The Montane® Spine® Race: Μία αληθινή χειμωνιάτικη περιπέτεια

Από 13 Ιαν 2017

Δεν πέρασαν παρά λίγα 24ωρα από το πρόσφατο πέρασμα κανονικού χειμώνα σε όλη την Ελλάδα και στο μυαλό μας δεν σταμάτησε να στριφογυρνάει το ερώτημα: θα μπορούσε στην Ελλάδα να διεξαχθεί ένα πολυήμερο αγωνιστικό γεγονός στην καρδιά του χειμώνα με όλες τις δυσκολίες που από αυτό μπορεί να προκύψουν; Δυσκολίες οι οποίες δεν είναι και λίγες, όση εμπειρία και να αντιτάξει κανείς γιατί εκτός των υποκειμενικών δυσκολιών που έγκεινται στον καθένα που θα ήθελε να συμμετέχει υπάρχουν και οι αντικειμενικές που έχουν να κάνουν με το ίδιο το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του γεγονότος: Μα ότι γίνεται μέσα στην καρδιά του χειμώνα!

Η απάντηση; Είδαμε πρόσφατα στο Πήλιο ότι οι διοργανωτές –πολύ ορθά- αποφάσισαν να μειώσουν την απόσταση του αγώνα τους καθώς κανείς δεν θα ήταν προετοιμασμένος να αντιμετωπίσει μία πλήρως χιονισμένη διαδρομή. Πέρυσι στο πείραμα του WAR (το οποίο είχε και σαφώς διαφορετικό και πιο «ορειβατικό» χαρακτήρα) συμμετείχαν μόλις και μετά βίας 40 άνθρωποι και φέτος εγκαταλείφθηκε για τον πιο «τρεξιματικό» Rogkas… στον οποίον παρότι είναι προγραμματισμένος μέσα στην καρδιά του χειμώνα στον Όλυμπο δεν είναι λίγοι αυτοί που παρότι ενθουσιωδώς δήλωσαν συμμετοχή ξέροντας (ή όχι?) τι μπορεί να αντιμετωπίσουν, βρίσκονται μπροστά στην αναγκαστική αγορά –πιθανότατα- υποχρεωτικού εξοπλισμού όπως μπορεί να είναι για εκείνη την μέρα τα spikes ή ακόμη και ένα ζευγάρι κραμπόν εκφράζοντας παράπονα για κάτι που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο…

 

 

Το ερώτημα αυτό σε χώρες με κουλτούρα πιο αγωνιστική και πιο βουνίσια από την δική μας έχει ήδη λάβει απάντηση. Αρκεί να ρίξει μια ματιά κανείς στο αγωνιστικό γεγονός το οποίο ξεκινάει την προσεχή Δευτέρα 15 Ιανουαρίου. The Montane® Spine® Race. «Britain’s Most Brutal Race». Ο πιο κτηνώδης αγώνας της Βρετανίας είναι η ακριβής μετάφραση και ίσως να μην είναι υπερβολικός: 420 χιλιόμετρα, 13.000 μέτρα θετική υψομετρική διαφορά με όριο έγκυρης ολοκλήρωσης τις 7 ημέρες μέσα στον άγριο Βρετανικό Γενάρη με μεγάλο βαθμό αυτονομίας και έναν υποχρεωτικό εξοπλισμό που ανάμεσα σε όλα τα υπόλοιπα περιλαμβάνει αντίσκηνο και υπνόσακο…

 

«Ένας άνδρας κάθισε δίπλα μου σε μια καρέκλα, έσκυψε το κεφάλι, το έβαλε ανάμεσα στα χέρια του και ξέσπασε σε κλάματα. Ήταν ένας πολύπειρος ultrarunner όπως το ίδιο ήταν και οι άλλοι οκτώ που είχαν περάσει από εδώ πριν από αυτόν και έκαναν ακριβώς το ίδιο πράγμα. Κάποιοι από αυτούς αποφάσιζαν να συνεχίσουν, κάποιοι όχι. Και ήταν μόλις η 2η νύχτα…»

