[Advendure]: Ήταν η πρώτη σου προσπάθεια να τρέξεις το Σπάρταθλον, λίγες μόνο μέρες μετά την νίκη σου στο Run Rabbit Run 100 miler στην Αμερική. Παρόλα αυτά κατάφερες να τερματίσεις στην τρίτη θέση της γενικής κατάταξης και να καταρρίψεις το ρεκόρ γυναικών της διαδρομής κατά 32 λεπτά, υπερνικώντας την υπερβολική ζέστη και την υγρασία κατά την διάρκεια του αγώνα. Πιστεύουμε ότι η εμφανισή σου ήταν κορυφαία - ιδιαίτερα σε τέτοιες συνθήκες - αλλά μιλησέ μας για τα δικά σου συναισθηματά μετά απο τον αγώνα. Είσαι ικανοποιημένη με την αποδοσή σου και τον χρόνο τερματισμού που πέτυχες; Πιστεύεις ότι ως αθλήτρια που ζείς και προπονείσαι σε ψυχρότερα κλίματα σε σχέση με την Ελλάδα οι καιρικές συνθήκες επηρέασαν αρνητικά την αποδοσή σου περισσότερο ίσως απο άλλους αθλητές που ζούν σε ζεστά κλίματα;

[Hawker]: Η αιώνια ερώτηση! Είμαστε τελικά ποτέ ικανοποιημένοι απο την προσπαθειά μας; Πιστεύω ότι σε οποιαδήποτε πρόκληση εμπλακούμε (και δεν μιλάω μόνο για δρομικούς στόχους!) δεν είμαστε ποτέ απόλυτα "ικανοποιημένοι" επειδή ενώ μπορούμε να εκτιμήσουμε το κατορθωμά μας, ξέρουμε βαθιά μέσα μας ότι έχουμε να μάθουμε και άλλα και κατά συνέπεια να βρούμε χώρο ώστε να βελτιωθούμε...Στην πραγματικότητα, δεν νιώθω ότι έκανα μια εξαιρετική κούρσα στο Σπάρταθλον. Ελπίζω ότι έχω πολύ μεγαλύτερη δυναμική, έτσι λατρεύω την ευκαιρία να επιστρέψω μια επόμενη χρονιά! Πραγματικά "ένοιωσα" την ζέστη, αλλά αυτές τις συνθήκες τις αντιμετωπίσαμε όλοι, και έπρεπε να τις χειριστούμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Σε έναν αγώνα υπεραπόστασης πρέπει να μπορείς να αντιμετωπίσεις οτιδήποτε σου προκύψει απο την ίδια την κούρσα, το περιβάλλον, τις καιρικές συνθήκες, το ίδιο σου το σώμα ή το μυαλό...

[Advendure]: Μιλησέ μας για τα "χαμηλά" και τα "υψηλά" σημεία σου κατά την διάρκεια του αγώνα. Νομίζω ότι μετά την Νεμέα (km-128) και καθώς άρχισες να μπαίνεις μέσα στην νύχτα - με σημαντικά χαμηλότερες θερμοκρασίες απ'ότι την ημέρα - οι συνθήκες άρχισαν να γίνονται πιο "φιλικές" πρός εσένα. Τουλάχιστον αυτό καταλάβαμε εμείς απο τις εκφράσεις σου και την ψυχολογία σου καθώς πέρναγες απο σταθμό σε σταθμό. Ο αγώνας φαινόταν να γίνεται πιο "βολικός" για εσένα απο αυτό το σημείο, τουλάχιστον όσο αφορά τις καιρικές συνθήκες

[Hawker]: Στο τρέξιμο, όπως και στην ζωή, πρέπει να μάθεις να αντιμετωπίζεις το σκληρό μαζί με το ομαλό, τα πάνω μαζί με τα κάτω. Τίποτε δεν διαρκεί για πάντα... Στον αθλητισμό πρέπει να βρείς μια βαθιά γαλήνη μέσα σου που θα σου επιτρέψει να "ρέεις" μέσα απο το καλό αλλά και το όχι και τόσο καλό. Τα λόγια στο ποίημα "if" του Kipling μου έρχονται στο μυαλό. Το Βουδιστικό δόγμα της παροδικότητας είναι σημαντικό να το έχουμε στο μυαλό μας. Τίποτε δεν διαρκεί για πάντα. Έτσι μέσα στον αγώνα ναι, υπήρχαν στιγμές που τα πράγματα έγιναν ευκολότερα με τις χαμηλότερες θερμοκρασίες της νύχτας, αλλά ταυτόχρονα ήρθε και η μάχη εναντίον της έλλειψης ύπνου κατά την διάρκεια των προηγούμενων ημερών (κοιμάμαι ελαφριά και έχοντας ενα δωμάτιο στο ξενοδοχείο δίπλα σε δρόμο ταχείας/διπλής κυκλοφορίας δεν ήταν εύκολο να κοιμηθώ την προηγούμενη). Είναι ενδιαφέρον πάντως το πώς αυτό που νιώθεις και βιώνεις μέσα σου είναι διαφορετικό τελικά απο αυτό που οι θεατές και υποστηρικτές (σ.σ. supporters) "βλέπουν".

