Ας ξεκινήσουμε από τον τόπο και τους ανθρώπους του. Το Τείχιο έχει χτιστεί μέσα σε τόσο πολύ πράσινο και δασωμένες εκτάσεις που παρότι βρίσκεται σε απόσταση μόλις 20 λεπτών από την θάλασσα, σε κάνει να αισθάνεσαι ότι είσαι σε κάποιο εντελώς απομονωμένο ορεινό προορισμό, με πανέμορφα πυκνά δάση να το περιβάλουν. Βοηθά πολύ σε αυτό ο ορεινός όγκος-τείχος των Βαρδουσίων στο βάθος του Βορρά, ο οποίος το προστατεύει από τους βόρειους άνεμους, οι οποίοι βρίσκοντας εμπόδιο στον ορεινό όγκο, ανέρχονται ψηλά και περνούν πάνω από το μέρος αυτό, με αποτέλεσμα η φύση να μένει ελεύθερη να αναπτυχθεί και να σφύζει από δάση και πράσινο! Το χωριό είναι πανέμορφο, με εσωτερικούς λιθόστρωτους δρόμους, ωραία πέτρινα σπίτια, περιποιημένους κήπους και μποστάνια.

Όσο για τους ανθρώπους του, πίστεψαν πολύ στην ιδέα του αγώνα και βοήθησαν όλοι εθελοντικά, και μάλιστα πολλοί ταξίδεψαν αποκλειστικά γι΄ αυτό από τις πόλεις που έχουν ως μόνιμη κατοικία ώστε να βοηθήσουν τους διοργανωτές να έχουν ένα πολύ καλό αποτέλεσμα. Μας έκανε ιδιαίτερα θετική εντύπωση η φιλοξενία όλων των αθλητών και των συνοδών τους που ήρθαν από το Σάββατο στο Τείχιο, σε σπίτια του χωριού. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό, το οποίο δεν συναντά κανείς εύκολα, ήταν η οικογενειακή ατμόσφαιρα που δημιουργήθηκε το Σάββατο το βράδυ στο pasta party που έγινε στον κήπο του σπιτιού του Θωμά, ενός εκ των φίλων που συνέλαβαν την αρχική ιδέα υλοποίησης του αγώνα, ο οποίος μάλιστα συμμετείχε την επομένη στην μεγάλη διαδρομή με επιτυχία. Δημιουργήθηκε μια πολύ φιλική και άνετη ατμόσφαιρα φιλοξενίας, που συνεχίστηκε σε όλες τις εκδηλώσεις του Σαββατοκύριακου.


Η διαδρομή του αγώνα ήταν στο μεγαλύτερο μέρος της εξαιρετικά όμορφη. Υπήρχαν κομμάτια μονοπατιού που κινούνταν σε πυκνά δάση, άλλα πιο τεχνικά σε σάρες και ορθοπλαγιές, ενώ το απόλυτο σημείο ήταν όταν ο αθλητής έφτανε στην υψηλότερη κορφή του αγώνα, στα Τρίκορφα στα 1.537 μέτρα υψόμετρο, όπου το μάτι χανότανε μακριά στα Βαρδούσια, στην Γκιώνα, στην Οίτη, στον Κορινθιακό και την γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου, στο Παναχαϊκό, την Ζήρεια και τον Χελμό, ακόμη και στον Μόρνο χαμηλότερα. Όπου και να γύριζες το μάτι σου, η θέα ήταν εκπληκτική και πραγματικά άξιζε να σταματήσεις για λίγο την έντονη προσπάθεια – άλλωστε είχε προηγηθεί μια πολύ δύσκολη κάθετη ανάβαση – και να αποζημιωθείς από τις εικόνες που ανοίγονταν μπροστά σου! Το ίδιο και στο μονοπάτι που οδηγούσε μέσα από πυκνό δάσος χαμηλότερα, στο δεύτερο κομμάτι του αγώνα.

Το κομμάτι του χωματόδρομου για μερικά χιλιόμετρα προς το τέλος του αγώνα πριν μπούμε στο χωριό ήταν και το πιο άχαρο σημείο της διαδρομής, παρότι και αυτό βρισκόταν μέσα σε πυκνό δάσος, αλλά όπως μας ενημέρωσαν οι διοργανωτές θα αντικατασταθεί με μονοπάτι για την επόμενη χρονιά. Άλλωστε ήταν η πρώτη διοργάνωση και σίγουρα η πείρα μας λέει ότι για να φτάσει ένας αγώνας στο καλύτερο σημείο του η περιοχή που διασχίζει θέλει “χτένισμα” και πολύ χρόνο. Το τελευταίο κομμάτι μέσα στο χωριό πιστεύουμε ότι δεν πρέπει να αλλάξει μιας και το αναδεικνύει άψογα και είναι και πολύ όμορφο. Ιδιαίτερα μας άρεσε ότι από τον χώρο της εκκίνησης έβλεπες στο βάθος την κορυφή Τρίκορφα, που ήταν και το ψηλότερο σημείο του αγώνα. Ήξερες έτσι τι σε περιμένει!

