Όπως έχουμε επαναλάβει πολλές φορές μέσα από το Advendure, το κύριο χαρακτηριστικό που θα κάνει έναν αγώνα μεγάλο είναι η ομορφιά της διαδρομής του και τα τοπία που θα αντικρίσει ο αθλητής. Αυτό το συναντάμε σε εξαιρετικό βαθμό στο The North Face® Lavaredo Ultra Trail, αφού υπάρχουν πολλά σημεία της διαδρομής που σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό. Το πέρασμα από την λίμνη Misurina που αχνίζει κυριολεκτικά στην δροσιά της αυγής, η θέα των τριών κορυφών του Λαβαρέντο (Tre Cimes di Lavaredo), τα φαράγγια μετά το 75^ο χιλιόμετρο στην Malga Ra Stua, αλλά και αργότερα τα 3-4 χιλιόμετρα όπου από πάνω από τον αθλητή τρέχει νερό από δεκάδες καταρράκτες πάνω σε μαύρο φόντο από τα πετρώματα της περιοχής, η απίστευτα τεχνική τραβέρσα μέσα στα βράχια στον δρόμο για το Paso Giau μετά από 100+ χιλιόμετρα διαδρομής, το Cinque Torri (πέντε πύργοι), ένας απίστευτος γεωλογικός σχηματισμός στα 2.674 μέτρα υψόμετρο, είναι σημεία που έδωσαν και συνεχίζουν να δίνουν αίγλη και άγρια ομορφιά στον αγώνα.

 

 

 

Τρείς αγώνες αποτελούν το πακέτο του The North Face® Lavaredo Ultra Trail, με αποστάσεις 20 (Cortina Skyrace), 47 (Cortina Trail) και 119 χιλιόμετρα (Lavaredo Ultra Trail). Μια διοργάνωση που ξεκίνησε πριν ακριβώς 10 χρόνια με έναν αγώνα 47 χιλιομέτρων και λίγων εκατοντάδων αθλητών για να φτάσει σήμερα – με την εξαιρετική συνεισφορά του μεγάλου χορηγού της διοργάνωσης (The North Face) αλλά και το πάθος των διοργανωτών και της κοινωνίας της Cortina - να έχει τον αριθμό ρεκόρ των 3.085 αθλητών από περισσότερες από 60 χώρες να παίρνουν εκκίνηση σε κάποιον από τους αγώνες της διοργάνωσης (308, 1.399, 1.438 αντίστοιχα). Εδώ και δυο χρόνια είχε ξεκινήσει ουσιαστικά αυτή η πορεία ανόδου της διοργάνωσης - όσο αφορά την δημοφιλία της - και πλέον μπορούμε να πούμε ότι μετά το UTMB αποτελεί τον δεύτερο μεγάλο σταθμό για τους αθλητές ultra-trail στην Ευρώπη.

 

 

 

Το ίδιο ακριβώς γίνεται και με την παρουσία elite αθλητών από όλο τον κόσμο, αφού όπως διαπιστώσαμε κατά την ειδική παρουσίαση τους την Παρασκευή το πρωί, δεκάδες μεγάλα ονόματα του αθλήματος θα έδιναν τις μάχες τους για μια επίδοση ή θέση στο πόντιουμ του μεγάλου αγώνα, πράγμα που επαληθεύτηκε με τον καλύτερο τρόπο την επόμενη μέρα με την εκπληκτική επίδοση του Andy Symonds της Team Scott (12:15:06) που αποτελεί και το νέο ρεκόρ διαδρομής. Αξιοσημείωτο το γεγονός ότι και ο δεύτερος αθλητής, ο Λιθουανός Gediminas Grinius (Team Vibram) έσπασε το προηγούμενο ρεκόρ διαδρομής με επίδοση 12:23:06, ενώ σπουδαία επίδοση πέτυχε και ο τρίτος του πόντιουμ, ο Ισπανός Javier Dominquez (Team Vibram) με 12:36:45.  Ο Βρετανός αθλητής τέθηκε από την αρχή της κούρσας επικεφαλής και δεν άφησε περιθώρια αμφισβήτησης σε κανένα σημείο. Το ίδιο και ο Λιθουανός, ο οποίος ξεκίνησε στην εξάδα και σιγά σιγά ανέβηκε στην δεύτερη θέση την οποία κράτησε μέχρι και το τέλος. Αντίθετα, o Ισπανός αθλητής ήταν στα πρώτα χιλιόμετρα εκτός της δεκάδας και ανέβηκε σταδιακά για να καλύψει τελικά μια διαφορά πέντε λεπτών μεταξύ του 75 και του 101 (Paso Giau) από τους Hawker, Capell και Court και να τερματίσει τρίτος. Σίγουρα η μεγάλη έκπληξη του αγώνα στους άντρες.