 

 

Τα παραπάνω είναι λόγια από τον Damian Hall ο οποίος τερμάτισε στην 4η θέση το 2014 μετά από 127 ώρες. Εκείνη την χρονιά 30 από τους 75 αθλητές είχαν καταφέρει να τερματίσουν. Οι περισσότεροι είχαν εμφανίσει συμπτώματα υποθερμίας ενώ και η Ομάδα Διάσωσης είχε αναγκαστεί να περισυλλέξει έναν αθλητή του οποίου οι δυνάμεις τον είχαν προδώσει μέσα στην διαδρομή.

 

Ο αγώνας δικαιολογημένα δεν έχει και δεν μπορεί να έχει την απήχηση άλλων αγώνων παρόμοιων αποστάσεων όπως για παράδειγμα ο Tor Des Geants. Ξεκίνησε το 2012 με 11 συμμετοχές και 3 τερματισμούς, φέτος όμως στις λίστες του φιγουράρουν 123 τολμηροί αθλητές! Το να «μπεις» στον αγώνα δεν είναι κάτι απλό. Θα πρέπει να αποδείξεις με διάφορους τρόπους ότι είσαι ικανός να ανταπεξέλθεις στις δυσκολίες του καθώς ένας «απλός» τερματισμός σε κάποιον αγώνα υπεραπόστασης δεν αρκεί. Κι ας λέγεται Tor des Geants, Fellsman, UTMB, Lakeland 100… Κάθε αίτηση εξετάζεται προσεκτικά και αν χρειαστεί θα σου ζητηθούν επιπλέον πληροφορίες ή αποδείξεις για την εμπειρία σου.

 

 

Γνώσεις προσανατολισμού και ευχέρειας αυτόνομης κίνησης σε ορεινό περιβάλλον θα πρέπει να θεωρούνται αυτονόητες. Ο αγώνας παρότι κινείται σε σηματοδοτημένο Εθνικό μονοπάτι μην περιμένετε γαζωμένα δέντρα με κορδέλες. Η διοργάνωση δεν έχει παρέμβει πουθενά και σε κανένα σημείο στην ήδη υπάρχουσα σηματοδότηση οπότε θα πρέπει να φροντίσετε ή να ξέρετε να διαβάζετε χάρτη ή να έχετε το πεζοπορικό GPS χειρός φορτισμένο συνέχεια. Ξεχάστε τα ρολογάκια στο χέρι σας, δεν αποτελούν μέρος του υποχρεωτικού εξοπλισμού ο οποίος φτάνει τις δύο σελίδες και στην καλύτερη περίπτωση φτάνει τα 6-8 κιλά στην πλάτη.

 

Τις δυσκολίες όσοι δεν έχουμε κινηθεί για μέρες σε τέτοιες θερμοκρασίες τέτοια εποχή σε εκείνη την περιοχή ίσως να μην τις φανταζόμαστε. Η βροχή είναι το καλό σενάριο. Το να παγώσει το σωληνάκι του ασκού είναι σίγουρα χειρότερο.

 

Στην διαδρομή υπάρχουν μόνο 5 σταθμοί ανεφοδιασμού και ύπνου κάτι που καταλαβαίνετε τι σημαίνει. Το σωτήριο drop bag θα σας ακολουθεί από σταθμό σε σταθμό αλλά τι να το κάνεις αν δεν έχεις την δύναμη ούτε να το ανοίξεις;

 

 

