15 του, όταν βρέθηκε σε ορειβατική κατασκήνωση. Από τότε τα βουνά κέρδισαν τον Βασίλη και ξεκίνησε να γνωρίσει το μαγικό κόσμο τους. Αρχικά στην Ελλάδα και αργότερα στο εξωτερικό. Ταξίδεψε μέχρι τις Άλπεις για να ανέβει στο Mont Blanc και στην Αφρική για το Kilimanjaro, αλλά και στο Νεπάλ, όπου είδε από κοντά τα βουνά-σύμβολα της ιστορίας της ορειβασίας. Με το ποδήλατο ασχολήθηκε στα χρόνια των σπουδών του στην Αμερική, κάνοντας προπονήσεις με γκρουπ αθλητών που είχαν εμπειρία από διεθνείς αγώνες. Περγαμηνές από αγωνιστική δράση δεν έχει, όμως το πάθος του για τον αθλητισμό τον οδηγεί συνεχώς κοντά σε αθλητικές προσπάθειες.


ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ

Αρχικά το σχέδιο του Βασίλη ήταν να ξεκινήσει από την Αφρική. Όμως στην πορεία τα δεδομένα άλλαξαν και πήρε την απόφαση να κινηθεί ανατολικά. Θα ακολουθήσει μια πορεία που θα τον φέρει από την Τουρκία στο Ιράν (το μεγάλο πρόβλημα γι αυτόν είναι το Ιράν, όπου αντιμετωπίζει πριν από το ξεκίνημα ακόμα, προβλήματα με την έκδοση βίζας). Αν δεν καταφέρει να λύσει το πρόβλημα βίζας θα το παρακάμψει πετώντας για Πακιστάν και στη συνέχεια θα περάσει στην βόρεια Ινδία, μετά στην Βιρμανία, Ταϊλάνδη, Σιγκαπούρη και θα ακολουθήσει θαλάσσιο ταξίδι προς βόρεια Αυστραλία (Ντάργουϊν). Πορεία κατά μήκος της βόρειας και ανατολικής ακτής της Αυστραλίας μέχρι τη Μελβούρνη και αμέσως μετά πέρασμα στη Νέα Ζηλανδία. Μετά σκοπεύει να ταξιδέψει με πλοίο ή αεροπλάνο στο Μεξικό περνώντας έτσι τον Ειρηνικό, απ όπου θα ξεκινήσει το μεγάλο ταξίδι για την Λατινική και τη Νότια Αμερική, μέσω Παναμά και δυτικής ακτής: Κολομβία, Περού Χιλή & Αργεντινή. Εφόσον τότε κρίνει ότι υπάρχει ακόμα αρκετός διαθέσιμος χρόνος, θα περάσει στην Αφρική (Κέϊπ-Τάουν) και θα κινηθεί βόρεια από την δυτική ακτή (Ατλαντικός) για να φτάσει στο Γιβραλτάρ και να περάσει απέναντι στην Ευρώπη. Οι σοβαρότεροι κίνδυνοι κατά τον Βασίλη, εντοπίζονται στην Κολομβία και σε κάποιες χώρες της κεντρικής Αφρικής.

Το ποδήλατό του είναι ειδικά φτιαγμένο από την για μεγάλα ταξίδια στην άσφαλτο. Μεταφέρει όλο τον εξοπλισμό βάρους πάνω από 30 κιλά σε τσάντες προσαρμοσμένες στα πλευρά των τροχών, ο συνηθισμένος τρόπος μεταφοράς σε ταξίδια. Διαθέτει ένα ατομικό αντίσκηνο και ελάχιστο ρουχισμό, ένα σοβαρό φαρμακείο, κάποια συμπληρώματα διατροφής, χάρτες και μια ψηφιακή φωτογραφική μηχανή.

Υπολογίζει σε 8 ώρες ποδηλασίας καθημερινά, διαιρώντας τις σε δύο τμήματα, πρωινό και απογευματινό, ώστε να αποφεύγει τις δύσκολες ώρες του μεσημεριού, όπου τόσο οι ίδιος όσο και το ποδήλατο εκτίθενται σε έντονη ηλιοφάνεια. Θα κινείται σε μεγάλους αυτοκινητόδρομους, ώστε να εξασφαλίζει την πιο σύντομη οδό από τον ένα τόπο στον άλλο αφενός και θέματα προσωπικής ασφάλειας από κακοποιούς αφετέρου.