 

 

 

O Andy Symonds εντυπωσίασε τόσο με την εκπληκτική του επίδοση, όσο και με τις δηλώσεις του μετά τον τερματισμό του όπου αναφέρθηκε στην μπύρα που ήθελε να απολαύσει (σαν γνήσιος Βρετανός), αλλά και στην θέληση του να είναι μέλος της Ευρωπαϊκής οικογένειας (σαν γνήσιος Ευρωπαίος) παίρνοντας αφορμή φυσικά από το δημοψήφισμα στην χώρα του και το Brexit, που κυριαρχεί στην πολιτική δημοσιογραφία των ημερών. Για τον αγώνα συγκεκριμένα τόνισε: “Ήταν πραγματικά καταπληκτική εμπειρία να τρέξω στο Lavaredo Ultra Trail. Ήταν ένα όνειρο. Δύσκολα φανταζόμουνα να τρέχω νύχτα, και προσπάθησα να κοιμηθώ την ημέρα πριν τον αγώνα αλλά τελικά κατάφερα να αποκοιμηθώ μια ώρα πριν την εκκίνηση και έτσι ξεκίνησα λίγο διστακτικός. Αλλά με το που μπήκα στον αγώνα άρχισα να αισθάνομαι καλά αμέσως. Συνάντησα δυσκολίες σε ένα κομμάτι του μονοπατιού με πολύ λάσπη, αλλά αυτή η λάσπη ήταν που μου θύμισε τα μονοπάτια που κάνω προπόνηση πίσω στο σπίτι, γιατί είναι αρκετά παρόμοια και με βοήθησαν να έχω ακόμη καλύτερη απόδοση τελικά.”

 

 

Στις γυναίκες μέχρι τον πρώτο σταθμό στο 33^ο χιλιόμετρο η Rory Bosio (The North Face) επαλήθευε τον τίτλο της σαν φαβορί, αλλά έχοντας σε απόσταση αναπνοής την πολύ δυνατή Andrea Huser (Mammut Trailrunning). Στην συνέχεια, στις ανηφόρες για το 48o χιλιόμετρο και το καταφύγιο Auronzo, η Bosio έμεινε πίσω δείχνοντας ότι ακόμη δεν είναι σε καλή κατάσταση όπως τα προηγούμενα δυο χρόνια. Η Andrea Huser πήρε κεφάλι και διατήρησε άνετα την πρωτιά μέχρι την Cortina για να τερματίσει σε 14:32:39. Δεύτερη τερμάτισε η πάντα πολύ δυνατή Ισπανίδα Fraile Uxue (Team Vibram) με επίδοση 15:13:09, ενώ τρίτη ήταν η Fernanda Maciel (Red Bull/The North Face) με επίδοση 15:20:57. Οι δυο τους έδωσαν μεγάλη μάχη, με την Maciel να περνάει στην δεύτερη θέση μεταξύ των χιλιομέτρων 85-95 αλλά η Uxue κατάφερε να περάσει μπροστά στο 101 χιλιόμετρο (Paso Giau) και στο πιο τεχνικό κομμάτι της διαδρομής ώστε τελικά να τερματίσει στην δεύτερη θέση με διαφορά μόλις λίγων λεπτών. Αξιοσημείωτη η επανεμφάνιση της μεγάλης Lizzy Hawker (The North Face) μετά από δίχρονη απουσία λόγω προβλημάτων τραυματισμών, αφού τερμάτισε στην 9^η θέση των γυναικών με το εξαιρετικό 17:32:15. Η Rory Bosio τελικά τερμάτισε στην 14^η θέση των γυναικών με 18:01:08.

 

 

 