«Ο Spine Race γεννήθηκε όχι μόνο από την επιθυμία μας να δοκιμάσουμε και να δοκιμαστούμε για τις ικανότητές μας ως ultra races αλλά και για να δοκιμάσουμε τις «εξερευνητικές» ικανότητες της ολοένα και μεγαλύτερης κοινότητας αυτού του είδους των αγώνων. Παρακολουθούσαμε χρόνια όλη την τάση διόγκωσης του φαινομένου και θέλαμε να δώσουμε στο κοινό κάτι εντελώς διαφορετικό, σε άλλο επίπεδο» αναφέρει ο τεχνικός διευθυντής του αγώνα Scott Gilmour ο οποίος είναι εξειδικευμένος στα … polar logistics. Σε ελεύθερη μετάφραση ο άνθρωπος αναλαμβάνει να διεκπεραιώσει και να επιμεληθεί αποστολές σε πολικά περιβάλλοντα. Κανείς λιγότερο έμπειρος δεν θα μπορούσε να επιμεληθεί έναν τέτοιον αγώνα… «Έτσι λοιπόν αυτό που κάναμε είναι να προσθέσουμε στρώματα δυσκολίας σε μία καταπληκτική διαδρομή όπως είναι το Εθνικό Μονοπάτι Pennine Way. Καταρχάς αποφασίσαμε ότι ο αγώνας δεν θα ήταν πολυήμερος (εταπ) αλλά κανονικός ultra, και σαν κερασάκι στην τούρτα ο σκοπός μας ήταν να τον διοργανώσουμε … στην καρδιά του χειμώνα. Ξέραμε ότι έτσι θα προσελκύαμε λίγους μεν, αλλά σκληροτράχηλους αθλητές. Όλοι οι γνωστοί κανονισμοί αγώνων πάνε περίπατο, είναι άχρηστοι. Εδώ ισχύει μόνο ένας. Η επιβίωση»

 

Βέβαια τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι, αφού η διοργάνωση κάνει ότι μπορεί προκειμένου να διαφυλάξει την ασφάλεια των συμμετεχόντων. Μέσα στο πακέτο συμμετοχής περιλαμβάνεται προφανώς και ένα GPS tracker για την ακριβής παρακολούθηση της κίνησης του αθλητή και την έγκαιρη αντιμετώπιση δύσκολων καταστάσεων. Η Ομάδα Διάσωσης που καλείται να επιμεληθεί την ασφάλεια των αθλητών είναι από τις πλέον έμπειρες στην Βρετανία και έχει διάσπαρτα μέλη της σε όλη την διαδρομή. Και δεν φτάνει μόνο αυτό αλλά η διοργάνωση φροντίζει να διεξάγει και αγώνα ειδικά για μέλη Ομάδων Διάσωσης από την Αγγλία, την Σκωτία και την Ουαλία τις ίδιες μέρες με τον έτερο μεγάλο αγώνα, μικρότερης απόστασης. Τι καλύτερο από το να δεις από «μέσα» τι είναι αυτό που έχεις να αντιμετωπίσεις?

 

 

Η διοργάνωση προσφέρει τρεις διαφορετικές επιλογές:

  • The Montane Spine Race – 420 χιλιόμετρα από το Edale στο Kirk Yetholm. Θετική υψομετρική 13.135, αρνητική υψομετρική 13.255μ. Όριο έγκυρου τερματισμού οι 168 ώρες. Εκκίνηση την Κυριακή 15 Ιανουαρίου
  • The Montane Spine Challenger – «Μικρότερος» και «γρηγορότερος» αλλά το ίδιο σκληρός. 172 χιλιόμετρα και 5.637μ θετική υψομετρική. Χρονικό όριο οι 60 ώρες. Εκκίνηση 14 Ιανουαρίου
  • The Montane Spine MRT Challenge – ίδιος ακριβώς με τον Spine Challenger αλλά όπως προαναφέραμε μόνο για μέλη Ομάδων Διάσωσης! Εκκίνηση 14 Ιανουαρίου

 

Για πρώτη φορά φέτος η διοργάνωση αποφάσισε να επεκταθεί και να δώσει την ευκαιρία σε όσους θέλουν να δουν την διαδρομή μέσα από ένα αγωνιστικό γεγονός, να την δουν το καλοκαίρι. Έτσι προσφέρουν το ίδιο σετ αγώνων με την ονομασία Montane Spine Fusion και Montane Spine Flare οι οποίοι θα διεξαχθούν φέτος τέλη Ιουλίου.