Ο αγώνας από τεχνικής απόψεως είχε μια ποικιλία μονοπατιών, άλλων εύκολων χωμάτινων μέσα σε δάση και άλλων πιο τεχνικών με πετρώδη κομμάτια - και μια σάρα - που ήθελαν προσοχή. Όσο αφορά την δυσκολία του, είχε δυο αναβάσεις που πραγματικά θύμιζαν Vertical Kilometer! Η πρώτη που οδηγούσε στην ψηλότερη κορυφή, που δοκίμασε πολύ την δύναμη των ποδιών μας καθώς και η έκπληξη του τερματισμού, που ήταν δύσκολο να μην περπατήσεις την ανηφοριά του 1.5 τελευταίου χιλιόμετρου. Μετά την κορυφή Τρίκορφα, το μονοπάτι δεν είχε ιδιαίτερη τεχνική δυσκολία, παρά μόνο σε κάποια μικρά κομμάτια του που είχαν πέτρα. Για τους πιο δρομικούς αθλητές, τα τελευταία χιλιόμετρα έδιναν την δυνατότητα υψηλότερης ταχύτητας μιας και αποτελούνταν από κατηφορικό χωματόδρομο και άσφαλτο μέσα στο χωριό. Εκτός βέβαια του τελειώματος που είχε αξιοσημείωτη ανηφόρα που αποτέλεσε μεγάλη έκπληξη για όλους μας παρά το ότι το γνωρίζαμε από την τεχνική ενημέρωση. Ένα άλλο επίπονο στοιχείο ήταν ο έντονος ήλιος και η ζέστη στα τελευταία χιλιόμετρα, που αύξησαν τον βαθμό δυσκολίας για όλους τους αθλητές. Σίγουρα θα ήταν καλύτερα αν η εκκίνηση δινόταν νωρίτερα, αλλά αυτό είναι ένα θέμα που επηρεάζει τον ερχομό αθλητών που έρχονταν αυθημερόν από μακριά.

Η σήμανση της διαδρομής ήταν εξαιρετική με σημάδια και πυκνές κορδέλες έργου παντού. Η δουλειά που είχε γίνει φαινόταν ιδιαίτερα στην δασωμένη ανάβαση πριν την κορυφή, όπου η διαδρομή ανέβαινε κάθετα σε χλόη χωρίς σαφές μονοπάτι και οι κορδέλες μας καθοδηγούσαν άψογα στον σωστό δρόμο. Όλες οι διασταυρώσεις ήταν σωστά σηματοδοτημένες ενώ με κορδέλες φράσσονταν διακλαδώσεις που δεν έπρεπε να ακολουθήσει ο αθλητής. Πολύ καλή δουλειά στον καθαρισμό του μονοπατιού, ενώ σε μερικά σημεία  που διέσχιζαν λιβάδι ή δάσος με μη καθορισμένο μονοπάτι ουσιαστικά ο όγκος των αθλητών δημιούργησε ίχνος στην διαδρομή!

Απόλυτα επαρκείς οι 6 σταθμοί ανεφοδιασμού, με ότι χρειάζεται ο αθλητής για την ολοκλήρωση του αγώνα (τροφή, νερά, ηλεκτρολύτες κτλ.). Ιδιαίτερη μνεία στους εθελοντές όλων των σταθμών, την ομάδα διάσωσης από την Κόρινθο αλλά και γενικότερα, που απόλυτα πρόθυμοι και το κυριότερο χαμογελαστοί βοήθησαν σημαντικά στην επιτυχία της διοργάνωσης. Άλλωστε, οι σταθμοί επανδρώθηκαν κυρίως με κατοίκους και φίλους του χωριού, που έδειξαν τον ενθουσιασμό τους για τον αγώνα που έγινε στα μέρη τους. Το μόνο που πρέπει να δει η διοργάνωση είναι τις αποστάσεις μεταξύ δυο σταθμών στο δεύτερο κομμάτι του αγώνα. Χρειάζεται μια λίγο διαφορετική τοποθέτηση, μιας και την ώρα που περνούσαμε από εκεί είχε πολύ ζέστη και αρκετή απόσταση μεταξύ 5ου και 6ου σταθμού.