Από την πρώτη μας συμμετοχή σαν Advendure το 2014 είχαμε αναφερθεί στα δυο πρόσωπα που έχει το Lavaredo Ultra Trail. Πολύ δρομικά τα πρώτα 75 χιλιόμετρα και πολύ τεχνικά τα επόμενα μέχρι τον τερματισμό. Είναι ένα γεγονός που τόνισαν και δυο από τους νικητές του αγώνα στις δηλώσεις τους. “Μου άρεσε περισσότερο το δεύτερο κομμάτι του αγώνα” είπε η δεύτερη νικήτρια Uxue Fraile Azpeitia και εξήγησε: “Το πρώτο κομμάτι είναι πολύ όμορφο αλλά και εύκολο να το τρέξεις και γι’αυτό λόγω των προσωπικών μου αθλητικών χαρακτηριστικών δεν έτρεξα εκεί όσο καλά ήθελα. Το έκανα όμως στο δεύτερο τμήμα του αγώνα που μου ταίριαζε περισσότερο καθώς ήταν πιο τεχνικό και δύσκολο”. Στο ίδιο μήκος κύματος ήταν και οι δηλώσεις του τρίτου νικητή, του Ισπανού Javier Dominquez: “Και εγώ προτιμώ πιο τεχνικά μονοπάτια. Το τρέξιμο στους Δολομίτες ήταν απίστευτο, ένοιωθα σαν να τρέχω στον παράδεισο. Πάντα αγαπούσα πολύ αυτά τα βουνά, αλλά στον αγώνα, ίσως επειδή ήμουν σε καλύτερη φόρμα ώστε να απολαμβάνω το τοπίο στο οποίο έτρεχα, τα αγάπησα ακόμη περισσότερο”.

 

Στον Cortina Trail νικητές τερμάτισαν ο Σλοβένος Zarnik Sebastian (KGT PAPEŽ-BROOKS SLOVENIJA) σε 4:47:03 και η Allen Hillary (The North Face) σε 5:15:56.

 

 

 

Στους αγώνες της διοργάνωσης συμμετείχαν για άλλη μια χρονιά αρκετοί Έλληνες αθλητές, με τον Θοδωρή Κακουλίδη να πετυχαίνει μια πολύ καλή επίδοση στο Lavaredo Ultra Trail με 21:19:35. Στον μεγάλο αγώνα της διοργάνωσης τερμάτισε το 70% των Ελλήνων, ποσοστό περίπου ίδιο με τον γενικότερο αριθμό τερματισμών του αγώνα (68%). Στο Cortina Trail τερμάτισαν όλοι οι Έλληνες αθλητές που συμμετείχαν, εκτός του Γιώργου Τουμανίδη. Τα αποτελέσματα τους μπορείτε να τα δείτε στο πρώτο ρεπορτάζ που δημοσιεύσαμε για την διοργάνωση, αμέσως μετά τον αγώνα.

 

Αν όσο αφορά την τεχνική δυσκολία ο αγώνας παρουσιάζει δυο πρόσωπα, στο κομμάτι των εναλλαγών του καιρού είναι κυριολεκτικά με πολλαπλές μορφές και θέλει και λίγο τύχη για να πετύχει κάποιος ευνοϊκές συνθήκες. Στην Cortina τις μέρες πριν το αγώνα επικρατούσε ασυνήθιστη για την περιοχή ζέστη, η οποία “χτύπησε” τους πρώτους 200-300 αθλητές στα χιλιόμετρα κοντά στον τερματισμό τους. Σε αυτό αναφέρθηκε μάλιστα και ο νικητής Andy Symonds αμέσως μόλις τερμάτισε. Για τους αθλητές όμως που ήταν από την μέση της κούρσας και πίσω και ιδιαίτερα για τους πιο αργούς που θα έμπαιναν στην δεύτερη νύχτα, η συνεχής βροχή που ακολούθησε για ώρες τους δημιούργησε πολλά προβλήματα. Πριν την εκκίνηση έβρεχε σταθερά για ένα τρίωρο περίπου και η υγρασία ήταν εμφανής όλη τη νύχτα μέσα στα πυκνά δάση που πέρναγε η διαδρομή (κάτι που π.χ. μου στοίχισε πολύ προσωπικά αφού έκανα και ένα μεγάλο λάθος στον ρουχισμό μου). Γενικά, ο καιρός ήταν δύσκολος και κόστισε σε πολλούς την εγκατάλειψη ή την μη επίτευξη του στόχου τους.

 

 

 

Η σήμανση ήταν σε εξαιρετικά επίπεδα, και η διαδικασία του registration αλλά και η expo στο εντυπωσιακό κλειστό παγοδρόμιο πολύ βελτιωμένες σε σχέση με το 2014 που είχαμε ξανασυμμετάσχει στον αγώνα. Να τονίσουμε εδώ την αυστηρότητα στον έλεγχο του βασικού εξοπλισμού πράγμα που αποδείχτηκε στην πράξη σωτήριο για αρκετούς στις δύσκολες συνθήκες σε ψηλά σημεία της διαδρομής όπου από το πλήθος των αθλητών που έφταναν επικράτησε συνωστισμός έξω από τέντες και αναμονή σε δύσκολες συνθήκες, όπως μας μετέφεραν Έλληνες αλλά και ξένοι συναθλητές που βρέθηκαν εκεί και συνομιλήσαμε. Εξαιρετική και η μεταφορά των αθλητών που εγκατέλειψαν με μικρά λεωφορεία που είχε μισθώσει η διοργάνωση και έκαναν δρομολόγια συνεχώς. Τυπικό το pasta party, αλλά εξαιρετικό το μεταγωνιστικό γεύμα που το έπαιρνε ο αθλητής στο κλειστό παγοδρόμιο.