[Advendure]: Το Σπάρταθλον θεωρείται απο τους σκληρότερους αγώνες υπεραπόστασης παγκοσμίως. Πολλοί αθλητές μάλιστα τον θεωρούν σκληρότερο ακόμη και απο το Badwater! Λαμβάνοντας υπόψιν την μεγάλη σου εμπειρία στις υπεραποστάσεις, και αμέσως μετά τον πρώτο επιτυχή τερματισμό σου στο Σπάρταθλον, πιστεύεις ότι πραγματικά ότι είναι μια απο τις σκληρότερες  - ή καλύτερα πιο απάνθρωπες - κούρσες σε άσφαλτο στον πλανήτη και για ποιό λόγο;

[Hawker]: Είναι πολύ δύσκολο να συγκρίνεις αγώνες, ή να τους βάζεις "ετικέτες" ... κάθε αγώνας παρουσιάζει τις δικές του μοναδικές προκλήσεις, είτε είναι 166 χιλιόμετρα στα βουνά είτε 10 χιλιόμετρα σε άσφαλτο. Για μένα το πραγματικά σημαντικό είναι ότι ανακάλυψα τον κόσμο της υπεραντοχής, και έτσι έχω την ευκαιρία να εξερευνώ τα οριά μου. Δεν έχει να κάνει αποκλειστικά με την νίκη ή τον συναγωνισμό. Στο τέλος δεν είναι ούτε μόνο σχετικά με τον αγώνα ... Για μένα το κίνητρο βρίσκεται ουσιαστικά πολύ μέσα μου - να προσπαθήσω να κάνω το καλύτερο κάθε δεδομένη στιγμή. Έχει σχέση με το "ταξίδι" - σωματικό, διανοητικό και πνευματικό - η προετοιμασία - το ενδιάμεσο - η αναζήτηση των "ορίων".

[Advendure]: Πίτσα και σοκολατούχο γάλα για ανεφοδιασμό στους βραδινούς σταθμούς! Πραγματικά ήταν πολύ ενδιαφέρον μιας και το γάλα κυρίως δεν το προτιμούν οι υπερμαραθωνοδρόμοι φοβούμενοι στομαχικά προβλήματα. Εντούτοις, φαίνεταi να δουλεύει σε σένα! Μιλησέ μας για την στρατηγική διατροφής σου σου κατά την διάρκεια μεγάλων και σκληρών αγώνων.

[Hawker]: Βρίσκω ότι το γάλα βοηθάει σε μεγάλα ultra διότι χωνεύεται εύκολα. Εντούτοις, ήταν η πρώτη φορά που δοκίμασα πίτσα! Το τι τρώω κατά την διάρκεια των αγώνων εξαρτάται απο το μήκος και την διάρκεια του κάθε αγώνα, αλλά είναι σημαντικό να έχεις καλή ισορροπία ώστε να διατηρήσεις αρκετή ενέργεια για την συνέχεια του αγώνα. Προτιμώ πραγματική τροφή αντί των gel όταν είναι δυνατό, αλλά να είναι εύπεπτη μιας και αυτό είναι το κλειδί. Είναι δύσκολο να έχεις μια στρατηγική διατροφής απο πρίν τον αγώνα, έτσι δημιουργώ μια πληθώρα επιλογών ώστε να έχω μια ποικιλία και ελπίζοντας ότι κάτι θα δουλέψει στον αγώνα.

[Advendure]: Πληροφορήθηκες ότι είσαι μέσα στον στόχο σου για να σπάσεις το ρεκόρ γυναικών του αγώνα λίγο πρίν τις ανηφόρες του Παρθένιου όρους (γύρω στο Km-120). Μας φάνηκε ότι άρχισες να το πιέζεις ακόμη περισσότερο απο εκείνο το σημείο, κυνηγώντας τον Dr. Thalman και το ρεκόρ με μεγαλύτερη ένταση. Μιλησέ μας λίγο γι'αυτήν την μεγάλη μάχη που παρακολουθήσαμε στο τελευταίο κομμάτι του αγώνα.