Το Α-Ζ θα προσπαθήσει να παρακολουθήσει το ταξίδι του Βασίλη γύρω απ τον κόσμο, με βάση τα μηνύματα που θα στέλνει ο ίδιος μέσω email από τις πόλεις ή και τα χωριά που περνά.


ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ Α-Ζ ΜΕ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΜΕΣΙΤΙΔΗ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΑΝΑΧΩΡΗΣΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ

Το Α-Ζ συνάντησε τον Βασίλη τον Απρίλιο του 2005, λίγες μέρες πριν αναχωρήσει και καθώς βρισκόταν σε μια συνεχή μετακίνηση μεταξύ Θεσσαλονίκης – Αθήνας για την εξασφάλιση βίζας για κάποιες ασιατικές χώρες και συζήτησε μαζί του. Προσπαθήσαμε κυρίως να σχηματίσουμε μια εικόνα για τα κίνητρα που τον ώθησαν να ξεκινήσει το μεγάλο αυτό σχέδιο αλλά και για το πώς το φαντάζεται να υλοποιείται. Η πρώτη διαπίστωσή μας είναι ότι όπως και σε παρόμοιες περιπτώσεις, έχεις μπροστά σου τον ‘άνθρωπο της διπλανής πόρτας’.

Ότι ισχύει για τους περισσότερους λάτρεις του ποδηλάτου, ισχύει και για τον Βασίλη. Ασχολείται καθημερινά με το ποδήλατο και σαν σπορ –προπονείται κάνοντας mountain bike- αλλά και σαν φιλοσοφία στις μετακινήσεις του «Το ποδήλατο είναι τρόπος ζωής. Καθημερινά κάνω ποδήλατο -και μόνο ποδήλατο…»

Αποφάσισε να κάνει τον Γύρο του Κόσμου με ένα ποδήλατο, συνδυάζοντας τον τρόπο ζωής του με την ιδεολογία του, σε ένα απόλυτο σχέδιο «Για μένα, τα ταξίδια, οι άνθρωποι και οι πολιτισμοί είναι ότι καλύτερο μπορείς να κάνεις στη ζωή σου».

Το μοναχικό ταξίδι είναι σχεδόν μονόδρομος για όποιον αποφασίσει να το πραγματοποιήσει. Μια αποστολή που μπορεί να διαρκέσει ένα, δύο ή και περισσότερα χρόνια, δεν μπορεί παρά να είναι μια υπερβολική δόση περιπέτειας, που για διάφορους λόγους δεν θα έβρισκε ανταπόκριση από κάποιους. Εξάλλου, πόσοι θα μπορούσαν να αποφασίσουν κάτι τόσο μεγάλο και τόσο απαιτητικό «Δεν έχω αρνητισμό απέναντι σε άλλους, παρότι πρέπει σε μια ομάδα να κάνεις υποχωρήσεις να συμβιβαστείς. Ευχαρίστως θα ξεκινούσα με κάποιον άλλον να κάνω αυτό το εγχείρημα αλλά στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή γνωρίζω ότι δεν υπάρχουν κάποιοι άλλοι που ετοιμάζονται να κάνουν κάτι παρόμοιο, γι αυτό και αποφασίζω να ξεκινήσω μόνος μου. Χρειάζονται δύο χρόνια διαθέσιμα, όπως επίσης και αρκετά χρήματα, αλλά και κάποιος να μην θέλει να είναι απλά τουρίστας –να κάνει δηλαδή 30 χιλιόμετρα μόνο τη μέρα».

Ο Βασίλης κατάστρωσε τα σχέδιά του στο χάρτη. Τράβηξε γραμμές, υπολόγισε χρόνους και πρόσθεσε χιλιόμετρα και ημέρες. Ο στόχος του είναι να ολοκληρώσει τον «κύκλο» σε δύο περίπου χρόνια. Και σύμφωνα με την πορεία που χάραξε θα διανύσει περίπου 50.000 χιλιόμετρα! «Αποφάσισα ότι θέλω να κάνω το γύρο του κόσμου σε δύο χρόνια και ο λόγος είναι ότι θέλω να κάνω κι άλλα πράγματα στη ζωή μου. Θα μπορούσα να πάρω ένα ποδήλατο και να πω ότι θα γυρίζω τον κόσμο μέχρι να τελειώσω κάποτε. Όμως υπάρχουν κι άλλα πράγματα στη ζωή μου που με περιορίζουν και θα ήθελα να επιστρέψω σε δύο χρόνια».