 

                   

     

Εκεί που επισημάναμε το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι σε κάτι που συνδέεται άμεσα με την γιγάντωση σε συμμετοχές του αγώνα. Ενώ το 2014 βρίσκαμε μεγάλη ποιότητα και ποσότητα (τυριά, ψωμάκια, κομπόστες, φιδέ, σούπες κτλ..) από τον πρώτο κιόλας σταθμό του αγώνα, φέτος υπήρχαν μόνο τα τυπικά και μάλιστα πολύ λίγα – ή και καθόλου σε μερικούς σταθμούς – αλμυρά! Θυμάμαι το 2014 να υπάρχει σε σταθμούς πάγκος με αλμυρά και άλλος ξεχωριστός με γλυκά, γεγονός που με τόσο μεγάλο αριθμό αθλητών ίσως δεν μπόρεσε πλέον να υποστηρίξει η διοργάνωση. Επίσης ο συνωστισμός, ιδιαίτερα στους πρώτους σταθμούς, ήταν πολύ μεγάλος και υπήρχε μεγάλο χάσιμο χρόνου και δυσκολία για να γεμίσει κάποιος τα παγούρια του με νερό. Είναι κάτι που πρέπει να εξετάσει προσεκτικά η διοργάνωση μιας και φημίζεται για τους σταθμούς της και αυτά που προσφέρει στους αθλητές σαν τροφοδοσία και μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για αγώνα ultra-trail 119 χιλιομέτρων!

 

 

 

Η εκκίνηση του αγώνα μέσα στην νύχτα, με ενθουσιώδη ατμόσφαιρα από χιλιάδες θεατές που βρίσκονταν αριστερά και δεξιά σχεδόν μέχρι να βγούμε εντελώς από την Cortina, η υποβλητική μουσική του Ennio Morricone με το

από την ταινία “Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος” που παίζει πάντα λίγο πριν την εκκίνηση, η διάθεση των χιλιάδων αθλητών που περιμένουν να ξεχυθούν στα μονοπάτια των Δολομιτών, αλλά κυρίως τα καταπληκτικά τοπία που θα αντικρίσουν σε ολόκληρη την διαδρομή και η υπέρβαση που θα τους οδηγήσει ο ίδιος ο αγώνας και οι δυσκολίες του να κάνουν,  είναι μεγάλα κίνητρα για να συμμετάσχει κάποιος σε αυτόν τον αγώνα. Ναι, γιγαντώθηκε και παρουσίασε ατέλειες. Αλλά βλέποντας την μεγάλη εικόνα, αν κάποιος αναζητά μια αυθεντική εμπειρία και έναν αγώνα μαζί με χιλιάδες άλλους αθλητές από όλο τον κόσμο, αποτελεί μοναδική επιλογή. Άλλωστε η ομάδα που τον διοργανώνει, όπως και αυτόν της Φλωρεντίας που σας παρουσιάσαμε, ξέρει να φτιάχνει αγώνες και εμπειρίες και σίγουρα θα διορθώσει και όλες τις “μικροασθένειες” που εμφανίζονται όταν ένας αγώνας αλλάξει επίπεδο.

 

 

 

Σαν Advendure θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τους χορηγούς μας για το ταξίδι στην Cortina και την συμμετοχή μας - δημοσιογραφικά και αθλητικά - στο Lavaredo Ultra Trail και συγκεκριμένα την ελληνική ομάδα της The North Face, καθώς και τον Φίλιππο Πρεδάρη της  Medicore Hellas. Πάντα πολύ σημαντική η στήριξη τους στο έργο μας και μάλιστα σε δύσκολους καιρούς. Επίσης θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε το ξενοδοχείο Montana για την άψογη  φιλοξενία και τις εξαιρετικές υπηρεσίες και εγώ προσωπικά για την πολύ όμορφη μπλούζα της Team Montana που μου έκαναν δώρο.

 

 

 *** Οι δηλώσεις των αθλητών έλαβαν χώρα στην press conference που έκλεισε το αγωνιστικό τριήμερο στην Cortina D’Ampezzo.

 

Δημήτρης Τρουπής

Photo ©: The North Face® Lavaredo Ultra Trail, Alexis Berg, Άντζυ Τερζή, Βίκυ Καρπούζα