Η ατμόσφαιρα τόσο στην εκκίνηση όσο και στο τερματισμό ήταν ενθουσιώδης και όμορφη. Πολύ μας άρεσε και ο χώρος εκκίνησης & τερματισμού – μέσα στο πράσινο τριγύρω και αυτός - με το θεατράκι που έγινε η πληρέστατη τεχνική ενημέρωση πριν την εκκίνηση αλλά και οι απονομές. Αρκετοί κάτοικοι του χωριού και επισκέπτες ήταν εκεί για να μας χειροκροτήσουν μέσα σε έντονη μουσική στην εκκίνηση και το ίδιο και στο δύσκολο τερματισμό – μην ξεχνάμε την τελευταία έντονη ανηφόρα που έκοβε ανάσες! Το γεύμα που ακολούθησε τους τερματισμούς με σουβλάκια, ντόπιες πίτες, γλυκά, μπύρες και αναψυκτικά ήταν πολύ όμορφο και συνετέλεσε στο να ολοκληρώσει έναν πολύ όμορφο αγώνα. Το ίδιο και τα αρκετά δώρα που κληρώθηκαν πριν την απονομή στους αθλητές. Δωρεάν μεταφορά με λεωφορείο και μια πολύ όμορφη τεχνική μπλούζα συμπλήρωσαν το πολύ δυνατό πακέτο παροχών της διοργάνωσης.

Να επισημάνουμε ότι το σύνολο των χρημάτων από τις εγγραφές των αθλητών  δόθηκε στην Φλόγα (σύλλογος γονιών παιδιών με νεοπλασματική ασθένεια), γεγονός για το οποίο θέλουμε να δώσουμε τα συγχαρητήρια μας στους ανθρώπους της διοργάνωσης. Δύσκολοι καιροί, ακόμη δυσκολότεροι για κάποια παιδιά και τους γονείς τους και κινήσεις σαν αυτές δείχνουν ανθρωπιά και σίγουρα επιστρέφονται κάποια στιγμή.


Με χαρά διαπιστώσαμε για μια ακόμη φορά την εξαιρετική άνοδο του επιπέδου των αθλητών που τρέχουν σε αγώνες ορεινού τρεξίματος. Γίνεται σωστή δουλειά, και αυτό βοηθάει σημαντικά στην ανάπτυξη του του αθλήματος στην χώρα μας. Συγχαρητήρια σε όλους τους αθλητές για την προσπάθεια τους. Ο μικρός αγώνας των 5 χιλιομέτρων, έδωσε επίσης την ευκαιρία σε αρκετούς να γνωρίσουν το ορεινό τρέξιμο αλλά και να δουν το χωριό, από μια άλλη οπτική γωνία. Ικανοποιητικός ο αριθμός συμμετοχών για πρώτη διοργάνωση, σε ένα Σαββατοκύριακο με πολλούς και δυνατούς αγώνες να διεξάγονται παράλληλα σε όλη την χώρα.

Ο αγώνας αποτέλεσε σταθμό του Πρωταθλήματος Νέων της Salomon, τα αποτελέσματα του οποίου μπορείτε να τα παρακολουθείτε στο Advendure.


Ιδιαίτερη μνεία στον Αποστόλη Μόσχο που έδωσε παλμό και ζωντάνια στην διοργάνωση, την Ασημίνα Συλαίου που σχεδίασε και υλοποίησε άλλον έναν όμορφο αγώνα και την ομάδα των φίλων που κατάφεραν και πραγματοποίησαν το όνειρό τους να φτιάξουν κάτι όμορφο για την πατρίδα τους. Επίσης σε προσωπικό επίπεδο ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Άγγελο Καραίνδρο και την Γεωργία Καρανίκα που μας φιλοξένησαν στο σπίτι τους με τόση ζεστασιά. 

Το Τείχιο ήταν μια αποκάλυψη, τόσο σαν χωριό και φυσικό τοπίο, όσο και σαν αγώνας. Είμαστε σίγουροι ότι οι διοργανωτές θα αφουγκραστούν την σκέψη των αθλητών που έμειναν ενθουσιασμένοι από το τοπίο, την φιλοξενία και την διοργάνωση, θα συνεχίσουν με το ίδιο πάθος και θα φροντίσουν να διορθώσουν κάποια ελάχιστα σημεία που ήδη γνωρίζουμε ότι τα έχουν επισημάνει και οι ίδιοι, ώστε πολλοί περισσότεροι να θελήσουν να τρέξουν στα καταπράσινα μονοπάτια του αγώνα, ήδη από την επόμενη χρονιά, στις 17 Μαίου 2015. Άλλη μια πανέμορφη γωνιά της πατρίδας μας απέκτησε έναν αγώνα ορεινού τρεξίματος και αυτό μας κάνει ιδιαίτερα χαρούμενους και αισιόδοξους γιατί δείχνει την δυναμική του αθλήματος.


Δημήτρης Τρουπής
Photo ©: TihioRace, Φωτεινή Σαράντη, Αλεξάνδρα Τσιατούρα