Τι περιμένει άραγε κάποιος, κάνοντας τον Γύρο του Κόσμου με ένα ποδήλατο? Την (απόλυτη) εμπειρία είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτεται κανείς. Βέβαια, για άλλους η εμπειρία ορίζεται σαν μια φυσική υπερπροσπάθεια που εμπλουτίζεται από τις επαφές με ανθρώπους και πολιτισμούς, ενώ για άλλους το ακριβώς αντίθετο. Για τον Βασίλη είναι μια περίεργη μίξη, όπου ενώ προβάλλεται από τον ίδιο η εμπειρία της επαφής και της γνωριμίας με τους ανθρώπους, η φυσική του προσπάθεια μοιάζει να ξεπερνά την πρώτη. Ωστόσο ο ίδιος είναι σαφής «Περιμένω να νιώσω τον άνθρωπο κοντά μου. Τον άνθρωπο ως οντότητα. Ουσιαστικά θέλω να δημιουργήσω μια ενιαία εικόνα του ανθρώπου στο μυαλό μου. Δεν πιστεύω σε διαχωρισμούς, σε εθνότητες, σε θρησκείες, πιστεύω ότι όλοι είμαστε κατά βάση ίδιοι. Κι αυτό θέλω να το ζήσω, θέλω να το αποδείξω. Επίσης θέλω να αποδείξω ότι μπορείς να ζήσεις με πολύ λίγα πράγματα. Δεν μου αρέσει να νομίζουμε ότι πρέπει να ζήσουμε με ένα συγκεκριμένο στερεότυπο τρόπο, μου αρέσει η επιλογή, είναι πολύ βασικό αυτό στη ζωή μου. Θα ήθελα να μπορεί να πει ο καθένας: ‘θέλω να ζήσω έτσι στη ζωή μου’ κι αυτό να το αποδέχονται οι άλλοι. Ωστόσο ο Έλληνας …δυσκολεύεται σ αυτό τον τομέα, να δεχτεί δηλαδή τη μειοψηφία, τη μειονότητα. Για μένα είναι πολύ σημαντικό αυτό που θα κάνω γυρνώντας όλες αυτές τις χώρες, να δω δηλαδή πόσο οι άνθρωποι είναι δεκτικοί σε άλλους, ουσιαστικά θα ήθελα αυτό το «άλλους» να εκλείψει κάποια στιγμή, αλλά είναι πολύ δύσκολο. Αν και ξέρω ότι θα με δουν παράξενα –ειδικά πάνω σ ένα ποδήλατο- είμαι βέβαιος ότι αυτή η διαφορά θα εξομαλυνθεί τελικά, θα καταλάβουν ότι κι εγώ είμαι ένας άνθρωπος σαν κι αυτούς και θέλω κι εγώ να το καταλάβω βαθειά μέσα μου. Αυτό το βίωσα στα χρόνια της Αμερικής και δεν θεωρώ τον εαυτό μου Έλληνα αλλά έναν πολίτη του κόσμου. Θέλω βέβαια να δηλώσω ότι πάντα υπάρχει ένας σεβασμός στη διαφορετικότητα, δεν θέλω να έρθει η ισοπέδωση των πάντων».

Πόσο προετοιμασμένος είναι για το ταξίδι του στον κόσμο? Όπως πιστεύει ο ίδιος, είναι δύσκολο να το ξέρει κανένας αυτό, παρότι η σχέση του με το ποδήλατο είναι ουσιαστική «Αυτό που ξέρω είναι ότι έχω όλη την καλή διάθεση να προσπαθήσω. Το να πεις κάτι, είναι διαφορετικό από το να το κάνεις. Δεν έχω τέτοια εμπειρία και πιστεύω ότι είναι πολύ δύσκολο να προετοιμαστεί κανένας για κάτι τέτοιο. Πιστεύω ότι όλα είναι θέμα εγκλιματισμού. Σαν αριθμός τα 100 χιλιόμετρα τη μέρα ακούγονται καλά. Για όσους έχουν κάνει ποδηλασία ή ασχολούνται με το ποδήλατο, τα 100 χιλιόμετρα δεν είναι τίποτα…»