 

Για περισσότερες ενδιαφέρουσες πληροφορίες απευθυνθείτε στην ιστοσελίδα της διοργάνωσης στο http://thespinerace.com/

 

Πόσο δύσκολο είναι λοιπόν να δούμε στην Ελλάδα αν όχι κάτι τόσο δύσκολο, κάτι που να πλησιάζει έστω στον Montane Spine Race; Αρκετά δύσκολο αν και έχουν γίνει αρκετά βήματα μπροστά σε σχέση με το πού βρισκόμασταν όχι πολλά χρόνια πριν. Οι αιτίες; Δεν είναι λίγες. Το ανάγλυφο των ελληνικών βουνών και οι υποδομές πρόσβασης σε απομακρυσμένα σημεία τον χειμώνα είναι ένας αποτρεπτικός παράγοντας και το βάσανο κάθε πιθανού διοργανωτή. Δεν θα πρέπει επίσης να παραβλέψουμε την αδυναμία προσαρμογής των δικών μας σωμάτων σε τέτοιες συνθήκες και θερμοκρασίες, κάτι που για πιο βόρειους λαούς είναι απλά η καθημερινότητά τους. Η σημαντικότερη όμως αιτία είναι άλλη. Η αγωνιστική αλλά και η ορειβατική κουλτούρα αυτών των λαών δεν μπορεί να συγκριθεί με την δική μας και αυτός είναι ο βασικότερος ανασταλτικός παράγων για την πραγματοποίηση τέτοιου είδους αγωνιστικών γεγονότων. Εκτός αν γίνει κάποια έκπληξη …

 

Τάκης Τσογκαράκης

Η αγάπη του για το βουνό ξεκινάει πολλά χρόνια πίσω με τις πρώτες αναβάσεις στην αγαπημένη του Πάρνηθα και μετέπειτα με την σχολή Ορειβασίας του ΕΟΣ Αχαρνών. Το 2007 έτρεξε τον πρώτο του αγώνα ορεινού τρεξίματος και από τότε ονειρεύεται "όλο και ψηλότερα, όλο και μακρύτερα". Ελπίζει να το κάνει για πολλά χρόνια ακόμα...

www.advendure.com

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

Διαβάστε το μεταγωνιστικό άρθρο του @Advendure_Net για το Lailias Mountain Running 2019: https://t.co/jCrE6kqPrb https://t.co/wWMTXzmChx
Garrivier and Debats dominate @Transvulcania @Skyrunning_com #skyrunning https://t.co/fkUVq4x1sm https://t.co/bbASpPq6HF
"Orliakas Race 2019 – Αποστολή εξετελέσθη!", το άρθρο του @Advendure_Net για τον όμορφο αγώνα στον Όρλιακα:… https://t.co/C3Lse3RggC
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Το ηφαίστειο Teide της Τενερίφης και το Tenerife Blue Trail καλούν Δασκαλόπουλο & Κουρκουρίκη!

Νέα πρόσωπα και χειμερινές συνθήκες στον Skyrace des Matheysins για το Migu Run Skyrunner® World Series

Lailias Mountain Running 2019 – Πρέπει να ξαναπάς στο Lailias!

Η Χριστίνα Φλαμπούρη και η Βανέσσα Αρχοντίδου έγιναν οι πρώτες Ελληνίδες που ανέβηκαν στο Έβερεστ (8.848μ)!

To Tihio Race μας αποκάλυψε τα καλά κρυμμένα μυστικά του

Ηλίας Καλαϊτζής: Η αναζήτηση της Θρυλικής Καλύβας Μυστακίδη – Ρήγου

Garrivier και Debats οι κυρίαρχοι του Transvulcania 2019

Orliakas Race 2019 – Αποστολή εξετελέσθη!

Agility Peak Flex 3: Η πρόταση της Merrell για τρέξιμο σε τεχνικά μονοπάτια και ultra-trail αποστάσεις!