[Hawker]: Η στρατηγική μου σε κάθε αγώνα είναι πολύ απλά να τρέξω όσο καλύτερα μπορώ σε κάθε στιγμή της κούρσας. Φυσικά γνώριζα εκ των προτέρων ποιό ήταν το ρεκόρ αγώνα γυναικών, και έτσι ήταν στο πίσω μέρος του μυαλού μου καθόλη την διάρκεια του αγώνα και όχι μόνο μετά το 220 Km. Αλλά μιλώντας τίμια, ακόμη και μετά απο αυτό το σημείο (σ.σ. το Km-220) ήμουν περισσότερο συγκεντρωμένη απλά στο να τρέχω τόσο καλά όσο ήξερα ότι μπορούσα να τρέξω σε αυτό το σημείο. Ήταν αμέσως μετά το ξημέρωμα - αν θυμάμαι καλά - και φυσικά με το φως της νέας ημέρας να φωτίζει απο τον ουρανό, πήρα ένα μεγάλο ενεργειακό "σπρώξιμο", έτσι ήταν εύκολο να αυξήσω τον ρυθμό μου απο αυτό το σημείο.

[Advendure]: Έφθασες τελικά στην Σπάρτη - με τον κόσμο που παρακολουθούσε τον αγώνα να σε υποδέχεται ενθουσιωδώς - και άγγιξες το άγαλμα του Λεωνίδα ... ποιές ήταν οι πρώτες σου σκέψεις; Πιστεύω ότι ήταν μια πολύ συγκινητική στιγμή, ακόμη και για έναν τόσο έμπειρο δρομέα σαν εσένα με τόσες νίκες στο ενεργητικό σου!

[Hawker]: Κάθε τερματισμός είναι μια συγκινητική στιγμή, ακριβώς επειδή ένας αγώνας "απαιτεί" τόσο την διανοητική και συναισθηματική σου δέσμευση όσο και την σωματική! Και κάθε τερματισμός είναι ξεχωριστός για τους δικούς του ξεχωριστούς λόγους. Τρέχοντας μέσα στη Σπάρτη περικυκλωμένη απο παιδάκια με τα ποδηλατά τους, με τόσο πολύ κόσμο να με υποστηρίζει, ένιωσα πολύ συγκινημένη. Ακριβώς για να διαπιστώσω πόσο πολλά σήμαινε για αυτόν τον κόσμο το κατορθωμά μου και η προσπαθειά μου.

[Advendure]: Οι Ιάπωνες Σπαρταθλητές λένε ότι "είμαι τυχερός που δεν κέρδισα το Σπάρταθλο γιατί δεν θα έχω κανένα λόγο να μην έρθω και πάλι την επόμενη χρονιά!". Εσύ τι νομίζεις; και αν ισχύει και για σένα, πιστεύεις ότι είναι περισσότερο η συγκίνηση ή η πρόκληση που θα σε εμπνεύσει να επιστρέψεις στο Σπάρταθλο;

[Hawker]: Δεν αφορά μόνο την νίκη, αλλά το να γνωρίζεις ότι έδωσες τον καλύτερο εαυτό σου στον αγώνα. Πιστεύω ότι υπάρχουν ακόμη προκλήσεις για μένα μέσα στο Σπάρταθλον, έχω ακόμη περισσότερες δυνατότητες να εξερευνήσω .. έτσι ναι, ο αγώνας θα με "ξαναφέρει"πίσω.

[Advendure]: Όλοι μας έχουμε την κρίσιμη ερώτηση στο μυαλό μας: Θα σπάσει η Lizzy το δικό της ρεκόρ την επόμενη φορά; Για μένα η απάντηση είναι "ναι", το θέμα είναι κατά πόσο; Μπορεί μια γυναίκα να κατέβει τις 24 ώρες στο Σπάρταθλον;

[Hawker]: Είμαι σίγουρη ότι κάποια γυναίκα θα κατέβει τις 24 ώρες! Δεν έχω ιδέα αν θα ήταν δυνατό να είμαι εγώ. Δεν ξέρω για τι είμαι ικανή αλλά ελπίζω να έχω την δυνατότητα να επιστρέψω μια μέρα (ίσως με λίγο πιο "ευγενικές" καιρικές συνθήκες) και απλά να δώσω ότι καλύτερο έχω, και να ευχαριστηθώ να μοιραστώ το ταξίδι - σωματικά, διανοητικά και πνευματικά.

Δημήτρης Τρουπής