Βέβαια, όσοι ασχολούνται με τον αθλητισμό γνωρίζουν ότι υπάρχουν προϋποθέσεις για να μπορεί κανένας να κάνει στα σοβαρά αθλητισμό: σωστή διατροφή, καλός ύπνος, ανέσεις και χρόνος αποκατάστασης από την έντονη σωματική προσπάθεια. Όμως, είναι εύκολα αντιληπτό ότι ένας άνθρωπος που καθημερινά βρίσκεται πάνω σε δύο τροχούς που κινούνται με τη δύναμη των ποδιών του και που μεταφέρει περίπου το μισό σωματικό του βάρος σε εξοπλισμό, έχει υπερβολικά μεγάλες απαιτήσεις για να μπορέσει να συνεχίσει για καιρό μια τόσο σοβαρή προσπάθεια «Ακριβώς. Εδώ είναι που μπαίνουν οι επιπλέον παράγοντες που δυσκολεύουν την κατάσταση. Πρέπει να αντιμετωπίσεις τη διατροφή σου πολύ σοβαρά, για να μπορέσεις να είσαι σίγουρος ότι την επόμενη μέρα δεν θα έχεις κάποια ασθένεια ή δεν θα έχεις ελλείψεις (πολύ σημαντικό), τις αρρώστιες που ενδημούν σε διάφορες περιοχές του κόσμου. Όπως επίσης και τις κλιματολογικές συνθήκες που επικρατούν εκεί. Όπως καταλαβαίνετε, κάνοντας 100 χιλιόμετρα την ημέρα, οι κλιματολογικές συνθήκες αλλάζουν πολύ συχνά. Όλα αυτά περιορίζουν τη δυνατότητα του να πεις ότι ‘ναι θα τα καταφέρω’. Δεν υπάρχει σιγουριά, υπάρχει προσπάθεια όμως. Κι αυτός που προσπαθεί να ανέβει στο Έβερεστ δεν είναι σίγουρος ότι θα τα καταφέρει αλλά προσπαθεί. Είμαι σίγουρος ότι στην πορεία θα χρειαστεί να μεταβάλω, να τροποποιήσω το πρόγραμμά μου. Μην ξεχνάμε εξάλλου, ότι υπάρχουν και διαδικαστικοί παράγοντες που μπορούν να διακόψουν τη συνέχεια της προσπάθειάς μου. Όλο αυτό το ταξίδι τελικά είναι μια προσαρμογή: πρέπει να προσαρμόζεσαι στις συνθήκες που συναντάς κάθε φορά».

Ποια είναι εκείνη η δύναμη που θεωρείται και η μεγαλύτερη, αυτή που θα κάνει κάποιον να τα καταφέρει τελικά? Είναι η καλή φυσική κατάσταση ή η δύναμη του μυαλού (της ψυχής για άλλους) που ισοφαρίζει όχι μόνο το έλλειμμα αποθεμάτων φυσικής δύναμης αλλά και την αδυναμία ένταξης στο συνεχώς μεταβαλλόμενο ανθρωπογενές περιβάλλον που ο ποδηλάτης συναντά καθημερινά. «Είναι η ψυχολογία περισσότερο που μετρά» λέει ο Βασίλης «Είναι η προσαρμοστικότητα. Είδα ότι τόσα χρόνια ότι έχω τη δυνατότητα να προσαρμοστώ σε πολλές διαφορετικές συνθήκες και τα κατάφερα και μ αρέσει αυτό το πράγμα. Γι αυτό κάνω τελικά κάτι, γιατί το δέχομαι και σαν μια πρόκληση. Μου αρέσουν οι δυσκολίες. Είναι καλό να έχεις τέτοια διάθεση πνεύματος».

Ο ίδιος αντιλαμβάνεται ότι το να ξεκινήσει το Γύρο του Κόσμου και μάλιστα με τόσο φιλόδοξο σχέδιο είναι ένα μεγάλο άλμα, σε σχέση με τη μέχρι τώρα εμπειρία του. Όμως, είναι οπαδός της αποφασιστικότητας «Ναι είναι ένα μεγάλο άλμα, αλλά αυτό δεν θα με αποτρέψει, γιατί είναι μια ευκαιρία που αν δεν την πάρω τώρα θα χαθεί. Είναι ένα όνειρο, πραγματοποιείται μόνο αν πεις ‘θα το κάνω’. Δεν υπάρχει κάτι ενδιάμεσο, ή το κάνεις ή δεν το κάνεις. Διαφορετικά? Να προετοιμαστώ κάνοντας το γύρο της Αφρικής? Αν κάνεις το Γύρο της Αφρικής μετά συνεχίζεις και κάνεις και τα υπόλοιπα. Υπάρχει ένα κατώφλι, αν φύγεις πάνω απ αυτό είτε κάνεις τόσο είτε άλλο τόσο είναι το ίδιο πράγμα. Αρχίζω με εκατό χιλιόμετρα τη μέρα και προχωράω. Και θα καταλάβω, πιστεύω ότι πάνω σ αυτή τη βάση θα καταφέρω να χτίσω και να πάω μακριά».